IV SA/Wa 269/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi D. Spółka Jawna D. z siedzibą w Z. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], po przeprowadzeniu na wniosek D. z siedzibą w Z. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy Z. w ciągu drogi krajowej DK [...]", Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ w [...]), na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 6 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 poz. 353 ze zm.; dalej: ustawa ooś), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy Z. w ciągu drogi krajowej DK [...]" . Pismem z dnia 12 lipca 2017 r. D. (dalej D.) wystąpiła do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, podając zarzut rażącego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa (zasady prawdy obiektywnej), poprzez oparcie wydanego rozstrzygnięcia o mapę ewidencyjną (z 1992 r., której kopia została wydana z up. Starosty [...] w 2014 r.) nieuwzględniającą aktualnego stanu zagospodarowania nieruchomości stanowiących własność wnioskodawcy. Spółka wskazała, że nie uwidoczniono na niej znacznej rozbudowy budynków stanowiących jej własność (w szczególności na działkach [...], [...] i [...], obr. [...] w Z. wraz ze związaną z nim infrastrukturą), jak również, że wszystkie opracowania mapowe do wniosku przygotowano w oparciu o nieaktualne dane dotyczące zagospodarowania terenu. Podniosła także, że przedmiotowa decyzja sankcjonuje posługiwanie się przez inwestora nierzetelnymi dokumentami i opracowaniami, została wydana w oparciu o nieaktualne dane dotyczące zagospodarowania terenu, czego dowodzi zawartość jej załącznika graficznego (nr 2). Zarzucił wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a więc w warunkach wystąpienia przesłanki stwierdzenia nieważności wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zawiadomieniem z dnia 12 października 2017 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ) poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, jak również o możliwości wniesienia uwag i wniosków do dnia wydania decyzji kończącej postępowanie. Zdaniem organu, analiza dokumentacji wskazuje, że wnioskodawcy przysługuje przymiot strony niniejszego postępowania, bowiem jest on właścicielem ww. działek ([...], [...], [...]), znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Organ stwierdził, że podane we wniosku D., poniższe fakty znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym: 1) z przedłożonych przez GDDKiA kopii map ewidencyjnych w istocie wynika, że są to dokumenty opatrzone datą sporządzenia [...] maja 1992 r. i datą wykonania kopii [...] listopada 2014 r.; 2) przedłożone przez inwestora załączniki graficzne zawierają dane analogiczne do danych zawartych na ww. mapach ewidencyjnych; 3) w powyższych dokumentach, w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (dalej KIP), ("Załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia"), jak również w zaskarżonej decyzji (zał. 2) nie uwzględniono istnienia na działkach [...], [...] i [...] nowego budynku (obejmującego te trzy działki); 4) porównanie ww. dokumentów z: - przedłożoną przy wniosku D. "Mapą do celów projektowych" oraz "Inwentaryzacją powykonawczą rozbudowanej i przebudowanej hali produkcyjnej przyłączą energetycznego kablowego wraz z przestrzennym rozmieszaniem elementów zagospodarowania działek [...], [...] i [...]" (zaewidencjonowaną pod nr [...] w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym z up. Starosty [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r.); - danymi zawartymi na portalu mapowym Geoportal (www.geoportal.gov.pl), umożliwiającym weryfikację lokalizacji działek ewidencyjnych prowadzi do wniosku, że w istocie w zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającym ją postępowaniu, nie uwzględniono dokonanej rozbudowy budynku na ww. działkach oraz jego usytuowania względem planowanego przedsięwzięcia i wynikających z tego faktu oddziaływań. GDOŚ stanął na stanowisku, że podstawą stwierdzenia naruszenia ważnego interesu prawnego D. (jako jednego z "najważniejszych pracodawców w Z.") nie może być zawarta we wniosku deklaracja o ryzyku poniesienia przez Spółkę ogromnych strat finansowych w efekcie rezygnacji ze współpracy z D. podmiotu wynajmującego ww. budynek z powodu zbyt bliskiego przebiegu od niego planowanej inwestycji. Organ, właściwy do analizy kwestii oddziaływań przedsięwzięć na środowisko, nie jest właściwy do oceny, czy w istocie usytuowanie planowanego przedsięwzięcia w mniejszej niż dotychczas zakładano odległości od budynku spowoduje konieczność drastycznej zmiany sposobu zagospodarowania terenu w zakresie ogrodzenia, dojazdu, obiektów ochrony i może zagrażać bezpieczeństwu tajemnicy handlowej/produkcyjnej prowadzącego w nim działalność przedsiębiorstwa (w tym godzić w podane we wniosku rygory bezpieczeństwa). Podnoszony we wniosku D. brak uwzględnienia przez RDOŚ w [...] oddziaływania na budynki oraz przebywających w nich ludzi (oraz brak określenia środków minimalizujących takie oddziaływania, np. akustyczne) jest konsekwencją przedłożenia przez GDDKiA do tego organu dokumentów nieuwzględniających aktualnego zagospodarowania terenu (m.in. uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w [...]). W ocenie GDOŚ sytuacja, w której organ wydał zaskarżoną decyzję bez świadomości braku aktualności ww. danych, nosi znamiona przesłanki wznowienia postępowania, dotyczącej wyjścia na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa), a nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ zwrócił uwagę, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznej, wyrażonej w art. 16 kpa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności należy do tzw. trybów nadzwyczajnych i ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad wskazanych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa, powodujących nieważność decyzji. Co do zasady, właściwy organ może stwierdzić nieważność decyzji, a w przypadku braku przesłanek do takiego orzekania - odmówić stwierdzenia jej nieważności. D. wskazała we wniosku przesłankę zaistnienia rażącego naruszenia prawa, wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że przyjmuje się, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa (przez proste ich zestawienie ze sobą) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zatem tylko niektóre z naruszeń przepisów prawa materialnego (oraz prawa procesowego, jeżeli przekłada się ono na wady decyzji) dają podstawę do wzruszenia bytu prawnego decyzji administracyjnej w trybie stwierdzenia nieważności. Organ przyjął, kierując się orzecznictwem sądowo-administracyjnym, że o rażącym naruszeniu prawa nie mogą co do zasady przesądzać zastrzeżenia odnośnie ustaleń, jakie RDOŚ w [...] poczynił w ramach prowadzonego postępowania - opartych na dokumentacji i uznaniowości organu, ponieważ wydanej na ich podstawie decyzji nie cechuje wyraźna i oczywista sprzeczność z treścią przepisu prawa (przez proste ich zestawienie ze sobą). GDOŚ zwrócił natomiast uwagę, że zarzuty wskazane przez D. dotyczą przede wszystkim postępowania prowadzonego przez RDOŚ w [...] (nie zaś samej decyzji), a zatem nie mogą być one badane w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, którego zakres jest ściśle ograniczony do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W ocenie organu nie stanowią one o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu. Postępowaniem właściwym do skutecznego uwzględnienia ww. zarzutów może być natomiast wznowienie postępowania, bowiem jedną z przesłanek wznowieniowych jest sytuacja, w której wyjdą na jaw istotne dla sprany nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Za brakiem zasadności wzruszenia przedmiotowej decyzji przemawia także zasada trwałości decyzji (art. 16 kpa), brak zawinienia GDDKiA związanego z uzyskaniem kopii map ewidencyjnych zawierających nieaktualne dane o zagospodarowaniu terenu, jak również potencjalna możliwość naprawy ww. nieprawidłowości w trybie wznowienia postępowania w sprawie decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 62a ust. 1 pkt 2 ustawy ooś, polegającego na wydaniu decyzji w oparciu o KIP niezawierającą informacji o aktualnym stanie nieruchomości w obszarze realizacji i oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, GDOŚ wskazał, że powyższy przepis nie znajduje zastosowania do przedmiotowego postępowania, ponieważ zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1936), do spraw wszczętych na podstawie ustawy ooś, dla których przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej przedłożono raport o oddziaływaniu na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zważywszy, że data przedłożenia raportu ([...] stycznia 2016 r.) poprzedza datę wejścia w życie ww. ustawy (1 stycznia 2017 r.), procedowanie przez RDOŚ w [...] przebiegało w oparciu o przepisy dotychczasowe. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności analizuje się materiał dowodowy stanowiący podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę stan prawny na dzień jej wydania. Pomimo analogicznego, jak w przywołanym przez D. przepisie, wymogu karty informacyjnej przedsięwzięcia, zawartego w obowiązującym na dzień jej przedłożenia art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś, GDOŚ uznał za niezasadny zarzut wydania decyzji w oparciu o KIP zawierający nieaktualne dane w zakresie przeznaczenia terenu. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, KIP była podstawowym dokumentem przy analizie zasadności nałożenia oceny oddziaływania na środowisko, natomiast dokumentem stanowiącym podstawę wydania decyzji był raport o oddziaływaniu na środowisko. GDOŚ dokonał również analizy przedmiotowej decyzji pod kątem zaistnienia pozostałych przesłanek nieważnościowych, wymienionych w art. 156 § 1 kpa, lecz nie stwierdził wystąpienia żadnej z nich. Nie została naruszona właściwość organu wydającego zaskarżoną decyzję (art. 156 § 1 pkt 1 kpa), bowiem w stanie prawnym na dzień jej wydania, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz ust. 6 ustawy ooś, regionalny dyrektor ochrony środowiska był organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia realizowanego w części na terenie zamkniętym, a zatem GDOŚ był organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, jako organ wyższego stopnia (art. 157 § 1 kpa). Przechodząc do przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ stwierdził, że ww. decyzja została wydana z zastosowaniem właściwej podstawy prawnej. Dalej wskazał, że akta sprawy nie wskazują, by dotyczyła ona sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 kpa). Weryfikując przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji wymienioną w art. 156 § 1 pkt 4 kpa, organ zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja została prawidłowo skierowana do wnioskodawcy - GDDKiA. Akta sprawy nie potwierdzają także, by zaszły okoliczności wskazane w art. 156 § 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 7 kpa, ponieważ zaskarżonej decyzji nie cechowała trwała niewykonalność w dniu jej wydania, jej wydanie nie wywołało czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera ona wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Wobec powyższego, mając na względzie zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, GDOŚ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2016 r.. Z decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie zgodziła się Spółka D., zaskarżając ją w całości skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając jej: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 158 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę stwierdzenia decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...], pomimo że decyzja ta była dotknięta rażącym naruszeniem prawa przesądzającym o konieczności stwierdzenia jej nieważności; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie i materiału dowodowego polegającej na uznaniu, że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, aby Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska dopuścił się naruszenia przepisów prawa, w oparciu o które wydano decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o zasądzenie od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "ppsa"), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 ppsa, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała oddaleniu, jako nieoparta na uzasadnionych podstawach. Wskazane w skardze naruszenie może nosić znamiona przesłanki wznowienia postępowania, a nie kwalifikowanej wady skutkującej nieważnością decyzji RDOŚ, gdyż z akt sprawy wynika, że wydał on ją na podstawie dokumentacji co prawda przedłożonej przez inwestora, lecz sporządzonej przez inny organ - Starostę [...], a zatem zasadnie domniemywał wiarygodność tego dokumentu i oparł na nim swoje rozstrzygnięcie. Należy podnieść, że zgodnie z art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), organem właściwym do prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz weryfikacji opracowań przyjmowanych do zasobu w zakresie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych jest starosta. Przepisy powyższej ustawy regulują również kwestie obowiązku aktualizacji danych wchodzących w skład ww. zasobu - m.in. art. 24 ust. 2a stanowi o obowiązku aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z treścią art. 40 tej ustawy, państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny służy m.in. gospodarce narodowej oraz ochronie przyrody i potrzebom obywateli, zatem skorzystanie przez GDDKiA z map pochodzących z tego zasobu było obligatoryjne i nie może być kwestionowane. Z tego względu nie sposób zgodzić się z wyrażonym i w skardze zarzutem, że użycie przez inwestora do przygotowania raportu o oddziaływaniu na środowisko danych mapowych z ww. zasobu powoduje wadę kwalifikowaną decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Za aktualność danych (w tym przypadku map) wchodzących w skład państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego odpowiada prowadzący go organ i to on ponosi również odpowiedzialność za jakość wydawanej podmiotom (na wniosek) dokumentacji, a wobec tych danych obowiązuje domniemanie ich wiarygodności. Podzielić należy twierdzenie skarżącej, że decyzja RDOŚ została wydana w oparciu o mapy ewidencyjne nieuwzględniające aktualnego stanu zagospodarowania nieruchomości. Nie sposób zgodzić się jednak ze stanowiskiem D., że w zaskarżonej decyzji GDOŚ uznał, iż organowi I instancji nie można przypisać naruszenia prawa, ponieważ działał bez świadomości tego, że mapy znajdujące się w aktach sprany są nieaktualne. GDOŚ wskazał jedynie przyczyny oraz skutki zaistniałych okoliczności, nie przesądzając o braku naruszenia prawa przez RDOŚ. Jednocześnie za nieuprawniony należy uznać pogląd D. zakładający, że na podstawie figurującej na kopii mapy ewidencyjnej daty jej wydania (1992 r.), z całą pewnością należało uznać w toku postępowania, że nie jest możliwe, aby taka mapa zawierała aktualny stan zagospodarowania terenu nieruchomości. Zgodnie z § 28 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.), treść mapy ewidencyjnej stanowią m.in. kontury użytków gruntowych oraz budynków i ich oznaczenia, jak również literowe oznaczenia funkcji budynków odpowiadające ich klasom według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych oraz numery ich najwyższych lub najniższych kondygnacji. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokument ten służy przede wszystkim jednak ustaleniu numerów działek ewidencyjnych znajdujących się w realizacji przedsięwzięcia oraz w zasięgu jego oddziaływania. Na podstawie map ewidencyjnych oraz wypisów z rejestru gruntów ustalany jest krąg stron postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, że pomimo braku obowiązku dołączenia do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla drogi publicznej wypisów z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 74 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Dz. U. z 2017 poz. 1405 ze zm.), weryfikacja sposobów zagospodarowania terenu (w tym rodzaju zabudowy) dokonywana jest na podstawie tych planów - jako podstawowych dokumentów zawierających dane o sposobie przeznaczenia i zagospodarowania terenu. W przypadku braku objęcia określonych terenów miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, informacje w ww. zakresie powinny zostać pozyskane przez inwestora od organu planistycznego i przedłożone organowi ochrony środowiska. Z załącznika 30 do raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia wynika, że GDDKiA ustalała zagospodarowanie terenów znajdujących się w zasięgu oddziaływania drogi właśnie w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe okoliczności wskazują na cel dołączania do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej kopii map ewidencyjnych, jak również, że dokument ten nie stanowi bezpośredniej podstawy do określenia rzeczywistego i aktualnego w danym momencie przeznaczenia terenów oraz budynków. Szczegółowa zaś weryfikacja sposobów podejmowania przez inwestora oraz RDOŚ w [...] ustaleń w powyższym zakresie wykracza poza ramy postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Ubocznie zauważyć należy, że zasadniczym oddziaływaniem związanym z eksploatacją dróg, determinującym zasięg oddziaływania przedsięwzięcia jest hałas. W związku z tym zabudowa przemysłowa/magazynowa, o której mowa w skardze, nie stanowi terenu podlegającego ochronie akustycznej, na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Oznacza to brak obowiązywania standardów jakości środowiska na takich terenach i zasadności stosowania ewentualnych środków minimalizujących w tym zakresie. Bez względu zatem, czy RDOŚ w [...] zweryfikował kwestię aktualności ww. map ewidencyjnych i czy doszło w tym zakresie do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa (zgodnie z zarzutem skargi), okoliczność ta mogłaby ewentualnie, po uprzedniej weryfikacji, stanowić przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Według tego ostatniego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Należy zwrócić uwagę, że na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa istnieje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej (uchylenia jej) w przypadku wystąpienia podstawy wznowienia postępowania przewidzianej m.in. w art. 145 § 1 kpa i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Nie jest natomiast dopuszczalne wyeliminowanie tego typu wadliwości w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, czego domaga się strona skarżąca. Należy również zaznaczyć, że podniesiony przez Spółkę D. fakt posłużenia się przez RDOŚ w [...] mapą zawierającą nieaktualne dane o zagospodarowaniu terenu do sporządzenia załącznika do decyzji z dnia [...] października 2016 r., stanowi ścisłe następstwo oparcia ustaleń organu o okoliczności faktyczne znane mu w dniu wydania rozstrzygnięcia. Jak podkreślił GDOŚ w zaskarżonej decyzji, warunkiem uznania rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jest sytuacja zaistnienia wyraźnej i oczywistej sprzeczności decyzji z treścią przepisu prawa (przez proste ich zestawienie ze sobą) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Okoliczności niniejszej sprawy ewidentnie wskazują natomiast na brak takich sprzeczności. Słusznie podniósł organ, że tylko niektóre z naruszeń przepisów prawa materialnego (oraz prawa procesowego, jeżeli przekłada się ono na wady decyzji) dają podstawę do wzruszenia bytu prawnego decyzji administracyjnej w trybie stwierdzenia nieważności. Istotne dla oceny prawnej kwestii rozpatrywanych w przedmiotowej sprawie jest również to, że o rażącym naruszeniu prawa w przedmiotowej sprawie nie mogą przesądzać zastrzeżenia odnośnie ustaleń, jakie RDOŚ w [...] poczynił w ramach prowadzonego postępowania, ponieważ były one oparte na analizie bieżącej dokumentacji tego organu. Ponadto zwrócić należy uwagę, że zarzuty wskazane przez skarżącą dotyczą przede wszystkim postępowania prowadzonego przez RDOŚ w [...], nie zaś samej decyzji. Stąd też nie mogą być one badane w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, którego zakres jest ściśle ograniczony do przesłanek wymienionych w art. 156 ust. 1 kpa, zaś podniesione w skardze kwestie nie stanowią o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu wskazanego przepisu. Na zakończenie jedynie na marginesie zauważyć należy, że organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. mieszkańcy B. wystąpili do RDOŚ w [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2016 r. na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, uzasadnianej w sposób analogiczny do zarzutów D. (niewzięcie przez organ pod uwagę rzeczywistej odległości planowanej drogi od budynków mieszkalnych). W pozostałym zakresie Sąd w całości podzielił przywołane wyżej ustalenia dokonane przez organ uznając je za własne, stąd też nie ma potrzeby ich powtarzania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji.