II GSK 298/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia WSA (del.) Krzysztof Dziecic po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "S. I. P." Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2547/19 w sprawie ze skargi "S. I. P." Sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu artykułu rolno – spożywczego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "S. I. P." Sp. z o.o. w P. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2020 r., oddalił skargę "S. I. P." Sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] września 2019 r., w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu artykułu rolno – spożywczego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Olsztynie, w dniach 16 - 23 października 2018 r., przeprowadził kontrolę jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych wytwarzanych z przetworów mlecznych i tłuszczów roślinnych w skarżącej spółce. W toku kontroli pobrano próbki z partii artykułu rolno - spożywczego o nazwie P. J. [...] K. I J. P. C. I a'25 kg - Data produkcji: 03.09.2018, Najlepiej Spożyć przed: 03.09.2019, Kod produkcji: [...], wielkość partii produkcyjnej: 875,0 kg (35 szt. opakowań jednostkowych a' 25 kg) wielkość partii magazynowej 125,0 kg (5 szt. opakowań jednostkowych a' 25 kg), wielkość partii zabezpieczonej: 121,0 kg. Przeprowadzone w Laboratorium Specjalistycznym w Gdyni GIJHARS badania wykazały niezgodności próbek artykułu rolno-spożywczego w zakresie cech: 1. fizykochemicznych, tj.: - zawyżoną o 0,68 p.p. zawartość tłuszczu, tj. oznaczono zawartość tłuszczu na poziomie 2,18 ± 0,02%, podczas gdy zgodnie z deklaracją producenta wskazaną w specyfikacji jakościowej produktu, zawartość tłuszczu powinna wynosić nie więcej niż 1,5%, - zaniżoną o 2,4 p.p. zawartość laktozy, tj. stwierdzono zawartość laktozy na poziomie 41,6 ± 0,3%, podczas gdy zawartość zadeklarowana ww. specyfikacji powinna wynosić nie mniej niż 44%, 2. mikrobiologicznych, tj. brak obecności mikroflory charakterystycznej w produkcie, tj. drobnoustrojów charakterystycznych dla jogurtu, w tym Lactobacillus delbruecki ssp. bulgaricus, co nie spełniało wymagań zadeklarowanych w Specyfikacji jakościowej produktu nr Dokumentu: [...], data 04.03.2016, wersja 2. Przeprowadzona na wniosek skarżącej powtórna analiza próbki potwierdziła niezgodności badanego produktu w zakresie cech fizykochemicznych. Ponadto stwierdzono nieprawidłowości w postaci: - na etykiecie oraz w dokumencie towarzyszącym kontrolowanej partii artykułu rolno-spożywczego producent umieścił w opisie nazwy określenie "jogurtowy", "yoghurt" w tłumaczeniu na język polski "jogurt", w stosunku do produktu powstałego z zakwaszonego kulturami bakterii jogurtowych koncentratu mleka odtłuszczonego w wyniku czego uzyskano jogurt, który następnie został poddany obróbce cieplnej, suszeniu rozpyłowemu, podczas gdy określenie "jogurtowy", "yoghurt" jest zarezerwowane wyłącznie dla przetworu mlecznego, o których mowa w art. 78 pkt 2 w związku z Załącznikiem VII część III pkt 2 ppkt a) tiret (ix) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013; - na etykiecie producent zadeklarował zawartość tłuszczu na poziomie nie więcej niż 1,5%, podczas gdy przeprowadzone badania laboratoryjne próbki przedmiotowego produktu wykazały zawartość tłuszczu na poziomie 2,06%; - niewskazanie na etykiecie w wykazie składników informacji o użytym do produkcji składniku, tj. mleku odtłuszczonym w proszku, które zgodnie ze specyfikacją produktu stosowano do wytworzenia wyrobu gotowego; - nie umieszczenie w oznakowaniu informacji o ilości netto produktu. Ustalenia te stały się podstawą decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2019 r., którą zakazano skarżącej wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej określonych w przepisach ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2164, ze zm., dalej: ustawa o jakości) oraz wymagań dodatkowych zadeklarowanych przez producenta w oznakowaniu w zakresie: a) cech fizykochemicznych - zawyżonej zawartości tłuszczu; zaniżonej zawartości laktozy, b) oznakowania - umieszczenie na etykiecie oraz w dokumencie - Specyfikacji jakościowej produktu Y. [...] - towarzyszącym środkowi spożywczemu nieprawidłowego elementu proszek jogurtowy, Nr [...] z dnia 4.03.2016 r., wersja: 12 - opisu w postaci "jogurtowy"; umieszczenie na etykiecie informacji o procentowej zawartości tłuszczu niezgodnej z zawartością rzeczywistą; nie umieszczenie w oznakowaniu informacji o użytym w toku produkcji składniku mleku odtłuszczonym w proszku; nie umieszczenie na etykiecie informacji o ilości netto żywności. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych, objętą skargą decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ stwierdził, że producent w wprowadzonym do obrotu artykule rolno-spożywczym nie spełnił wymagań, które zostały wskazane przez niego w deklaracji jakościowej wyrobu. Organ wskazał, że producent na etykiecie oraz w dokumencie towarzyszącym kontrolowanej partii artykułu rolno-spożywczego umieścił w opisie nazwy określenie "jogurtowy", "yoghurt" w tłumaczeniu na język polski "jogurt", w stosunku do produktu powstałego z zakwaszonego kulturami bakterii jogurtowych koncentratu mleka odtłuszczonego w wyniku czego uzyskano jogurt, który następnie został poddany obróbce cieplnej, suszeniu rozpyłowemu. Tymczasem określenie "jogurt", "jogurtowy", "yoghurt" jest zarezerwowane wyłącznie dla przetworu mlecznego, o których mowa w art. 78 pkt 2 w związku z Załącznikiem nr VII część III pkt 2 ppkt a) tiret (ix) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (DE) nr 1308/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. UE L z 2013 r. 347.671, dalej: rozporządzenie 1308/2013). Wyjaśnił, że przeprowadzone badania laboratoryjne próbki produktu w zakresie dokonano oznaczenia obecność mikroflory charakterystycznej dla kontrolowanego wyrobu nie potwierdziły obecności deklarowanej mikroflory charakterystycznej dla produktu. Badania nie wykazały obecności jakiejkolwiek mikroflory, zarówno tej pożądanej, jak też nie. Zgodnie z raportem badania, w wyrobie o nazwie proszek jogurtowy w postaci proszku określono obecność charakterystycznych drobnoustrojów - Lactobacillus bulgaricus na poziomie <10 jtk/g, a Streptococcus Thermophilus na poziomie 3600 jtk/g. Natomiast w przypadku proszku jogurtowego w postaci płynu określono obecność charakterystycznych drobnoustrojów - Lactobacillus bulgaricus na poziomie <10 jtk/g, a Streptococcus Thermophilus na poziomie 100 jtk/g. Organ wobec tego stwierdził, że producent pomimo dysponowania wiedzą, iż wyprodukowany przez niego środek spożywczy nie posiada cech charakterystycznych (drobnoustrojów) dla produktu mlecznego jakim jest jogurt, do jego oznakowania (nazwy) zastosował określenie zarezerwowane dla fermentowanego napoju mlecznego o określonych cechach charakterystycznych. Organ wskazał również, że zgodnie z opisem procesu technologicznego produktu wynikało, że jego podstawowym surowcem do wytworzenia zakwestionowanego produktu było mleko. Wobec tego nie można było uznać, że do opisu produktu można było zastosować określenie "jogurtowy" skoro nie posiadał on cech charakterystycznych dla jogurtu, jak też jogurt nie stanowił podstawowego surowca, z którego został wytworzony produkt finalny. Organ wskazał również, że skarżąca na etykiecie produktu zadeklarowała zawartość tłuszczu na poziomie nie więcej niż 1,5%, podczas gdy badania wykazały zawartość tłuszczu na poziomie 2,06%, czym nie strona spełnił wymagań własnej deklaracji oraz obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości. Organ stwierdził również, że strona w oznakowaniu produktu nie umieściła informacji o ilości netto produktu, jak również nie zamieściła na etykiecie produktu w wykazie składników informacji o użytym do produkcji składniku. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał na wstępie, że spór w sprawie, co wynikało z treści wywiedzionej skargi, dotyczył zastosowanej przez stronę nazwy produktu - "proszek jogurtowy", "joghurt powder", którą organy uznał za niedozwoloną dla produktu, podczas gdy w ocenie skarżącej jest to dozwolona nazwa opisowa. Sąd przywołując treść załącznika nr VII część III pkt 5 rozporządzenia 1308/2013, wskazał, że nazwy, o których mowa w pkt 1,2 i 3 załącznika nr VII część III pkt 5 tego rozporządzenia, a więc również nazwa "jogurt", nie mogą być stosowane do produktów innych niż te, o których mowa w tych punktach, a więc również do produktu innego niż "jogurt". Przepis ten jednak nie ma zastosowania do nazw produktów m.in., kiedy są wyraźnie stosowane w celu opisania charakterystycznej cechy produktu. Odnosząc tę normę do nazwy spornego produktu, który nie jest "jogurtem" - "proszek jogurtowy", "joghurt powder", Sąd zauważył, że nazwa ta nie opisuje w sposób wyraźny charakterystycznych cech spornego produktu. Nazwa ta nie nawiązuje w sposób wyraźny do procedury uzyskania produktu tożsamej z technologią uzyskania jogurtu, nie wskazuje bowiem na sposób produkcji produktu. Nazwa ta nie nawiązuje w sposób wyraźny do smaku typowego dla jogurtu, nie wspomina o smaku spornego produktu. Nazwa ta również nie nawiązuje w sposób wyraźny do typowego dla jogurtu ph, nie określa tego parametru. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, iż spółka stosując nazwę "proszek jogurtowy", "joghurt powder", do oznaczenia spornego produktu, który nie jest "jogurtem" użyła nazwy zarezerwowanej na podstawie załącznika nr VII część III pkt 2 ppkt a) tiret (ix) rozporządzenia 1308/2013 dla przetworu mlecznego - "jogurtu". Za niezasadny Sąd uznał zarzut strony naruszenia art. 6 k.p.a. w związku z art. 8 ust. 8 rozporządzenia 1169/2011, poprzez przyjęcie, iż strona nie dostarcza wystarczających informacji kontrahentom, które umożliwią im w stosownych przypadkach spełnienie ich obowiązków na mocy ust. 2, czyli przekazania prawidłowej informacji dla konsumentów. Stwierdził, że skarżąca przekazując sporny produkt innemu podmiotowi prowadzącemu przedsiębiorstwo spożywcze, nieprzeznaczony dla konsumenta finalnego ani dla zakładów żywienia zbiorowego, oznaczony nieprawidłową nazwą nie zapewniła obecności i rzetelności informacji na temat żywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.). "S. I. P." Sp. z o.o. w P., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: a. załącznika nr VII część III ust. 5 Rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 poprzez nietrafne przyjcie, iż nazwa Produktu "P. J. [...] K. Y. [...] Y. P." nie jest nazwą stosowaną w celu opisania charakterystycznej cechy produktu, podczas gdy nazwa oddaje istotę i charakterystyczną cechę produktu - jego jogurtowy smak, kwaśne ph oraz technologię pozyskania, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez WSA w Warszawie za prawidłowe stanowiska organów Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych, iż nazwa P. J. [...] K. Y. I Y. P. jest niezgodna z art. 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych; b. załącznika nr VII część III ust. 2 ppkt a) Rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) nr 1308/2013 poprzez niesłuszne przyjęcie, że regulacja ta oznacza zakaz używania słowa, jogurtowy" w stosunku do produktu, który jogurtem nie jest, podczas gdy nie można powyższego wniosku wysnuć z obowiązujący przepisów, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez WSA w Warszawie za prawidłowe stanowiska organów Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych, iż nazwa P. J. [...] K. [...] Y. P. jest niezgodna z art. 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, c. art. 8 ust. 8 rozporządzenia (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności poprzez nietrafnie przyjęcie, iż przekazanie kontrahentom skarżącej spółki prawidłowej i pełnej specyfikacji Produktu nie oznacza wypełnienia obowiązku z w/w artykułu, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez WSA w Warszawie za prawidłowe stanowiska organów Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych, iż doszło do naruszenia art. 8 ust. 8 rozporządzenia (UE) NR 1169/2011. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych oraz uchylenie Decyzji Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] stycznia 2019 r. w zakresie pkt. b i umorzenie postępowania w tym zakresie. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a organ również nie wniósł o jej przeprowadzenie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 .p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w tej sprawie została oparta tylko na zarzutach naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), a zatem skarżący kasacyjnie nie kwestionuje ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy. Zarzuty wskazane w punktach a) – c) petitum skargi kasacyjnej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, są nietrafne. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji niewadliwie dokonał wykładni wskazanych w tych zarzutach przepisów prawa materialnego, przyjmując jako własną wykładnię organów zaprezentowaną w uzasadnieniach obu decyzji administracyjnych. Jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie są stwierdzone w decyzjach obu instancji nieprawidłowości w zakresie cech fizykochemicznych produktu, a także nieprawidłowości w zakresie oznakowania w kwestii: umieszczenia na etykiecie informacji o procentowej zawartości tłuszczu niezgodnej z zawartością rzeczywistą, nie umieszczenia w oznakowaniu informacji o użytym w toku produkcji składniku, tj.: mleku odtłuszczonym w proszku i nie umieszczenia na etykiecie informacji o ilości netto żywności, ponieważ skarżący nigdy nie kwestionował ustaleń organów w tym zakresie. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zastosowanej przez skarżącego nazwy produktu – "proszek jogurtowy", "joghurt powder", którą organy uznał za niedozwolona dla produktu, natomiast skarżąca Spółka nie zgadzając się z tym stanowiskiem organów, podkreśla, że jest to dozwolona nazwa opisowa. Przedmiotowy produkt, nie jest przetworem mlecznym – jogurtem, o którym mowa w art. 78 ust. 2 w związku z załącznikiem nr VII część III pkt 2 ppkt a) tiret (ix) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U.UE.L.2013.347.671 z dnia 2013.12.20) . Jak wynika z art. 78 ust. 2 tegoż rozporządzenia, definicje, oznaczenia lub opisy handlowe określone w załączniku VII mogą być używane w UE wyłącznie w celu wprowadzenia na rynek produktu spełniającego odpowiednie wymogi ustanowione w tym załączniku. W załączniku nr VII w części III pkt 2 ppkt a) tiret (ix) wymieniony jest natomiast przetwór mleczny – jogurt. Poddany przez organy kontroli produkt "jest wytwarzany z mleka oraz szczepionki jogurtowej, składającej się z bakterii jogurtowych Streptococcus thermophilus i Lactobacillus delbrueckii subspecies bulgaricus. Szczepionka jest dodawana do porcji mleka w celu ukwaszenia porcji mleka na zakwas. Uzyskany zakwas dodaje się do mleka, z którego uzyskuje się jogurt. Następnie uzyskany jogurt zostaje poddany suszeniu rozpyłowemu, w wyniku którego otrzymuje się proszek stanowiący przedmiotowy wyrób rolno-spożywczy. Tak uzyskany produkt nie posiada wymaganej dla jogurtu kultury żywych bakterii jogurtowych, co wykazały badania przeprowadzone przez Laboratorium Specjalistyczne w Gdyni GIJHARS i co potwierdził Skarżący podnosząc w skardze, że nigdy nie kwestionował ani braku ilości bakterii jogurtowych w produkcie końcowym ani wymogów jakimi cechami powinien się charakteryzować jogurt. Skarżący z tych względów, jak podniósł w skardze, nie nazwał produktu "jogurtem", ani "jogurtem w proszku", lecz zastosował dozwoloną nazwę opisową "proszek jogurtowy", joghurt powder", która ma wskazywać na procedurę uzyskania produktu tożsamą z technologią uzyskania jogurtu, typowy dla jogurtu smak produktu oraz typowe dla jogurtu niskie ph produktu." (s. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 1) ustawy z 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2164) oznakowanie artykułu rolno-spożywczego zawiera informacje istotne z punktu widzenia jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego, w szczególności nazwę, pod którą artykuł rolno-spożywczy jest wprowadzany do obrotu. Z art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U.UE.L.2011.304.18 z dnia 2011.11.22) wynika natomiast, że nazwą środka spożywczego jest jego nazwa przewidziana w przepisach. W przypadku braku takiej nazwy nazwą środka spożywczego jest jego nazwa zwyczajowa, a jeśli nazwa zwyczajowa nie istnieje lub nie jest stosowana, przedstawia się nazwę opisową tego środka spożywczego. Jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji przepisy żywnościowe zezwalają zatem na zastosowanie opisowej nazwy środka spożywczego w przypadku braku nazwa tego środka przewidzianej w przepisach i braku lub niestosowania nazwy zwyczajowej. Jak wskazał Sąd I instancji: "Dla rozstrzygnięcia kwestii, czy sporna w niniejszej sprawie nazwa "proszek jogurtowy", "joghurt powder" ma opisowy charakter odnośnie produktu, istotne znaczenie ma treść normy wynikającej z załącznika nr VII część III pkt 5 zd. 2 rozporządzenia 1308/2013. Zgodnie z treścią zd. 1 tego punktu, nazwy, o których mowa w pkt 1, 2 i 3, nie mogą być stosowane do produktów innych niż te, o których mowa w tych punktach. Jak wcześniej wskazano w pkt 2 ppkt a) tiret (ix) wymieniony jest przetwór mleczny – jogurt. Zgodnie natomiast z treścią zd. 2 tego punktu (pkt 5) przepis ten nie ma jednak zastosowania do nazw produktów, których dokładny charakter jest oczywisty ze względu na tradycyjne stosowanie, lub kiedy nazwy te są wyraźnie stosowane w celu opisania charakterystycznej cechy produktu.(...). Z cytowanej regulacji, w części mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, wynika zatem, że nazwy, o których mowa w pkt 1, 2 i 3 załącznika nr VII część III pkt 5 rozporządzenia 1308/2013, a więc również nazwa "jogurt", nie mogą być stosowane do produktów innych niż te, o których mowa w tych punktach, a więc również do produktu innego niż "jogurt". Przepis ten jednak nie ma zastosowania do nazw produktów m.in., kiedy są wyraźnie stosowane w celu opisania charakterystycznej cechy produktu. Odnosząc tę normę do nazwy przedmiotowego produktu, który nie jest "jogurtem" – "proszek jogurtowy", "joghurt powder", należy zauważyć, że nazwa ta nie opisuje w sposób wyraźny charakterystycznych cech spornego produktu. Nazwa ta nie nawiązuje w sposób wyraźny do procedury uzyskania produktu tożsamej z technologią uzyskania jogurtu, nie mówi bowiem nic o sposobie produkcji spornego produktu. Nazwa ta nie nawiązuje w sposób wyraźny do smaku typowego dla jogurtu, nie mówi bowiem nic o smaku spornego produktu. Nazwa ta również nie nawiązuje w sposób wyraźny do typowego dla jogurtu ph, nie mówi bowiem nic o ph spornego produktu." (s.14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewadliwie Sąd I instancji uznał, że organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, iż skarżąca stosując nazwę "proszek jogurtowy", "joghurt powder", do oznaczenia spornego produktu, który nie jest "jogurtem" użyła nazwy zarezerwowanej na podstawie załącznika nr VII część III pkt 2 ppkt a) tiret (ix) rozporządzenia 1308/2013 dla przetworu mlecznego – "jogurtu". Organy, w analizowanej sprawie, stwierdziły zasadnie, że określenie "jogurt", "jogurtowy", "yoghurt" jest zarezerwowane wyłącznie dla przetworów mlecznych, o których mowa w art. 78 pkt 2 w związku z Załącznikiem nr VII część III pkt 2 ppkt a) tiret (ix) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013, a producent pomimo dysponowania wiedzą, iż wyprodukowany przez niego środek spożywczy nie posiada cech charakterystycznych - (drobnoustrojów) dla produktu mlecznego jakim jest jogurt, do jego oznakowania (nazwy) zastosował określenie zarezerwowane dla fermentowanego napoju mlecznego o określonych cechach charakterystycznych. Niewadliwa jest także ocena Sądu I instancji, który za organami przyjął, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem strony wskazującym, że w oznakowaniu zakwestionowanego produktu zastosowała nazwę opisową, której brzmienie nie narusza przepisów prawa. Skarżąca kasacyjnie Spółka bowiem użyła nieprawidłowej nazwy do oznaczenia swojego produktu, zarezerwowanej wyłącznie dla jogurtu. Użyta przez skarżącą nazwa jest niezgodna z art. 7 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Odnosząc się do pomieszczonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 8 ust. 8 rozporządzenia (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności: "poprzez nietrafnie przyjęcie, iż przekazanie kontrahentom skarżącej spółki prawidłowej i pełnej specyfikacji Produktu nie oznacza wypełnienia obowiązku z w/w artykułu, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez WSA w Warszawie za prawidłowe stanowiska organów Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych, iż doszło do naruszenia art. 8 ust. 8 rozporządzenia (UE) NR 1169/2011", Naczelny Sąd Administracyjny go nie podziela. Wskazany przepis nakłada na podmiot dostarczający innym podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwa spożywcze żywność nieprzeznaczoną dla konsumenta finalnego ani nieprzeznaczoną dla zakładów żywienia zbiorowego obowiązek zapewnienia przekazywania tym podmiotom wystarczających informacji, które umożliwią im wykonanie obowiązku rzetelnego informowania na temat żywności. Zasadnie Sąd I instancji i organy w niniejszej sprawie uznały, iż konsekwencją zastosowania przez skarżącą Spółkę nazwy niezgodnej z obowiązującymi przepisami i mogącej wprowadzić w błąd, jest naruszenie wymienionego w tym przepisie obowiązku. Reasumując niewadliwie, w analizowanej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości, wykonując zadania, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz e-k, w drodze decyzji, zakazały wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej określonych w przepisach o jakości handlowej oraz wymagań dodatkowych zadeklarowanych przez producenta w oznakowaniu we wskazanym w decyzjach zakresie. Mają powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).