II SA/Ol 372/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z "[...]" Wójt Gminy G. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 71, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 80, art. 82 i art. 85 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity na dzień wydania decyzji Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej jako: u.i.o.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 39, 40 a i b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71, dalej jako: rozporządzenie z 2016 r.), po rozpatrzeniu wniosku S. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Firma Handlowo-Usługowa, S. W., "[...]", "[...]" (dalej jako: inwestor), określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu metodą odkrywkową - kruszywa naturalnego ze złoża "[...]", na działkach o nr: "[...]","[...]" i "[...]" w obrębie Ś., gmina G. W decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie prac geologicznych wydobywania kopalin ze złoża. Jednocześnie stwierdzono, że przedsięwzięcie nie należy do kategorii inwestycji stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, jak również nie wymaga prowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko; nie określono tez obszaru ograniczonego użytkowania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał przepisy u.i.o.ś. oraz przedstawił szczegółowo przebieg postępowania administracyjnego. Podano, że wraz z wnioskiem inwestor przedłożył kartę informacyjną przedsięwzięcia sporządzoną w oparciu o wymogi określone w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś., uzupełnioną pismem z 14 kwietnia 2017 r. oraz kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej obejmującej teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także wypisy z ewidencji gruntów. Wskazano, że planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 39, 40 lit. a i b rozporządzenia z 2016 r. Postanowieniem z "[...]" na inwestora nałożono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalono zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast postanowieniem z "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako: RDOŚ) uzgodnił warunki planowanego przedsięwzięcia, a zalecenia dla inwestora zostały uwzględnione przez organ I instancji w całości i zawarte w sentencji decyzji. Wskazano, że łączna powierzchnia działek, na których planowana jest inwestycja, wynosi 4,1596 ha i są to grunty orne, pastwiska oraz nieużytki. Planowane przedsięwzięcie będzie polegało na wydobywaniu i przeróbce piasku ze żwirem ze złoża kruszywa naturalnego o powierzchni 3,4663 ha, zlokalizowanego na tych działkach. Zasoby geologiczne kopaliny wynoszą 1 791 470 Mg, a planowane średnioroczne wydobycie kopaliny zakładane jest na poziomie ok. 120 000 Mg i będzie się wahać w zależności od zapotrzebowania na surowiec, a przewidywany czas eksploatacji szacowany jest na maksymalnie 15 lat. Podano, że eksploatacja kruszywa prowadzona będzie przy użyciu koparki podsiębiernej, a kopalina poddawana będzie procesom uszlachetniania polegającym na przesiewaniu z użyciem mobilnego przesiewacza, przy czym przewiduje się uszlachetnianie około 90% wydobytego złoża, zaś pozostała część będzie wywożona bezpośrednio po wydobyciu. Kopalina eksploatowana będzie bez odpompowania wody z wyrobiska. Określono w jaki sposób będzie odbywał się wywóz kruszywa z kopalni. Wskazano, że etap realizacji i eksploatacji planowanej inwestycji wiązać się będzie przede wszystkim z emisją hałasu i zanieczyszczeń do powietrza, których źródłem będą maszyny, urządzenia i samochody wykorzystywane przy pracach wydobywczych. Jednocześnie podano, że najbliższe zidentyfikowane tereny objęte ochroną akustyczną to: zabudowa jednorodzinna na działkach o nr: "[...]", w odległości około 70 m od granic złoża, nr "[...]", w odległości około 260 m od granic złoża; nr "[...]", w odległości około 270 m od granic złoża, na działce nr "[...]", w odległości około 280 m od granic złoża oraz zabudowa zagrodowa na działce nr "[...]", w odległości około 380 m od granic złoża. Zaznaczono, że na etapie realizacji przedsięwzięcia nie przewiduje się ponadnormatywnych emisji do powietrza. W wyniku działalności związanej z wydobyciem kruszywa powstawać będą zanieczyszczenia powietrza związane głównie ze spalaniem paliw w silnikach maszyn i urządzeń pracujących przy wydobyciu i transporcie kopaliny oraz pyły unoszone w wyniku wydobycia i przemieszczania kopaliny. Wskazano, że przeprowadzona w raporcie analiza wykazała, że prace przygotowawcze oraz eksploatacja, nie będą negatywnie oddziaływać na środowisko pod względem zanieczyszczenia powietrza. Obecność pyłów w powietrzu ograniczy się do terenu w najbliższym sąsiedztwie wyrobiska oraz składowisk nadkładu. Będzie to emisja niezorganizowana, a jej uciążliwość uzależniona od intensywności procesu wydobycia i warunków pogodowych. Prace przygotowawcze oraz rekultywacyjne prowadzone będą wyłącznie w godzinach od 6:00 do 22:00, zaś eksploatacja złoża odbywać się będzie wyłącznie w porze dziennej, od poniedziałku do piątku w godzinach od 7:00 do 18:00, ok. 230 dni w roku. Prace nie będą prowadzone w okresie zimy, gdy grunt będzie zamarznięty. Hałas z kopalni będzie tłumiony poprzez usytuowanie sprzętu wydobywczego na poziomie roboczym wyrobiska, kilka metrów poniżej powierzchni okolicznego terenu. W miarę postępu prac, powstałe wyrobiska będą stanowiły dodatkowe naturalne osłony akustyczne. Podkreślono, że przeprowadzona analiza rozprzestrzeniania się hałasu wykazała, że eksploatacja złoża nie będzie powodowała ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego na terenach objętych ochroną, a przewidywane poziomy hałasu będą niższe od wartości dopuszczalnej dla pory dnia. Wskazano, że przy przyjętym sposobie eksploatacji, przedmiotowa inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska wodno-gruntowego. Podczas prowadzenia procesu wydobycia nie będą wytwarzane odpady; nadkład będzie tymczasowo magazynowany i wykorzystywany do rekultywacji. Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest w obszarze dorzecza P., dla którego opracowano plan gospodarowania wodami dorzecza P., wyznaczony rozporządzeniem Rady Ministrów z "[...]" (Dz.U. z "[...]", poz. "[...]"). Teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie nie jest położony w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody, a najbliższe czynne publiczne ujęcie wody podziemnej zlokalizowane jest w odległości około 4 km. Wskazano również, że złoże "[...]" zlokalizowane jest poza formami ochrony przyrody w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 55), a najbliższy obszar Natura 2000 znajduje się w odległości około 2 km od planowanej inwestycji. Ponadto teren inwestycji znajduje się poza granicami korytarzy ekologicznych. Zaznaczono, że w celu określenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko została wykonana inwentaryzacja przyrodnicza obejmująca swym zakresem teren inwestycji wraz z terenami przyległymi, znajdującymi się w strefie potencjalnego oddziaływania. Podniesiono, że zgodnie z ustaleniami raportu planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko przyrodnicze. Eksploatacja kruszywa naturalnego przyczyni się do znacznego przekształcenia terenu, ponieważ wiąże się z dewastacją całej powierzchni gruntu przeznaczonej pod wydobycie. Biorąc jednak pod uwagę rolniczy charakter terenu, lokalizację poza formami ochrony przyrody, brak stanowisk chronionych gatunków roślin i grzybów, wykazany brak negatywnego wpływu na lokalne populacje chronionych zwierząt oraz przy zastosowaniu wskazanych warunków realizacji przedsięwzięcia, które przyczynią się do minimalizacji i ograniczania oddziaływania inwestycji, RDOŚ ocenił, że realizacja inwestycji na przedmiotowym obszarze nie będzie negatywnie wpływać na poszczególne elementy środowiska przyrodniczego, przy założeniu, że inwestycja będzie realizowana zgodnie z założeniami ustawy o ochronie przyrody. Natomiast po zakończeniu działalności górniczej przewiduje się, że na skutek eksploatacji złoża teren zostanie obniżony średnio o około 28 m, w tym powstanie zbiornik wodny o głębokości od 4,5 m do 15 m. Po zakończonej eksploatacji tereny wyrobiskowe zostaną poddane rekultywacji, która ma na celu zrekompensowanie niekorzystnych zmian wynikających z działalności kopalni odkrywkowej. Organ I instancji podał, że w toku postępowania zostały złożone liczne uwagi dotyczące realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, jednakże w ocenie organu zarzuty związane z negatywnym wpływem oddziaływania kopalni na siedziby ludzkie należy uznać za nieuzasadnione, gdyż każda działalność ludzka, może mieć wpływ na środowisko, w tym na zdrowie i samopoczucie ludzi. Natomiast uzyskane w toku przeprowadzonej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wyniki analiz oddziaływania na poszczególne komponenty środowiska, odniesione do aktualnie obowiązujących norm prawnych, wykazały, że przy prawidłowym postępowaniu przedsięwzięcie nie wpłynie ponadnormatywnie na stan środowiska na etapie jego realizacji, eksploatacji i likwidacji. Wskazano, że wywóz kopaliny został zorganizowany w kierunku wschodnim, w ten sposób, aby ruch pojazdów ciężkich odbywał się z dala od zabudowań mieszkalnych. Jednocześnie z uwagi na to, że droga wywozu kruszywa (przez działkę nr "[...]") stanowi własność Lasów Państwowych, inwestor zobowiązany będzie do uzyskania zgody Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych na jej wykorzystanie. W celu minimalizacji zjawiska emisji pyłów inwestor zobowiązany jest do przestrzegania zasad związanych zarówno z prawidłowym prowadzeniem procesu wydobycia kopaliny, jak i odpowiednim zabezpieczeniem pojazdów wywożących kruszywo zgodnie z obowiązującymi przepisami. Co do podnoszonej możliwości zalania przez wody gruntowe działki nr "[...]" organ I instancji stwierdził, że poziom wody gruntowej w jej obrębie jest wyższy niż w obrębie samego złoża, a wody w obrębie złoża i sąsiedztwie mają charakter statyczny, (tj. nie występują pod ciśnieniem). Dodatkowo działka nr "[...]" nie znajduje się na kierunku spływu wód gruntowych w obrębie złoża. Wyjaśniono, że zgodnie z raportem badania na potrzeby inwentaryzacji i waloryzacji przyrodniczej wykonywano w czasie 12 kontroli terenowych w okresie od maja do października 2017 r., a z uzupełnienia Raportu wynika, że w dniach 4 i 6 czerwca 2019 r. przeprowadzono dwie dodatkowe kontrole terenowe. Zdaniem organu I instancji obszerne wyjaśnienia autorów inwentaryzacji przyrodniczej są w ocenie organu I instancji spójne, logiczne i prowadzą do wniosku, że dokonana ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia co do gatunków ptaków, została przeprowadzona właściwie. Wyjaśniono także, że w przypadku przystąpienia do eksploatacji przedmiotowego złoża teren działki nr "[...]" zostanie objęty obszarem górniczym, natomiast ruch drogowy na tym odcinku zostanie przeniesiony na działkę nr "[...]", co będzie wymagało uprzedniego przeprowadzenia odrębnego postępowania o zamianę nieruchomości w trybie ustawy z dnia 22 listopada 2019 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 65) i nie może być przedmiotem rozważań na etapie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślono, że przy przyjętych do analizy założeniach nie stwierdzono ponadnormatywnej uciążliwości planowanej inwestycji spowodowanej emisją zanieczyszczeń do powietrza, czy też rozprzestrzenianiem się hałasu. W ocenie organu I instancji zarzut strony dotyczący sprzeczności interesów wynikający z faktu, że pracownik urzędu gminy jest współwłaścicielem działek nr "[...]" i nr "[...]" i wiązanie tego faktu z możliwością wpływu na formalną stronę pozyskiwania dokumentów w przedmiotowej sprawie, również nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zakres wykonywanych przez tą osobę obowiązków nie obejmuje spraw związanych z prowadzeniem postępowań o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr "[...]" i ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr "[...]" pozostaje bez znaczenia, gdyż decyzja ta nie zmieniła przeznaczenia tych działek. Nadal są one niezabudowane i taki właśnie sposób zagospodarowania terenu winny przyjąć organy, określając oddziaływanie akustyczne projektowanej inwestycji. Jednocześnie wskazano, że nie można zakładać, że ustalenia i warunki wynikające z wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie będą przez inwestora przestrzegane. W przypadku zaś stwierdzenia w trakcie prowadzenia działalności górniczej jakichkolwiek uchybień, w tym uchybień dotyczących ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, okoliczność taka będzie stanowiła podstawę do wszczęcia przez właściwy organ odrębnego postępowania. Podkreślono, że inwestycja oddziałuje lokalnie a przeprowadzona w raporcie analiza i obliczenia prognostyczne wykazały, że projektowany zakład górniczy będzie mógł być uznany za obiekt nieuciążliwy pod względem oddziaływania na środowisko oraz nie spowoduje pogorszenia warunków aerosanitamych w jego sąsiedztwie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. W. (dalej jako: strona lub skarżąca), podnosząc, że przedstawione przez organ I instancji fakty zawarte w uzasadnieniu wydanej decyzji są przeinaczone i nieścisłe, a także pomijają bardzo istotny element jakim jest lokalna społeczność. Wskazała na negatywne skutki skupienia na tym obszarze wielu przedsięwzięć znacząco oddziaływających na środowisko oraz ludzi. Zarzuciła także, że wydana decyzja jest stronnicza, bowiem właścicielem gruntów jest pracownik organu. Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, że decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone w art. 82 ust. 2-3 i art. 85 ust. 1 u.i.o.ś. W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił szczegółowo sposób realizacji planowanej inwestycji, w tym również procedurę eksploatacji złóż oraz przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy ustaw i rozporządzeń. Wskazano, że sporządzony w niniejszej sprawie raport oddziaływania na środowisko spełnia wymogi określone w art. 66 u.i.o.ś., zaś w toku prowadzonego postępowania zapewniono stronom prawo czynnego udziału w postępowaniu. Wskazano, że organ I instancji uwzględnił w całości wynik uzgodnień z RDOŚ, bowiem włączył do wydanej decyzji warunki realizacji określone w postanowieniu tego organu z "[...]", a wydana decyzja została oparta o ustalenia sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko. Podkreślono, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostało tak zaplanowane, aby ograniczyć w jak największym stopniu negatywne oddziaływania na tereny zamieszkałe przez ludzi. Udostępnianie złoża zostanie rozpoczęte w północno-wschodniej części złoża, w miejscu najbardziej oddalonym od zabudowy mieszkalnej zlokalizowanej na działce nr "[...]", a front eksploatacyjny przesuwać się będzie w kierunku południowym i zachodnim tak, aby ściana eksploatacyjna stanowiła dodatkowy naturalny ekran w stosunku do zabudowań mieszkalnych. Usypane zostaną zwały nadkładu na granicy zachodniej i południowej złoża o wysokości minimum 3 m. Wyjazd z kopalni zorganizowano tak, aby nie przebiegał przez wieś Ś. Jednocześnie podkreślono, że wymóg wzięcia pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyników postępowania z udziałem społeczeństwa nie oznacza, że sam sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji może być podstawą do wydania decyzji odmownej. Planowane zamierzenie będzie miało wpływ na krajobraz oraz środowisko przyrodnicze w miejscu eksploatacji kruszywa, jednak przekształcenie powierzchni i szaty roślinnej będzie ustępować stopniowo na poeksploatacyjnych terenach obszaru górniczego i na polach gromadzenia mas ziemi i nadkładów w wyniku sukcesji roślinnej i prowadzonych zabiegów rekultywacyjnych. Kolegium nie podzieliło zarzutu, że raport wykonano nierzetelnie, szablonowo i rutynowo. Wskazano, że droga wywozu kruszywa została określona jako warunek realizacji przedsięwzięcia, zatem w przypadku gdyby inwestorowi nie udało się uzyskać zgody na transport przez teren leśny, nie będzie mógł zrealizować przedsięwzięcia. Jako niezasadny uznano zarzut, że raport w niedostatecznym stopniu identyfikuje reprezentację flory i fauny na ocenianym terenie. Uzupełnienie raportu - z czerwca 2019 r. - w sposób dokładny wyjaśnia przyjętą metodologię oraz wynik badania środowiska przyrodniczego na ocenianym terenie. Podano, że okoliczności sprawy nie uzasadniają sugestii, że fakt że pracownik urzędu gminy jest właścicielem działek położonych w sąsiedztwie planowanego zamierzenia mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Kolegium nie ma także znaczenia sposób prowadzenia działalności przez inwestora w innych lokalizacjach, ani fakt istnienia sporu prawnego z jego udziałem. Przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko nie potwierdza zarzutu, że planowana kopalnia kruszywa będzie miała negatywny wpływ na przyległe uprawy. Oddziaływania z terenu planowanego przedsięwzięcia nie przekroczą dopuszczalnych norm emisyjnych. Natomiast wpływ planowanego zamierzenia na wartość nieruchomości nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium wniosła M.W. (dalej jako: skarżąca), podnosząc zarzut naruszenia: - art. 75 ust. 1 lit. a u.i.o.ś. poprzez zaakceptowanie wydania decyzji w sprawie przez Wójta Gminy G. podczas, gdy organem właściwym w niniejszym przypadku jest RDOŚ, bowiem w miejscu wyrobiska planowany jest sztuczny zbiornik wodny o głębokości od 4,5 m do 15 m; - art. 77 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. poprzez nieuzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy Prawo wodne; - art. 7 i 7b i 106 § 1 k.p.a. poprzez nieuzyskanie stanowiska organu właściwego w sprawach ocen wodnoprawnych i nieuwzględnienie postulatów i słusznych interesów mieszkańców wsi Ś. w kwestii dotyczących spokojnego posiadania nieruchomości i wywiązywania się przez wnioskodawcę z obowiązków ciążących na nim przy eksploatacji dotychczasowych wyrobisk będących w jego posiadaniu. W związku z powyższym, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w dokumentacji wskazano jedynie, że planowany sztuczny zbiornik wodny będzie miał głębokość od 4,5 do 15 m, przy czym brak jest informacji o jego powierzchni, a to właśnie od wielkości zbiornika zależy tryb postępowania organu właściwego w sprawie ocen wodnoprawnych. Wskazała, że art. 77 ust 1 pkt 4 u.i.o.ś. nakazuje uzyskanie uzgodnienia warunków i realizacji inwestycji z organem uprawnionym w sprawach ocen wodnoprawnych. Ponadto organ administracji powiadamia strony o zwróceniu się do innego organu o zajęcie stanowiska, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono, pozbawiając tym samym skarżącą możliwości uczestniczenia w postępowaniu. Zarzucono również zdawkowe odniesienie się organu odwoławczego do kwestii słusznych interesów miejscowych mieszkańców. Wskazano, że interes inwestora, który nie zamieszkuje w pobliżu planowanej kopalni kruszywa, a ponadto eksploatuje inne tego typu obiekty, niekoniecznie przestrzegając prawa, nie może dominować nad usprawiedliwionym interesem lokalnej społeczności. Nie można bowiem rozpatrywać przedmiotowej sprawy, mając na względzie wyłącznie spełnienie formalnoprawnych przesłanek i interesu ekonomicznego jednego przedsiębiorcy, w oderwaniu od interesów mieszkańców okolicy, którzy posiadają tam swoje centra życiowe niejednokrotnie od dziesiątków lat i wybrali je ze względu na nieindustrialny charakter okolicy. Skarżąca podniosła, że przepis art. 7 k.p.a. wskazuje, że zasada wyważania interesów jest ściśle powiązana z konstytucyjną zasadą proporcjonalności i stanowi dyrektywę nakazującą dokonywanie oceny faktów istotnych dla sprawy w sposób obiektywny, uwzględniający nie tylko interes ekonomiczny przedsiębiorcy, ale też przede wszystkim aspekt godnej egzystencji mieszkańców okolicy w obrębie planowanej inwestycji. Zakwestionowała stanowisko Kolegium, że dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia kwestia utraty wartości nieruchomości sąsiednich planowanej kopalni, gdyż utrata wartości nieruchomości spowodowana industrializacją obszaru, na którym są posadowione, nie będzie krótkotrwała i może doprowadzić do nieodwracalnych strat okolicznych mieszkańców, gdzie korzyść jednego przedsiębiorcy może doprowadzić do strat większej grupy społecznej. Ponadto wskazała, że dla planowanego obszaru kopalni "[...]" zostały wydane warunki zabudowy dla siedemnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych co spowodowało, że mieszkańcy wsi Ś. mieli przekonanie, że na przedmiotowym terenie nie powstaną żadne instalacje przemysłowe. W związku z tym w ocenie skarżącej zaskrzona decyzja jest sprzeczna z obowiązującym prawem oraz słusznym interesem lokalnej społeczności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że wbrew zarzutom skargi, planowane przedsięwzięcie nie polega na budowie sztucznego zbiornika wodnego, lecz na wydobywaniu kruszywa naturalnego metodą odkrywkową i nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ma zatem zastosowania art. 75 ust. 1 lit. a) u.i.o.ś. Podkreślono, że niniejsza sprawa została wszczęta 6 marca 2017 r., zatem stosownie do art. 545 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) zmiany dokonane tą ustawą nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Pismem procesowym z 8 września 2021 r. ustanowiony przez skarżącą profesjonalny pełnomocnik podtrzymał w całości stanowisko skarżącej prezentowane dotychczas w sprawie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej go decyzji organu I instancji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzupełnieniu wniesionej skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że: - działki, na których ma być wydobywane kruszywo, stanowią własność długoletniego pracownika Urzędu Gminy w G., a tym samym istnieje podejrzenie braku obiektywnej oceny przy pozyskiwaniu dokumentacji w sprawie, gdyż może zachodzić pewien konflikt interesów; - badania polegały na jednodniowej lustracji terenu bez szczegółowej analizy zaistniałych warunków, a pozostała część raportu ustalona została na podstawie map i zdjęć satelitarnych; określona droga wywozu kruszywa jest hipotetyczna i nierealna, albowiem w Rejonowej Dyrekcji Lasów Państwowych nie złożono dotychczas dokumentów odnośnie do możliwości dokonywania transportu materiałów przez tereny leśne, a tym samym wyznaczona droga jest bliżej nieokreślona, a stwierdzenie organu, że w przypadku braku zgody nie będzie można zrealizować przedsięwzięcia nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydaje się, że wówczas prace będą już rozpoczęte, a takie wnioski będą spóźnione; - nie uwzględniono dodatkowo rzeczywistej flory i fauny gniazdującej na terenie planowanej inwestycji; - planowana inwestycja w linii prostej znajdować się będzie w odległości zaledwie 70 m od budynku mieszkalnego, co stwarza realne zagrożenie dla istniejącej już w tamtym miejscu zabudowy, a co za tym idzie dla osób zamieszkujących te obiekty, zgodnie zaś z wymaganiami dotyczącymi osób trzecich inwestor powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, a w zaistniałej sytuacji, wymóg ten z pewnością nie zostanie dotrzymany; - w ramach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ocenia się również pośredni i bezpośredni wpływ na zdrowie i warunki życia ludzi; jak wynika z postępowania znaczna część społeczeństwa, wraz ze skarżącą, sprzeciwiała się ulokowaniu planowanej inwestycji w wyznaczonym miejscu, podnosząc szereg uwag i zastrzeżeń, zarówno co do utraty walorów przyrodniczych i krajobrazowych terenu, wpływu na zdrowie jak i jakość życia ludzi. Podkreślono również, że obniżeniu ulegnie także wartość rynkowa nieruchomości, co może zaburzyć panujące relacje sąsiedzkie i doprowadzić na tle zaistniałych problemów do konfliktów w społeczeństwie; - odnosząc się do ponadnormatywnych emisji powietrza wynikających ze spalania paliw w silnikach maszyn i urządzeń, użytkowanych przy wydobywaniu (1 koparki, 1 spycharki i 2 ładowarek) wskazano, że poza analizą pozostała emisja spalin i hałasu generowanego przez ciężarówki transportujące wydobyte złoża, zaś ilość planowanego wydobycia pozwala stwierdzić, że ruch pojazdów o dużym tonażu będzie nagminny i częsty, a co za tym idzie może dojść do negatywnych następstw dla środowiska i zamieszkującej tamte tereny ludności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga fakt, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.) Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do ust. 3, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie ustalono, że nie wszystkie strony postępowania posiadają możliwości techniczne uczestniczenia w zdalnej rozprawie. Dlatego zarządzeniem z 9 sierpnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału II skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwiania spraw. Przechodząc do meritum sprawy podnieść należy, że stosownie do treści art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast stosownie do art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W niniejszej sprawie postanowieniem z "[...]" organ I instancji nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W postanowieniu tym inwestor został zobowiązany do przedłożenia raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wykonanego zgodnie z art. 66 ust. 1 i ust. 6 u.i.o.ś. W tej sytuacji wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagało w pierwszej kolejności szczegółowej analizy sporządzonego raportu, który jako dowód w sprawie, podlega ocenie pod kątem jego racjonalności, logiki i obiektywizmu, a także pod kątem spełnienia wymogów określonych przepisami prawa, w tym określonych w art. 66 u.i.o.ś. Raport powinien uwzględniać wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. W przypadku zaś wątpliwości co do jego kompletności, czy rzetelności ocen w nim zawartych, organ prowadzący postępowanie winien wezwać do uzupełnienia materiału dowodowego w celu rozważenia wszelkich niejasności w stanie faktycznym sprawy. Podkreślić przy tym należy, że sam fakt, że w raporcie wyszczególniono elementy określone w art. 66 u.i.d.ś. oraz że raport uzyskał wymagane prawem uzgodnienia, nie stanowi o tym, że został sporządzony z zachowaniem rzetelności, a tym samym że powinien zostać w pełni zaakceptowany przez organ prowadzący postępowanie w zakresie ustaleń środowiskowych. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, zaś zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś. raport powinien zawierać określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko. Zatem raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko musi zawierać opis analizowanych wariantów i dotyczy to nie tylko wariantu proponowanego przez inwestora, ale także racjonalnego wariantu alternatywnego jak i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska łącznie z uzasadnieniem ich wyboru (por. wyrok NSA z 19 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1376/12, dostępny w Internecie). Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2017 r. (sygn. akt II OSK 3042/15, dostępny w Internecie) raport powinien zawierać opis analizowanych co najmniej trzech wariantów jego realizacji. Są to po pierwsze, wariant proponowany przez wnioskodawcę, po drugie racjonalny wariant alternatywny oraz po trzecie wariant najkorzystniejszy dla środowiska, a także uzasadnienie ich wyboru. Z kolei art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś. stanowi, że raport musi także określać przewidywane oddziaływanie na środowisko każdego z analizowanych wariantów. Natomiast odrębnie, co trzeba zaznaczyć, przepis art. 66 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. stanowi, że raport powinien także zawierać opis przewidywanych skutków dla środowiska jeżeli w ogóle nie zostanie zrealizowane dane przedsięwzięcie. Dlatego też wariant polegający na niepodejmowaniu danego przedsięwzięcia nie jest w ogóle przewidziany przez ustawodawcę jako wariant przedsięwzięcia w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że nieprawidłowości co do przedstawienia wariantów realizacji przedsięwzięcia powodują, że także przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 3 pkt 8 lit. a u.i.o.ś. jest wadliwa. Wynika to z tego, że prawidłowy wybór wariantu realizacji takiego przedsięwzięcia determinuje następnie bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, a także możliwości, jak i sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Brak przedstawienia innego możliwego do realizacji rozwiązania funkcjonowania danego przedsięwzięcia, które stanowiłoby racjonalny wariant alternatywny musi oznaczać, że raport nie może być uznany za spełniający wymogi określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. i z tego powodu nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. raport powinien, a nie tylko może zawierać opis wariantów. Rolą inwestora przedstawiającego raport jest bowiem "przekonanie" organów, że rozważał realizację przedsięwzięcia nie tylko z perspektywy opłacalności, ale również w tych granicach z perspektywy wpływu na środowisko i wybrał, w granicach ekonomicznie dla siebie uzasadnionych, wariant najmniej negatywnie oddziałujący na środowisko i w tym zakresie poddał to ocenie. Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Przy czym "racjonalność" wariantu oznacza, że wariant taki faktycznie mógłby zostać wybrany przez organ dokonujący oceny raportu zamiast wariantu zaproponowanego przez inwestora. Bezsprzecznie wariant racjonalny nie może mieć charakteru pozornego, tj. nie może się sprowadzać do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1871/17, dostępny w Internecie). Z kolei "alternatywność" oznacza, że wariant ten musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko. "Alternatywność" wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc i produktywność zainstalowanych urządzeń). Należy bowiem podkreślić, że na gruncie obowiązujących przepisów wybór wariantu do realizacji przedsięwzięcia należy do organu. Aby to było możliwe konieczne jest szczegółowe opisanie w raporcie nie tylko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, który może być tożsamy z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ale i racjonalnego wariantu alternatywnego, tak aby organ mógł sam dokonać porównania, a nawet wyboru innego niż zaproponowany przez inwestora wariant realizacji przedsięwzięcia. Powyższe wynika wprost z art. 81 ust. 1 u.u.i.ś., który stanowi, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Trzeba mieć przy tym na względzie, że środowisko stanowi dobro publiczne, natomiast jego ochrona, zgodnie z art. 74 ust. 2 Konstytucji RP jest obowiązkiem władz publicznych. Dlatego inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.d.ś., a nie tylko wariantu, którym inwestor jest zainteresowany (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Po 190/14, dostępny w Internecie). W ocenie Sądu znajdujący się w aktach sprawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera w istocie analizę tylko jednego wariantu, który w dodatku został uznany przez inwestora jako wariant najkorzystniejszy dla środowiska i de facto tylko dla tego wariantu określono jego oddziaływanie na środowisko. Zaproponowany w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko racjonalny wariant alternatywny nie może bowiem zostać uznany za racjonalny wariant alternatywny w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a u.i.o.ś., gdyż jego zmiana w stosunku do wariantu inwestorskiego polega jedynie na zmianie trasy wywozu kruszywa. Wariant ten ma zatem w ocenie Sądu jedynie charakter pozorny, gdyż nie zawiera żadnych alternatywnych rozwiązań dotyczących np. procesu technologicznego, czy też wykorzystywanych maszyn i urządzeń. Warianty przedsięwzięcia powinny się zaś różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Ponadto wprawdzie autor raportu przedstawił w raporcie tabelę (str. 64 raportu) zawierającą porównanie wariantu inwestora i wariantu alternatywnego w zakresie przewidywanego oddziaływania na środowisko, ale przypisał w niej określoną ilość punktów poszczególnym elementom tego oddziaływania wg sobie tylko znanych kryteriów. Tymczasem raport winien zawierać rzetelny opis wszystkich wariantów w zakresie rodzaju i przewidywanej ilości zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania przedsięwzięcia (art. 66 pkt 1 lit. c u.i.o.ś.), określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko, a w szczególności na ludzi, rośliny, zwierzęta (art. 66 pkt 6 i 7 u.i.o.ś.), a także rzetelnej analizy możliwych konfliktów społecznych (art. 66 ust. 1 pkt 15 u.i.o.ś.). Ponadto uzasadnienie przyjęcia proponowanego przez inwestora wariantu odnosi się w zasadzie do kwestii związanych z wywozem kruszywa, a nie z samym pozyskiwaniem kruszywa. Zatem raport de facto nie zawiera racjonalnego wariantu alternatywnego. Co więcej wątpliwa jest zasadność przyjęcia przez autora raportu wariantu inwestorskiego jako najkorzystniejszego dla środowiska w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. b u.i.o.ś., skoro wariant alternatywny, który nie został uznany przez inwestora za najkorzystniejszy dla środowiska, w zakresie technologii pozyskiwania kruszywa niczym nie różni się od wariantu inwestorskiego, zaś w świetle ustaleń autora raportu nie ulega wątpliwości, że to głownie ten proces, a nie tylko wywóz kruszywa, będzie miał negatywny wpływ na środowisko. W tej sytuacji organ orzekający w zasadzie nie miał wyboru co do przedstawionych wariantów. Przy czym podkreślić należy, że nawet jeśli kryterium ekonomiczne przemawia za wyborem wariantu przedstawionego przez inwestora, to nie zwalnia go to z obowiązku przedłożenia rzetelnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że nie jest zasadny zarzut skarżącej co do naruszenia art. 75 ust. lit. a u.i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - w przypadku będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko m.in. sztucznych zbiorników wodnych. W przedmiotowej sprawie przedsięwzięcie polega na wydobywaniu kruszywa naturalnego, a nie na budowie sztucznego zbiornika wodnego. Natomiast zbiornik wodny, do którego odwołuje się skarżąca, powstanie – jak wynika z raportu - jako skutek eksploatacji złoża, a nie działań inwestora. Niezasadne jest także powoływanie się na naruszenie art. 77 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, chyba że - w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Należy jedna zauważyć, że zgodnie z art. 545 ust. 1 Prawa wodnego z 2017 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.i.o.ś., stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. W przedmiotowej sprawie postepowanie zostało wszczęte 8 marca 2017 r. (data wpływu wniosku do orangu), a w związku z tym powołany art. 77 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Także podnoszona przez skarżącą kwestia ewentualnego obniżenia wartości działek, czy też sprzeciwu okolicznych mieszkańców nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te – w świetle przepisów u.i.o.ś. – same w sobie nie stanowią przesłanek, które należy uwzględniać przy podejmowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się z kolei do zarzutu stronniczości organu z uwagi na fakt, że jedną z właścicieli działek, na których ma być realizowana inwestycja jest pracownik organy wyjaśnić należy, ze okoliczność ta mogłaby mieć znaczenie jedynie w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 24 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby osoba ta prowadziła postępowanie administracyjne, czy też brała udział w wydaniu decyzji. Natomiast samo przekonanie skarżącej, że sprawa jest prowadzona stronniczo nie może uzasadniać kwestionowania podjętego rozstrzygnięcia. Z kolei Sąd nie może odnieść się do zarzutów dotyczących rzetelności przeprowadzonych analiz, czy też uzyskanych wyników, przedstawionych w raporcie, gdyż twierdzenia nie zostały udokumentowane, a ponadto zostały zgłoszone już po zakończeniu postepowania przed organami administracji (na etapie postępowania sądowego) co uniemożliwiło także ich zweryfikowanie przez organ. Ponadto podkreślić należy, że raport oddziaływania na środowisko jest rodzajem dowodu, któremu prawo materialne przypisuje szczególne wymagania. Jest to bowiem dokument, którego prawidłowe sporządzenie wymaga od jego autora określonej wiedzy fachowej i który w efekcie obejmuje tzw. wiadomości specjalne. Mimo że raport nie jest opinią biegłego w technicznoprawnym tego słowa znaczeniu, tj. w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., gdyż jest sporządzany nie na zlecenie organu, lecz inwestora, to raportowi - z uwagi zwłaszcza na jego kompleksowość, fachowość i centralne miejsce w procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - przypisuje się szczególną moc dowodową (por. wyrok NSA z 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, dostępny w Internecie). Ze względu zatem na ten specjalistyczny charakter raportu nie tylko sąd, ale także organ nie może samodzielnie dokonywać jego oceny merytorycznej, ponieważ wymaga to wiedzy fachowej. Ocena ta dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe. O ile zatem skarżąca chciałaby skutecznie zakwestionować ustalenia raportu, musiałaby przedstawić dokument sporządzony przez osobę dysponująca fachową wiedzą z zakresu ochrony środowiska, podważający wyniki analiz zawartych w raporcie. W związku z tym organ winien ponownie rozpoznać sprawę mając na względzie powyższe wskazania Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego pełnomocnictwo oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800 ze zm.).