II GSK 756/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 728/20 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r., oddalił skargę J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r., w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: skarżący pismem z 5 września 2019 r., wystąpił o wydanie pozwolenia na posiadanie 5 egzemplarzy broni palnej sportowej do celu sportowego. Wnioskodawca argumentował, że uprawia strzelectwo sportowe od 2016 roku. Uczestniczy we współzawodnictwie w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, jak również poza jego strukturami. W 1995 r. uzyskał tytuł instruktora sportu, a w 2017 roku instruktora strzelectwa sportowego. Jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim – G. T. S. B.. Posiada kwalifikacje sportowe - patent strzelecki PZSS na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, a także licencji PZSS w zakresie strzelectwa sportowego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa. Nie posiada własnej broni. Nie występują u niego żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające wydanie pozwolenia na jej posiadanie. W toku postępowania uzyskano informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności wnioskodawcy oraz pozytywną opinię o nim z miejsca zamieszkania oraz zameldowania. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego. Organ wskazał, że w związku z wydaniem skarżącemu w latach 2017 i 2018 negatywnych orzeczeń lekarskich w przedmiocie możliwości dysponowania bronią, Komendant wniósł odwołanie od aktualnie wydanego orzeczenia lekarskiego. Skarżący dwukrotnie nie stawił się na badania w trybie odwoławczym, co stało się przyczyną odmowy wydania stronie pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego. Organ uznał bowiem, że skarżący nie zgłaszając się na badanie nie potwierdził, że posiada zdolność psychofizyczną do posiadania broni palnej. Objętą skargą decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący składając podanie o wydanie pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego przedstawił orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że może dysponować bronią. Jednakże, wobec złożenia wobec tego orzeczenia odwołania przez organ I instancji utraciło ono moc wiążącą. Wnioskodawca chcąc potwierdzić swoją zdolność fizyczną i psychiczną do dysponowania bronią palną powinien był poddać się badaniu w trybie odwoławczym. Jak wynikało z pism Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy - Zachodniopomorskiego Centrum Leczenia i Profilaktyki w Szczecinie, skarżący nie stawił się na badanie, mimo wyznaczania kolejnych terminów ich przeprowadzania. Powyższe oznaczało, w ocenie organu, że nie było możliwym wydanie skarżącemu pozwolenia na broń z przyczyn formalnych. Brak było bowiem potwierdzenia przez upoważnionego orzecznika, że wnioskodawca może nią dysponować. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję uznał, że organ właściwie stwierdził brak wystąpienia w sprawie przesłanek dla wydania na rzecz skarżącego pozwolenia na broń palną dla celów sportowych. Stwierdził, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do tego, czy słusznie odmówiono skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego z uwagi na brak przedłożenia stosownego orzeczenia lekarskiego. Sąd stwierdził, że okolicznością niesporną było, iż skarżący dwukrotnie nie stawił się na badania przeprowadzane w trybie odwoławczym, co skutkowało niemożnością wydania wymaganego orzeczenia lekarskiego. Rezultatem niestawiennictwa na badanie była niemożność wydania właściwego orzeczenia lekarskiego oraz potwierdzenia posiadania przez stronę zdolności psychofizycznej do dalszego posiadania broni palnej. W ten sposób, zdaniem Sądu, nie spełniono obligatoryjnego warunku wydania żądanego pozwolenia, wobec czego organ słusznie wydał decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń. Sąd I instancji za niezasadny uznał zarzut opacia się przez organ na orzeczeniach lekarskich z 2017 i 2018 roku, które straciły swoją ważność. Wskazał, że orzeczenia te nie miały wpływu na wydanie decyzji odmownej przez organ, zaś ich negatywna dla skarżącego treść miała jedynie wpływ na złożenie odwołania od orzeczenia lekarskiego wydanego w pierwszej instancji. Za również niezasadny Sąd uznał zarzut nieprzesłuchania lekarza, który wydał orzeczenia w pierwszej instancji oraz nieuwzględnienia treści nadesłanych przez skarżącego orzeczeń lekarskich. Wskazał, że w wyniku złożonego przez organ odwołania, ostatecznym orzeczeniem lekarskim mającym znaczenie w sprawie miało być orzeczenie, którego nie wydano wobec braku stawiennictwa wnioskodawcy na badanie lekarskie. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). J. D., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1) naruszenie art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w skutek przyjęcia przez Sąd, że: a) organ dokonał właściwej wykładni art. 15h ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284, dalej: ustaw o broni), polegającej na wywiedzeniu z tego przepisu uprawnienia dla organu policji do złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego, którego podstawą jest wyłącznie "uzasadnione podejrzenie" oraz okoliczności wynikające z innych zakończonych prawomocnie postępowań administracyjnych, nie zaś kwestie medyczne albo treść samego orzeczenia lekarskiego; b) organ dokonał właściwego zastosowania prawa materialnego, podczas gdy niewłaściwie zastosował art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o broni, bo w okolicznościach, w których J. D. spełniał wszystkie warunki do wydania na jego rzecz pozwolenia na broń we wnioskowanym zakresie, o których mowa w art. 10 ust 1 ustawy o broni, który to przepis w tych okolicznościach również został niewłaściwie niezastosowany, poprzez niewydanie pozwolenia na broń zgodnie z wnioskiem; 2) naruszenie przepisów art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w skutek przyjęcia przez Sąd, że: a) organ nie naruszył przepisy art. 6, art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 123 k.p.a., które to naruszenie polegało na wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o dowody niewprowadzone przez organy policji w sposób legalny do postępowania, w dodatku wybiorczo ocenione i bez jednoczesnego wyjaśnienia stronie postępowania podstaw oraz przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, podważając przez to zaufanie strony do władzy publicznej; b) organ nie naruszył art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niepoinformowanie J. D. o dokładnej treści dowodów i okoliczności, na które powołał się Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie w odwołaniu od orzeczenia lekarskiego z dnia 16 września 2016 r., w dodatku bez zgromadzenia w materialne dowodowym wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (k. 80- 82 akt administracyjnych) dokumentów lub akt innych postępowań dotyczących J. D.; c) organ nie naruszył przepisów art. 7, art. 77 § 1, art 78 § 1 art. 80 k.p.a., a które to naruszenie polegało na niezastosowaniu zasady prawdy obiektywnej, obligującej organ do podjęcia niezbędnych kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego co do wydania w stosunku do J. D. przez lekarza oraz psychologa orzeczeń stwierdzających brak przeciwskazań do dysponowania bronią palną do celów sportowych i tym samym niezastosowanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak również zaniechaniu obowiązku stania na straży praworządności oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w efekcie tego na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego poprzez: a) dwukrotne nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka dr W. G., b) pominięcie orzeczeń lekarskich złożonych przez skarżącego (k. 44- 61), c) pominięcie ważnego i wydanego zgodnie z prawem orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego (k.2 i 3 akt administracyjnych), d) niezwrócenie się z urzędu do dr W. G. o wydanie dokumentacji z badań, o której mowa w art. 15f ust. 3 ustawy o broni; d) organ nie naruszył przepisów art. 6 w zw. z art. 7 k.p.a., a które to naruszenie polegało na niezastosowaniu zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej poprzez nadużycie przez organ swych kompetencji ustawowych oraz władczych uprawnień do podejmowania decyzji w zakresie określenia prawa strony do posiadania broni i w skutek powadzenia postępowania w sposób nieobiektywny i z góry ukierunkowany na pozbawienie skarżącego prawa do posiadania broni; - które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło Sąd do ustalenia braku naruszeń przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego wypaczając stan ustalenia w zakresie stanu faktycznego i finalnie wpływać na błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz uchylenie w całości decyzji z [...] stycznia 2020 r. ([...]) Komendanta Głównego Policji, a także poprzedzającej jej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] listopada 2019 r. ([...]). Kasator wniósł również o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesione w niej zarzuty wraz z ich argumentacją nie podważają prawidłowości kontroli i oceny objętej skargą decyzji, jakiej dokonał Sąd I instancji. Wobec stawianych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych, ocenę skargi kasacyjnej rozpocząć należy od wykładni, mającego kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie, przepisu art. 15h ustawy o broni. Powołany przepis w ustępie 1 stanowi, że od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni, przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Odwołanie to, stosownie do ustępu 2 powołanego przepisu, przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Odwołanie, zgodnie z ustępem 3 omawianego przepisu wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z art. 15h ust. 7 ustawy, orzeczenie wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Mając powyższe na uwadze, w szczególności zaś powołaną regulację z ustępu 7 art. 15h ustawy, podkreślenia wymaga, że wniesienie odwołania od wydanego ubiegającemu się o wydanie pozwolenia na broń orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, pozbawiam to orzeczenie mocy wiążącej. Powołana regulacja stanowi bowiem w sposób bezsprzeczny i jednoznaczny, że moc ostatecznego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego ma w takim przypadku odpowiednio lekarskie lub psychologiczne orzeczenie wydane w trybie odwołania. Innymi słowy w przypadku wniesionego odwołania, o którym mowa w art. 15h ust. 1 ustawy o broni, wyłącznie wiążącym organ rozpoznający wniosek o wydanie pozwolenia na broń, będzie orzeczenie lekarskie bądź psychologiczne wydane przez orzecznika jednego z podmiotów odwoławczych wymienionych w punktach 1 – 3 ustępu 3 art. 15h ustawy. Drugą z istotnych wobec stawianych skargą kasacyjną zarzutów kwestii jest uregulowanie zawarte w ustępie 3 art. 15 h ustawy o broni, które nakłada wymóg uzasadnienia odwołania, a więc wskazania motywów ległych u podstaw zakwestionowania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Wskazany przepis określa wyłącznie wymóg uzasadnienia odwołania, przy czym nie określa w jakikolwiek sposób ram, w jakich uzasadnienie to powinno się zamykać bądź elementów, które powinny się znaleźć w rzeczonym uzasadnieniu, a które miałyby znaczenie dla mającego być przeprowadzonym badania w trybie odwoławczym. Taka konstrukcja omawianego przepisu nie oznacza, że uzasadnienie odwołania może być pozbawione elementów logicznych ściśle związanych ze stawianymi warunkami, jakie spełniać musi ubiegający się o pozwolenie na broń do jego wydania oraz warunkami, jakie spełniać musi lekarz i psycholog uprawniony do przeprowadzania odpowiednich badan, skutkiem których jest wydanie odpowiedniego zaświadczenia warunkującego zgodę na udzielenie pozwolenia na posiadanie broni bądź odmowę wydania takiego pozwolenia. Mieć przy tym również należy na uwadze cel ustawy o broni i amunicji, która reglamentując dostęp obywateli do broni palnej w pierwszym rzędzie, mając na uwadze życie i zdrowie ludzkie oraz porządek publiczny, zmierza do wyeliminowania sytuacji, w której w posiadanie broni palnej mógłby wejść podmiot nie gwarantujący bezpieczeństwa używania broni, a więc podmiot stwarzający realne zagrożenie dla wymienionych wartości. Wobec tego jakiekolwiek wątpliwości odnośnie stanu zdrowia wnioskującego o wydanie pozwolenia na broń, w szczególności gdy uzyskał on pozytywny wynik przeprowadzonego badania lekarskiego lub psychologicznego, może a wręcz powinno stanowić podstawę, a więc i uzasadnienie odwołania, zmierzającego do weryfikacji pierwotnie uzyskanego orzeczenia lekarskiego bądź psychologicznego. Zauważyć w tym zakresie należy, że sama ustawa, co jest logicznym następstwem założenia zmienności zdrowia ludzkiego, tak fizycznego jak i psychicznego, nakłada obowiązek na podmiot już posiadający pozwolenie na posiadanie bron, określonej w art. 10 ust. 2 pkt 1-3 ustawy, do przedkładania co pięć lat właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego – art. 15 ust. 4 ustawy o broni. Ten sam przepis w ustępie 5 określa, że w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Uznać zatem należy, że sama wątpliwość odnośnie potencjalnego zdrowia w rozumieniu psycho-fizycznym wnioskodawcy może stać się przyczyną wniesienia odwołania, która to przyczyna powinna znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu odwołania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy za niezasadne uznać należy stanowisko strony zawarte w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego pomieszczonego w punkcie 1 a) petitum skargi kasacyjnej. Organ miał prawo do wniesienia odwołania od przedłożonego przez skarżącego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni orzeczenia lekarskiego w sytuacji gdy powziął uzasadnione wątpliwości, co do spełniania przez wnioskodawcę wymogów nakładanych ustawą na przyszłego posiadacza i użytkownika broni. Nie ma przy tym znaczenia co było źródłem powstania takiej wątpliwości, pod warunkiem, że jest ono powiązane ze zdrowiem psychicznym lub fizycznym wnioskodawcy, a więc kryteriami bezpośrednio warunkującymi wydanie takiego pozwolenia. Zasadnie zatem podstawą wniesionego odwołania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie, mogła być uzyskana wiedza o poprzednich negatywnych orzeczeniach lekarskich wydanych skarżącemu w toku wcześniej prowadzonych postępowań w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej. Nie ma przy tym znaczenia, jak podnosi skarżący kasacyjnie w ramach omawianego zarzutu, że postępowania te zostały zakończone, zaś przeprowadzone wówczas badania lekarskie utraciły ważność. Nie ma również znaczenia wskazywana w motywach skargi kasacyjnej okoliczność, iż jedno z dwóch orzeczeń lekarskich na które powoływał się organ, w trybie odwoławczym miało pozytywny dla strony wynik, skoro i tak drugie z nich wskazywało, że ówcześnie strona nie była predysponowana do wydania jej zezwolenia, co mogło i słusznie stanowiło uzasadnione podejrzenie do zweryfikowania orzeczenia, jakie skarżący uzyskał w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się łącznie do zarzutów z punktu 2 petitum skargi kasacyjnej, dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazania wymaga, co słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, że lekarz wykonujący badanie w trybie odwoławczym orzeka nie na podstawie treści złożonego odwołania od orzeczenia wydanego w I instancji, tylko na podstawie przekazanej mu dokumentacji medycznej wnioskodawcy. Wskazania również wymaga, że zgodnie z art. 15h ust. 4 ustawy o broni, lekarz orzekający w trybie odwoławczym orzeka na podstawie dokumentacji, o której mowa w art. 15f ust. 3 i 4 ustawy, przekazanej mu przez lekarza, którego orzeczenie zostało objęte odwołaniem. Podkreślenia przy tym także wymaga, że organy Policji nie posiadają ani uprawnień do oceny orzeczenia lekarskiego czy psychologicznego ani kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że organy Policji odpuściły się naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka dr W. G., zwrócenia się do wymienionego lekarza o nadesłanie dokumentacji z przeprowadzonego badania oraz pominięci "ważnego i wydanego zgodnie z prawem orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego". Jak już wskazano, w sytuacji wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 15f ust. 1 ustawy o broni, orzeczenie wydane w I instancji traci swoją moc, gdyż ostatecznym orzeczeniem wiążącym organy Policji będzie orzeczenie wydane w trybie odwoławczym. Organy policji nie miały ani podstaw, ani uprawień do gromadzenia materiału dowodowego w postaci pierwotnie wydanego orzeczenia lekarskiego oraz związanej z nią dokumentacji przeprowadzonego badania, gdyż ta, co wynika wyraźnie z powołanego art. 15h ust. 4 ustawy o broni, jest przekazywana lekarzowi orzecznikowi podmiotu odwoławczego, którego orzeczenie będzie jedynym wiążącym orzeczeniem w sprawie wniosku o wydanie pozwolenia na broń, które to orzeczenie będzie stanowiło dokument w rozumieniu administracyjnym i będzie stanowiło część szeroko rozumianego materiału dowodowego w sprawie wydania pozwolenia na broń. Również brak jest podstaw do stwierdzenia aby w sprawie doszło do naruszenia przez organ art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o dokładnej treści dowodów i okoliczności, na które powołał się Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie w odwołaniu. Jak już wskazano powołane przepisy ustawy o broni i amunicji nakładają obowiązek uzasadnienia odwołania, jednakże uzasadnienie to nie ma wpływu na treść wydanego w trybie odwoławczym orzeczenia, a jego celem jest wskazanie powodów, dla których uprawniony do wniesienia odwołania podmiot kwestionuje pierwotnie wydane orzeczenie. Jedynym czynnikiem mającym wpływ i znaczenie na orzeczenie wydane przez organ odwoławczy ma przeprowadzone przez lekarza tegoż organu badanie. Z tych też przyczyn nie ma podstaw do uznania, iż koniecznym czy wręcz niezbędnym jest gromadzenie przez organ Policji materiału dowodowego związanego z poprzednio przeprowadzonymi wobec skarżącego badaniami lekarskimi (dokumentacji lekarskiej). Nie ma też konieczności szczegółowego przytaczania w motywach odwołania procesu przeprowadzonych wcześniej badań lekarskich lub psychologicznych, szczególnie gdy wiążącym dla organu jest wyłącznie wynik takiego badania, a więc wydane przez lekarza orzeczenia o spełnianiu lub niespełnianiu wymogów do uzyskania zezwolenia na posiadanie broni. Reasumując tą część rozważań, stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej w związku z rozpatrywanym wnioskiem skarżącego o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W swojej istocie bowiem organ, jako jeden z uprawnionych przepisami ustawy o broni podmiotów do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego, wnosząc rzeczone odwołanie nie uchybił żadnemu z wymienionych przez stronę w skardze kasacyjnej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ma również podstaw do stwierdzenia aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 10 ust. 1 i art. 17 ust. 4 ustawy o broni. Jak słusznie stwierdziły zarówno organ jak i Sąd I instancji, w sytuacji gdy skarżący nie stawił się na badanie wywołane wniesionym odwołaniem, a więc w swojej istocie wnioskodawca uniemożliwił weryfikację wymaganego i koniecznego przy wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni, brak było podstaw do zastosowania w sprawie regulacji z art. 10 ust. 1 tejże ustawy, stanowiącego, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Powołana i kluczowa w sprawie okoliczność niestawienia się przez skarżącego na dwukrotnie wyznaczany termin badania w trybie odwoławczym była zaś przyczyną prawidłowego zastosowania art. 17 ust. 4 ustawy o broni, który określa, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 tej ustawy. Jak już bowiem wskazano, w stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie, a więc wniesienia przez Komendanta Wojewódzki Policji w Szczecinie odwołania od orzeczenia lekarskiego przedłożonego przez stronę wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia, wiążącym bo ostatecznym orzeczeniem lekarskim mogło być wyłącznie orzeczenie wydane przez lekarza podmiotu orzeczniczego wymienionego w ustępie 3 art. 15h ustawy. Skoro zaś skarżący na wyznaczone terminy badania się nie stawił, czym uniemożliwił wydanie orzeczenia ostatecznego, organ zasadnie stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił orzeczenia lekarskiego. W konsekwencji Komendant Wojewódzki zobligowany był do zastosowania przywołanego art. 17 ust. 4 ustawy o broni. Podsumowując, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że objęta skargą decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Komendant Wojewódzkiego Policji w Szczecinie o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celu sportowego, nie była obarczona wadami prowadzącymi do konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Prawidłowo zaś zastosował art. 151 p.p.s.a. wobec niewadliwie stwierdzonej niezasadności skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.