II OSK 531/22

Dnia 25 maja 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 675/21 o odrzuceniu skargi J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do robót budowlanych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Lublinie postanowieniem z 15 września 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 675/21 odrzucił skargę J. L. na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do rozbiórki pieców kaflowych i ułożenia ogrzewania podłogowego. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w/w decyzją z [...] czerwca 2021 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Ł. L., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2021 r., znak: [...], którą organ ten wniósł - na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333, uPb) - sprzeciw w sprawie przystąpienia przez Ł. L. do rozbiórki pieców kaflowych oraz ułożenia ogrzewania podłogowego w lokalach nr [...] i [...] budynku przy ul. [...] w L. Sąd pierwszej instancji skargę J. L. wniesioną do WSA w Lublinie na powyższą decyzję, odrzucił jako niedopuszczalną, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa), z uwagi na brak legitymacji procesowej skarżącego w postępowaniu, które toczy się w przedmiocie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Powołując się na orzecznictwo NSA sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że żaden inny podmiot, poza inwestorem nie ma prawa do dochodzenia swoich praw w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 30 ust. 5 uPb. Z uwagi na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie był i nie mógł być stroną postępowania zgłoszeniowego, a w konsekwencji nie mógł również wnieść skutecznie skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2021 r., wydaną w tej sprawie. WSA w Lublinie zauważył, że wprawdzie z akt wynika, że skarżący w toku postępowania przed organami występował jako pełnomocnik Ł. L., to jednak skargę do sądu wniósł we własnym imieniu, a nie jako pełnomocnik inwestora. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości. I. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia wskazanych niżej przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy (skarżącemu zamknięto drogę sądową): 1) art. 33 i 32 Ppsa w zw. z art. 12 Ppsa poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów i odmówienie skarżącemu przymiotu strony, mimo iż wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy interesu prawnego wspólnoty mieszkaniowej [...] w L., której J.L. jest zarządcą; 2) art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa poprzez bezpodstawne zastosowanie regulacji i odrzucenie skargi, w oparciu o brak legitymacji, którą skarżący niewątpliwie posiada. Powyższe zostało spowodowane przez: - błąd w ustaleniach faktycznych poczyniony przez sąd pierwszej instancji, który przyjął, że skarżący nie był i nie mógł być stroną postępowania zgłoszeniowego, a w konsekwencji nie mógł również wnieść skutecznie skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2021 r., wydaną w tej sprawie. Powyższe – zdaniem skarżącego – nie bierze pod uwagę faktu, że J. L. jest zarządcą sądowym wspólnoty mieszkaniowej i nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], której dotyczy niniejsze postępowanie. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, 2. nakazanie WSA w Lublinie merytorycznego rozpoznania skargi 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w Lublinie umknął fakt, że J. L. jest zarządcą sądowym wspólnoty mieszkaniowej oraz nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], a jest to nieruchomość, której dotyczy niniejsze postępowanie. Skarżący kasacyjnie w piśmie z 29 listopada 2021 r. zawierającym uzupełnienie skargi kasacyjnej oświadczył, że na podstawie art.176 § 2 Ppsa wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W piśmie uczestnika Ł. L. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną przychylono się do skargi kasacyjnej J. L. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 - Ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ta jednakże w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Odnosząc się zaś do wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 182 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę. Jednakże o tym, czy w tego rodzaju sprawie skarga kasacyjna zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie decyduje Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności sprawy oraz przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty nie uzasadniają przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie. Skarga kasacyjna zasadnicza sprowadza się do twierdzenia, że nieuzasadnionym było odrzucenie skargi J. L. przez WSA w Lublinie z uwagi na brak przymiotu strony, mimo iż wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy interesu prawnego wspólnoty mieszkaniowej [...] w L., której skarżący jest zarządcą. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko zaprezentowane w niniejszej sprawie przez sąd pierwszej instancji, że skoro skarżący nie był inwestorem, który jako wnioskodawca wystąpił w trybie art. 30 ust. 5 uPb, ze zgłoszeniem z zamiarem wykonania robót budowlanych, to tym samym nie był stroną postępowania "zgłoszeniowego". Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że ustalenie stron postępowania należy do organu, a stroną postępowania, o jakim mowa w art. 30 uPb, jest tylko inwestor. Jak wynika z akt sprawy J. L. sporządził skargę we własnym imieniu, a nie jako pełnomocnik inwestora, czy też w imieniu wspólnoty mieszkaniowej. W tej sytuacji J. L. nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu "zgłoszeniowym". W tej sytuacji za nieuzasadnione ocenić należy zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzające się do wykazania naruszenia wskazanych przepisów prawa procesowego, a to art. 32 i art. 33 Ppsa, dzielącego się - co zdaje się nie zauważać jej autor - na jednostki redakcyjne – paragrafy, merytoryczne odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny jest niemożliwe. Rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest precyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej i ustalanie, które w istocie przepisy wymienionych artykułów, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone. W konsekwencji niezasadny był także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 Ppsa, skargę kasacyjną należało oddalić.