VI SA/Wa 1461/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości kanałów przeznaczonych do rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić I. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. I.sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej też jako "skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] maja 2020 r. nr [...], który po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości z zakresów [...] MHz dokonanej na rzecz skarżącej zmienił z urzędu własną decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] z wcześniejszymi zmianami. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 123 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz ust. 3 w związku z art. 114 ust. 2, ust. 2b pkt 2 i ust. 3 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2, 3 i 5, ust. 2 pkt 1 w związku z art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 115 ust. 2 pkt 2 i 2a oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2460, ze zm" zwanej dalej "P.t.") w związku z art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 206 ust. 1 P.t. Podstawę faktyczną stanowiła zmiana rezerwacji częstotliwości z zakresów [...] MHz dokonanej na rzecz strony decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE") nr [...]z dnia [...] czerwca 2009 r" zmienionej decyzjami Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] dnia [...] maja 2012 r., nr [...] z dnia [...] września 2012 r" nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r"[...]z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz nr [...]z dnia [...] grudnia 2019 r. (dalej łącznie "Rezerwacja") poprzez orzeczenie o: I. zmianie Rezerwacji poprzez: 1) nadanie pkt 1.1 Rezerwacji następującego brzmienia: "1.1.Dokonuję na rzecz I.sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...], rezerwacji częstotliwości z zakresu: [...]MHz - do dnia 26 czerwca 2022 r., [...]MHz - od dnia 27 czerwca 2022 r., obejmującej kanały radiowe o szerokości 8 MHz, wymienione w Załączniku nr 1 do niniejszej decyzji "Warunki wykorzystywania częstotliwości oraz obszary wykorzystywania częstotliwości", stanowiącym jej integralną część (dalej "Załącznik nr 1"), przeznaczonej do świadczenia mobilnych audiowizualnych usług medialnych, w tym rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych na obszarze całego kraju, w radiokomunikacyjnej służbie radiodyfuzyjnej."; 2) zmianie Załącznika nr 1 do Rezerwacji "Warunki wykorzystywania częstotliwości oraz obszary wykorzystywania częstotliwości" nadając mu brzmienie przyjęte w Załączniku do niniejszej decyzji. W pkt. II decyzji orzekł, że w pozostałym zakresie Rezerwacja pozostaje bez zmian, a w pkt III, na podstawie art. 108 K.p.a. nadał niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu, odnosząc się do zakresu wprowadzonej zmiany stwierdził m.in., że sprawie zaistniały dwie przesłanki warunkujące konieczność zmiany rezerwacji częstotliwości: wskazana w art. 123 ust. 1 pkt. 9 P.t., z uwagi na realizację zobowiązań wynikających z aktu prawnego Unii Europejskiej, dotyczącego gospodarowania częstotliwościami, tj. Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady oraz wskazana w art. 123 ust. 1 pkt 8 P.t., odnosząca się do braku efektywnego wykorzystywania częstotliwości. Ze względu na przedmiot zmiany Rezerwacji w omówionym w uzasadnieniu zakresie, dokonał także oceny jej zasadności przez pryzmat art. 114 ust. 3 pkt 1-6 P.t. Wydruk zaskarżonej decyzji organ doręczył stronie, z powołaniem się na art. 393 k.p.a. Poczynił na nim: adnotację o podpisaniu decyzji w sposób elektroniczny oraz ciąg numerów i kod kreskowy, a także oznaczenie, że wydruk z 10 lipca 2020 r. pochodzi z ESOD 2.4.26. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego i wnosząc o jej uchylenie w całości, przeprowadzenie uzupełniającego dowodu dokumentu w postaci pisma z dnia 2 czerwca 2020 roku skierowanego do skarżącej przez operatora technicznego multipleksu czwartego, tj. E. S.A. na okoliczności podane w skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że wydruk zaskarżonej decyzji z [...]maja 2020 r. nr [...] organ doręczył stronie powołując się na tryb przewidziany w art. 393 k.p.a. Na wydruku decyzji sporządził adnotację o jej podpisaniu w sposób elektroniczny, ciąg numerów i kod kreskowy, a także oznaczenie, że wydruk z 10 lipca 2020 r. pochodzi z ESOD 2.4.26. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, w tej sprawie nie doszło do doręczenia zaskarżonej decyzji, a tym samym nie otworzył się termin do jej zaskarżenia, a zatem wniesienie skargi było niedopuszczalne w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325). Zaskarżona decyzja została wydana [...] maja 2020r., w okresie obowiązywania stanu epidemii. 2 marca 2020 r. została uchwalona ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) – zwaną dalej "ustawą o COVID-19". Ustawa ta była wielokrotnie nowelizowana, m. in. ustawą z 31 marca 2020 r. (Dz.U.2020.568) o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z wprowadzonym tą ustawą art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy o COVID "W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w: (...) postępowaniach administracyjnych (...) - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.". Z dniem 14 marca 2020 r. ogłoszony został stan zagrożenia epidemicznego w Polsce na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. poz. 433). Z kolei na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491) ogłoszono w Polsce stan epidemii, odwołując jednocześnie stan zagrożenia epidemicznego mocą § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, Dz. U. poz. 490. Bieg terminów został odblokowany na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-21 (Dz. U. poz. 875), mocą którego uchylono art. 15zzs ustawy o COVID-19. Skutek ten nastąpił, zgodnie z art. 68 ust. 7 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.875) po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Ustawę ogłoszono 15 maja 2020 r., a w myśl jej art. 76 weszła ona w życie w dniu następnym, a więc 16 maja 2020 r., co oznacza że 7 dni upłynęło wraz z upływem dnia 22 maja 2020 r. Powołane wyżej przepisy ingerowały w prowadzone postępowania administracyjne. Powyższe oznacza, że terminy procesowe biegły dalej od dnia 23 maja 2020 r. i także termin wyznaczony w tej sprawie. Innymi słowy, cytowane normy miały charakter procesowy i nie ustanawiały przeszkód w wydawaniu decyzji administracyjnych, lecz jedynie zawieszenie biegu terminów do dokonania czynności postępowania. Sumując, wydanie decyzji w dniu [...] maja 2020 r. było dopuszczalne. Konstatacja ta jednak nie oznacza, że organ ustrzegł się innego rodzaju uchybień, dyskwalifikujących kluczową dla wprowadzenia decyzji do obrotu czynność doręczenia zaskarżonego aktu. W sprawie niniejszej organ podjął próbę skorzystania z możliwości doręczenia decyzji w trybie przewidzianym w art. 393 § 1 k.p.a. Okazało się to jednak bezskuteczne, czyniąc daremnym wprowadzenie decyzji do obrotu. Art. 393 § 1 k.p.a. stanowi przykład rozwiązania prawnego wprowadzonego wprawdzie w okresie epidemii, którego charakter różni się od unormowań epizodycznych, obowiązujących tylko w tym szczególnym czasie. Został on dodany przez art. 14 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 695). Rozszerza pojęcie "pisma", określając tę jego postać, którą stanowi wydruk dokumentu elektronicznego z systemu teleinformatycznego. Wątpliwości co do mocy prawnej wydruku rozwiewa treść 15zzu5 ust. 1 wspomnianej ustawy z 2 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 374), który zrównał ją z mocą dokumentu w postaci papierowej. W drodze wskazanego unormowania wprowadzono do kodeksu nowy wariant doręczeń pism generowanych w systemach teleinformatycznych, polegającą na ekspediowaniu przewidzianą w art. 39 k.p.a. drogą tradycyjną wydruku pisma z takiego systemu, uprzednio opatrzonego stosownym mechanizmem weryfikacji (kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną) bez potrzeby opatrywania takiego pisma podpisem własnoręcznym piastuna organu. W odróżnieniu od doręczenia elektronicznego, o którym mowa w art. 391 § 1 – 1d k.p.a., uruchomienie omawianego trybu doręczenia nie wymaga zgody ani wniosku strony. Innymi słowy doręczenie w tym przypadku ma charakter uproszczony, bo doręczeniu podlega ów wydruk. Jednakże warunkiem skuteczności tego doręczenia jest to, by pismo zostało wygenerowane przez system teleinformatyczny po wcześniejszym podpisaniu podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną. Co więcej ów wydruk zawierać musi wymienione w art. 393 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. elementy, tj. po pierwsze informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, albo opatrzone zaawansowaną pieczęcią elektroniczną bądź kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, a po drugie – identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane. Niezachowanie tego drugiego warunku okazało się przesądzające dla uznania przez Sąd, że w tej sprawie nie doszło do doręczenia wydanej decyzji. Mianowicie, jak wynika z akt sprawy, decyzja została wydana i podpisana elektronicznie przez uprawniony do tego podmiot pełniący rolę piastuna organu (karta bez numeru, znajdująca się w aktach administracyjnych za zaskarżoną decyzją). Natomiast nie został spełniony warunek uzyskania wydruku pisma z systemu teleinformatycznego, które odzwierciedla treść decyzji. W konsekwencji nie można twierdzić, że sporządzony przez organ wydruk opatrzony został identyfikatorem takiego systemu, do czego obliguje art. 393 § 2 pkt 2 k.p.a. Wyjaśnić bowiem należy, że pojęcie "system teleinformatyczny" jest pojęciem języka prawnego i – w myśl art. 2 pkt 3 ustawy z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2020 r., poz. 344) oznacza "zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania zapewniający przetwarzanie, przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460)". Definicję tę powtórzono w art. 3 pkt 3 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 346) – zwaną dalej "ustawą o informatyzacji". Poza wskazaną w art. 3 pkt 13 w związku z art. 1 pkt 8 ustawy o informatyzacji, elektroniczną platformą usług administracji publicznej (ePUAP), to jest systemem teleinformatycznym, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet, przepisy ustawy o informatyzacji nie wymieniają systemów teleinformatycznych, które zostały dopuszczone do obsługi podmiotów publicznych. Precyzują natomiast kryteria, które spełniać musi system, by można go było określić mianem systemu teleinformatycznego w rozumieniu ustawy. A zatem, system teleinformatyczny osiągać musi minimalne wymagania stawiane tego rodzaju systemom, składające się – w myśl art. 3 pkt 9 ustawy o informatyzacji – na "zespół wymagań organizacyjnych i technicznych, których spełnienie przez system teleinformatyczny używany do realizacji zadań publicznych umożliwia wymianę danych z innymi systemami teleinformatycznymi używanymi do realizacji zadań publicznych oraz zapewnia dostęp do zasobów informacji udostępnianych za pomocą tych systemów". Dodać należy, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej jest, zgodnie z art. 190 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne, centralnym organem administracji rządowej, a zatem zaliczony został przez art. 2 pkt 1 ustawy o informatyzacji do katalogu podmiotów publicznych, obowiązanych do stosowania przepisów tej ustawy. Wobec tego, obligowany jest przez art. 13 ust. 1 ustawy o informatyzacji do tego, by realizując zadania publiczne, korzystał z wyłącznie z takich systemów teleinformatycznych, które spełniają minimalne wymagania dla systemów teleinformatycznych oraz zapewniają interoperacyjność systemów na zasadach określonych w Krajowych Ramach Interoperacyjności. To ostatnie pojęcie zdefiniowano w art. 3 pkt 21 ustawy o informatyzacji, wskazując że jest to "zestaw wymagań semantycznych, organizacyjnych oraz technologicznych dotyczących interoperacyjności systemów teleinformatycznych i rejestrów publicznych". Z kolei termin "interoperacyjność" oznacza "zdolność różnych podmiotów oraz używanych przez nie systemów teleinformatycznych i rejestrów publicznych do współdziałania na rzecz osiągnięcia wzajemnie korzystnych i uzgodnionych celów, z uwzględnieniem współdzielenia informacji i wiedzy przez wspierane przez nie procesy biznesowe realizowane za pomocą wymiany danych za pośrednictwem wykorzystywanych przez te podmioty systemów teleinformatycznych" (art. 3 pkt 18 ustawy o informatyzacji). Dodać warto, że zgodnie z § 15 ust. 1 – 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2247 ze zm.) system teleinformatyczny używany przez podmiot realizujący zadania publiczne musi być zaprojektowany, wdrożony oraz eksploatowany z uwzględnieniem jego funkcjonalności, niezawodności, używalności, wydajności, przenoszalności i pielęgnowalności, przy zastosowaniu norm oraz uznanych w obrocie profesjonalnym standardów i metodyk z uwzględnieniem Polskich Norm: PN-ISO/IEC 20000-1 i PN-ISO/IEC 20000-2. Normy te mają być zachowane również przy zarządzaniu usługami realizowanymi przez system teleinformatyczny w sposób zapewniający dostarczanie tych usług na deklarowanym poziomie dostępności i w oparciu o udokumentowane procedury. Z kolei w myśl § 17 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, kodowanie znaków w dokumentach wysyłanych z systemów teleinformatycznych podmiotów realizujących zadania publiczne lub odbieranych przez takie systemy, także w odniesieniu do informacji wymienianej przez te systemy z innymi systemami na drodze teletransmisji, o ile wymiana ta ma charakter wymiany znaków, odbywać się ma według standardu Unicode UTF-8 określonego przez normę ISO/IEC 10646 wraz ze zmianami lub normę ją zastępującą, a wyjątkowo – według standardu Unicode UTF-16. Zasadą jest także to, że w myśl § 18 ust. 1 – 2 tego rozporządzenia, system teleinformatyczny obsługiwany przez podmiot publiczny, umożliwiać ma umożliwiają przyjmowanie dokumentów elektronicznych służących do załatwiania spraw należących do zakresu ich działania w formatach danych określonych w załącznikach nr 2 i 3 do rozporządzenia. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku decyzji, ani żadnego innego materiału postępowania administracyjnego nie wynika, by ów wydruk, który został doręczony stronom, został wygenerowany z systemu teleinformatycznego. Oznaczenie wydruku decyzji wskazuje natomiast na to, że pochodzi on z innego, wewnętrznego systemu, służącego do tworzenia, edytowania oraz podpisywania dokumentów, o nazwie Elektroniczny System Obsługi Dokumentów. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że system ten od lat wykorzystywany jest przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do tworzenia i wewnętrznego obiegu dokumentów. System ten nie spełnia natomiast wymagań stawianych systemom teleinformatycznym, a to już choćby z tego powodu, że nie posiada funkcjonalności elektronicznego wysyłania pism. W tym celu organ korzysta z systemu teleinformatycznego – elektronicznej platformy usług administracji publicznej (ePUAP). Znaną Sądowi z urzędu informacją o charakterze publicznym jest to, że system wewnętrzny został skomunikowany z ePUAP, umożliwiając przenoszenie pism wytworzonych i podpisanych przez organ administracji i ekspediowanie ich drogą elektroniczną. Świadczą o tym dostępne powszechnie informacje o funkcjonalnościach systemu ESOD (https://bip.uke.gov.pl/download/gfx/bip/pl/defaultaktualnosci/94/194/1/02a_-_siwz.pdf). Nawet jeżeli oba systemy komunikują się w sposób umożliwiający przenoszenie pomiędzy nimi danych, nie oznacza, że wewnętrzny system ESOD funkcjonujący w Urzędzie Komunikacji Elektronicznej zyskał status systemu teleinformatycznego w rozumieniu przepisów ustawy o informatyzacji oraz przepisów wykonawczych. Czynności doręczeń elektronicznych wykonuje platforma ePUAP, nie zaś autonomicznie system wewnętrzny, który niezbędnych do tego funkcjonalności nie posiada. Gdyby było inaczej, wskazane łączenie systemów byłoby zbędne. Akta administracyjne niniejszej sprawy i ich lektura dowodzą, że wszystkie pisma organu w tej sprawie sporządzane były z wykorzystaniem wewnętrznego systemu. Poza zaskarżoną decyzją podpisywane były one jednak tradycyjnie i doręczane stronom przez operatora pocztowego, zgodnie z wymaganiami stawianymi przez art. 39 k.p.a. Tymczasem przepisy o doręczeniach mają charakter nie tylko bezwzględnie obowiązujących, ale także takich, którym przypisuje się przymiot gwarancyjny. Zabezpieczają wszak prawidłowość kluczowej dla toku postępowania czynności techniczno-procesowej, z której dokonaniem otwierają się określone, węzłowe uprawnienia procesowe strony. Wprowadzone w czasie epidemii określone uproszczenia w doręczeniu pism nie mogą skutkować dowolnością dokonywania tych czynności. Przeciwnie, wyjątki od tego, że przedmiotem doręczenia może być wyłącznie pismo podpisane (odręcznie bądź elektronicznie) wykładać należy ściśle, a wszelkie uchybienia rygorystycznie eliminować. Doręczenie stronie wydruku z systemu wewnętrznego zamiast z systemu teleinformatycznego, gwarantującego wysoki poziom bezpieczeństwa danych i ich oryginalność oraz nienaruszalność należy zatem traktować jako dyskwalifikujące skuteczność podjętej czynności. Za utrwalony uchodzi pogląd, wedle którego skoro wraz z czynnością doręczenia rozpoczyna się termin na zaskarżenie decyzji, to w sytuacji gdy do takiego doręczenia nie doszło, skorzystanie przez stronę ze środka prawnego, którego możliwość wniesienia otwiera się wraz z doręczeniem decyzji czyni ten środek prawny niedopuszczalnym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 12 listopada 2014 r., sygn. akt II CSK 297/14, OSNC 2015/12, poz. 142, wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1158/14, LEX nr 2033967). Skoro w tej sprawie skarżącej doręczono wydruk niespełniający wymagań stawianych przez art. art. 393 § 1 – 2 k.p.a., zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego, a w konsekwencji – termin na wniesienie skargi nie rozpoczął jeszcze swego biegu. Z tego powodu złożone skargi Sąd uznał za niedopuszczalne. Obowiązkiem organu, po uprawomocnieniu się postanowienia, będzie doręczenie decyzji w sposób prawidłowy, zgodnie z rygorami określonymi w art. 39 – 393 k.p.a. O ile uruchomiony zostanie tryb wskazany w art. 393 k.p.a., doręczeniu będzie podlegał wydruk z systemu teleinformatycznego (w tym przypadku zapewne ePUAP), a nie wydruk z innego rodzaju urządzenia informatycznego o charakterze wewnętrznym. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę.