III OZ 72/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółki Wodnej [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 487/21 o odrzuceniu skargi Spółki Wodnej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku o charakterze niepieniężnym postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 30 września 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 487/21, odrzucił skargę Spółki Wodnej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku o charakterze niepieniężnym, z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z dnia 22 marca 2021 r. wezwał skarżącą m.in. do uzupełniania braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 odpisu skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone upoważnionemu pracownikowi skarżącej w dniu 25 marca 2021 r. Wyznaczony termin upłynął w dniu 1 kwietnia 2021 r., tymczasem skarżąca żądany brak formalny skargi nadesłała przy piśmie z dnia 8 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że uzupełnienie braków formalnych po terminie jest równoznaczne z niewykonaniem zarządzeń Sądu w tym zakresie, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Powyższe postanowienie skarżąca Spółka uczyniła przedmiotem zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie oraz podnosząc, że pandemia spowodowała ograniczenia i utrudnienia w przemieszczaniu się osób, co miało wpływ na uzupełnienie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z kolei art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi, że ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w przypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, po stronie Sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego niż odrzucenie skargi środka. Potwierdza to uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której stwierdzono, że (1) niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd; (2) złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a, ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji, z uwagi na stwierdzenie braku formalnego skargi w postaci braku odpisu tej skargi, wezwał skarżącą do nadesłania odpisu skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 25 marca 2021 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego upływał zatem z dniem 1 kwietnia 2021 r., natomiast braki formalne skargi zostały uzupełnione dopiero w dniu 8 kwietnia 2021 r. Z zestawienia dat bezsprzecznie wynika więc, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi. A zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., odrzucił skargę, której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu dotyczącej ograniczeń związanych z pandemią, należy wskazać, że są to okoliczności, które mogą być oceniane przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pozostają natomiast bez wpływu na ustalenie, że skarżąca uchybiła terminowi określonemu w art. 49 § 1 P.p.s.a., co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.