II SA/Bk 547/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi P. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2021 r,. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności: W dniu 28 lipca 2020 r. Komendant Miejski Policji w Ł., wobec uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przewinień dyscyplinarnych, po uprzednim przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec sierż. szt. P. W. (powoływanego dalej jako "Skarżący"), zarzucając mu, że: I. w dniu 27 maja 2020 r., pełniąc służbę w PdOZ KMP w Ł. w książce przebiegu służby o godz. 8:00 zanotował "sprawdzono stan zabezpieczeń PdOZ - b/u, monitoring -b/u, instalacja alarmowo-przyzywowa- b/u..." potwierdzając wpisem wykonanie czynności w zakresie kontroli zabezpieczeń pomieszczeń PdOZ, lecz czynności tych nie wykonał przez co zaniechał czynności służbowej i wykonał ją w sposób nieprawidłowy, jak również nie dokonał sprawdzenia pokoi, w których przebywały osoby umieszczone, niedopełniając przy tym obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zbiegu z § 22 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia; II. w dniu 27 maja 2020 r., pełniąc służbę w PdOZ KMP w Ł. wykonał czynność służbową w sposób nieprawidłowy w ten sposób, że w godzinach 08:01 do 08:02 wydał śniadanie umieszczonym w pokojach nr 3 i 4, nie dokumentując tej czynności w książce przebiegu służby, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zbiegu z § 14 ust. 2 pkt 12 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia; III. w dniu 27 maja 2020 r., pełniąc służbę w PdOZ KMP w Ł., w godzinach od 8:00 do 9:00 realizował zadania związane z kontrolą osób zatrzymanych oraz sprawdzeniem funkcji życiowych u osób umieszczonych do wytrzeźwienia lecz czynności tych zaniechał i wykonał je w sposób nieprawidłowy, tzn. nie dokonał kontroli umieszczonych w pokoju nr 1, niedopełniając przy tym obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zbiegu z § 12 ust. 1 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia; IV. w dniu 27 maja 2020 r., pełniąc służbę w PdOZ KMP w Ł., w godzinach od 8:00 do 9:00 zaniechał każdorazowego sprawdzenia zachowania osoby przez wizjer przed otwarciem drzwi, pomimo kilkukrotnego otwierania drzwi do pokoi, w których były umieszczone osoby i wykonał tę czynność w sposób nieprawidłowy, niedopełniając przy tym obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia; V. w dniu 27 maja 2020 r. pełniąc służbę w PdOZ KMP w Ł., w godzinach 8:00 do 9:00 zaniechał wymaganego sprawdzenia osoby po opuszczeniu przez nią pokoju i powrocie do niego, pomimo kilkukrotnego wypuszczania osób umieszczonych z pokoi w celu skorzystania z toalety bądź odniesienia rzeczy do magazynu, potwierdzając wpisem w książce przebiegu służby zrealizowanie tych czynności lecz czynności tych nie wykonał przez co zaniechał czynności służbowych i wykonał je w sposób nieprawidłowy, niedopełniając przy tym obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 21 ust. 1 pkt. 2 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia; VI. w dniu 27 maja 2020 r. o godz. 08:50:45 pełniąc służbę w PdOZ KMP w Ł., zaniechał czynności służbowej oraz wykonał ją w sposób nieprawidłowy, niedopełniając przy tym obowiązków służbowych w ten sposób, że dwukrotnie pozostawiał osobę zatrzymaną samą w pomieszczeniu przejściowym oraz bez zachowania zasad bezpieczeństwa prowadził zatrzymanego za sobą nie mając nad nim bezpośredniego nadzoru, narażając się w ten sposób na atak i stwarzając sytuację niebezpieczną, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 8 ust. 5 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia; VII. w dniu 11 lipca 2020 r., pełniąc służbę w PdOZ KMP w Ł., zaniechał każdorazowego sprawdzenia zachowania osoby przez wizjer przed otwarciem drzwi do pokoi nr 1 i 6 o godz. o godz. 08:12 oraz do pokoju nr2o godz. 10:36, w których były umieszczone osoby i wykonał tę czynność w sposób nieprawidłowy, niedopełniając przy tym obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z§ 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia; VIII. w dniu 11 lipca 2020 r. o godz. 10:36, pełniąc służbę w PdOZ KMP w Ł., zaniechał czynności służbowej oraz wykonał ją w sposób nieprawidłowy, niedopełniając przy tym obowiązków służbowych w ten sposób, że nie zachowując zasad bezpieczeństwa, pozostawił osobę umieszczoną samą bez bezpośredniego nadzoru w pomieszczeniu WC, narażając się w ten sposób na atak i stwarzając sytuację niebezpieczną, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 8 ust. 5 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia; IX. w dniu 11 lipca 2020 r., pełniąc służbę w PdOZ KMP w Ł., o godz. 11:00 realizował zadania związane z kontrolą osób zatrzymanych oraz sprawdzeniem funkcji życiowych u osób umieszczonych lecz czynności tych zaniecha i wykonał je w sposób nieprawidłowy, niedopełniając przy tym obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 12 ust. 1 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, Komendant Miejski Policji w Ł. w dniu 16 marca 2021 r. wydał orzeczenie nr 6/2021, w którym: (1) uniewinnił Skarżącego z zarzucanych czynów, opisanych w zarzutach nr III, VI i VIII, kończąc w tym zakresie postępowanie na zasadzie art. 135j ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz uznał Skarżącego winnym popełnienia zarzucanych czynów dyscyplinarnych opisanych w zarzutach nr I, II, IV, V, VII oraz IX i w tym zakresie, na podstawie art. 135j ust 1 pkt 3 w zw. z art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany (pkt 2). Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł Skarżący zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez jego błędną interpretację, tj.: art. 135j ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 132a ustawy o Policji poprzez brak w uzasadnieniu stwierdzenia rodzaju winy; art. 135j ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 132 ust. 3 ustawy o Policji poprzez brak konkretyzacji opisu przewinień wyrażający się w niejednoznacznym i niekonkretnym ustaleniem znamion przewinień zarzucanych Skarżącemu; art. 134i ust. 5a ustawy o Policji poprzez brak ustalenia, czy czyny opisane w punkcie VI i VIII zostały popełnione przez Skarżącego; art. 134h ust. 1 i 1a ustawy o Policji poprzez naruszenie zasad obowiązujących przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej, tj. (a) brak wskazania rodzaju i stopnia zawinienia i wszelkich okoliczności, które świadczą o winie, (b) brak szczegółowego rozpoznania okoliczności przywoływanych przez Skarżącego, (c) brak wskazania konsekwencji popełnienia czynu dyscyplinarnego w służbie, a jedynie wskazanie konsekwencji w kategorii prawdopodobieństwa, (d) bezpodstawne przyjęcie, że do rozważań o wysokości kary i jej wymiaru orzekający organ był uprawniony do zakwalifikowania popełnienia przewinienia umyślnie; art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonego orzeczenia. Skarżący zarzucił jednocześnie organowi błędną kwalifikację prawną zarzucanych mu czynów opisanych w punkcie VI i VIII pomimo negowania jej przez niego i podjęcie rozstrzygnięcia w postaci uniewinnienia oraz niepodjęcie przez rzecznika dyscyplinarnego i akceptacja takiego zaniechania przez jego przełożonego w zakresie złożonego przez Skarżącego wniosku dowodowego. Powołując się na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez jego uchylenie w całości i umorzenie przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego ewentualnie wydanie orzeczenia o uznaniu go za winnego i odstąpienie od jego ukarania. Komendant Wojewódzki Policji w B. nie podzielił zarzutów odwołania i orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ w pierwszej kolejności podkreślił, że w realiach prowadzonej sprawy dyscyplinarnej mają zastosowanie przepisy ustawy o Policji w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 października 2020 r. W tym kontekście uznał, że zarzuty odwołania oparte równocześnie na dwóch podstawach prawnych, sprzed i po nowelizacji, są niedopuszczalne. Zdaniem Komendanta materiał dowodowy zebrany w ramach postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przed organem dyscyplinarnym I instancji, w kontekście zarzutów przedstawionych obwinionemu, pozwala na odtworzenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym podzielenia argumentacji przemawiającej za uznaniem Skarżącego za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w zarzutach nr I, II, IV, V, VII oraz IX, a w konsekwencji wymierzenia Skarżącemu najłagodniejszej z katalogu określonego w art. 134 ustawy o Policji kary dyscyplinarnej w postaci nagany. Jak podkreślił organ II instancji postawa sierż. szt. P. W. -policjanta z odpowiednim stażem i wiedzą zawodową, zaprezentowana podczas służb objętych treścią przedstawionych mu zarzutów (w dniu 27 maja 2020 r. i 11 lipca 2020 r.) wskazuje bezsprzecznie na to, że za nic miał obowiązujące go przepisy i umyślnie nie dopełniał ciążących na nim obowiązków służbowych, czy to nie wykonując ich w ogóle, czy też wykonując nieprawidłowo. Jego podejście było lekceważące i rutynowe. W ocenie Komendanta Skarżący mimo tego, że przyznał się do popełnienia sześciu z dziewięciu przedstawionych mu zarzutów, w dalszym ciągu nie do końca rozumie swoje naganne zachowanie i możliwe jego konsekwencje, które na jego szczęście nie wystąpiły. Przechodząc do kolejnego zarzutu w zakresie nieprecyzyjnego sformułowania zarzutów dyscyplinarnych, które w ocenie Skarżącego są nielogiczne, wzajemnie się wykluczające, a ostatecznie nieostre, organ wyjaśnił, że odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością karną i dlatego w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Wprawdzie sposób konstrukcji części opisowej poszczególnych zarzutów nie jest wzorcowy, tym niemniej wynika z niego bezsprzecznie czego Skarżący nie zrobił, a do czego był zobowiązany lub zrobił nieprawidłowo. Ponadto zastosowana kwalifikacja prawna zarzucanych deliktów dyscyplinarnych jest prawidłowa. W ocenie organu nie ma też znaczenia, wbrew temu na co wskazuje skarżący, skonkretyzowanie ilości nieprawidłowych zachowań przy ograniczeniu się do określenia "kilkukrotnie". Określenie to w sposób jednoznaczny wskazuje bowiem, iż niewłaściwe zachowanie zaistniało więcej niż jeden raz, potwierdzając tym samym jego lekceważące podejście do wykonywanych obowiązków. Odnosząc się natomiast do zarzutu jakoby organ I instancji nie ustalił, czy zarzucane Skarżącemu przewinienia dyscyplinarne wskazane w punkcie VI i VIII zarzutów dyscyplinarnych zostały popełnione i czy w związku z tym jest on ich sprawcą, Komendant podkreślił, że oba zarzuty odnoszą się w zasadzie do pozostawienia osoby zatrzymanej (pozostającej pod nadzorem Policji) bez właściwego nadzoru, co stwarzało sytuację potencjalnie niebezpieczną. Z tegoż względu przewinienia te prawidłowo zakwalifikowano z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 8 ust. 5 zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia. Niemniej jednak w związku z zebraniem przez rzecznika dyscyplinarnego materiału dowodowego uszczegóławiającego opisywane w obu zarzutach okoliczności, zarówno rzecznik dyscyplinarny, jak i przełożony dyscyplinarny doszli do wniosku, że w tym zakresie nie mogą przypisać zawinienia obwinionemu - co znalazło swoje odzwierciedlenie zarówno w sentencji zaskarżonego orzeczenia, jak i w treści uzasadnienia (gdzie dość obszernie odniesiono się do opisywanych zarzutów). Z podanych względów podniesione w tym zakresie zarzuty organ uznał za bezzasadne. Organ nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji podkreślając, że zaskarżone orzeczenie zostało dość obszernie uzasadnione faktycznie. Organ I instancji nie tylko wskazał na niewłaściwe zachowania Skarżącego, ale też odniósł się oddzielnie do każdego z nich wskazując przy tym na okoliczności, które w jego odczuciu wskazują wprost na umyślne działanie strony i odniósł się do treści składanych w trakcie trwania czynności dowodowych - wyjaśnień samego obwinionego. Dodatkowo zaskarżone orzeczenie posiada uzasadnienie prawne podjętego rozstrzygnięcia. W zakresie zarzutu naruszenia art. 134h ust.1 i 1austawy o Policji organ w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, iż brzmieniu ustawy o Policji sprzed nowelizacji (a więc w wersji odnoszącej się do badanego stanu prawnego) nie ma art. 134h ust. 1 a chociaż treść art. 134h ust. 1 jest praktycznie tożsama ze wskazanym przepisem i wskazuje przesłanki leżące u podstawy wymierzania ewentualnej kary dyscyplinarnej. Dalej Komendant podkreślił, że w zaskarżonym orzeczeniu podane zostały przyczyny, z powodu których organ I instancji nie mógł zastosować instytucji odstąpienia od ukarania Skarżącego, a mianowicie powaga stawianych mu zarzutów, w tym potencjalny wpływ na bezpieczeństwo samego Skarżącego, jak i pozostającego pod jego kuratelą zatrzymanego. Tym bardziej, że Skarżący jest funkcjonariuszem z 10-letnim stażem służby, który pełnił służbę na różnych stanowiskach, posiada zatem już wystarczające doświadczenie zawodowe i życiowe aby przełożony mógł wymagać od niego więcej niż od "nowicjusza". Stąd też ranga postawionych mu w niniejszej sprawie zarzutów winna skutkować bardziej rygorystycznym podejściem do kwestii potencjalnej odpowiedzialności Skarżącego. Zebrany materiał dowodowy - w tym także i złożone przez stronę wyjaśnienia - w zakresie sześciu zarzutów dyscyplinarnych, za które uznano Skarżącego winnym, jest jednoznaczny i w pełni potwierdza niewłaściwe jego podejście do codziennej służby. Końcowo odnosząc się do kwestii niezrealizowania przez rzecznika dyscyplinarnego złożonego przez Skarżącego wniosku o uzupełnienie zebranego materiału dowodowego, Komendant podkreślił, iż zgodnie z obowiązującą procedurą, po otrzymaniu wskazanego wniosku rzecznik dyscyplinarny rozpatrzył go i uznał, że podnoszone w nim okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a sam wniosek jest nieprzydatny w realiach analizowanej sprawy dyscyplinarnej. Decyzja taka leżała w zakresie jego kompetencji i została wydana w oparciu o przepisy prawa. Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł Skarżący zarzucając mu naruszenie: 1. art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego orzeczenia wyrażający się niewskazaniem konkretnych dowodów, w oparciu o które wydane zostało rozstrzygniecie, dysharmonią pomiędzy uzasadnieniem faktycznym i prawnym, powoływanie się inną podstawę m.in. przez pryzmat opisu stanu faktycznego, szczególnie w odniesieniu do deliktu zarzucanego w pkt I i IX; 2. art. 135j ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 132 ust. 3 ustawy o Policji poprzez brak konkretyzacji w opisie przewinień dyscyplinarnych zarzucanych obwinionemu wyrażający się niejednoznacznym ustaleniem znamion zarzucanych przewinień dyscyplinarnych, konstruowaniem ich w sposób dający różne możliwości interpretacyjne, a przy tym wątpliwości co do faktycznego przewinienia dyscyplinarnego i tego, czy skarżący dopuścił się zarzucanych mu deliktów, formułowaniem zarzutu przez zestawienie przeciwstawnych semantycznie i logicznie określeń, wzajemnie się wykluczających, a mianowicie czynności tych nie wykonał przez co zaniechał czynności służbowej i wykonał ją w sposób nieprawidłowy - zarzut I, III, IV V, VI, VII , VIII i IX, ponadto posługiwanie się określeniami nieostrymi typu kilkukrotnie bez sprecyzowania ilości i dat zaniechanych czynności służbowych, co w konsekwencji powoduje, że obwiniony ma uzasadnione wątpliwości co do znamion przypisywanych przewinień, prawidłowości ustaleń faktycznych i subsumcji prawnej i w dalszej kolejności współmierności wymierzonej kary dyscyplinarnej, 3. art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z §22 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia poprzez dowolne uznanie, że zachowanie skarżącego w dniu 27 maja 2020 r. wymagało w ramach wskazanej podstawy prawnej sprawdzenia pokoi, w których przebywały osoby obowiązku powyższego nie przewiduje wskazany §22 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 130, a zatem równoczesne wskazanie błędnej podstawy prawnej deliktu (zarzut I); 4. art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z §14 ust. 2 pkt 12 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia poprzez dowolne uznanie, że to właśnie skarżący dopuścił się wskazanego deliktu w sytuacji potwierdzenia w trakcie przebiegu postępowania dyscyplinarnego różnicy wskazań zegara systemu monitoringu i odmówienie przeprowadzenia postępowania uzupełniającego (zarzut nr II), 5. art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 10 ust. 3 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia poprzez niedoprecyzowanie ile razy zaniechał sprawdzenia przez wizjer zachowania osoby przed otwarciem drzwi i do jakich konkretnie pokoi, przypisując dowolnie zaniechanie kilkukrotne bez jego doprecyzowania, co w istocie nie pozwala ocenić deliktu pod kątem stanu faktycznego i zakwalifikowaniu prawnemu przypisanemu czynowi mających istotny wpływ na dokonanie oceny poprawności wymierzenia kary (zarzut IV); 6. art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z §21 ust. 1 pkt 2 Zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7.08.2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia poprzez nieuprawnione przypisanie popełnienia zaniechania sprawdzenia kilkukrotnego osób po opuszczeniu pokoju, bez wskazania ile razy miało miejsce wypuszczanie osób umieszczonych i z jakich pokoi, tak by ustalenie faktów miało odzwierciedlenie w zebranym materiale i nie budziło wątpliwości co do prawidłowości poczynionych ustaleń (zarzut V), 7. art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zbiegu z §12 ust.1 zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia poprzez nieuprawnione przypisanie popełnienia deliktu skarżącemu w sytuacji pełnienia służby w obsadzie dwuosobowej pełnionej przez równorzędnych stanowiskowo policjantów bez podziału na konkretne obowiązki, nie czyniąc i nie argumentując, dlaczego zaniechanie obowiązku sprawdzenia o godz. 11 zostało przypisane skarżącego (w godzinach poprzedzających wykonywał je w każdej godzinie służby do godz. 11 inny policjant pełniący służbę), a także niedoprecyzowanie jakich konkretnie czynności kontroli osób zatrzymanych zaniechał skarżący w ramach wskazanej podstawy prawnej zważywszy na fakt, że powołana została podstawa prawna ust. 1 dotycząca kontroli bieżącej przez wizjer drzwi pokoju, a w zarzucie deliktu znalazł się opis zaniechania sprawdzenia funkcji życiowych, którego sposób realizacji opisuje § 7 ust. 1 punkt 6 Zarządzenia nr 130 (zarzut numer IX) 8. art. 134 h ust. 1 ustawy z dnia o Policji poprzez naruszenie dyrektywy ogólnej wymierzenia kary dyscyplinarnej i akceptacja w całości stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w Ł. przez wymierzenie kary niewspółmiernej do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, wskazania uzasadnienia dla wymierzonej kary nagany przez schematyczne i niczym nieuzasadnione, nie znajdujące żadnego pokrycia w faktach i sposobie zachowania, przypisywanie lekceważenia, bagatelizowania, nie rozumienia do końca nagannego zachowania, wykazywania popełnienia 9 deliktów w sytuacji uniewinnienia od popełnienia 3 (uniewinnienia wobec podnoszenia przez skarżącego błędnej kwalifikacji ) i kurczowego wręcz powtarzania o dokonaniu prawidłowej kwalifikacji deliktów i utrzymywania bezsprzeczności co do popełnienia zarzucanych deliktów pomimo zauważenia, iż konstrukcja zarzutów nie jest wzorcowa, bezzasadnego wskazywania wysokiego stopnia zawinienia oraz szkodliwości, nie mającego pokrycia w faktach, zarzucania skarżącemu nieczynienia starań zmierzających do zmniejszenia skutków z jednoczesnym wskazaniem, że delikty takich skutków nie wywołały, braku wskazań rzeczywistych konsekwencji popełnienia czynu dyscyplinarnego w służbie, a jedynie dokonywanie oceny zachowania obwinionego i następstw negatywnych dla służby w kategoriach prawdopodobieństwa, wskazywanie wysokiego stopnia zawinienia i szkodliwości wobec całkowitego braku szczegółowych ustaleń w tej materii nie dających wydającemu orzeczenie podstaw wysnuwania hipotetycznego zaistnienia negatywnych następstw dla służby, braku poczynienia jakichkolwiek ustaleń odnoszących się do wskazywanych przez skarżącego okoliczności usprawiedliwiających nie dopełnienie obowiązków na skutek nadmiaru obowiązków służbowych przy pełnieniu służby jednoosobowo, pomimo przyznania, iż pełnienie służby jednoosobowo niewątpliwie rodzi większe obciążenie ilością obowiązków oraz faktu, że takie służby miały miejsce z uwagi na absencję chorobową funkcjonariuszy; 9. art. 135j ust. 1 i art. 135 ust. 1 ustawy o Policji poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego na skutek niezebrania w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenia wszechstronnego całości materiału dowodowego powodujące uzasadniony zarzut dowolnej, a nie swobodnej jego oceny i dowolne uznanie, że w sprawie miało miejsce umyślne popełnienie deliktów dyscyplinarnych co doprowadziło do orzekania przy niekompletnym materiale z uwagi na brak przejawienia inicjatywy dowodowej i nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego z zeznań świadka A. C, i uzupełniającego przesłuchania Skarżącego w charakterze strony w celu ustalenia, czy rzeczywiście Skarżący dopuścił się/nie dopuścił się przewinienia opisanego w zarzucie numer II w sytuacji kiedy zostało potwierdzone, iż zachodziła różnica we wskazaniach czasu odmierzanego według zegara systemu monitoringu znajdującego się w KMP w Ł. jako okoliczności istotnej dla ustalenia podmiotu czynu dyscyplinarnego, a nieznanej obwinionemu w chwili składania wyjaśnień i przyznania się do popełnienia czynu, co uzasadniało zaistnienie przesłanki do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia okoliczności popełnienia deliktu i zasadności przypisania jego popełnienia. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanym przypadku kontrolą objęte zostało orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2021r. nr [...]. Zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wydane zostało na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020, poz. 1610) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedmiotowa ustawa weszła w życie z dniem 1 października 2020 r., a postępowanie dyscyplinarne będące aktualnie przedmiotem kontroli sądu zostało wszczęte w dniu 28 lipca 2020r. Stąd też organy dyscyplinarne prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o Policji w powołanym wyżej brzmieniu. Zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów regulują przepisy art. 132 – 144a zawarte w rozdziale 10 tej ustawy. W tych przepisach zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak i regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego, która jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy jego zakończenia. Dalej wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 134i ust. 1 tej ustawy, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne z własnej inicjatywy, na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta, na polecenie wyższego przełożonego, na żądanie sądu lub prokuratora, bądź może je wszcząć na wniosek pokrzywdzonego. Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy). Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną, rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, a także uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (art. 135j ust. 2 pkt 4 - 6 ustawy). Dla poniesienia odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma przy tym znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone, czy też nie. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne może mieć bowiem charakter umyślny, jak i nieumyślny, na co wprost wskazuje treść art. 132a ustawy o Policji. Stąd też przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (art. 132a pkt 1), jak również wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia jednak popełnia przewinienie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć (art. 132a pkt 2). Już zatem samo (nieumyślne, niezamierzone) naruszenie obowiązków służbowych może powodować odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Wobec tego postać i stopień jego winy nie przesądza o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, może natomiast mieć wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że przypisanie policjantowi sprawstwa przewinienia dyscyplinarnego powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na organie spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (por. art. 135e ust. 1, 135a ust. 1, 135j ust. 3 ustawy o Policji). Przypisanie winy wymaga zatem jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Przez naruszenie dyscypliny służbowej należy rozumieć czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych (art. 132 ust. 2 ustawy). Jak stanowi art. 132 ust.3 pkt 2 ww. ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest między innymi zaniechanie wykonania czynności służbowej, do wykonania której policjant był zobligowany z mocy przepisów prawa lub poleceń przełożonych, jak też zgodnie z pkt 3 tej regulacji niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji). W tym miejscu należy podkreślić, że zacytowany art. 132 ust. 3 pkt 2 jest przepisem o charakterze ogólnym właśnie po to, aby objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy zaniechania wykonania obowiązków przez policjanta, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych kreujących określone czynności służbowe. Co więcej, zawarty w tym przepisie katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyta w tej normie formuła "w szczególności". Z tego też względu jako niezasadny należy ocenić zarzut skargi sformułowany w pkt 1, jakoby organ nie wskazał konkretnych podstaw prawnych, z których wynika obowiązek określonego zachowania. Należy bowiem uwzględnić, że odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością karną, i dlatego w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Także ewentualna niewłaściwa bądź niepełna kwalifikacja prawna przypisanego obwinionemu przewinienia nie dyskwalifikuje wydanego w danej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż – inaczej, niż w prawie karnym – naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym prawa materialnego wymaga uwzględnienia tylko o tyle, o ile naruszenie to wywarło wpływ na wynik sprawy. O takim naruszeniu nie może być zaś mowy w kontrolowanym postępowaniu, albowiem przy każdym ze wskazanych w pkt I, II, IV, V, VII, IX zarzucie organ przytoczył właściwą podstawę prawną z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji konkretyzując ją o właściwe zapisy zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia. Analizując dowody zebrane w toku postępowania dyscyplinarnego i ich ocenę przeprowadzoną w zaskarżonych orzeczeniach, w konfrontacji z zarzutami stawianymi w skardze, sąd nie może się zgodzić, że doszło do zarzucanych przez Skarżącego naruszeń prawa. Organy dyscyplinarne zidentyfikowały poszczególne zachowania Skarżącego (szczegółowo opisane w pkt I, II, IV, V, VII, IX) oraz w sposób wystarczająco dokładny opisały i wyjaśniły na czym polegało nieprawidłowe wykonanie (zaniechanie) obowiązków służbowych, co pozwalało na skuteczne postawienie zarzutów naruszenia dyscypliny służbowej. Wbrew twierdzeniom skargi zachowania Skarżącego zostały prawidłowo zakwalifikowane jako delikty dyscyplinarne i należycie przyporządkowane do właściwej podstawy prawnej, tzn. art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, skonkretyzowanej dodatkowo regulacjami zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia. W ocenie sądu nie budzą też wątpliwości ustalenia faktyczne stanowiące podstawę postawienia Skarżącemu zarzutów dyscyplinarnych. Stan faktyczny w sprawie został bowiem ustalony w oparciu o rzetelnie zgromadzony materiał dowodowy. Wynika on bowiem bezpośrednio z analizy zapisów monitoringu wizyjnego z wnętrza Pomieszczenia dla osób Zatrzymanych Komendy Miejskiej Policji w Ł., z wyjaśnień samego obwinionego, zeznań świadków jak i dokumentacji dotyczącej przebiegu służby Skarżącego w KMP w Ł. Dowody te pozwoliły na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności i przypisanie Skarżącemu zawinienia w popełnieniu zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Zresztą, co istotne, Skarżący sam przyznał się do popełnienia sześciu z dziewięciu przedstawionych mu zarzutów. Zebrany zatem materiał dowodowy - w tym także i złożone przez stronę wyjaśnienia - w zakresie sześciu zarzutów dyscyplinarnych, za które uznano Skarżącego winnym, jest jednoznaczny i w pełni potwierdza niewłaściwe jego podejście do codziennej służby. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi niejednoznacznego ustalenia znamion zarzucanych przewinień dyscyplinarnych trzeba podkreślić, że odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością karną i dlatego w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Zgodnie z art.135j ust.2 pkt 4 ustawy o Policji orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego powinno zawierać opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną. Nie można uznać, że słowny opis przewinienia jest ważniejszy niż kwalifikacja prawna czynu, lub odwrotnie, a prawidłowość jednego elementu nie unieważnia ani nie usprawiedliwia błędu w drugim elemencie identyfikacji zarzutu. Niewątpliwie konieczna jest spójność pomiędzy słownym opisem, a jego zakwalifikowaniem prawnym. Jedynie brak takiej spójności pomiędzy opisem przewinienia dyscyplinarnego, a jego kwalifikacją prawną, która uniemożliwia przyjęcie dokonanej subsumpcji powodowałoby przyjęcie naruszenia art.135j ust.2 pkt 4 ustawy o Policji. Pamiętać bowiem należy, że zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sąd uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zatem nie każda niedokładność w opisie przewinienia dyscyplinarnego będzie powodować uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego (tak NSA w wyroku z dnia 13 lipca 2016r., sygn. akt I OSK 386/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Bezspornym jest, że opis czynów w niniejszej sprawie zawiera wskazanie: gdzie (PdOZ KMP w Ł.) i kiedy (w dniach 27 maja i 11 lipca 2020r.) Skarżący dopuścił się poszczególnych czynów, że doszło do nich w czasie pełnionej służby oraz jakie jego działanie i zaniechanie stanowiło konkretny czyn. Dodatkowo, tak jak już zasygnalizowano wyżej, organy dyscyplinarne zastosowały właściwą kwalifikację prawną w odniesieniu do poszczególnych zarzutów przedstawionych Skarżącemu. W tym miejscu należy podkreślić, że szczególny charakter służby publicznej funkcjonariuszy Policji umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym także odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zaniechanie czynności służbowej przez funkcjonariusza albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, nawet gdy nie wywołują negatywnych następstw, stanowią naruszenie dyscypliny służbowej (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1902/12, CBOSA). W ocenie składu orzekającego dla przypisania Skarżącemu odpowiedzialności dyscyplinarnej nie miało też istotnego znaczenia skonkretyzowanie ilości nieprawidłowych zachowań poprzez określenie "kilkukrotnie". Określenie to wskazuje bowiem w sposób jednoznaczny, iż niewłaściwe zachowanie miało miejsce więcej niż jeden raz, a zatem nie było to zachowanie jednostkowe. Odnosząc się zaś do wymierzonej Skarżącemu kary wskazać należy, że zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Katalog kar określony został w art. 134 ustawy o Policji i są nimi: nagana, zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, wydalenie ze służby. Katalog ten ustalony został zatem zgodnie z gradacją dotkliwości kary. Tym samym najłagodniejszą z kar stanowi niewątpliwie nagana. W myśl art. 134a ustawy o Policji, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Zdaniem sądu skarżony organ uwzględnił wszystkie okoliczności jakie należało wziąć pod uwagę kierując się dyrektywami wymiaru kary wynikającymi z przywołanego przepisu. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Sąd ocenia jedynie, czy wymierzając karę dyscyplinarną, która musi mieścić się w katalogu ustawowym, organ uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy i przedstawił je w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organ uwzględnił dotychczasowy nienaganny przebieg służby, wielokrotnie przyznawane nagrody motywacyjne, pozytywną opinię służbową i na tej podstawie ukarał Skarżącego najmniej dotkliwą z kar. Kara nagany nie ma bowiem charakteru, ani finansowego ani ograniczającego sposób zachowania się funkcjonariusza. Oznacza wytknięcie funkcjonariuszowi niewłaściwego zachowania się, jest wyrazem dezaprobaty dla konkretnego zachowania się. Należy przy tym zauważyć, że wymierzona kara ma uświadomić Skarżącemu, że ma szanse na zrehabilitowanie się. Nie jest to więc kara, jak ocenia to Skarżący, nadmiernie surowa, gdyż faktycznie nie wywołuje bezpośrednich konsekwencji, a przypadku pełnienia dalszej służby w sposób prawidłowy może w ogóle ich nie wywołać. W ocenie sądu organ nie naruszył w tym względzie art. 134h ustawy o Policji, stąd też zarzut sformułowany w pkt 8 skargi jest niezasadny. W oparciu o dotychczasowy przebieg służby Skarżącego oraz jego postawę, odzwierciedloną dostatecznie w aktach sprawy, organ nie znalazł też podstaw do skorzystania przy orzekaniu z dyspozycji art. 135j ust. 5 ustawy o Policji, stanowiącej że może on odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. W tym zakresie organ dyscyplinarny podkreślił, że Skarżący jest doświadczonym funkcjonariuszem z 10-letnim stażem służby, który pełnił służbę na różnych stanowiskach. Posiada zatem wystarczające doświadczenie zawodowe i życiowe aby przełożony mógł wymagać od niego więcej niż od "nowicjusza", tym bardziej, że zajmuje aktualne stanowisko służbowe od dwóch lat, niejednokrotnie pełniąc służbę w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych Komendy Miejskiej Policji w Ł.. Ten rodzaj służby obwarowany jest zaś jeszcze większymi wymaganiami formalnymi, gdyż wiąże się z nadzorem nad osobami przebywającymi niejako pod opieką Policji. Podsumowując powyższe rozważania, należało zatem stwierdzić, że zakwestionowane orzeczenie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko Skarżącemu zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowodowy, wbrew zarzutowi z pkt 8 skargi, był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji. Przyjęty stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale zgromadzonym w toku postępowania, a wnioski płynące z jego oceny - sprowadzające się do uznania Skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień, są uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.