VII SA/Wa 593/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem oraz likwidacją pojazdu oddala skargę. 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej: "SKO") decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania D. P. (dalej: "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z [...] stycznia 2020 r., znak: [...], w sprawie nałożenia opłaty za przechowywanie pojazdu. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Rower marki FISHER należący do skarżącego został usunięty z drogi w dniu 30 grudnia 2018 r. w miejscowości M., na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.; dalej: "p.r.d."), zgodnie z dyspozycją wydaną przez Komendę Miejską Policji w O. z powodu nietrzeźwości kierującego i braku możliwości przekazania pojazdu osobie wskazanej przez właściciela. Usunięty pojazd był przechowywany na parkingu strzeżonym prowadzonym przez firmę "[...]" znajdującym się w O. W związku z tym, że pojazd nie został odebrany w ciągu 3 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi, Starosta O. (dalej także "organ pierwszej instancji") wszczął postępowanie mające na celu uzyskanie orzeczenia sądu powszechnego o przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Po zgromadzeniu dokumentów potwierdzających skuteczne poinformowanie właściciela o skutkach nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie 3 miesięcy, wystąpiono do Sądu Rejonowego [...] Wydział Cywilny w O. z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Sąd Rejonowy postanowieniem z [...]lipca 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...], orzekł przepadek na rzecz Powiatu O. ww. pojazdu. Orzeczenie to stało się prawomocne w dniu [...]września 2019 r. Wartość pojazdu ustalono na podstawie rynkowych cen złomu użytkowego, a po wydaniu w dniu 27 listopada 2019 r. zarządzenia przez Starostę O., pojazd został zlikwidowany w dniu 12 grudnia 2019 r. W dniu 13 grudnia 2019 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie naliczenia kosztów. 3. Starosta O. decyzją z [...] stycznia 2020 r. orzekł o obowiązku zapłaty przez skarżącego kwoty 5.782 zł na rzecz Powiatu O. z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą roweru marki Fischer. Organ pierwszej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 130a ust. 10h i ust 10j p.r.d. W uzasadnieniu organ szczegółowo wyjaśnił wyliczenie nałożonych na skarżącego kosztów, na które składały się koszt usunięcia pojazdów z drogi (113 zł) oraz koszt przechowywania pojazdu (od dnia 30 grudnia 2018 do 31 grudnia 2018 r. – 20 zł x 1 doba + 20 zł i od dnia 1 stycznia 2019 r. do 26 września 2019 r. – 269 dób x 21 zł = 5.649 zł). Łączny koszt usunięcia z drogi i przechowywania pojazdu wyniósł 5.782 zł. 4. Odwołanie od decyzji Starosty O. złożył skarżący wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wyjaśnił, że funkcjonariusze policji, którzy go zatrzymali, zeznali nieprawdę. , że kierował pojazdem po drodze publicznej, o czym zawiadomił KMP w O. Postępowanie w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza policji prowadzi Biuro Spraw Wewnętrznych w [...]. Nie zapadł wyrok w sprawie karnej, a dodatkowo dostępne są zeznania świadka, który był na miejscu interwencji i który złożył zeznania na komisariacie w M. 5. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Organ odwoławczy wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. związku z art. 130a ust. 2 pkt 1 lit a, ust. 5c, ust. 10, ust. 10h p.r.d. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu jest corocznie ustalana w drodze uchwały rady powiatu zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 130a ust. 6, 6a oraz 6c p.r.d.). Na podstawie takiej kompetencji Rada Powiatu w O. uchwałą z dnia [...]listopada 2017 r. przyjęła stawki opłat za usunięcie pojazdu (rower lub motorower) z drogi i jego parkowanie: 113 zł za usunięcie pojazdu z drogi publicznej i 20 zł opłaty za przechowywanie na parkingu strzeżonym za każdą rozpoczętą dobę (uchwała Nr [...] z [...] listopada 2017 r.). Z kolei od 1 stycznia 2019 r. weszła w życie uchwała nr [...] z [...] listopada 2018 r. ustalająca nową wysokość opłaty za przechowywanie pojazdów typu rower lub motorower w kwocie 21 zł za przechowywanie na parkingu strzeżonym za każdą rozpoczętą dobę. W ocenie SKO, organ pierwszej instancji przeprowadził wszystkie wymagane prawem czynności i zapełnił stronie możliwość udziału w postępowaniu, z czego jednak skarżący nie skorzystał. Zarzuty skarżącego pod adresem prawidłowości zatrzymania pojazdu ujawnione zostały dopiero na etapie składania odwołania, choć wcześniej skarżący był zawiadomiony o możliwości wzięcia udziału w postępowaniu. Co do okresu, za jaki powinna zostać wyliczona opłata za przechowywanie pojazdu, to art. 130a ust. 10h p.r.d. wyraźnie nakłada na właściciela pojazdu obowiązek zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, które powstały od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Podkreślenia wymaga też, że organ pierwszej instancji przyjął mniej dotkliwy dla właściciela usuwanego pojazdu sposób wyliczania kosztów przechowywania pojazdu. Koszty związane z przechowywaniem pojazdu obliczono jedynie do dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego orzekającego przepadek pojazdu (czyli do 27 września 2019 r.). 6. Nie godząc się z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę doręczoną Sądowi w dniu [...] lutego 2020 r. Skarżący powtórzył argumenty przedstawione wcześniej w odwołaniu od decyzji Starosty O. 7. W datowanej na [...] marca 2020 r. odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi w całości i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz przedstawioną argumentację. 8. Bezpośrednio przed rozpoznaniem sprawy przed Sąd, profesjonalny pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 7 listopada 2020 r. pismo precyzujące stanowisko skarżącego w sprawie. W piśmie wskazano na niezgodność z prawem usunięcia przedmiotowego pojazdu z drogi publicznej. Czynność dokonała się przed placówką handlową, w której pracowali przyjaciele skarżącego, a ponadto funkcjonariusze policji uniemożliwili skarżącemu kontakt z innymi osobami, które mogłyby udzielić skarżącemu pomocy i zapobiec utracie roweru. Z tego względu zdaniem skarżącego postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji było obarczone wadą naruszenia art. 7 k.p.a. i 80 k.p.a. w związku z art. 130a ust. 2 pkt 1 p.r.d. Ponadto w związku z naruszeniem przepisów ustawy o ruchu drogowym skarżący został skierowany na badania psychiatryczne, w trakcie których rozpoznano u skarżącego u skarżącego chorobę psychiczną w postaci zaburzeń schizoafektywnych nieokreślonych. Skarżący nie miał więc świadomości przysługujących mu praw i nie mógł z nich korzystać. Z tego powodu – zdaniem skarżącego – organ administracji nie powinien wydawać niekorzystnej dla skarżącego decyzji. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowo-administracyjnego i o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić – co szczególnie istotne w rozpatrywanej sprawie - że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 10. Przedmiotem postępowania kontrolowanego przez Sąd w niniejszej sprawie jest ustalenie przez organ administracji – Starostę O. – obowiązku zapłaty przez skarżącego kosztów związanych z usunięciem z drogi publicznej, oszacowaniem i likwidacją roweru marki Fischer. Postępowanie w tym zakresie stanowi część postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 130a p.r.d. Kompetencje organu administracji są jednak ograniczone do określonych czynności i nie obejmują wszystkich czynności, w tym aktów postępowania w przedmiocie usunięcia pojazdu z drogi publicznej. Pierwszym etapem postępowania jest samo usunięcie pojazdu z drogi publicznej. Rozpoczyna się ono z chwilą wydania uprawnionej jednostce dyspozycji usunięcia pojazdu, zwanej dalej "dyspozycją" (§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (Dz. U. z 2011 r. Nr 143, poz. 846, ze zm. włącznie z nowelizacją z 2015 r., Dz. U. poz. 1323; dalej: "rozporządzenie MSWiA"; rozporządzenie zostało wydana na podstawie art. 130a ust. 11 pkt 1 i 2 p.r.d.). Faktycznie usunięcia dokonują funkcjonariusze Policji lub pracownicy innego upoważnionego podmiotu, np. Straży Miejskiej (art. 130a ust. 4 p.r.d.). To oni mają obowiązek upewnienia się, że istnieją prawne przesłanki do usunięcia pojazdu (§ 2 ust. 2 rozporządzenia MSWiA). Formalnie usunięcia dokonuje podmiot wyznaczony przez starostę powiatu do prowadzenia parkingu strzeżonego i przechowywania pojazdów usuniętych z drogi publicznej (patrz m.in. wzór dyspozycji usunięcia pojazdu – załącznik do rozporządzenia MSWiA). Dodatkowo, podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi (w rozpatrywanej sprawie: Komisariat Policji w M., powiat [...]) ma obowiązek zawiadomić m.in. właściciela usuniętego pojazdu o takim fakcie, wraz ze wskazaniem miejsca przechowywania pojazdu oraz przyczyny usunięcia pojazdu i podstawy prawnej takiej czynności. W zawiadomieniu tym musi być zawarte również pouczenie, że w przypadku nieodebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, wówczas władze powiatu (powiadomione przez podmiot przechowujący pojazd) wystąpią do sądu powszechnego z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Oznaczać to będzie utratę własności pojazdu. Wyjaśnienie powyższej procedury postępowania w przypadkach zaistnienia przesłanek usunięcia pojazdu z drogi publicznej i podstaw prawnych podejmowanych czynności, jest niezbędne dla wskazania skarżącemu, że zarzuty kierowane w niniejszym postępowaniu wobec Starosty O. i organu drugiej instancji są nietrafne. Starosta powiatu nie ma wiedzy o usunięciu pojazdu z drogi oraz o fakcie przechowywaniu pojazdu, aż do chwili, gdy zostanie powiadomiony przez podmiot przechowujący pojazd. Starosta powiatu nie nadzoruje również bezpośrednio czynności usunięcia pojazdu. Czyni to policja lub straż miejska, a zatem do tych instytucji lub pod ich adresem (np. w postępowaniu sądowym w sprawie o wykroczenia) powinny być kierowane skargi na podjęte czynności. W rozpatrywanej sprawie nie ma materiałów wskazujących nie naruszenie praw skarżącego w zakresie skutków usunięcia przez funkcjonariuszy Policji roweru marki Fischer z drogi publicznej oraz przechowywania tego pojazdu. Należy bowiem pamiętać, że: a) Do usunięcia pojazdu doszło w dniu 30 grudnia 2018 r. i skarżący był świadom tego faktu oraz podmiotu, który dokonał czynności. W aktach sprawy znajduje się kopia powiadomienia wystawionego na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA o fakcie, podstawie prawnej i skutkach usunięcia pojazdu z drogi (załącznik do pisma Komendy Policji w O. do Starostwa Powiatowego z [...] kwietnia 2019 r.). Powiadomienie to zostało podpisane przez skarżącego w dniu 31 grudnia 2018 r. Dodatkowo w dniu [...] stycznia 2019 r. skarżący skierował do wydziału kontroli Policji pismo wyjaśniające, że przedmiotowy rower jest nadal własnością skarżącego, gdyż potencjalny nabywca roweru "nie chce mieć do czynienia z policjantem z Komendy Policji w O.". Ponadto, w dniu [...]marca 2019 r. Komisariat Policji w M. przesłał skarżącemu powiadomienie ponownie informujące o miejscu przechowywania pojazdu, podstawie prawnej usunięcia z drogi oraz konsekwencjach nieodebrania pojazdu, w postaci sądowego orzeczenia przepadku roweru na rzecz powiatu. Powiadomienie wyjaśniało też, że kosztami przechowania pojazdu obciąża się jego właściciela. W aktach sprawy nie ma potwierdzenia, aby skarżący występował do organu pierwszej instancji bądź do podmiotu przechowującego rower z żądaniem zwrotu pojazdu. b) W dniu 28 lutego 2019 r podmiot prowadzący parking strzeżony zawiadomił Starostę O. o fakcie przechowywania przedmiotowego roweru marki Fischer. c) Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie na podstawie art. 130a p.r.d. i w dniu [...] kwietnia 2019 r. wystąpił do Komendy Miejskiej Policji w O. z wnioskiem o przekazanie dokumentów dotyczących usunięcia przedmiotowego roweru marki Fischer z drogi publicznej. Po otrzymaniu żądanych dokumentów organ pierwszej instancji skierował w dniu [...] kwietnia 2019 r. pismo do skarżącego z wezwaniem do złożenia wyjaśnień dotyczących pojazdu (roweru) marki Fischer usuniętego z drogi publicznej w dniu [...]grudnia 2018 r. Pismo zostało odebrane przez skarżącego (kopia z.p.o. w aktach sprawy). W aktach sprawy nie ma dowodu na reakcję skarżącego na pismo organu. d) W przedstawionym stanie rzeczy w dniu [...]maja 2019 r. organ pierwszej instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w O. z wnioskiem o orzeczenie przepadku przedmiotowego roweru marki Fischer na rzecz powiatu. W trakcie postępowania sądowego Starosta O. skierował do Komisariatu Policji w M. pismo z [...]lipca 2019 r. z wnioskiem o wyjaśnienie i potwierdzenie jaka przesłanka prawna stała się przyczyną usunięcia pojazdu z drogi publicznej. Niezwłoczna odpowiedź policji wskazywała na art. art. 130a ust. 2 pkt 1 p.r.d. zgodnie z którym pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeśli kierowała nim osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu. Okoliczność tę potwierdziło przeprowadzone badanie krwi, które wykazało zawartość 0,94 ‰ (promila) alkoholu etylowego. Po przeprowadzeniu postępowania Sąd Rejonowy w O. [...] Wydział Cywilny postanowieniem z [...]lipca 2019 r. postanowił orzec przepadek na rzecz Powiatu O. roweru marki (model) Fischer stanowiącego własność skarżącego. Sąd powołał się przy tym na wyjaśnienia złożone przez skarżącego w trakcie postępowania złożonego przez Policję. Ponadto sąd powszechny stwierdził, że w dniu [...]maja 2019 r. zarządzono doręczenie skarżącemu odpisu wniosku Starosty O. wraz z załącznikami oraz udzielono dwóch tygodni na złożenie odpowiedzi na wniosek, a jeśli skarżący kwestionuje żądanie wniosku, zobowiązano go do przedstawienia wszystkich twierdzeń, zarzutów i dowodów na poparcie swoich racji. We wskazanym terminie skarżący nie zajął stanowiska w sprawie, nie zakwestionował żądania wniosku i nie zgłosił żadnych twierdzeń w przedmiocie wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy w O. na podstawie art. 130a ust. 10e p.r.d. w związku z art. 6106 k.p.c. i art. 6107 k.p.c. orzekł o przepadku na rzecz Powiatu O. Po uprawomocnieniu się ww. postanowienia Sądu Rejonowego w O. wydał w dniu [...]listopada 2019 r. zarządzenie w sprawie likwidacji mienia ruchomego Powiatu O. obejmujące m.in. rower marki Fischer należący wcześniej do skarżącego. Kolejno, w dniu [...]grudnia 2019 r. skierowano do skarżącego zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie naliczenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą pojazdu – roweru marki Fischer usuniętego z drogi publicznej w dniu 30 grudnia 2018 r. w zawiadomieniu poinformowano skarżącego o prawie do zapoznania się a aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień oraz składania wniosków i zastrzeżeń. Zawiadomienie zostało doręczono skarżącemu 16 grudnia 2019 r. (kopia z.p.o. w aktach sprawy). Następnie, [...] stycznia 2020 r. zawiadomiono skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego w ww. sprawie kosztów odnoszących się przedmiotowego roweru, a także o związanych z tym uprawnieniach skarżącego. Wskazane zawiadomienie zostało doręczono skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. W aktach sprawy nie ma żadnych materiałów mogących stanowić wyraz reakcji skarżącego na prowadzone postępowanie lub stanowisko w sprawie. W przedstawionym stanie rzeczy organ pierwszej instancji orzekł o ustaleniu obowiązku zapłaty wskazanej na wstępie kwoty 5.782 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą roweru marki Fischer. Analiza kolejnych czynności podejmowanych przez organ pierwszej instancji oraz przez Sąd Rejonowy w O. należało uznać, że postępowanie w przedmiocie skutków usunięcia roweru marki Fischer z drogi publicznej oraz ustalenia związanych z tym kosztów było prowadzone zgodnie z prawem i nie ma podstaw do jego uchylenia. Organ pierwszej instancji wziął pod uwagę ustalenia Policji oraz ustalenia własne, jak również: brak działań skarżącego mogących prowadzić do odzyskania przedmiotowego roweru w terminie trzech miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi publicznej, a także i po upływie ustawowego terminu, dalszy brak reakcji skarżącego na wezwanie organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2019 r. w sprawie złożenia wyjaśnień dotyczących pojazdu (roweru) marki Fischer, brak reakcji na zawiadomienie o wszczęciu oraz o zakończeniu postępowania w przedmiocie kosztów, czy wreszcie brak odpowiedzi na wezwania Sądu Rejonowego w O.. W sytuacji zgodnego z prawem i skutecznego nabycia własności przedmiotowego roweru, organ pierwszej instancji był w pełni upoważniony do ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą roweru. Nie ma również podstaw do kwestionowania legalności ustalenia kwoty kosztów. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Starosty O. o pełnej zgodności z prawem czynności podjętych przez organ i ustaleń, które doprowadziły do wydania decyzji organu pierwszej instancji. 11. Również postępowanie administracyjne prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ drugiej instancji należy uznać za zgodne z prawem. SKO wyjaśniło podstawy prawne usunięcia pojazdu z drogi publicznej, oraz szczegółowe reguły obliczenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą roweru. SKO zbadało i potwierdziło zgodność czynności Starosty O. z odpowiednimi uchwałami Rady Powiatu w O. przyjętym w kwestii kosztów ustalanych na podstawie art. 130a p.r.d. Uzasadnieniu organu drugiej instancji można byłoby zarzucić brak pełnego odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego. W opinii Sądu, w świetle całego zgromadzonego w sprawie materiału formalne uchybienie SKO nie może być jednak uznane za takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a., które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela przekonanie organu drugiej instancji, że zarzuty skarżącego odnoszące się do działania funkcjonariuszy Policji w momencie usunięcia pojazdu (roweru) z drogi publicznej, jako znajdujące swoje oparcie jedynie w oświadczeniach skarżącego, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a tym samym nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd zwraca przy tym uwagę, że powoływanie się w odwołaniu z 17 stycznia 2020 r. (czyli ponad rok po fakcie usunięcia pojazdu z drogi) na niepotwierdzone w żaden sposób nieprawidłowości działania funkcjonariuszy Policji nie zasługują na uznanie zwłaszcza wobec całkowitej bierności skarżącego w ciągu dwunastu miesięcy postępowań prowadzonych przez Starostę O. i Sąd Rejonowy w O. w sprawie o przepadek pojazdu – roweru na rzecz Powiatu O. 12. Sąd uznał również, że zarzuty i wnioski zgłoszone przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z [...] listopada 2020 r. nie mogą uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji. Nieuwzględnienie przez organ drugiej instancji sugestii skarżącego o naruszeniu prawa przez funkcjonariuszy Policji nie mogą – zdaniem Sądu - prowadzić do wniosku, że postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji było obarczone wadą naruszenia art. 7 k.p.a. i 80 k.p.a. w związku z art. 130a ust. 2 pkt 1 p.r.d. materiał dowodowy zreferowany przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu świadczy o tym, że działania organu pierwszej instancji były zgodne z art. 130a p.r.d., zarówno w zakresie gdy adresatami obowiązków lub kompetencji ustalonych w tym przepisie są organy powiatu, jak i inne organy władzy lub administracji. Sąd nie stwierdził również, aby w zgromadzonym materiale dowodowym wystąpiły jakikolwiek braki wymagające uzupełnienia przed rozstrzygnięciem sprawy przez organy administracji. Również sugestie pełnomocnika skarżącego o ograniczonych zdolnościach skarżącego do obrony jego praw, nie mogą być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. Postępowanie administracyjne, obejmujące również okres trwania postępowania przed Sądem Rejonowym w O. w sprawie o przepadek pojazdu, objęły czas ponad dwunastu miesięcy. W tym okresie skarżący podejmował różne czynności, w szczególności skargi na czynności Policji, skargi na działania konkretnych funkcjonariuszy itp. Przed Sądem Rejonowym w O., Wydział Karny, toczyło się również postępowanie przeciwko skarżącemu oskarżonemu o popełnienie kilku wykroczeń. Działania skarżącego w przedstawionym zakresie wskazują, że posiada on zdolność do elementarnego rozeznawania swojej sytuacji prawnej. Żadne postępowanie nie potwierdziło również takich zmian w psychice skarżącego, które uzasadniałyby odmienną ocenę decyzji administracyjnych kontrolowanych przez Sąd w niniejszym postępowaniu. 13. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.