II GSK 263/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1512/21 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od (...) na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 24 września 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1512/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...)r. nr (...)w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu (...)r. w 9..), na drodze krajowej nr 10, zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się trzyosiowego ciągnika samochodowego marki Man o nr rej. (...) i trzyosiowej naczepy marki Lecinena Jherma o nr rej. (...). Pojazdem członowym kierował (...), który wykonywał przejazd maszyny do zgniatania złomu (ładunek niepodzielny) w imieniu przedsiębiorcy (...)(dalej: "skarżący", "strona") prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą:(...). Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia (...)r. Decyzją z dnia (...)r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na (...)karę pieniężną w wysokości 2.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi nienapędowej, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego. Decyzją z dnia (...)r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...)r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.000 złotych, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Zgodnie z art. 140aa ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 450, dalej: p.r.d.), za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Organ wskazał, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia (...)r. Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi nienapędowej. Norma dotycząca nacisków osi potrójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. W związku z powyższym okazane zezwolenie nie odpowiadało parametrom pojazdu ujawnionym podczas kontroli. Organ wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Pismem z dnia 22 kwietnia 2021 r. skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu skarżący rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, za bezzasadne uznał zarzuty skargi, że w chwili kontroli pojazdu brak było podstaw do przyjęcia, w oparciu o art. 140aa ust. 1 p.r.d., iż podmiot wykonujący przejazd ponosi odpowiedzialność administracyjną za przejazd po drodze publicznej pojazdem w zakresie nacisków osi nienapędowej wielokrotnej, bowiem u.d.p., do której w tym zakresie odwołuje się art. 2 pkt 35a p.r.d., nie przewiduje dla tego rodzaju osi żadnych wartości dopuszczalnych. Sąd I instancji wskazał, że norma dotycząca nacisków osi potrójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. W ocenie Sądu I instancji na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty skargi, dotyczące braku wyjaśnienia czy wagi typu SAW 10C III zostały użyte zgodnie z instrukcją tj. czy mogą być użyte to wyznaczenia obciążenia osi wielokrotnych - grupy osi oraz wyznaczenia rzeczywistej masy całkowitej w wyniku sumowania poszczególnych osi wchodzący będących osiami składowymi osi wielokrotnych - nie będących pojedynczymi osiami. Jak wynika z akt sprawy miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 10 marca 2020 r. Z treści opisu naruszenia stanowiącego załącznik do protokołu kontroli wynika, że punkt wagowy wyposażony był we wnęki o głębokości dostosowanej do użytych wag. Okoliczność ta została potwierdzona przez kontrolowanego kierowcę, który podpisał protokół kontroli, bez wniesienia żadnej uwagi. Pojazd członowy został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C III o nr fabrycznych 85-7673 i 85-7678, które legitymowały się ważną deklaracją zgodności CE z wymaganiami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych wdrożonej do prawodawstwa polskiego rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 802), została ustalona zgodnie z zapisami pkt. 8.3 normy PN-EN 45501:2015 Zagadnienia metrologiczne wag nieautomatycznych. Zdaniem Sądu I instancji, słusznie zauważył również organ, w sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d. Według Sądu I instancji, ocena organów Inspekcji Drogowej została przeprowadzona po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, przeprowadzonym zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Ponadto, należy uznać, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają art. 107 § 3 k.p.a., albowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i ich subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, wyrażonej w przepisie art. 8 k.p.a. Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: 1) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., przez nierozważenie pełnego materiału dowodowego w postaci instrukcji obsługi wag SAW seria 10 C III, skutkujące uznaniem, iż skoro w pkt 6 instrukcji - istotne aspekty dotyczące ustawienia wag, przykładowe konfiguracje wag SAW - wskazano, że sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć Masę Całkowitą Pojazdu (Masa Brutto), to organ dokonał prawidłowego pomiaru podczas gdy, pomimo tego, że producent wprost dopuścił możliwość wyznaczenia rzeczywistej masy pojazdu przez sumowanie nacisków poszczególnych osi, to w niniejszej sprawie, zgodnie z instrukcją obsługi wag SAW 10C Ill, obliczenie całkowitej masy pojazdu będącego przedmiotem niniejszego postępowania wymagało użycia sześciu par wag, a nie jak to miało miejsce, tylko jednej. Co za tym idzie, uznać należy, iż przeprowadzony w dniu (...)r. w (...)na drodze krajowej nr 10 pomiar pojazdu członowego składającego się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki Man o nr rej(..)i trzyosiowej naczepy marki Lecinena Jherma o nr rej. (...)został przeprowadzony niezgodnie z załączoną przez producenta instrukcją obsługi, w związku z czym jego wynik nie może stanowić podstawy do nałożenia na skarżącego (...) kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych; 2) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a, naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. k.p.a. przez nierozważenie pełnego materiału dowodowego, skutkujące uznaniem, iż pomiar obciążenia osi został przeprowadzony zgodnie z instrukcją obsługi producenta podczas gdy, zgodnie z instrukcją obsługi producenta dla pomiaru obciążenia jednej osi, należy zastosować jedną parę wag, a przy pomiarze obciążenia dla pojazdu dwuosiowego podczas jednej procedury ważenia lub obciążenia dla grupy osi pojazdu z więcej niż dwoma osiami dla prawidłowego pomiaru należy zastosować dwie pary wag SAW 10C III. Z kolei dla pojazdu dwu lub trzyosiowego podczas jednej procedury ważenia lub obciążenia dla grupy osi pojazdu z więcej niż trzema osiami, przewidziano trzy pary wag, co prowadzi do przekonania, iż pomiar dokonany w dniu (...)r. w (...) na drodze krajowej nr 10 pomiar pojazdu członowego składającego się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki Man o nr rej. (...)i trzyosiowej naczepy marki Lecinena Jherma o nr rej. (...) został przeprowadzony niezgodnie z załączoną przez producenta instrukcją obsługi, bowiem dokonany został przy użyciu jednej pary wag, a co za tym idzie jego wynik nie może stanowić podstawy do nałożenia na skarżącego (...) kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych; 3) na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 35a w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 140aa ust. 1 i 3 pkt 3 p.r.d. przez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi w przedmiocie kary pieniężnej podczas gdy, z okoliczności sprawy wynika, iż brak było podstaw do wymierzenia skarżącemu (...) kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie, wnoszący skargę kasacyjną skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a organ w terminie 14 dni od otrzymania odpisu skargi kasacyjnej nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Wobec tego NSA rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny, wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Skarga ta, oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zaskarżoną decyzję uznał ją za zgodną z prawem. Zdaniem WSA kontrolowany w dniu (...)r. pojazd skarżącego był nienormatywny co potwierdzają wyniki kontroli. Jednocześnie w ocenie Sądu I instancji na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi, dotyczące braku wyjaśnienia czy wagi typu SAW 10C III zostały użyte zgodnie z instrukcją tj. czy mogą być użyte to wyznaczenia obciążenia osi wielokrotnych - grupy osi oraz wyznaczenia rzeczywistej masy całkowitej w wyniku sumowania poszczególnych osi wchodzący będących osiami składowymi osi wielokrotnych - nie będących pojedynczymi osiami. Kwestionując to stanowisko skarżący zarzucił, że zgodnie z instrukcją obsługi wag SAW 10C Ill, obliczenie całkowitej masy pojazdu będącego przedmiotem niniejszego postępowania wymagało użycia sześciu par wag. Natomiast dla pojazdu dwu lub trzyosiowego podczas jednej procedury ważenia lub obciążenia dla grupy osi pojazdu z więcej niż trzema osiami, przewidziano trzy pary wag. Powyższe, zdaniem skarżącego, prowadzi do przekonania, że pomiar dokonany w dniu (...) r. w (...) na drodze krajowej nr 10 pomiar pojazdu członowego składającego się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki Man o nr rej.(..) i trzyosiowej naczepy marki Lecinena Jherma o nr rej. (...) został przeprowadzony niezgodnie z załączoną przez producenta instrukcją obsługi, bowiem dokonany został przy użyciu jednej pary wag. Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu w tej sprawie - Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzuty prawa procesowego, tj. zarzuty pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, mające komplementarny charakter, uzasadniający łączne ich rozpoznanie, nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku. Podkreślić należy, że w sprawie bezsporne jest, iż miejsce ważenia przedmiotowego pojazdu legitymowało się protokołem z pomiaru nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 10 marca 2020 r. Jak wynika z treści spadek podłużny wynosił 0,00 % - 0,14 %, a spadek poprzeczny 1,14% - 1,60 %, w związku z czym miejsce to spełniało wymagania dla zastosowania wag SAW 10 C seria III. Z treści opisu naruszenia stanowiącego załącznik do protokołu kontroli wynika, że punkt wagowy wyposażony był we wnęki o głębokości dostosowanej do użytych wag. Okoliczność ta została potwierdzona przez kontrolowanego kierowcę, który podpisał protokół kontroli, bez wniesienia żadnej uwagi. Pojazd członowy został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C III o nr fabrycznych 85-7673 i 85-7678, które legitymowały się ważną deklaracją zgodności CE z wymaganiami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych wdrożonej do prawodawstwa polskiego rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 802), została ustalona zgodnie z zapisami pkt. 8.3 normy PN-EN 45501:2015 Zagadnienia metrologiczne wag nieautomatycznych. Wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco wyjaśnił procedurę ważenia dotyczącą zastosowanych wag elektronicznych osiowo/kołowych. Zgodnie z pkt 2.1.3.2. instrukcji obsługi wag, w trakcie ważenia możliwe jest uzyskanie między innymi danych dotyczących: obciążenia kołowego, obciążenia osiowego, obciążenia wieloosiowego i masy brutto. Opisane zostały zarówno przepisy instrukcji obsługi wag SAW10C/III, jak też sposób ich użycia. Ponadto, zgodnie z instrukcją obsługi w punkcie 6.3.1. zawarto informację dotyczącą wyznaczenia masy całkowitej, która mówi, że "sumując wyniki ważenia poszczególnych osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu (masa brutto)". W ocenie Naczelnego Sądy Administracyjnego nie można się zgodzić ze skarżącym, że pomiar przedmiotowego pojazdu członowego został przeprowadzony niezgodnie z załączoną przez producenta instrukcją obsługi. Z treści Instrukcji obsługi wagi SAW 10C/III, załączonej do akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że za pomocą użycia pojedynczej pary wag SAW serii III możliwe jest w procedurze ważenia obliczenie masy całkowitej pojazdu wieloosiowego. W pkt 6.3.1. podano, że wagi SAW III mogą być stosowane w parach (oddzielnie, czy w grupach) w celu pomiaru nacisku osi (ale też nacisku koła, nacisku zespołu osi lub całkowitej masy wieloosiowej samochodów ciężarowych podczas jednej procedury ważenia). Jedna para wag służy do pomiaru obciążenia dla osi. Zgodnie z tą Instrukcją, sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu (masa brutto). Zatem poprzez zsumowanie wyników ważenia nacisku pojedynczych osi za pomocą jednej pary wag i zsumowania tych wyników możliwe jest zważenie pojazdu wieloosiowego. W związku z tym wagi SAW 10 seria III w konfiguracji dwóch połączonych wag mogą także służyć do pomiarów nacisków poszczególnych osi. Zatem skoro użyta do ważenia waga posiadała ważne świadectwo legalizacyjne i używana była zgodnie z instrukcją obsługi, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia. W konsekwencji czego za zasadne uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że wyniki przeprowadzonej kontroli wykazały nienormatywność pojazdu skarżącego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przypomnieć trzeba, że ocena zasadności tego zarzutu może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Wskazać należy, że błędne zastosowanie (bądź niezastowanie) przepisów prawa materialnego pozostaje w związku z ustaleniami stanu faktycznego. Zgłaszając zarzuty naruszenia prawa materialnego w sposób opisany w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej, skarżący odwołuje się do ustaleń faktycznych poczynionych w oparciu o pomiar pojazdu członowego przeprowadzonego niezgodnie z załączoną przez producenta instrukcją obsługi, bowiem dokonany został przy użyciu jednej pary wag, a co za tym idzie jego wynik nie może stanowić podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Jednakże przy niepodważonym skutecznie stanie faktycznym nie mogą osiągnąć zamierzonego skutku wskazane wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Podkreślić należy, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy, a to: - nacisk na potrójnej osi nienapędowej 25,5 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,5 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej wartości o 6,25 %, - rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 46,4 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 6,4 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej wartości o 16 %. W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, zaś jej wysokość wynika z przepisu art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d. Mając zatem na względzie przedstawione rozważania nie można uznać za zasadne zarzuty postawionego przez stronę w złożonej skardze kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.