II SA/Bd 549/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]. Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] w T. decyzją z [...] stycznia 2021 r., [...], działając na podstawie art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2020 poz. 256 ze zm.), art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2020, poz. 85 ze zm.), §-4 ust. 1 zarządzenia nr [...] Rektora [...] z dnia [...] października 2019 r. Regulamin świadczeń dla studentów [...] w T. (Biuletyn Prawny [...] z 2020 r., poz. 360), utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. o przyznaniu K. M. stypendium socjalnego w roku akademickim 2020/2021 od dnia 1 października 2020r. na okres dwóch miesięcy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przesłanki przyznania stypendium socjalnego określone zostały w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z art. 87 wymienionej ustawy, stypendium socjalne może otrzymać student znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej. Szczegółowe zasady przyznawania świadczeń studentom określone zostały na mocy art. 95 wymienionej ustawy, w Regulaminie. Organ odnosząc się do odwołania wskazał, że kwestia możliwości przyznania stypendium osobom studiującym powyżej 6 lat została uregulowana zarówno w art. 93 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, jak i w ust. 1 § 4 Regulaminu. Przy wydawaniu decyzji uwzględniono sytuację skarżącej. Organ wyjaśnił, że skarżąca studiowała na kierunku biologia, studia stacjonarne pierwszego stopnia w okresie od [...] .10.2014 r. do [...] .07.2015 r. Następnie od [...] .10.2015 r. rozpoczęła studia na kierunku [...] , studia stacjonarne jednolite magisterskie , gdzie kontynuuje naukę do chwili obecnej. Dla wzmocnienia stanowiska organ odwołał się do wytycznych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, opublikowanych na stronie internetowej, w zakładce "Świadczenia dla studentów od 1 października 2019 r.", według których stypendia przysługują studentom nie dłużej niż przez okres 6 lat, co oznacza, że łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia czy je pobiera. 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta na pierwszym kierunku studiów. Termin ten biegnie także, gdy osoba przebywa na urlopie od zajęć, ale nadal pozostaje studentem. W przypadku przerwania studiów i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Ponadto nadmieniono, że do 6-cio letniego okresu przysługiwania świadczeń wlicza się także okresy studiowania sprzed wejścia ustawy tj. sprzed 1 października 2018 r. Prawo do świadczeń nie przysługuje także studentowi posiadającemu tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera albo równorzędny, licencjata, inżyniera albo równorzędny, jeśli ponownie podejmuje studia pierwszego stopnia, w tym również tytuł uzyskany za granicą. W oparciu o powyższe organ wskazał, że w przypadku skarżącej 30 listopada 2020 r. upłynął okres uprawniający ją do przyznania stypendium socjalnego. Odnośnie argumentów odwołującej opartych na orzecznictwie sądów administracyjnych organ stwierdził, że orzeczenia te nie wiążą komisji stypendialnych w rozpoznawanej sprawie. K. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] w T. z [...] .01.2021r. nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Komisji Stypendialnej [...] w T. nr [...] , z [...].12.2020r., w sprawie przyznania stypendium socjalnego w roku akademickim 2020/2021. W skardze zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mającego znaczenie dla sprawy: 1. art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2020,256, zwanego dalej k.p.a.) - poprzez nie zebranie i nie rozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że do 6-cio letniego okresu przysługiwania świadczeń wlicza się także okresy studiowania a nie tylko pobierania stypendium 2. art. 7a k.p.a. po przez brak rozstrzygnięcia sprawy na korzyść strony (studenta) w sytuacji gdy w sprawie pozostawały wątpliwości co do natury sprawy; 3. art. 7b k.p.a. po przez brak współdziałania ze sobą organów z zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśniają stanu faktycznego i prawnego w wyniku czego organ nie miał na względzie interesu społecznego ani słusznego interesu obywateli ani sprawności postępowania. Organ nie posługiwał się środkami adekwatnymi do charakteru okoliczności i stopnia złożoności przedmiotowej sprawy; 4. art. 9 k.p.a. Organ wydając decyzję na podstawie wybiórczych i niekompletnych, informacji, dokumentów oraz wypowiedzi nie wykonał swojego obowiązku co do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły lub mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w wyniku czego, mimo że organ ma obowiązek czuwać, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa - nie udzielił mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; 5. art. 11 k.p.a. po przez nie wyjaśnienie skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, to jest nie wyjaśnił dlaczego do 6-cio letniego okresu przysługiwania stypendium wlicza się okresy studiowania sprzed wejściem w życie ustawy tj. sprzed 1 października 2018 roku; 6. art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2018 poz. 1669) z związku z art. 93 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku Prawo o szkolnictwie wyższy i nauce (Dz.U. 2018 poz. 1668 ze zm.) po przez błędną wykładnię, a przez to błędne zastosowanie i uznanie, że do 6-cio letniego okresu przysługiwania stypendium, należy uznać okres w którym skarżący posiada status studenta, a nie faktycznie pobiera stypendium II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 93 ust. 2 i 3 ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 4 ust. 1 i 2 zarządzenia nr [...] Rektora [...] z dnia [...] października 2019 roku Regulaminu świadczeń dla studentów [...] w T. (Biuletyn Prawny [...] z 2019 r., poz. 326 ze zm.) po przez przyjęcie, że skarżącemu nie należy przyznać stypendium rektora z powodu hipotetycznego przekroczenia 6- cio letniego okresu przysługiwania stypendium. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a; 2. zasądzenie od Organu kosztów postępowania sądowego 3. rozpatrzenie sprawy w na posiedzeniu niejawnym. Skarżąca potwierdziła, że od [...] .10.2014r. do [...] .07:2015r. posiadała status studenta na kierunku biologia, studia stacjonarne pierwszego stopnia - [...] w B . Następnie od [...] .10.2015r. do chwili obecnej jestem studentką kierunku [...], studia stacjonarne, jednolite magisterskie - [...] w B. [...] w T. Sześcioletni okres (72 miesiące) posiadania przez nią statusu studenta minął 30.11,2020r., jednak nie można uznać go za okres tożsamy z przytoczonym w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce . Faktyczny okres pobierania przez nią stypendium socjalnego nie przekroczył 6 lat (72 miesięcy), gdyż stypendium socjalne przysługuje maksymalnie przez 9 miesięcy w roku, co reguluje § 8 ust.3 Regulaminu świadczeń dla studentów [...] w T. Skarżąca uważa ,że spełnia wszystkie warunki do otrzymania stypendium socjalnego przez cały rok akademicki 2020/2021. Zarzucam również naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji RP - poprzez nierówne traktowanie studentów w zależności od tego czy decydują się na podjęcie studiów 5 lub 6 letnich oraz naruszenie zasady lex retro non agit poprzez branie pod uwagę okresów przysługiwania stypendiów sprzed wejścia w życie art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Na poparcie stanowiska Skarżąca odwołała się do orzecznictwa sądów administracyjnych: wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt. li SA/Go 155/20, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2020r. sygn. akt III SA/Gd 462/20, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020 r. sygn. II SA/Sz 222/20, wyrok WSA w Kielcach z dnia 23 września 2020 r., sygn.. II SA/Ke 356/20, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. II SA/Sz 260/20. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2020, poz. 85 ze zm.)- dalej jako: "u.p.s.w.n." Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.s.w.n. student ma prawo ubiegać się o: 1) stypendium socjalne, 2) stypendium dla osób niepełnosprawnych, 3) zapomogę, 4) stypendium rektora, 5) stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego, 6) stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie finansowane przez osobę fizyczną lub osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. Przyznanie świadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - 4, oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej (ust. 2). Po myśli art. 87 ust. 1. u.p.s.w.n. stypendium socjalne może otrzymać student znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej. Stypendium to przyznawane jest w oparciu o kryterium dochodowe, o czym stanowi art. 87 ust. 2 u.p.s.w.n. Rektor w porozumieniu z samorządem studenckim ustala wysokość miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie studenta uprawniającą do ubiegania się o stypendium socjalne, która nie może być: 1) mniejsza niż 1,30 kwoty określonej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 i 2369); 2) większa niż 1,30 sumy kwot określonych w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111). W szczególnie uzasadnionych przypadkach student może otrzymać stypendium socjalne w zwiększonej wysokości ( ust. 3). Warunki przyznania stypendium określone zostały w art. 88 u.p.s.w.n. Art. 92 u.p.s.w.n. określa okres, na jaki przyznawane są stypendia i zapomogi oraz maksymalną wysokość stypendiów. W ust. 1 ww. przepis stanowi, że stypendia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, są przyznawane na semestr lub na rok akademicki i wypłacane co miesiąc przez okres do 10 miesięcy, a gdy kształcenie trwa semestr - przez okres do 5 miesięcy. Ustawodawca w art. 93 u.p.s.w.n. ustawy wprowadził ograniczenie możliwości przyznania świadczeń. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do wykładni art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., który stanowi, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art.359 ust. 1: 1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Zdaniem organu, w świetle art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. stypendium rektora nie może zostać przyznane studentowi, który na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich posiada status studenta przez okres dłuższy niż 6 lat. Przy powyższym rozumieniu przepisu organ uznał, że skoro skarżąca posiadała status studenta przez okres ponad 6 lat, w którym mogła otrzymywać stypendium, to jej uprawnienie do uzyskania stypendium wygasło. Powyższe skutkowało zastosowaniem ograniczenia z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. i wydaniem decyzji o przyznaniu stypendium socjalnego wyłącznie na okres 2 miesięcy. Z powyższym stanowiskiem, nie sposób się zgodzić, bowiem przyjęta przez organ wykładnia ww. przepisu jest wadliwa. Organ przyjął, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "posiadania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Wykładni art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. dokonał NSA w wyroku 7 lipca 2021r., sygn. III OSK 3596/21 . Ze stanowiskiem NSA wyrażonym w powyższym wyroku całkowicie zgadza się Skład Sądu orzekający w przedmiotowej sprawie. Prawidłowe odkodowanie normy zawartej w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych, wystarczającym jest tu podstawowy rodzaj wykładni - wykładnia językowa. Sąd podziela sposób wykładni art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. zaprezentowany przez K. Leweckiego w artykule "Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów" (Doradztwo Podatkowe - Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2020/1/57-62), który przyjmuje, że pojęcie "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem. Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "świadczenie przysługuje", jakie zostało użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., należy je odczytywać zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym ("przysługiwać" to "należeć się komuś z mocy ustawy, prawa, przywileju" - Słownik języka polskiego PWN pod red. W. Doroszewskiego) i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym dla biegu okresu, o którym mowa w omawianym przepisie, ma znaczenie to, że student występował o świadczenie, które zostało mu przyznane i je pobrał. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.s.w.n. student może jedynie ubiegać się o przyznanie wskazanego w nim świadczenia (m.in. stypendium socjalnego), ponieważ sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania danego świadczenia. I tak, art. 87 u.p.s.w.n. wskazuje przesłanki ubiegania się o stypendium socjalne, art. 89 u.p.s.w.n. warunki uzyskania stypendium dla osób niepełnosprawnych, art. 90 u.p.s.w.n. warunki przyznania zapomogi, art. 91 u.p.s.w.n. warunki stypendium rektora, a art. 359 u.p.s.w.n. warunki uzyskania stypendium ministra. Oznacza to, że aby świadczenie z katalogu pomocy materialnej dla studentów przysługiwało, wnioskodawca musi mieć status studenta, złożyć stosowny wniosek oraz spełnić dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej. Zatem 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób zrównać znaczenia pojęcia "przysługiwania świadczenia", o którym mowa w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce z pojęciem "przysługiwania możliwości ubiegania się o świadczenie" w związku z posiadaniem statusu studenta. Analogiczny pogląd został zaprezentowany w wyroku NSA z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 4082/21 i prezentowany jest w przytłaczającej większości orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych (częściowo jeszcze nieprawomocnych), np. w wyrokach: WSA w Szczecinie z 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 222/20; WSA w Gdańsku z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 461/20 i z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 460/20; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 155/20, WSA w Łodzi z 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 106/20, WSA w Poznaniu z 17 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Po 773/20; WSA w Krakowie z 25 stycznia 2021 r. sygn. akt 394/20, WSA w Bydgoszczy z 19 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1223/20, WSA w Warszawie z 10 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2166/20 - pub. www.nsa.orzeczenia.gov.pl. Powyższa wykładnia znajduje nadto odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rządowego projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (str. 28), w którym wskazano, że "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". Sześcioletni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce powiązano zatem bezpośrednio z pobieraniem świadczenia, a nie z posiadaniem statusu studenta przez osobę ubiegającą się o jedną z form pomocy materialnej. Równocześnie zasadnym jest zauważyć, że w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Sytuacje, w których studentowi nie przysługuje prawo do stypendium lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia zostały wyczerpująco unormowane w przepisach art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, przy czym żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania. Nie można, jak błędnie przyjął w niniejszej sprawie organ , wiązać początku tego okresu 6 letniego z momentem rozpoczęcia studiów przez studentkę ubiegającą się o przyznanie pomocy. Skoro bowiem z samym statusem studenta ustawa nie wiąże przysługiwania, to jest otrzymywania świadczeń stypendialnych, to nie sposób uznać, że to z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec okres 6 lat ograniczający czas przysługiwania stypendium stosownie do art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Okres 6 lat z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy liczyć od momentu uzyskania świadczenia w postaci stypendium rektora, a skoro jest to świadczenie okresowe, wypłacane co miesiąc, to okres 6 lat upłynie po 72 miesiącach otrzymywania stypendium rektora. Taki sposób liczenia tego okresu , wynika z tego, że zgodnie z art. 92 ust. 1 u.p.s.w.n. stypendia są przyznawane na semestr albo na rok akademicki i wypłacane przez okres do 10 miesięcy w roku. W konsekwencji nie można uznać, że prawo do świadczeń przysługuje mu przez cały rok kalendarzowy. Istotne jest też to, że ustawodawca w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. nie posłużył się pojęciem roku akademickiego (jak np. w przepisie art. 92 ust. 1 i 2 u.p.s.w.n.), tylko kalendarzowego. Zatem zabieg ustawodawcy należy uznać za świadomy. Irrelewantne zatem jest, przez jaki okres wnioskowane stypendium student mógł otrzymywać, bowiem istotne jest to w jakim okresie to stypendium mu przysługiwało i je przyznano oraz, że rzeczywiście je pobrał. Dotyczy to takiego świadczenia uzyskanego także na innych kierunkach studiów i innych uczelniach oraz na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Przywoływane przez organ w decyzji stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w kwestii interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., tożsame ze stanowiskiem organu, nie jest wiążące dla Sądu. Należy dodatkowo zauważyć, że stanowisko Ministra nie zostało poparte pogłębioną argumentacją. Jest ponadto sprzeczne z celem uregulowań dotyczących pomocy materialnej studentom wyrażonym w uzasadnieniu projektu ustawy p.s.w.n. Ustawa ma realizować cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, tj. jej regulacje mają pozwalać na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat. Postulowana przez organ wykładnia art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., z powołaniem się na jakoby ratio legis, tj. wykluczenie z uprawnienia do pomocy materialnej studentów wielokrotnie rekrutujących się na studia pierwszego stopnia bez ich ukończenia i uzyskania wykształcenia oraz studentów studiujących dłużej niż 6 lat akademickich, spowodowałaby także wykluczenie z uprawnienia do pomocy materialnej studentów nadmiernie długo studiujących nie tylko z powodu nieprzykładania się do nauki, lecz w związku z sytuacją zdrowotną, losową czy ekonomiczną. Przykłady tych ostatnich osób znane są sądowi z urzędu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić okres , w którym Skarżąca pobierała stypendium socjalne. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 135 i art. 145 ust. 1 lit. a p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.).