III SA/Gl 287/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 256 – dale k.p.a.), art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 4 pkt 2, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz l.p. 4.5. załącznika nr 3 do ustawy (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 z póżn. zm., dalej u.t.d.), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 z późn. zm. Dalej: "Ustawa o odpadach"), art. 2 pkt 35, art. 9 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 2 lit. b w związku z art. 37 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L Nr 190, str. 1, dalej: Rozporządzenie nr 1013/2006) utrzymał w mocy Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...]r., nr [...] nakładającą na przedsiębiorcę "A" sp. z o.o. w W. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu naruszenia przepisów u.t.d. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną: W dniu [...] r., funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki SCANIA oraz naczepy ciężarowej marki KRONE. Zgodnie z ustaleniami kontroli kierowca ww. zespołu pojazdów, oznaczonego literą "A", M. Z., wykonywał przewóz z E. na terenie Niemiec do B. towaru w postaci odpadów. Towar przewożony był z firmy "B" w E. do polskiego podmiotu "C" sp. z o.o. w R.. Kierujący pojazdem okazał do kontroli m.in.: wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy nr [...] udzielonej spółce z o.o. "A" przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, decyzję Starosty G. z dnia [...] r. zezwalającą ww. przewoźnikowi na transport odpadów o wymienionych w decyzji kodach oraz decyzje tego organu z dnia [...]r. i z dnia [...]r. orzekające o zmianie ww. decyzji z dnia [...]r. dotyczącej zezwolenia na transport odpadów, dokument Lieferschein nr [...] (list przewozowy), dokument CMR, dokument związany z przemieszczaniem odpadów - informację dołączoną do przemieszczanych odpadów według wzoru z załącznika nr VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 oraz dowody rejestracyjne ciągnika samochodowego oraz naczepy. Z okazanych dokumentów wynikało, że przedmiotem przewozu są odpady o kodzie B3010, obejmującym stałe odpady z tworzyw sztucznych. Natomiast, w wyniku przeprowadzonej kontroli przewożonego towaru funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej stwierdzili zmieszane odpady w tym sprasowane opakowania foliowe z kawałkami papieru, styropianu, gumy, folii aluminiowej, materiałów itp. Przewożone odpady wydzielały silny odczuwalny odór. Mając na uwadze wstępną kontrolę przewożonych odpadów kontrolujący uznali, iż zachodzi podejrzenie, iż przewożone odpady to odpady komunalne objęte kodem 191212 tzw. "frakcja nadsitowa" z wstępnego sortowania odpadów komunalnych, a nie deklarowane w dokumentach odpady z tworzyw sztucznych. Mając powyższe na uwadze, kontrolujący wystąpili do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem nr [...] o przeprowadzenie oceny przewożonych odpadów, zawierającym zgromadzone w trakcie kontroli dokumenty oraz sporządzoną przez funkcjonariuszy dokumentację fotograficzną. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. w ocenie towaru z dnia [...] r. uznał przewożone towary za odpad, niebędący odpadem niebezpiecznym. Jednocześnie dokonał klasyfikacji odpadów i uznał, iż jest to odpad spoza listy (europejski katalog odpadów kod: 191212), tzn. nie jest odpadem klasyfikującym się do listy zielonej, listy bursztynowej czy mieszaniną z załącznika III A czy też załącznika III B. ę. W ocenie wskazano, iż transportowane odpady to odpady o wyglądzie odpadów komunalnych po wstępnym sortowaniu (dużo opakowań z tworzyw sztucznych po produktach spożywczych, folii, i widoczne fragmenty innych odpadów - w postaci styropianu, materiałów tekstylnych, papieru, opakowań metalowych), wyraźnie zanieczyszczonych. Wskazuje to według oceniającej, że odpady mogą pochodzić ze wstępnego sortowania odpadów komunalnych o kodzie 19 12 12. Z protokołu kontroli wynikało, że z ładunku dobywał się intensywny odór, charakterystyczny dla zmieszanych odpadów komunalnych. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, dane co do rodzaju odpadów zawarte w przedłożonym dokumencie - załącznik VII, nie odpowiadają stanowi faktycznemu, bowiem przewożone odpady nie są odpadami o kodzie B3010 / 19 12 04. Przemieszczane odpady, to mieszanina różnych rodzajów odpadów ze wstępnej obróbki mechanicznej odpadów. Ponadto ww. organ poinformował Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego, iż z danych posiadanych przez WIOŚ w K. - z kontroli przeprowadzonej w lutym 2018 r. w Spółce z o.o. "C" z siedzibą w R., będącym odbiorcą przewożonych odpadów wynika, iż pod adresem zakładu odzysku wskazanym w pkt 7 dokumentu VII znajduje się wyłącznie plac magazynowy - nie ma instalacji do odzysku odpadów, zatem podane dane w dokumencie załącznika VII dotyczące instalacji odzysku nie są zgodnie ze stanem faktycznym, co stanowi kolejną przesłankę do stwierdzenia, że przemieszczenie przedmiotowych odpadów odbywa się w sposób niezgodny z przepisami. Wypełniony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. formularz zawiera punkt odnoszący się do procedur kontrolnych i wymaganych dokumentów. Z jego treści wynika, iż przewożone odpady podlegają przemieszczeniu w procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. wskazał także wymagane dokumenty przy powyższej procedurze a mianowicie podał, iż odpadom winny towarzyszyć kserokopia dokumentu zgłoszenia z pisemną zgodą właściwego organu, zgodnie z art. 35 ust. 2 lit. B) w związku z art. 37 ust. 1 i 5 rozporządzenia WE nr 1013/2006, oraz kserokopia dokumentu transgranicznego przesyłania/przemieszczania odpadów. Reasumując [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. wskazał, iż w jego ocenie przemieszczenie rzeczonych odpadów jest nielegalne. W tym stanie rzeczy pismem z dnia 3 sierpnia 2018r., Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. poinformował spółkę "A" o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów u.t.d., w związku z wynikiem ww. kontroli. Zawiadamiając o wszczęciu postępowania organ pierwszej instancji wskazał na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym pozwalające na zwolnienie z odpowiedzialności przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy za naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu, tj. art. 92b ust.1 oraz art. 92c ustawy. W zawiadomieniu organ wyjaśnił, iż ciężar udowodnienia, że zachodzą podstawy do zastosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność wykonującego przewóz drogowy, spoczywa na kontrolowanym podmiocie. W piśmie z dnia 31 stycznia 2019 r. strona wskazała, iż posiadała wszelkie potrzebne zezwolenia na przewóz odpadów o kodzie 19 12 04. Podniosła, iż wstępna kontrola przewożonego towaru – z zakwalifikowaniem odpadów pod kod 19 12 12, nie została ostatecznie potwierdzona przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, gdyż towar został przetransportowany z powrotem do nadawcy pod tym samym kodem 19 12 04. "W dokumentach tych była jedynie krótka notatka Anex VII pod tytułem: "Return shipment of waste". Gdyby był to rzeczywiście odpad o kodzie 19 12 12, wówczas GIOŚ musiałby najpierw przygotować notyfikację zwrotną, a następnie wybrać firmę transportową, która spełniałaby wszystkie konieczne warunki i posiadała wszelkie niezbędne zezwolenia na przewóz towaru z powrotem do nadawcy. Strona zaznaczyła również, że po powrocie odpadu do Niemiec, została przeprowadzona szczegółowa analiza laboratoryjna zwróconego ładunku. Próbki do badań pobierano w obecności przedstawicieli Regierung von OberBayem (odpowiednika polskiego GIOŚ). Analiza próbek potwierdziła, że wwożony na teren RP odpad powinien być zakwalifikowany pod kodem 19 12 04". Do pisma strona załączyła kserokopie: pisma GIOŚ z dnia 2 lutego 2018r. W tym stanie rzeczy Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K., decyzją z dnia [...] r. nr [ nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W uzasadnieniu wyjaśnił zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego określone w u.t.d. Przedstawił również przepisy rozporządzenia nr 1013/2006. Wyjaśnił jednocześnie, że przeprowadzone postępowanie potwierdziło naruszenie przepisów u.t.d.. W trakcie kontroli drogowej stwierdzono bowiem, że w przedmiotowej sprawie przedsiębiorca wykonujący międzynarodowy transport drogowy naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym tj. art. 92 ust. 3 lit. f w związku z l.p. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy, poprzez wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. nie znalazł podstaw do zastosowania przepisów art.92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d.. Wskazał, że ciężar udowodnienia, że zachodzą podstawy do zastosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność spoczywa na kontrolowanym podmiocie, tymczasem w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wystąpienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność administracyjno - prawną przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. Pismem z dnia 30 kwietnia 2019 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania tj. : a) art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie tj. uznanie, iż załącznik nr VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 z adnotacją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o treści "zwrotna wysyłka towaru" potwierdza nielegalne wprowadzenie odpadów na teren Polski, gdy w istocie potwierdza on, iż odpady zostały zwrócone do wysyłającego celem dokonania ich ostatecznej oceny w trybie właściwym dla odpadów o kodzie 19 12 04; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 19 rozporządzenia 1013/2006 oraz aneksu IX do Konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych z dnia 22 marca 1989 r. (Dz. U. z 1995 r., nr 19, poz. 88) poprzez błędne uznanie, iż odpady o kodzie B3010 były mieszaniną odpadów a nie wyłącznie odpadami z tworzyw sztucznych, - art. 93 ust 1 u.t.d. w zw. z załącznikami lA i IB i VII do rozporządzenia 1013/2006 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1013/2006 poprzez błędne uznanie, że zastosowanie zwrotnej wysyłki odpadów w oparciu o załącznik nr VII oznacza, iż doszło do nielegalnego przemieszczania odpadów. W odwołaniu podkreślono m. in., że zwrot odpadów nie jest jednoznaczny z uznaniem, iż były to odpady o kodzie 19 12 12, bowiem uznanie odpadów za odpady o kodzie 19 12 12 uniemożliwia ich zgodny z prawem zwrot w takim trybie, w jakim zostały zwrócone do kraju wysyłki tj. bez zastosowania procedury opisanej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1013/2006. W ocenie odwołującego, gdyby Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał kwestionowane odpady za odpady o kodzie 19 12 12 byłby zobowiązany do zastosowania procedury pisemnego zgłoszenia i zgody. Przemieszczenie takich odpadów wymaga bowiem wydania zezwolenia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia odpadów i tranzytu i nie ma przy tym znaczenia, iż wysyłki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w związku z działaniem właściwego organu w Polsce. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że z wyniku oględzin towaru dokonanej przez funkcjonariuszy oraz ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej wynikało, że w składzie ładunku znajdowały się odpady różnego rodzaju - zmieszane odpady w tym sprasowane opakowania foliowe z kawałkami papieru, styropianu, gumy, folii aluminiowej, materiałów włókienniczych. Nadto nie można przy tym również pominąć, że z ładunku dobywał się intensywny fetor, charakterystyczny dla zmieszanych odpadów komunalnych. Mając na uwadze wstępną kontrolę przewożonych odpadów kontrolujący uznali, iż zachodzi podejrzenie, iż przewożone odpady to odpady komunalne - kod 191212 tzw. frakcja nadsitowa z wstępnego sortowania odpadów komunalnych a nie deklarowane w dokumentach odpady z tworzyw sztucznych. Okoliczności te, stwierdzone w czasie kontroli, poparte zostały oceną towaru z dnia [...] r. dokonaną przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K.. Ponadto organ odwoławczy powołał się na pogląd wyrażony przez Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska, że rzeczone odpady winny być zwrócone do nadawcy, co wynika z kopii dokumentu - aneks VII z opisem ww. organu "return shipment of waste" - zwrot przesyłki odpadów oraz z pisma GIOŚ z dnia 2 lipca 2018r. skierowanego do organu I instancji. Za pierwotne źródło ustaleń w zakresie naruszeń obowiązującego prawa organ odwoławczy uznał kontrolę drogową, potwierdzoną sporządzonym protokołem kontroli. Podkreślił, że protokół kontroli został sporządzony przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej i zawiera opis stwierdzonych naruszeń, z których wynika, że "w wyniku przeprowadzonej wstępnej kontroli przewożonego towaru stwierdzono: zmieszane odpady (w tym sprasowane opakowania foliowe z kawałkami papieru, styropianu, gumy, folii aluminiowej, materiałów), silny odczuwalny odór". Bezspornym jest, że według przedłożonych do kontroli dokumentów przewożone odpady miały stanowić odpady z tworzyw sztucznych o kodzie B3010/191204. Tymczasem w składzie znajdowały się odpady różnego rodzaju - opakowania foliowe, kawałki papieru, styropianu, gumy, folii aluminiowej, materiałów tekstylnych, opakowań metalowych, które to zostały zakwalifikowane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jako odpady spoza listy (europejski katalog odpadów: 19 12 12 - inne odpady/w tym zmieszane substancje i przedmioty/ z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11). Zatem podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia były informacje zawarte w protokole kontroli z dnia [...] r. oraz informacja pochodząca od [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (ocena towaru z dnia [...] r.) a także pismo Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 2 lipca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach stwierdził także, że bez znaczenia jest sposób zwrotu do nadawcy zakwestionowanych odpadów dla stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie transport drogowy odbywał się bez wymaganych prawem dokumentów, co szczegółowo zostało wyjaśnione powyżej. Dla stwierdzonego w czasie kontroli faktu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym przez stronę, tj. wwozie odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia, bez znaczenia jest sposób zwrotu rzeczonych odpadów do Niemiec (E.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wskazał, iż organ I instancji nie był organem właściwym do podjęcia decyzji o zwrocie zakwestionowanych odpadów. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego decyzja o zwrocie została podjęta przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na uzasadniony wniosek urzędu niemieckiego Reaieruna von Oberbayem z dnia 29 czerwca 2018 r., co bezsprzecznie wynika z pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 2 lipca 2018 r. W piśmie tym GIOŚ wskazał, iż w związku z zatrzymaniem transportu odpadów nie sklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006, "w dniu 22.06.2018r. Główny Inspektorat Ochrony Środowiska powiadomił o ww. sprawie właściwy urząd kraju wysyłki tj. Regierung yon Oberbayem i zwrócił się, na podstawie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, o podjęcie działań gwarantujących zwrot odpadów do Niemiec przez podmiot odpowiedzialny za ich nielegalną wysyłkę do Polski. Oba organy uzgodniły, że odpady zostaną zwrócone do państwa wysyłki na podstawie art. 24 ust. 2 oraz art. 28 ust. 2 rozporządzenia. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, iż z przedłożonego na wezwanie organu odwoławczego urzędowego tłumaczenia na język polski raportu z badania nr [...], wynika, iż został wykonany na zlecenie "B". Raport ten jest zatem dowodem prywatnym, stanowiącym dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w tym dokumencie. Raport ten dotyczy wyników badania dwóch próbek odpadów, w których stwierdzono: w pierwszej próbce: 95,14 % tworzyw sztucznych (udział zgodny ze specyfikacją) oraz 4,86 % innych odpadów (udział niezgodny ze specyfikacją), w tym metale, makulatura, związki, pozostałe a w drugiej próbce: 95,41 % tworzyw sztucznych (udział zgodny ze specyfikacją) oraz 4,59 % innych odpadów (udział niezgodny ze specyfikacją), w tym metale, makulatura, związki, pozostałe. Z treści ww. raportu, wbrew stanowisku strony, nie wynika aby ,próbki do badań pobierano w obecności przedstawicieli Regierung von OberBayern ", a także że " analiza próbek potwierdziła, że wwożony na teren RP odpad powinien być zakwalifikowany pod kodem 191204. Po za tym, co należy wyraźnie podkreślić, brak jest możliwości ustalenia, że badane w dniu 10 lipca 2018r. przez rzeczoznawcę odpady pochodziły z zatrzymanego w dniu [...]r. transportu. Organ odwoławczy zauważył, że przedstawiona przez stronę kserokopia raportu badania, w istocie potwierdza stanowisko, zarówno Wojewódzkiego i Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska, iż przewożone odpady stanowiły mieszaninę różnych odpadów. Przypomniał, że organy ochrony środowiska uznały, iż przewożone odpady stanowiły odpady spoza list zawartych w załącznikach III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006, których przemieszczanie podlega procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody - zgodnie z art. 3 ust. 1 b) rozporządzenia nr 1013/2006 i wymaga przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 35 ust. 2 lit. b w związku z art. 37 ust. 1 i 5 rozporządzenia nr 1013/2006. Wobec powyższych okoliczności, stanowisko organu I instancji uznane zostało za słuszne. Decyzja powyższa stała się przedmiotem opisanej na wstępie skargi do sądu administracyjnego. W skardze powtórzono zarzuty z odwołania oraz umieszczono nowy zarzut- naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie mimo, iż z zebranego materiału w sprawie jednoznacznie wynika, iż podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, naruszenie nastąpiło wskutek zdarzenia i okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podniósł w odniesieniu do nowego zarzutu, że brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92 c ust. 1 utd. Przedsiębiorca nie przedstawił dowodów potwierdzających, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły jakieś nagłe, losowe, nieoczekiwane i nadzwyczajne okoliczności, które wyłączałyby przedsiębiorcę od odpowiedzialności administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: Pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. Z kolei z art. 145 § 1 Ppsa wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. W toku przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nietrafione i nieuzasadnione są sformułowane w niej tak wnioski jak i zarzuty oraz motywy przytoczone na ich poparcie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że w pełni zaakceptował ustalenia organów poczynione w sprawie i dokonaną przez te organy ocenę prawną, którą z uwagi na jej szczegółowość i obszerność uznaje za własną bez potrzeby jej pełnego powtarzania. Wskazując bowiem na istotę sporu podkreślenia wymaga, że dotyczy rozstrzygnięcia, czy prawidłowo uznały orzekające w sprawie organy, że w sprawie ziściły się przesłanki do nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 złotych, w związku ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów u.t.d., które dotyczyły wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o przewozie odpadów, tj. wwozie odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia - za które zgodnie z pkt 4.5 załącznika nr 3 do u.t.d. wymierzona została kara pieniężna w wysokości 10.000,00 złotych. Kluczowym dla sprawy jest tym samym odpowiedź na pytanie, czy organy dokonały prawidłowej oceny klasyfikacji odpadów jak wywodzą, czy wprost przeciwnie jak twierdzi strona skarżąca. Zdaniem strony skarżącej organy w sposób dowolny uznały, iż dokonała odbioru odpadów o kodzie 19 12 12, gdy tymczasem odpad kwalifikuje się jako odpad o kodzie 19 12 04. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] r. w G. miała miejsce kontrola drogowa zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki SCANIA oraz naczepy ciężarowej marki KRONE. Przewóz wykonywany był przez Skarżącego się na rzecz Spółki z o.o. "C" i dotyczyć miał według przedstawionych dokumentów m.in. CMR oraz listu przewozowego stałych odpadów z tworzyw sztucznych o kodzie B 3010/19 12 04 - pochodzących z Niemiec i mających trafić do ww. odbiorcy w R. Tymczasem z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynikało, że w składzie ładunku znajdowały się odpady różnego rodzaju - zmieszane odpady w tym sprasowane opakowania foliowe z kawałkami papieru, styropianu, gumy, opakowań po mleku, folii aluminiowej, gazet, gąbek itp., co jest utrwalone tak w protokole jak i obrazach na płycie CD. Nadto, czego nie można pominąć, jak dowodzą materiały zgromadzone podczas kontroli, z ładunku dobywał się intensywny fetor charakterystyczny dla zmieszanych odpadów komunalnych oraz występowały chmary much. W tych okolicznościach w ocenie Sądu zasadnie kontrolujący uznali, iż przewożone odpady to odpady komunalne - kod 19 12 12 tzw. frakcja nadsitowa z wstępnego sortowania odpadów komunalnych a nie deklarowane w dokumentach odpady z tworzyw sztucznych. Dla sprawy istotnym jest, że w toku kontroli tak cechy towaru związane z jego wyglądem jak i wonią dawały podstawy do przyjęcia, że przewożony jest odpad inny od zadeklarowanego w dokumentach, o czym szerzej tak powyżej jak i poniżej. Bezspornym jest także, że według przedłożonych do kontroli dokumentów przewożone odpady miały stanowić odpady z tworzyw sztucznych o kodzie 19 12 04. Tymczasem w składzie znajdowały się odpady różnego rodzaju - opakowania foliowe, kawałki papieru, styropianu czy fragmenty gumy, gazety, gąbki, które to słusznie zostały zakwalifikowane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jako odpady spoza listy (europejski katalog odpadów 19 12 12). Prawidłowość powyższego potwierdza także protokół oceny towaru z dnia [...] r. oraz materiał zdjęciowy. Na zdjęciach zawartych w aktach sprawy utrwalone są widoczne odpady jak podnoszone wskazywane: kawałki papieru, styropianu, gazet, gąbek czy opakowań foliowych (ale nie tylko). W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy w pełni odzwierciedla stanowisko organów I i II instancji oraz zbieżne z nim stanowisko ŚWIOŚ. Mając na uwadze wskazywaną powyżej obszerność wywodów organów tak I jak i II instancji, które Sąd w pełni zaakceptował, nie sposób nie wskazać w tym miejscu, że strona skarżąca całkowicie fragmentarycznie je odczytuje dając temu wyraz, formułując zarzuty i przytaczane na ich poparcie argumenty tracąc z pola widzenia tak ich merytorykę ale i obowiązki jakie na niej ciążą w związku w transportem odpadów. Uwaga ta jest istotna albowiem strona jako fachowy podmiot musi mieć o nich wiedzę i świadomość prawną ich naruszeń. Zwłaszcza, gdy ich rodzaj i charakter nie jest prawnie obojętny dla procedury przewozu a także nie jest obojętny dla środowiska, które niezaprzeczalnie jest dobrem wspólnym. Ochrona środowiska jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych, które zobowiązane są do zapewniania społeczeństwu właściwych pod względem ekologicznym warunków rozwoju poprzez działania zmierzające do utrzymania naturalnych podstaw bytu człowieka wraz z opieką nad wszystkimi elementami tych podstaw. Stąd działania organów są ze wszech miar uzasadnione. Nałożenie na władze publiczne obowiązków z zakresu ochrony środowiska i bezpieczeństwa ekologicznego oznacza, że na władze publiczne Konstytucja RP nakłada określone obowiązki prawne. Konstytucyjny obowiązek prawny to wyrażony w konstytucyjnej normie prawnej nakaz lub zakaz określonego zachowania się w danej sytuacji – tak: W. Radecki, Konstytucyjny obowiązek dbałości o stan środowiska i odpowiedzialność za jego pogorszenie, "Ochrona Środowiska. Prawo i Polityka" 2000, nr 1, s. 2. Zdaniem Sądu, co wykazano w uzasadnieniach decyzji organu tak I jak i II instancji, w toku postępowania administracyjnego prawidłowo zebrano materiał dowodowy który potwierdza legalność wydanych w sprawie decyzji. Z uwagi na zarzuty podniesione w skardze powtórzenia wymaga, że zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu na dzień przeprowadzenia kontroli i ujawnienia przedmiotowego naruszenia, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym), obowiązujący w dniu kontroli. Zgodnie z Lp. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych. W myśl art. 4 pkt 22 lit. i) oraz u) ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12 lipca 2006, str. 1-98) oraz ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach, przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Natomiast w myśl art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 "nielegalne przemieszczanie" oznacza przemieszczanie odpadów dokonane: bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub bez zgody zainteresowanych właściwych organów, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub w przypadku gdy zgoda zainteresowanych właściwych organów została uzyskana w wyniku fałszerstwa, wprowadzenia w błąd albo oszustwa; lub w sposób, który nie jest zgodny z określonym w dokumencie zgłoszeniowym lub w dokumentach przesyłania; lub w sposób, który prowadzi do odzysku lub unieszkodliwiania niezgodnego z przepisami wspólnotowymi lub międzynarodowymi; lub z naruszeniem art. 34, 36, 39, 40, 41 i 43; lub zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4, w odniesieniu do którego stwierdzono, że: zawiera odpady, które nie zostały wyszczególnione w załącznikach III, IIIA lub IIIB; lub został naruszony art. 3 ust. 4; przemieszczanie jest realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki i tranzytu mogą w terminie 30 dni od daty wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 8 wydać w odniesieniu do zgłoszonego przemieszczenia jedną z następujących należycie uzasadnionych pisemnych decyzji: o wyrażeniu bezwarunkowej zgody; o wyrażeniu zgody z określonymi warunkami na podstawie art. 10; lub o wyrażeniu sprzeciwu, zgodnie z art. 11 i 12. Jeżeli w terminie 30 dni nie wyrażono sprzeciwu, możliwe jest przyjęcie, że właściwy organ tranzytu wydał zgodę milczącą. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 w przypadku odpadów określonych w art. 3 ust. 2 i 4, które mają zostać przesłane, należy dopełnić następujących wymogów proceduralnych: dla ułatwienia śledzenia przemieszczania takich odpadów osoba podlegająca jurysdykcji państwa wysyłki, która organizuje przemieszczanie, zobowiązana jest zapewnić, by do przemieszczenia dołączony był dokument określony w załączniku VII; dokument określony w załączniku VII jest podpisywany przed dokonaniem przemieszczenia przez osobę, która je organizuje, oraz przez prowadzącego instalację odzysku lub laboratorium i przez odbiorcę po otrzymaniu danych odpadów. Równocześnie skład orzekający podziela pogląd i argumenty tut. Sądu wyrażone w wyroku z 31 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 85/17, że art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wprowadza wymogi bardziej rygorystyczne niż art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym Do tego by uwolnić się od odpowiedzialności nie wystarczy już by podmiot wykonujący przewozy wykazał właściwą organizację pracy i poprawny system wynagradzania. Musi on bowiem wykazać okoliczności wskazujące, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (obie przesłanki spełnione muszą być kumulatywnie). Tylko wówczas postępowania w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 93 ust 1 u.t.d. w zw. z załącznikami lA i IB i VII do rozporządzenia 1013/2006 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1013/2006 poprzez błędne uznanie, że zastosowanie zwrotnej wysyłki odpadów w oparciu o załącznik nr VII oznacza, iż doszło do nielegalnego przemieszczania odpadów, podnieść przyjdzie, że jest on również niezasadny. Podstawą wydania decyzji był stan faktyczny ustalony w dniu [...] r. i szczegółowo opisany w protokole kontroli, tj. przewóz odpadów stanowiących mieszaninę różnych odpadów komunalnych, niezgodnie z treścią deklaracji. Wstępne ustalenie tej kwestii przez organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w I instancji zostało potwierdzone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Konsekwencją powyższego był zwrot transportowanych odpadów do nadawcy. Tryb tego zwrotu został uzgodniony z odpowiednim organem niemieckim, natomiast nie miał znaczenia dla dokonanej kwalifikacji, stanowił wyłącznie kwestię techniczną. Dokonany zwrot był zdarzeniem późniejszym, a przez to wtórnym względem ustaleń leżących u podstaw nałożonej kary pieniężnej. W konsekwencji strona z tego zdarzenia faktycznego nie może wywodzić skutków prawnych mających mieć wpływ na legalność zaskarżonej decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego odpadów o kodzie 19 12 12 z naruszeniem obowiązującego prawa. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy w sprawie i omówiony w treści objętej skargą decyzji dowodzi, że organom nie można zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych czy materialnych, w tym tych wywiedzionych w skardze i argumentów tam przytoczonych na ich poparcie. Zarówno decyzja organu II instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym, i także wyczerpującym, materiale dowodowym. Przeciwstawne temu wnioskowi twierdzenia skarżącego nie zastały w żaden sposób skutecznie obalając twierdzenia organu dowiedzione, w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych, w tym tych mających znaczenie w sprawie. W kontrolowanym postępowaniu właściwie oceniono cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jak zdaje się to wywodzić strona skarżąca. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podniesionych w odwołaniu, (które stanowiły de facto polemikę z ustaleniami organu I instancji), szczegółowo i logicznie uzasadniając tok rozumowania, który doprowadził do wyżej opisanych wniosków. Skarga zaś, poza ponownie zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. W wyniku dokonanej kontroli, Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślić trzeba także, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie strona skarżąca, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawiła. Natomiast sama argumentacja negująca niewadliwe ustalenia organów nie jest wystarczająca dla podważenia tych ustaleń wynikających ze zgromadzonych dowodów. Mając powyższe na uwadze, skargę jak niezasadną na mocy art. 151 ppsa, oddalono.