VI SA/Wa 1323/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2021 r. sprawy ze skargi E. S.A. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia przepisów przez przewoźnika lotniczego oddala skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC", "organ") decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "K.p.a."), art. 205a ust. 1, art. 205b ust. 1 pkt 2 oraz art. 209b ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2020 r., poz. 1970, dalej: Prawo lotnicze"), art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 14, art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (Dz. Urz. UE L 46 z 17 lutego 2004 r., dalej: "rozporządzenie 261/2004"), po rozpatrzeniu wniosku J. G. i A. G. (dalej: "Pasażerowie", "Wnioskodawcy") o stwierdzenie naruszenia przez [...] S.A. w likwidacji (dalej: "Strona", "Skarżący", "Przewoźnik") praw pasażerów określonych przepisami rozporządzenia 261/2004, dotyczącego lotu z [...] lipca 2014 r. o oznaczeniu kodowym [...] na trasie [...][...]) - [...] ([...]): 1. stwierdził naruszenie prawa przez Stronę, 2. określił zakres nieprawidłowości polegający na: a) naruszeniu obowiązku wypłaty na rzecz Pasażerów odszkodowania w wysokości €400 dla każdego z nich, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia 261/2004, b) naruszeniu obowiązku zwrotu kosztów biletu za odwołany lot na rzecz Pasażerów, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia 261/2004, c) naruszeniu obowiązku wręczenia Pasażerom stosownej informacji, o której mowa w art. 14 rozporządzenia 261/2004, 3. ustalił 14 dniowy termin usunięcia naruszenia stwierdzonego w pkt. 2 lit. a) decyzji, liczony od dnia doręczenia Stronie decyzji, 4. nałożył na Stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 2800,00 zł, na którą składa się kara pieniężna w wysokości 2000,00 zł za naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia 261/2004, kara pieniężna w wysokości 400,00 zł za naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia 261/2004 oraz kara pieniężna w wysokości 400,00 zł za naruszenie art. 14 ust. rozporządzenia nr 261/2004 w stosunku do Pasażerów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że rozpoznając wniosek Pasażerów ustalił, że start skarżonego lotu z [...] lipca 2014 r. o oznaczeniu kodowym [...] na trasie [...] ([...]) - [...] ([...]) planowany był na godzinę 05:00. Przewoźnikiem zaplanowanym do obsługi powyższego rejsu była Strona. Pasażerowie podnieśli w skardze, iż przedmiotowy lot został odwołany. Przewoźnik pismem z 20 sierpnia 2020 r. zwrócił się z prośbą o udzielenie dodatkowych 21 dni na złożenie wyjaśnień w sprawie, jednak do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie przedstawił żadnych wyjaśnień i dowodów, w szczególności dotyczących powodu odwołania ww. rejsu. Organ wyjaśnił, że mierzona metodą trasy po ortodromie odległość pomiędzy lotniskiem w [...] a lotniskiem w [...] wynosi 1964 km. Organ przytoczył następnie przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wyjaśnił dalej, że z utrwalonej wykładni art. 5-7 rozporządzenia nr 261/2004 dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości wynika, iż pasażerom opóźnionych lotów przysługuje prawo do odszkodowania na mocy tego rozporządzenia w sytuacji, gdy z powodu tych lotów ponoszą oni stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, czyli gdy docierają do swojego miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu. Takie opóźnienie nie daje jednak pasażerom prawa do odszkodowania, jeżeli przewoźnik lotniczy jest w stanie dowieść, iż duże opóźnienie lotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, to jest okoliczności, które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego. Organ dodał, że ugruntowana linia orzecznicza Trybunału Sprawiedliwości, wprost wskazuje prawidłową i wiążącą wykładnię art. 6 (opóźnienie) w zw. z art. 7 (prawo do odszkodowania) rozporządzenia 261/2004 z której wynika, iż prawo do odszkodowania pasażerom lotów opóźnionych, którzy dotarli do miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu, przysługuje na takich samych zasadach jak pasażerom lotów odwołanych. Prezes ULC wyjaśnił, że przewoźnik lotniczy, wiedząc o toczącym się postępowaniu i będąc powiadomionym o rozkładzie ciężaru dowodu, nie dowiódł, że odwołanie skarżonego lotu było spowodowane nadzwyczajną okolicznością w rozumieniu przepisów rozporządzenia i że podjął wszelkie racjonalne środki, by zapobiec temu opóźnieniu. Prezes ULC stwierdził także, że Przewoźnik nie wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 14 rozporządzenia 261/2004, w związku z czym naruszył ten przepis. Organ powołując się na treść art. 209b ust. 1 Prawa lotniczego, z uwagi na okoliczność, że prawa pasażera w przedmiotowej sprawie zostały naruszone, uznał za zasadne nałożenie na Przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 2000,00 zł. z tytułu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia 261/2004, kary pieniężnej w wysokości 400,00 zł. z tytułu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia 261/2004 oraz kary pieniężnej w wysokości 400,00 zł. z tytułu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Pismem z 25 marca 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez likwidatora, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa ULC z [...] lutego 2021 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postepowania, a także zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 775 K.c. w zw. z art. 117 § 2 K.c. w zw. z art. 205 ust. 1 Prawa lotniczego, poprzez jego niezastosowanie polegające na niewydaniu przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy zachodziły przeszkody do wszczęcia postępowania, bowiem żądanie Pasażerów zostało wniesione po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia roszczeń majątkowych z tytułu umowy przewozu lotniczego, 2) art. 75 w zw. z art. 77 § 4 K.p.a. w zw. z art. 2 pkt. 1 Prawa lotniczego w zw. z art. 2 pkt. a rozporządzenia 261/2004, polegające na pominięciu przez organ faktów znanych organowi z urzędu, a niewymagających przeprowadzenia dowodu, a mianowicie posiadanej przez organ wiedzy o cofnięciu koncesji na wykonywanie przewozu lotniczego przez Stronę na mocy decyzji z [...] lipca 2015 r., co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w stosunku do podmiotu, który nie posiada przymiotu strony postępowania, tj. nie jest przewoźnikiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia, 3) art. 205a ust. 15 Prawa lotniczego, poprzez jego niezastosowanie i rozpoznanie przez organ skargi Pasażerów, podczas gdy upłynął rok od dnia, w którym lot będący przedmiotem skargi miał być wykonany, co powinno skutkować pozostawieniem skargi Pasażerów bez rozpoznania, 4) art. 8 § 1 i 2 K.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania podmiotów w stosunku do władzy publicznej polegające na wydaniu przez Prezesa ULC w niniejszej sprawie decyzji stwierdzającej naruszenie prawa przez Stronę, a w konsekwencji nałożenie na Stronę kar pieniężnych oraz zobowiązanie do usunięcia naruszeń stwierdzonych w decyzji, podczas gdy w sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnym, decyzje Prezesa ULC stwierdzające naruszenie prawa przez Przewoźnika i nakładające na Przewoźnika kary pieniężne w wyniku złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarg, były uchylane i przekazane do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że roszczenie Pasażerów uległo przedawnieniu z uwagi na fakt, iż ich wniosek o stwierdzenie naruszenia przez Skarżącego prawa pasażerów został złożony po upływie terminu określonego ustawa dla dochodzenia ww. praw, tj. po upływie roku od dnia, kiedy rejs miał się odbyć. Skarżący wskazał, że Sąd Najwyższy udzielając odpowiedzi na pytania prawne postawione przez Sąd Okręgowy w [...] w uchwale z 17 marca 2017 r. w sprawie sygn. akt III CZP 111/16 orzekł, iż "Roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przedawnia się w terminie rocznym na podstawie art. 778 k.c." Skarżący dodał, że w dacie wniesienia skargi przez pasażerów w sprawie niniejszej Skarżący nie był już przewoźnikiem w rozumieniu przepisów ww. rozporządzenia 261/2004, bowiem [...] lipca 2015 r. koncesja na wykonywanie przewozu lotniczego została mu cofnięta. Skarżący wskazał, że Prezesowi ULC znany jest z urzędu fakt, iż [...] marca 2015 r. została podjęta uchwała o otwarciu postępowania likwidacyjnego Przewoźnika, zaś [...] lipca 2015 r. Prezes ULC wydał decyzję o cofnięciu Skarżącemu koncesji na wykonywanie przewozu lotniczego. Zdaniem Skarżącego, postępowanie winno zostać umorzone przez Prezesa ULC z uwagi na fakt, iż Skarżący nie był przewoźnikiem w rozumieniu rozporządzenia 261/2004, a zatem, przepisy rozporządzenia 261/2004, nie miały w stosunku do niego zastosowania. Ponadto, Skarżący powołując się na treść art. 205a ust. 15 Prawa Lotniczego stwierdził, że skarga została wniesiona przez Pasażerów z przekroczeniem wskazanego w nim terminu, a zatem uchybienie organu polegało na niezastosowaniu przez organ ww. przepisu, podczas gdy organ był zobligowany do pozostawienia skargi Pasażerów bez rozpoznania, gdyż została ona wniesiona z naruszeniem ww. terminu. Skarżący dodał, że przed Urzędem Lotnictwa Cywilnego prowadzonych jest kilka postępowań z wniosku Pasażerów przeciwko Przewoźnikowi. Każdą ze spraw cechuje tożsamy stan faktyczny i prawny. W każdej ze spraw wydane zostały decyzje uwzględniające żądania Pasażerów, tj. stwierdzające naruszenie prawa przez Przewoźnika, nakazujące usunięcie wymienionych w decyzji naruszeń, w tym również uiszczenie przez Przewoźnika kar pieniężnych. Skarżący powoła się następnie na wyroki WSA w Warszawie uchylające decyzje Prezesa ULC w wyniku zaskarżenia przez Skarżącego decyzji Prezesa ULC wydanych w poszczególnych sprawach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Przedmiotowa sprawa dotyczy lotu, który się nie odbył, zaplanowanego na [...] lipca 2014 r. na godzinę 05:00, o oznaczeniu kodowym [...] na trasie [...] ([...]) - [...] ([...]). Przewoźnikiem zaplanowanym do obsługi powyższego rejsu była Strona. W związku z odwołaniem tego lotu Pasażerowie wnieśli do ULC o stwierdzenie naruszenia przez Skarżącego praw pasażerów określonych przepisami rozporządzenia 261/2004. Przewoźnik w toku postępowania administracyjnego przed ULC, pomimo wezwania do przedstawienia wyjaśnień dotyczących odwołanego ww. lotu, nie przedstawił żadnych wyjaśnień, ani dowodów dotyczących powodu odwołania spornego rejsu. Analizując stan prawny, obowiązujący w dniu odwołania lotu i stanowiący podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy wskazać, że zgodnie z art. 205a ust. 1 pkt 1 Prawa lotniczego, Prezes Urzędu kontroluje przestrzeganie przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE. Jak wynika z art. 205 b ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego, w razie złożenia skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1, Prezes Urzędu stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej naruszenie prawa przez przewoźnika lotniczego, określając zakres nieprawidłowości oraz nakładając karę, o której mowa w art. 209b ust. 1, zaś w razie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a lub art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE określa również obowiązek i termin jego usunięcia. Jak wynika z art. 7 ust. 1 lit b rozporządzenia 261/2004, w przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1.500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1.500 do 3.500 kilometrów. Przypomnienia wymaga, że sporny w niniejszej sprawie, nieodbyty lot na trasie [...] ([...]) - [...] ([...]), miał wynosić 1964 km., mierzony metodą trasy po ortodromie. Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a rozporządzenia 261/2004, w przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie mają prawo wyboru pomiędzy zwrotem w terminie siedmiu dni, za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust. 3, pełnego kosztu biletu po cenie za jaką został kupiony, za część lub części nie odbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera, wraz z, gdy jest to odpowiednie, a lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie. Jak wynika natomiast z art. 14 ust. 1-3 rozporządzenia 261/2004, obsługujący przewoźnik lotniczy dba o to, aby w punkcie odpraw pasażerów była umieszczona w miejscu widocznym dla pasażerów czytelna informacja zawierająca następujący tekst: "Jeżeli odmówiono Państwu przyjęcia na pokład lub Państwa lot został odwołany lub opóźniony o co najmniej dwie godziny, możecie Państwo poprosić obsługę na stanowisku odpraw lub w punkcie przyjęć pasażerów na pokład samolotu o tekst określający przysługujące Państwu prawa, w szczególności w odniesieniu do odszkodowania i należnej Państwu pomocy" (ust. 1). Obsługujący przewoźnik lotniczy, który odmawia przyjęcia na pokład lub odwołuje lot, zapewnia każdemu pasażerowi, którego to dotyczy, pisemną informację o przepisach na temat odszkodowania i pomocy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Zapewnia on również odpowiednią informację każdemu pasażerowi dotkniętemu opóźnieniem o co najmniej dwie godziny. Pasażer otrzymuje również pisemną informację o sposobach skontaktowania się z wyznaczonym organem krajowym, o którym mowa w art. 16 (ust. 2). W przypadku osób niewidomych i niedowidzących, postanowienia niniejszego artykułu wykonuje są za pomocą innych odpowiednich środków (ust. 3). Skarżący nie wywiązał się z powyższych obowiązków w związku z odwołanym lotem z [...] lipca 2014 r., nie wypłacił zatem Pasażerom odszkodowania w wysokości €400 dla każdego z nich, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia 261/2004, nie dokonał zwrotu Pasażerom kosztów biletu za odwołany lot, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. a rozporządzenia 261/2004, oraz nie wywiązał się z obowiązku wręczenia Pasażerom stosownej informacji, o której mowa w art. 14 rozporządzenia 261/2004. Powyżej opisane okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości w niniejszej sprawie. Skarżący nie kwestionował ich w skardze, ani w postępowaniu przez Prezesem ULC. W związku z powyższym organ prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji naruszenie przez Skarżącego cyt. przepisów art. 7 ust. 1 lit. b, art. 8 ust. 1 i art. 14 rozporządzenia 261/2004 oraz nakazał usunięcie naruszenia w postaci niewypłacenia Pasażerom odszkodowania w wysokości €400 dla każdego z nich, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia 261/2004. Zgodnie z art. 209b ust. 1 Prawa lotniczego, kto działa z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów rozporządzeń, o których mowa w art. 205a ust. 1, lub nie wykonuje albo nienależycie wykonuje zobowiązania wynikające z przepisów tych rozporządzeń, podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 2 do ustawy. Zgodnie natomiast z pkt 1.2 załącznika nr 2 do ustawy, naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia 261/2004 podlega karze pieniężnej od 200 do 4.800 zł., zgodnie z pkt 1.4 załącznika nr 2 do ustawy naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia 261/2004 podlega karze pieniężnej od 200 do 4.800 zł. i zgodnie z pkt 1.5 załącznika nr 2 do ustawy naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia 261/2004 podlega karze pieniężnej od 1.000 do 2.500 zł. W świetle powyższego organ prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2800,00 zł, na którą składa się kara pieniężna w wysokości 2000 zł za naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia 261/2004, kara pieniężna w wysokości 400 zł za naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia 261/2004 oraz kara pieniężna w wysokości 400 zł za naruszenie art. 14 ust. rozporządzenia nr 261/2004. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 775 K.c. w zw. z art. 117 § 2 K.c. w zw. z art. 205 ust. 1 Prawa lotniczego, poprzez jego niezastosowanie polegające na niewydaniu przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy zachodziły przeszkody do wszczęcia postępowania, bowiem żądanie Pasażerów zostało wniesione po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia roszczeń majątkowych z tytułu umowy przewozu lotniczego. Wyjaśnienia wymaga, że uchwała Sądu Najwyższego z 17 marca 2017 r. sygn. akt III CZP 111/16, dotyczy roszczenia pasażera wynikającego z art. 7 rozporządzenia 261/2004, jednak dochodzonego na drodze sądowej w postępowaniu cywilnoprawnym, przed sądem powszechnym. Przedmiotowa sprawa dotyczy natomiast sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją administracyjną wydaną w postępowaniu administracyjnym, w którym brak jest podstaw prawnych do stosowania przepisów K.c. o przedawnieniu roszczenia odszkodowawczego w tym art. 778 K.c. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2714/15, zgodnie z którym: "(...) Rozstrzyganie zaś sprawy w drodze decyzji administracyjnej wyklucza domniemanie dopuszczalności przyjmowania za podstawę jej wydania przepisów Kodeksu cywilnego, które – zgodnie z art. 1 tego Kodeksu - regulują stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Stosowanie przepisów Kodeksu cywilnego do spraw rozstrzyganych w trybie administracyjnym jest możliwe, jeżeli wynika to z jednoznacznego odesłania do ich stosowania. Przepisy rozporządzenia nr 261/2004/WE nie zawierają jednak odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów prawa prywatnego w sprawach unormowanych w art. 7 i art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia. Również przepisy ustawy – Prawo lotnicze nie zawierają takiego odesłania do stosowania przepisów Kodeksu cywilnego w sprawach unormowanych w art. 205a i art. 205b tej ustawy. (...) Brak odesłania w ustawie – Prawo lotnicze do stosowania przepisów Kodeksu cywilnego przy wydawaniu decyzji na podstawie art. 205b ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo lotnicze oznacza brak podstaw do zastosowania w sprawie przepisów o przedawnieniu roszczeń znajdujących się w tym Kodeksie." Przedmiotowa sprawa administracyjna została zainicjowana skargą Pasażerów wniesioną w trybie administracyjnym, nie było zatem podstaw, z powyżej wskazanych względów, do wydania przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania ze względu na przedawnienie roszczenia odszkodowawczego na podstawie art. 778 K.c. Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 75 w zw. z art. 77 § 4 K.p.a. w zw. z art. 2 pkt. 1 Prawa lotniczego w zw. z art. 2 lit. a rozporządzenia 261/2004, polegającego na pominięciu przez organ faktu o cofnięciu koncesji na wykonywanie przewozu lotniczego przez Stronę na mocy decyzji z [...] lipca 2015 r., co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w stosunku do podmiotu, który nie posiada przymiotu strony postępowania, tj. nie jest przewoźnikiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Cofnięcie Skarżącemu przez Prezes ULC decyzją z [...] lipca 2015 r., koncesji na wykonywanie przewozu lotniczego, w żadnym razie nie zwalnia Skarżącego z odpowiedzialności za naruszenia obowiązków wynikających przepisów prawa, w tym z rozporządzenia 261/2004, dokonane przez Skarżącego przed cofnięciem koncesji na wykonywanie przewozu lotniczego, a więc gdy Skarżący jako przewoźnik lotniczy był zobowiązany do ich przestrzegania. Skarżący [...] lipca 2014 r. był przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia 261/2004, który odwołał zaplanowany tego dnia lot o oznaczeniu kodowym [...] na trasie [...] ([...]) - [...] ([...]) i nie wywiązał się z ciążących na nim obowiązków względem Pasażerów związanych z odwołaniem lotu. W tej sytuacji cofnięcie Skarżącemu koncesji na wykonywanie przewozu lotniczego decyzją z [...] lipca 2015 r., pozostaje bez wpływu na przedmiotowe postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją. Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 205a ust. 15 Prawa lotniczego, poprzez jego niezastosowanie i rozpoznanie przez organ skargi Pasażerów, podczas gdy upłynął rok od dnia, w którym lot będący przedmiotem skargi miał być wykonany, co powinno skutkować pozostawieniem skargi Pasażerów bez rozpoznania. Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skargi Pasażerów z 29 marca 2019 r., kiedy obowiązywała treść art. 205a Prawa lotniczego, nie zawierającego ust. 15. Przepis ten (art. 205a ust. 15) stanowiący, że: "Skargę pasażera pozostawia się bez rozpoznania, w przypadku gdy upłynął rok od dnia, w którym lot będący przedmiotem skargi został wykonany albo miał być wykonany. O pozostawieniu skargi pasażera bez rozpoznania informuje się skarżącego.", został wprowadzony do ustawy Prawo lotnicze ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 235) i wszedł w życie 1 kwietnia 2019 r. Zgodnie jednak z art. 14 ust. 1 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wyjątki od tej normy przewidziane w tym przepisie nie mają zastosowania do niniejszej sprawy. Przedmiotowa sprawa została zatem prawidłowo rozpoznana przez organ na podstawie przepisów obowiązujących przed nowelizacją Prawa lotniczego, która weszła w życie 1 kwietnia 2019 r., w związku z czy w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 205a ust. 15 Prawa lotniczego. Za niezasadny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 8 § 1 i 2 K.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania podmiotów w stosunku do władzy publicznej polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, że w sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnym, decyzje Prezesa ULC stwierdzające naruszenie prawa przez Przewoźnika i nakładające na Przewoźnika kary pieniężne w wyniku złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarg, były uchylane i przekazane do ponownego rozpoznania. Wyjaśnienia wymaga, że w przedmiotowej sprawie dokonane przez organ ustalenia faktyczne dotyczące odwołanego przez Skarżącego lotu z [...] lipca 2014 r. o oznaczeniu kodowym [...] na trasie [...] ([...]) - [...] ([...]) i związanych z tym naruszeń przepisów rozporządzenia 261/2004 wobec Pasażerów, nie budzą wątpliwości Sądu, jak również samego Skarżącego, który nie podniósł w skardze żadnych zarzutów jak również argumentacji podważającej okoliczności faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Już na tej podstawie można stwierdzić, że powołane przez Skarżącego sprawy, w których według Skarżącego, WSA uchylił zaskarżone decyzje w sposób obligujący organ do ponownego rozpatrzenia sprawy, nie mogły być tożsame pod względem faktycznym z przedmiotową sprawą. Niezależnie jednak od powyższego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, co zostało powyżej wyjaśnione. Zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, co wyklucza również naruszenie przez organ zasady pogłębiania zaufania podmiotów w stosunku do władzy publicznej. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak sentencji wyroku. Niniejszy wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI.