I SA/Wr 303/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawny w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawiadomienia zobowiązanego o kosztach egzekucyjnych oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: Skarżąca, Spółka, Strona), jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] , który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego {tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: K.p.a.) oraz art. 18 i 64c § 1 i § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji {tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawiadomienia zobowiązanego o kosztach egzekucyjnych. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Spółki na podstawie własnych tytułów wykonawczych o nr od [...] do nr [...] , od [...] do nr [...] i [...] . Postanowieniem z[...] maja 2019 r., nr [...] Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Postanowienie zostało odebrane przez Spółkę 3 czerwca 2019 r. Z akt sprawy wynika, ze Spółka nie wniosła zażalenia na to postanowienie. Wnioskiem z dnia 10 stycznia 2020 r. pełnomocnik Spółki wystąpił o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do nr [...] , od [...] do nr [...] , ewentualnie na podstawie innych jeszcze tytułów egzekucyjnych obejmujących zaległości w VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe 2017 r., odsetki od tych zaległości, koszty egzekucyjne. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. odmówił wszczęcia postępowania (art. 61a K.p.a.) w sprawie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych [...] , [...], [...], [...] , [...] , [...] . Organ I instancji uznał, że postępowanie w sprawie nie może być wszczęte, wobec niezachowania terminu do wniesienia zawiadomienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucił naruszenie: art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) w zw. z art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a brak zastosowania art. 64c § 6a pkt 1 lit. a) u.p.e.a., który rozpoczęcie biegu terminu na złożenie wniosku o zawiadomienie zobowiązanego o kosztach egzekucyjnych wiąże dopiero z pełnym wyegzekwowaniem wykonania obowiązku, co nie następuje w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak dostatecznego majątku dłużnika. Zdaniem pełnomocnika Spółki, skoro egzekwowany obowiązek nadal istnieje, to nie sposób wykluczyć, że koszty egzekucyjne nie ulegną zmianie. Fakt, że w momencie wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania z uwagi na bezskuteczność nie wyegzekwowano jeszcze pełnych kwot zaległości nie może powodować, że zbędnymi i martwymi stał się przepis art. 64c § 6a pkt 1 lit. a u.p.e.a., który odwołuje się do momentu wyegzekwowania obowiązku. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że w dniu 28 lutego 2020 r. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. wydał postanowienie nr [...] dotyczące obciążenia kosztami egzekucyjnymi Zobowiązanego w zakresie tytułu wykonawczego [...] . Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. [...] lutego 2020 r. Po przytoczeniu treści art. 18 u.p.e.a., art. 61a § 1 K.p.a., art. 61 K.p.a. oraz art. 61 § 1 K.p.a.art. 64c § 6a u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. stwierdził, że w omawianej sprawie Spółka bezsprzecznie wniosek o zawiadomienie zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych wniosła po przewidzianym do tego terminie, co uniemożliwiło merytoryczne załatwienie sprawy. Wskazał, że powołane powyżej przepisy art. 64c § 6a pkt 1 lit. a i b u.p.e.a. jednoznacznie określają termin oraz okoliczności, których zaistnienie stanowi warunek skutecznego wniesienia przez zobowiązanego żądania o wydanie zawiadomienia dotyczącego wysokości kosztów egzekucyjnych. Wynika z nich, że termin ten wynosi 6 miesięcy od dnia zakończenia egzekucji. Oznacza to, że przedmiotowe zawiadomienie nie może być wydane w czasie, gdy egzekucja i postępowanie egzekucyjne jest zakończona i od jej zakończenia upłynęło 6 miesięcy. Postanowienie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne z dniem 3 czerwca 2019 r. Oznacza to, że wniosek nadany na poczcie 10 stycznia 2020 r. o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych był spóźniony. Za niesłuszne uznał stanowisko pełnomocnika Spółki dotyczące rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o zawiadomienie o kosztach egzekucyjnych. Umorzenie postępowanie egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. oznacza umorzenie tylko samej egzekucji administracyjne a nie zaległości. W tym przypadku zaległości nadal pozostają i mogą być dochodzone przez Wierzyciela (sytuacja przewidziana w art 61 up.e.a.). Organ odwoławczy nie zgodził z twierdzeniem Spółki, że w wyniku zaliczenia przez organ podatkowy zwrotu podatku doszło do pełnego wyegzekwowania zaległości podatkowych, gdyż obowiązek zaliczenia nadpłaty na zaległości podatkowe jest co prawda przymusowy, jednakże nie jest to wyegzekwowanie obowiązku, gdyż organ podatkowy nie jest w tej sytuacji organem egzekucyjnym, który jest uprawniony do prowadzenia postępowania i stosowania środków przymusu. Zauważył organ odwoławczy, że w przedmiotowej sytuacji nie toczyło się postępowanie egzekucyjne. Brak jest ponownie wystawionych tytułów wykonawczych przez Wierzyciela, które zostały następnie skierowane do egzekucji. Dlatego trudno uznać, ze w przedmiotowej sytuacji zaszła przesłanka o której mowa w przepisach art. 61c § 6a pkt 1 lit. a u.p.e.a. Dodatkowo Dyrektor Izby zauważył, ze wniosek Pełnomocnika Spółki dotyczył tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] , od [...] do nr [...] . Zaskarżonym postanowieniu jednak organ egzekucyjny odniósł się tylko do tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] , od [...] do nr [...] , co oznacza, że nie odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do tytułu wykonawczego nr [...] . Jednak z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny w dniu 28 lutego 2020 r. wydał postanowienie [...] w którym ustalił koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] . Oznacza to, że w tej sprawie toczy się osobne postępowanie i dlatego nie zostało one objęte zaskarżonym postanowieniem. Wniosek Strony został jednak rozpatrzony w całości. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. pełnomocnik Spółki złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art 64c § 6a pkt 1 lit. b) w zw. z art 59 § 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a brak zastosowania art. 64c § 6a pkt 1 lit. a) u.p.e.a., który rozpoczęcie biegu terminu na złożenie wniosku o zawiadomienie zobowiązanego o kosztach egzekucyjnych wiąże dopiero z pełnym wyegzekwowaniem wykonania obowiązku, co nie następuje w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak dostatecznego majątku dłużnika; 2. art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a. oraz art. 8 § 1, art. 9, art. 11 K.p.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez mylną kwalifikację istoty i celu pisma Spółki z 9 lipca 2019 r. o przedstawienie zestawienia sposobu rozliczenia kwot zajętych przez Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. w postępowaniach egzekucyjnych, choć organ egzekucyjny miał wystarczające podstawy do zakwalifikowania pisma Spółki z dnia 9 lipca 2019 r. w istocie jako wniosku o zawiadomienie zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych albo o wystąpienie do wnioskodawcy o doprecyzowanie, uzupełnienie, czy wyjaśnienie zakresu żądania, czego organ jednak nie uczynił. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133 § 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a). Przechodząc dalej, Sąd zauważa, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - z zastrzeżeniem art. 57a, który w tej sprawie nie ma zastosowania. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] lutego 2020 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawiadomienia zobowiązanego o kosztach egzekucyjnych. Zgodnie z art. 64c § 6a u.p.e.a. organ egzekucyjny zawiadamia: 1) zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia: a) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne, b) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne. Wskazać w tym miejscu należy, że powołane powyżej przepisy art. 64c § 6a pkt 1 lit. a) i b) u.p.e.a. jednoznacznie określają termin oraz okoliczności, których zaistnienie stanowi warunek skutecznego wniesienia przez zobowiązanego żądania o wydanie zawiadomienia dotyczącego wysokości kosztów egzekucyjnych. Wynika z nich, że termin ten wynosi 6 miesięcy od wskazanych w nim zdarzeń. Odnosząc treść powołanych powyżej przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy zauważyć, że postanowienie z dnia [...] maja 2019 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne z dniem 10 czerwca 2019 r. (nie zaś jak błędnie wskazał organ 3 czerwca 2019 r. – jednakże błąd ten nie ma wpływu na prawidłowość zajętego przez organ stanowiska z uwagi na datę złożenia wniosku). Sześciomiesięczny termin na złożenie wniosku upływał 10 grudnia 2019 r. Natomiast wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów nadany został na poczcie 10 stycznia 2020 r. W związku z powyższym, organ prawidłowo uznał, że przedmiotowy wniosek Skarżącej został wniesiony po upływie terminu wskazanego w przepisie art. 64c § 6a u.p.e.a. W konsekwencji organ egzekucyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Zgodnie bowiem z art. 61a § 1 K.p.a. w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyty w powołanym wyżej przepisie zwrot "z innych uzasadnionych przyczyń" to również uchybienie terminu, która czyni daną czynność nieskuteczną i uniemożliwia merytoryczne zajęcie się sprawą. W skardze sformułowano pogląd, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a nie ma definitywnego charakteru. Egzekucja nie jest bowiem zakończona, a jedynie odroczona do czasu ewentualnego ujawnienia majątku dłużnika. To zaś oznacza, że także ostateczna wysokość kosztów egzekucyjnych nie jest jeszcze znana. Wskazano, że skoro postępowanie egzekucyjne zostało umorzone jedynie z przyczyn przemijających, a nie było skutkiem definitywnego wyegzekwowania całych zaległości podatkowych, to nie mógł jeszcze rozpocząć biegu termin do złożenia wniosku o zawiadomienie o kosztach egzekucyjnych, gdyż koszty te nie zostały jeszcze ostatecznie ukształtowane. Wskazać należy, że zakończenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego może nastąpić przez jego umorzenie, które w równym stopniu dotyczy obowiązków o charakterze pieniężnym, jak i niepieniężnym. Polega ono na przerwaniu toku postępowania, uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych oraz podjęciu rozstrzygnięcia o zaniechaniu dalszego prowadzenia postępowania, gdy wykonanie egzekwowanego obowiązku staje się niedopuszczalne albo niemożliwe. Organ egzekucyjny obowiązany jest umorzyć prowadzone postępowanie w razie zaistnienia jednej z podstaw, o których stanowi art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. Każda z tych podstaw stanowi przeszkodę uniemożliwiającą dalszą kontynuację tego postępowania. Niewątpliwie trwały charakter przeszkód obligujących organ egzekucyjny do umorzenia prowadzonego postępowania może być nieprzemijający, materialny bądź też odnosić się jedynie do formy konkretnie prowadzonego postępowania. W drugim ze wskazanych przypadków usunięcie przeszkody po zakończeniu postępowania, w którym ona powstała, umożliwia powtórne jego wszczęcie i w efekcie tego wykonanie tego samego obowiązku. Jak zostało to wyjaśnione w orzecznictwie sądowym, ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza wszakże, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania Umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 2 u.p.e.a. jest zakończeniem postępowania egzekucyjnego. Jednakże nie zamyka ostatecznie wierzycielowi możliwości dochodzenia należności, bowiem zgodnie z art. 61 u.p.e.a., w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2, wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Powyższy przepis stanowi zatem zabezpieczenie interesów wierzyciela na wypadek, gdyby po umorzeniu postępowania egzekucyjnego uległ zmianie stan faktyczny w ten sposób, że wyjdą na jaw okoliczności świadczące o istnieniu majątku zobowiązanego, umożliwiającego skuteczne prowadzenie egzekucji. Zatem, wbrew twierdzeniom skargi, od dnia w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne rozpoczął biegu termin do złożenia wniosku o zawiadomienie o kosztach egzekucyjnych. Za niezasadny uznać należy podnoszony na etapie skargi argument, że Spółka wnosiła o wydania zawiadomienia o wysokości kosztów już w piśmie z 9 lipca 2019 r.. Jak wynika z załączonych akt sprawy Spółka skierowała do organu pismo z dnia 9 lipca 2019 r. w treści którego zwróciła się "(...) z prośbą o przedstawienie zastawienia sposobu rozliczenia kwot zajętych przez US w tym postępowaniu w wysokości: 58 321,93 dnia 06-08-2018r (zajęcie wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego), 90 123,87 dnia 22-02-2019r, (zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w spółce B Sp. z o.o.)". W odpowiedz na powyższe pismo Strony, Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. przekazał przy piśmie z dnia 17 lipca 2019 r., nr [...] zestawienie uzyskanych kwot w okresie od 1 sierpnia 2018 r. obejmujące wymienione w piśmie Spółki kwoty. W ocenie Sądu treść pisma jest jasna i nie pozostawiała wątpliwości co do oczekiwań Strony, które organ zrealizował. Organ egzekucyjny nie miał powodu, dla którego po otrzymaniu pisma z dnia 9 lipca 2019 r. miałby wzywać Stronę do sprecyzowania żądania. W piśmie tym nie ma jakiejkolwiek wzmianki, która wskazywałaby, że intencją Strony jest uzyskanie zawiadomienia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych. Gdyby tam było, to po otrzymaniu odpowiedzi organu egzekucyjnego, która przecież nie była zawiadomieniem o wysokości kosztów, Strona w jakikolwiek sposób kwestionowałaby treść czy też zupełność otrzymanej informacji. Natomiast Spółka, po otrzymaniu pisma z 17 lipca 2019 r. do momentu wniesienia skargi, nie artykułowała niezadowolenia z treści otrzymanej odpowiedzi, nie wskazywała, iż organ niewłaściwe rozpoznał je wniosek. Należy więc przyjąć, że odpowiedź na pismo Strony była prawidłowa i zupełna a organ wbrew zarzutom skargi, nie miał obowiązku doszukać się w treści pisma także żądania o wydanie zawiadomienia w sprawie kosztów i wezwać Stronę do sprecyzowania pisma. Również nietrafne jest twierdzenie Skarżącej o wcześniejszym złożeniu wniosku o wydanie zawiadomienia - już w trakcie postępowania egzekucyjnego. Strona wskazała na pismo z 9 sierpnia 2018 r. dotyczące miarkowania naliczonych i egzekwowanych kosztów egzekucyjnych. Jak wynika z akt administracyjnych po otrzymaniu tego pisma organ egzekucyjny wezwał Stronę do określenia treści żądania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W odpowiedzi w piśmie z dnia 10 września 2018 r. Strona wskazała, że celem złożenia jej pisma z 9 sierpnia 2018 r. było zwrócenie uwagi organu egzekucyjnego na nieuzasadnione i niezgodne z wyrokiem TK z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14) naliczanie i egzekwowanie kosztów egzekucyjnych. Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu postanowieniem z 19 września 2018 r., nr 0271.SEE.711.894.2018.AK pozostawił bez rozpoznania podanie strony z dnia 9 sierpnia 2018 r. Również tego pisma tego nie można uznać za wniosek o wydanie zawiadomienia zobowiązanego o wysokości kosztów. Po pierwsze pismo Strony z dnia 9 sierpnia 2018 r. zostało złożone w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a przedmiotowe zawiadomienie nie może być wydane w czasie, gdy egzekucja i postępowanie egzekucyjne pozostają w toku. Oznacza to, że gdyby był to wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych byłby on przedwczesny. Jednakże nie można uznać, że pismo to stanowiło taki wniosek. Przeczy temu jego treść. W piśmie tym Strona zawarła informację, że po zakończeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. art 64c § 6a u.p.e.a. zamierza wnieść o zawiadomienie zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych oraz ewentualnie o wydanie postanowienia o kosztach egzekucyjnych. Również w piśmie z dnia 10 września 2018 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu wskazała na cel złożenia pisma oraz że znane są jej regulacje dotyczące zawiadomienia zobowiązanego po zakończeniu postępowania egzekucyjnego o kosztach egzekucyjnych, co sama sygnalizowała. Zatem pismo to, na co wskazywała sama Spółka, nie stanowiło wniosku o wydanie zawiadomienia o kosztach. Nie można również się zgodzić z twierdzeniem Strony, że w wyniku zaliczenia przez organ podatkowy postanowieniem z [...] października 2019 r. zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych doszło do pełnego wyegzekwowania zaległości podatkowych, gdyż obowiązek zaliczenia nadpłaty na zaległości podatkowe jest co prawda przymusowy, jednakże nie jest to wyegzekwowanie obowiązku. Organ podatkowy nie jest w tej sytuacji organem egzekucyjnym, który jest uprawniony do prowadzenia postępowania i stosowania środków przymusu. Postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułów wykonawczych zakończyło się wskutek umorzenia postępowania w dniu [...] maja 2019 r. a zaliczenie zwrotu podatku nastąpiło poza postępowaniem egzekucyjnym i nie można uznać, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka o której mowa w przepisach art. 61c § 6a pkt 1 lit. a) u.p.e.a. (wyegzekwowanie zaległości w postępowaniu egzekucyjnym), a Strona składając wniosek 10 stycznia 2020 r. uczyniła to w terminie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za niezasadne zarzuty Skarżącej podniesione w jej skardze. Ponadto Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa pozwalających na uwzględnienie skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.