I SA/Ol 530/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu A na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, 2) umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Zarządu Województwa na rzecz Powiatu A kwotę 6.917 (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga Powiatu A (dalej: "Zamawiający", "Beneficjent", "strona", "skarżący") dotyczy decyzji Zarządu Województwa, pełniącego funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa na lata 2014-2020 (dalej: "IZ", organ"), utrzymującej w mocy własną decyzję tego organu z "[...]" w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu i terminu od którego nalicza się odsetki oraz sposobu zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu pn. "[...]" (dalej: "Projekt"), realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie nr "[...]". Z akt sprawy wynika, że realizując Projekt Beneficjent przeprowadził postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego nr "[...]", pn. "[...]", w trybie przetargu nieograniczonego o wartości powyżej 221 000 euro, na podstawie ustawy z dnia 29.01.2004 r. Prawo zamówień publicznych (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1579 ze zm., dalej: "Pzp"). W dniu 13.04.2018 r. Beneficjent przekazał ogłoszenie o zamówieniu Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej, zaś 17.04.2018 r. zamieścił całość dokumentacji przetargowej na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego. Termin składania ofert upłynął 21.05.2018 r. Do tego czasu w ramach 6 części zadania wpłynęło łącznie siedem ofert szczegółowo opisanych na s. 2-3 zaskarżonej decyzji. W dniu 05.06.2018 r. Beneficjent zamieścił na stronie internetowej zawiadomienie o wyborze najkorzystniejszych ofert, zaś 26.06.2018 r. zostały podpisane umowy. W ramach audytu przeprowadzonego przez pracowników Izby Administracji Skarbowej w zakresie gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej w ramach RPO Województwa na lata 2014-2020 ujawniono, że Zamawiający w opisanym powyżej postępowaniu, przekazując w dniu 13.04.2018 r. Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej ogłoszenie o zamówieniu i wyznaczając w nim termin na składanie ofert na dzień 21.05.2018 r. godz. 9:00 nie zachował minimalnego terminu składania ofert, który w trakcie prowadzonego postępowania powinien wynosić minimum 40 dni. W związku z ujawnionymi nieprawidłowościami IZ (pismem z 17.07.2020 r.) wezwała Beneficjenta do zwrotu środków w wysokości 59.179,62 zł wraz z odsetkami, nakładając na Beneficjenta korektę finansowa w wysokości 5%. Następnie wydała opisaną na wstępie decyzję z "[...]". W uzasadnieniu IZ oceniła, że Beneficjent naruszył art. 43 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 Pzp oraz art. 18 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 22.06.2016 r. o zmianie ustawy Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1020, dalej: "ustawa zmieniająca") poprzez ustalenie w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego terminu składania ofert krótszego niż termin ustawowy, czego konsekwencją mogło być naruszenie zasad równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji. Stwierdziła, że w tych okolicznościach doszło do wypełnienia dyspozycji normy określonej w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27.08.2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 305, dalej: "ufp"). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła IZ naruszenie art. 43 ust. 2 Pzp w zw. z art. 18 pkt 5 lit. a ustawy zmieniającej poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, co doprowadziło do stwierdzenia, że Zamawiający miał obowiązek zastosować 40-dniowy termin na składanie ofert. Strona uznała także, że zastosowanie korekty finansowej w wysokości 5% jest niewspółmierne do wagi i charakteru naruszenia, nie odpowiada skutkom i stopniowi szkodliwości naruszenia. Zaskarżoną decyzją IZ utrzymała w mocy decyzję będącą przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podkreślono, że w czasie prowadzenia przez Beneficjenta postępowania o udzielenie zamówienia publicznego obowiązywał art. 43 ust. 2 Pzp (zmieniony przez art. 1 pkt 61 lit. a ustawy zmieniającej), zgodnie z którym, minimalny termin składania ofert w tzw. przetargach unijnych nie mógł być krótszy niż 35 dni od dnia przekazania ogłoszenia o zamówieniu Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej oraz art. 18 pkt 5 lit. a ustawy zmieniającej, w myśl którego, w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego wszczętych i niezakończonych przed 18.10.2018 r., termin, o którym mowa w art. 43 ust. 2 ustawy zmienianej, wynosił 40 dni. Przyjęto przy tym, że co najmniej 35-dniowy termin na składanie ofert, o którym mowa w art. 43 ust. 2 Pzp, zmienionym przez art. 1 pkt 61 lit. a ustawy zmieniającej, mógł być możliwy do zastosowania dopiero w postępowaniach wszczętych po 18.10.2018 r., a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego wszczęto w dniu 13.04.2018 r., a zatem przed 18.10.2018 r. Wywiedziono, że w sytuacji, gdy przepis stanowi, że dla postępowań wszczętych i niezakończonych przed 18.10.2018 r. stosujemy termin 40 dni na składanie ofert, to tym bardziej należy stosować termin 40 dni dla postępowań wszczętych i zakończonych przed 18.10.2018 r. Uznano więc, że niezależnie czy zakończenie postępowania o udzielenie zamówienia nastąpiło przed, czy po dniu 18.10.2018 r., zamawiający winien zastosować termin 40-dniowy, gdyż wszczynając postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego nie jest przecież w stanie przewidzieć, kiedy się ono zakończy. Oceniono także, że przyjęcie stanowiska prezentowanego przez Beneficjenta, że dla postępowań wszczętych i niezakończonych do 18.10.2018 r. obowiązuje termin 40-dniowy, a dla wszczętych i zakończonych przed 18.10.2018 r. termin 35-dniowy, prowadziłoby do sytuacji, że w tym samym momencie/czasookresie (od wszczęcia danego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego do dnia 18.10.2018 r.), wchodziłyby w grę dwie różne regulacje określające długość terminu składania ofert (co najmniej 35 dni i co najmniej 40 dni). Skonstatowano, że Zamawiający, wyznaczając 38-dniowy termin na składanie ofert, nie zachował minimalnego terminu, który w trakcie prowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia powinien wynosić minimum 40 dni. Stwierdzono, że powyższe spowodowało naruszenie przez Beneficjenta art. 43 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 Pzp oraz art. 18 pkt 5 lit. a ustawy zmieniającej, a ustalony stan faktyczny wypełnia dyspozycję normy art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp i skutkuje nałożeniem korekty finansowej w wysokości 5%. Organ wyjaśnił przy tym, że nałożenie ww. korekty finansowej nastąpiło zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29.01.2016 r. w sprawie warunków obniżenia wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzieleniem zamówień (Dz. U. z 2018 r., poz. 971, dalej: "rozporządzenie MR z dnia 29.01.2016 r.") i stanowiącym załącznik do tego aktu Taryfikatorem (pkt 14, kwalifikacja naruszenia z punktu 1). IZ przyjęła, że choć ww. przepisy przewidują możliwość obniżenia wskaźnika procentowego korekty (do 2%) to dotyczy to tylko przypadku naruszeń mniejszej wagi, a przy miarkowaniu korekty istotnym jest przeanalizowanie przez organ, czy doszło do naruszenia fundamentalnych zasad konkurencyjności, o czym stanowi § 3 ust. 2 rozporządzenia MR z dnia 29.01.2016 r. Zdaniem organu, Zamawiający wyznaczając termin na składanie ofert krótszy niż ustawowy, naruszył naczelne zasady, którymi obowiązany był się kierować w trakcie całego postępowania (tj. uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców). Organ uznał bowiem, że działanie Beneficjenta mogło spowodować, że wykonawcy mogący przedstawić korzystniejsze warunki realizacji zamówienia (w tym niższą cenę) nie wzięli udziału w postępowaniu przetargowym. W związku z powyższym, organ nie znalazł podstaw do obniżenia nałożonej korekty do 2%. Zdaniem organu w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały wszystkie (trzy) przesłanki nieprawidłowości zdefiniowanej w art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 320 z późn. zm.); dalej: "rozporządzenie nr 1303/2013". Organ wskazał bowiem, że doszło do naruszenia przepisów prawa krajowego ustanawiających wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii (tj. art. 43 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 Pzp oraz art. 18 pkt 5 lit. a ustawy zmieniającej), a naruszenie to wynikało z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego. Przyjął także, że zaistniała szkoda potencjalna, gdyż Beneficjent swoim zachowaniem, polegającym na ustaleniu terminu składania ofert krótszego niż termin ustawowy, nie zapewnił równego traktowania oraz uczciwej konkurencji, a tym samym doprowadził do sytuacji, w której krąg potencjalnych wykonawców został zawężony. Uznał, że działanie Beneficjenta mogło spowodować, iż wykonawcy mogący przedstawić korzystniejsze warunki realizacji zamówienia (w tym niższą cenę) nie wzięli udziału w postępowaniu przetargowym; Zamawiający poniósł więc wydatki, które przy właściwym zastosowaniu przepisów Pzp mogłyby być niższe, a tym samym niższy byłby wkład finansowy z budżetu UE. W skardze skierowanej do tutejszego Sądu, zarzucono IZ naruszenie: - art. 43 ust. 2 Pzp w zw. z art. 18 pkt 5 lit. a ustawy zmieniającej poprzez błędną wykładnię, prowadzącą do stwierdzenia, że skarżący jako Zamawiający miał obowiązek zastosowania 40-dniowego terminu na składanie ofert, w sytuacji, gdy obowiązany był do zastosowania 35-dniowego terminu na składanie ofert, z uwagi na fakt, że postępowanie o udzielenie zamówienia zostało wszczęte i zakończone przed dniem 18.10.2018 r.; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy oraz dowolną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do obniżenia nałożonej korekty do 2%, a tym samym, że zasadne jest zastosowanie korekty z pkt 14 Taryfikatora krajowego w wysokości 5%, w sytuacji gdy między innymi szczególna sytuacja na rynku geodezyjnym oraz działania Beneficjenta, takie jak podzielenie zamówienia na części by zwiększyć konkurencyjność, przemawiają za obniżeniem korekty do wskazanych 2%. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi oceniono, że w stanie faktycznym sprawy nie znajduje zastosowania art. 18 pkt 5 lit. a ustawy zmieniającej, gdyż użyte w tym przepisie sformułowanie "do spraw wszczętych i niezakończonych" należy interpretować zgodnie z literalnym brzmieniem. Zdaniem skarżącego oczywistym jest, że od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej do dnia 18.10.2018 r., w przypadku gdy postępowanie zakończyło się, obowiązywał termin 35-dniowy na składanie ofert i Zamawiający, który wyznaczył taki termin nie naruszył przepisów. Natomiast gdyby postępowania nie udało się zakończyć przed tą datą, a zamawiający wyznaczył 35-dniowy termin na składanie ofert, to dopuściłby się naruszenia przepisów. Skonstatowano, że skoro w niniejszej sprawie postępowanie zakończyło się przed datą wskazaną w art. 18 pkt 5 lit. a ustawy zmieniającej, to skarżący, wbrew twierdzeniom organu, nie mógł naruszyć tego przepisu. Dodano, że przeprowadzenie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego przez skarżącego odbyło się z poszanowaniem wszystkich naczelnych zasad prawa zamówień publicznych, a w tym wyrażonych w art. 7 ust. 1 Pzp zasad równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji. Ponadto wyjaśniono, że zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. został sformułowany jedynie z ostrożności procesowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zagadnieniem spornym pomiędzy stronami pozostaje okoliczność, jaki termin na składanie ofert (35-dniowy, jak przyjmuje skarżący, czy 40-dniowy, jak twierdzi organ) winien znaleźć zastosowanie w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego nr "[...]", pn. "[...]", które skarżący przeprowadził w ramach realizacji Projektu. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia ma zaś kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego dotyczących nałożenia korekty finansowej. Warunkiem bowiem zastosowania sankcji z pkt 14 Taryfikatora stanowiącego załącznik do rozporządzenia MR z dnia 29.01.2016 r. (kwalifikacja naruszenia z pkt 1) jest uprzednie stwierdzenie, że doszło do naruszenia art. 43 ust. 1-2b Pzp poprzez ustalenie terminów składania ofert krótszych niż terminy ustawowe, w przetargu nieograniczonym, a ustalony termin został skrócony o mniej niż 30% terminu wymaganego. W tak zarysowanym sporze rację należało przyznać skarżącemu. Wymaga bowiem podkreślenia, że w kontrolowanej sprawie postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t. j. Dz. U. 2017 poz. 1579 ze zm.). Szacunkową wartość zamówienia skarżący ustalił w wysokości przekraczającej kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 Pzp, tzw. "progi unijne". Skarżący nie jest przy tym centralnym zamawiającym w rozumieniu Pzp. W stanie prawnym kontrolowanej sprawy kwestię terminu składania ofert regulował art. 43 ust. 2 Pzp, który został zmieniony przez art. 1 pkt 61 lit. a ustawy zmieniającej, w następujący sposób: "Jeżeli wartość zamówienia jest równa lub przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8, termin składania ofert nie może być krótszy niż 35 dni od dnia przekazania ogłoszenia o zamówieniu Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej". Przepis art. 43 ust. 2 Pzp został zmieniony z dniem 28 lipca 2016 r. Ustawa zmieniająca zawierała jednak także przepisy przejściowe, a w tym art. 18 pkt 5 lit. a, w świetle którego: "W postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonych przez innych zamawiających niż centralny zamawiający, których wartość zamówienia jest równa lub przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem 18 października 2018 r., a w przypadku postępowań prowadzonych przez centralnego zamawiającego, przed dniem 18 kwietnia 2017 r. termin, o którym mowa w art. 43 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wynosi 40 dni". W przepisie art. 18 pkt 5 lit. a ustawy zmieniającej rozstrzygnięto zatem o czasowym utrzymaniu w mocy 40-dniowego terminu składania ofert, który uległ skróceniu (do 35 dni) w wyniku nowelizacji przepisu. Jednocześnie w przepisie tym wskazano, że 40-dniowy termin składania ofert obowiązuje w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego, które nie są prowadzone przez centralnego zamawiającego, wszczętych i niezakończonych przed dniem 18.10.2018 r. W ocenie Sądu, z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że jego zastosowanie wymaga uwzględnienia dwóch aspektów, tj. daty wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego oraz daty jego zakończenia. Przepis ten nie znajdzie zatem zastosowania m.in. wówczas, gdy zarówno wszczęcie rzeczonego postępowania, jak i jego zakończenie nastąpiło przed dniem 18.10.2018 r. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie, co nie jest kwestionowane przez strony i nie budzi także wątpliwości Sądu. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący 13.04.2018 r. przekazał ogłoszenie o zamówieniu Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej, zaś 26.06.2018 r. zostały podpisane umowy w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Wymaga przy tym zauważenia, że uzyskanie jednoznaczności językowej w wyniku dokonania wykładni gramatycznej danego przepisu nie wyklucza per se kontynuowania zabiegów interpretacyjnych mających na celu zastosowanie pozostałych dyrektyw wykładni (funkcjonalnej, systemowej), a w rezultacie także odstąpienie od wykładni gramatycznej (językowej) danego przepisu. Takie działanie musi mieć jednak uzasadnienie i zmierzać do wykazania, że rezultat językowy burzy podstawowe założenia o racjonalności prawodawcy, zwłaszcza o jego spójnym systemie wartości, co wiąże się z dopuszczeniem w tej sytuacji wykładni rozszerzającej albo zawężającej (por. M. Zirk-Sadowski, Rozdział VI. Problemy wykładni językowej w prawie administracyjnym w: Wykładnia w prawie administracyjnym, t. IV Systemu Prawa Administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2012, s. 206-208). Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie organ nie wskazał argumentów, które uprawniałyby do zastosowania wykładni rozszerzającej art. 18 pkt 5 lit a ustawy zmieniającej i objęcia zakresem tej regulacji także postępowań wszczętych i zakończonych przed dniem 18.10.2018 r. Za takie nie mogą być bowiem uznane argumenty organu, że wszczynając postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego Zamawiający nie jest w stanie przewidzieć, kiedy się ono zakończy, czy też argument o jednoczesnym obowiązywaniu w tym samym momencie/czasookresie dwóch różnych terminów składania ofert. Pierwszy argument dotyczy bowiem działania zamawiającego, które choć podejmowane jest na jego ryzyko, to jednak w ramach prawnie dopuszczalnych. Trafne jest bowiem stanowisko skarżącego, że od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej do dnia 18.10.2018 r., w przypadku gdy postępowanie zakończyło się, obowiązywał termin 35-dniowy na składanie ofert i Zamawiający, który wyznaczył taki termin nie naruszył przepisów. Natomiast gdyby postępowania nie udało się zakończyć przed tą datą, a zamawiający wyznaczył 35-dniowy termin na składanie ofert, to dopuściłby się naruszenia przepisów. Także drugi z ww. argumentów organu uznać należy za nieuprawniony. Zawarcie w akcie normatywnym przepisów przejściowych ze swej istoty powoduje bowiem obowiązywanie w jednym czasie dwóch reżimów prawnych. Zdaniem Sądu, nie ma usprawiedliwionych podstaw w omawianym zakresie także dodatkowy argument organu, sformułowany w oparciu o uzasadnienie projektu ustawy zmieniającej na s. 11-12 decyzji pierwszoinstancyjnej, jakoby zastosowanie 35-dniowego terminu na składanie ofert możliwe było dopiero wraz z pełną elektronizacją postępowania przetargowego, którą odroczono do 18.10.2018 r. Brak jest bowiem w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej odniesienia do sytuacji zamawiającego, który zakończył postępowanie przetargowe przed 18.10.2018 r. W przedstawionych okolicznościach zasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 43 ust. 2 Pzp w zw. z art. 18 pkt 5 lit. a ustawy zmieniającej poprzez jego błędną wykładnię, co doprowadziło do stwierdzenia, że skarżący jako Zamawiający miał obowiązek zastosowania 40-dniowego terminu na składanie ofert, w sytuacji gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący obowiązany był do zastosowania 35-dniowego terminu na składanie ofert, z uwagi na fakt, że postępowanie o udzielenie zamówienia zostało wszczęte i zakończone przed dniem 18.10.2018 r. Naruszenie wskazanych przepisów niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do nieuprawnionego nałożenia na skarżącego korekty finansowej, o której mowa w pkt 14 (kwalifikacja naruszenia z pkt 1 Taryfikatora stanowiącego załącznik do rozporządzenia MR z dnia 29.01.2016 r.). Bowiem nie zostały wykazane przesłanki łączne nieprawidłowości, wymienione w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013. Z akt sprawy nie wynika, aby doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa krajowego ustanawiających wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii. Brak spełnienia jednej z ww. przesłanek wyklucza stwierdzenie omawianej nieprawidłowości. Stąd też Sąd za konieczne uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdził podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego z powodu jego bezprzedmiotowości (art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 ufp). Dlatego też w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie administracyjne. Z tego względu w wyroku nie zawarto wskazań co do dalszego postępowania. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość: uiszczonego należnego w sprawie wpisu (1.500 zł), wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym (5.400 zł) - ustalonego stosownie do § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) oraz opłaty skarbowej za złożenie dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).