II SA/Wa 2807/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych uchwałą z [...] listopada 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 - zwanej dalej "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] (zwanego dalej "Stowarzyszeniem"), utrzymało w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z [...] maja 2019 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że wnioskiem z 16 kwietnia 2019 r. Stowarzyszenie, na mocy art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 - zwanego dalej "u.d.i.p."), zwróciło się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci informacji o kwocie, jaką w 2018 r. z budżetu okręgowej izby radców prawnych otrzymały poszczególne osoby (imię i nazwisko) pełniące następujące funkcje: dziekan, wicedziekan (wicedziekani z podziałem na poszczególne osoby), sekretarz, skarbnik, pozostali członkowie prezydium (z podziałem na poszczególne osoby, ze wskazaniem nazwy sprawowanej funkcji), kierownik szkolenia aplikantów, zastępca (zastępcy) kierownika szkolenia aplikantów (z podziałem na poszczególne osoby), rzecznik dyscyplinarny, zastępca (zastępcy) rzecznika dyscyplinarnego (z podziałem na poszczególne osoby), przewodniczący okręgowego sądu dyscyplinarnego, sędziowie okręgowego sądu dyscyplinarnego (z podziałem na poszczególne osoby) - z wyszczególnieniem składników wynagrodzenia, w tym diet i gratyfikacji, uzyskiwanych z innych tytułów, np. uczestnictwo w posiedzeniach komisji, zajęcia z aplikantami, itp., które składają się na poszczególne kwoty. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z 30 kwietnia 2019 r. Wicedziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] przedstawiła informację dotyczące kwot brutto otrzymanych w 2018 r. przez osoby pełniące funkcje w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w [...] wskazując imię i nazwisko ww. osób oraz wyszczególniając składniki wynagrodzenia. Jedynie w odniesieniu do kierownika szkolenia aplikantów ograniczono się do wskazania kwoty otrzymywanej z tytułu umowy o pracę, nie wskazując imienia i nazwiska osoby pełniącej tę funkcję. Poinformowano również, że w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w [...] nie ma osób pełniących funkcję zastępcy kierownika szkolenia. Jednocześnie wskazano, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że w zakresie kierownika szkolenia aplikantów wniosek zostanie ostatecznie rozpatrzony w terminie do [...] maja 2019 r. ze względu na to, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej obejmującej imię i nazwisko osoby fizycznej niepełniącej funkcji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a wydanie takiej decyzji wymaga podjęcia uchwały przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] uchwałą z [...] maja 2019 r. nr [...] odmówiła udostępnienia informacji publicznej w postaci kwoty, jaką w 2018 r. z budżetu okręgowej izby radców prawnych otrzymał kierownik szkolenia aplikantów, z podaniem imienia i nazwiska osoby pełniącej tę funkcję. Rada uznała, że informacje te stanowią dane osobowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), które mogą podlegać udostępnieniu wyłącznie na podstawach określonych w art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że prawo do informacji publicznej, podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), a granice prawa do prywatności wyznacza kwalifikacja danej osoby pod kątem pełnienia przez nią funkcji publicznej. W ocenie Rady kierownik szkolenia aplikantów w zakresie swoich kompetencji nie posiada uprawnień pozwalających na kształtowanie treści zadań wykonywanych przez organy samorządu radców prawnych w sferze publicznej. Wykonywanie tej funkcji nie jest też związane z dysponowaniem majątkiem publicznym, a zadanie jakie zostały przypisane kierownikowi szkolenia aplikantów w Regulaminie odbywania aplikacji radcowskiej maja charakter organizacyjny i porządkowy w procesie szkolenia aplikantów radcowskich. W związku z tym kierownika szkolenia aplikantów nie można uznać za osobę pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Od powyższej uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych Stowarzyszenie wniosło odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych oraz art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, gdy osoba ta pełni funkcję publiczną, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że kierownik szkolenia aplikantów nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu odwołania, Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych uchwałą z [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie wskazując, że zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z przepisami u.d.i.p. oraz K.p.a. Prezydium podzieliło stanowisko Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] i uznało, że kierownik szkolenia aplikantów nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, w związku z czym w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przewidujący ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. W uzasadnieniu uchwały wskazało, że zgodnie z definicją zawartą w § 1 ust. 3 pkt 8 Regulaminu odbywania aplikacji radcowskiej kierownik aplikacji to osoba, której rada powierzyła kierownictwo organizacyjne i administracyjne prowadzenia aplikacji. Analizując zadania kierownika szkolenia aplikantów określone w ww. regulaminie, zgodzić należy się z organem pierwszej instancji, że są to czynności o charakterze organizacyjnym i technicznym wykonywane w związku z procesem szkolenia aplikantów. Kierownik szkolenia bowiem: jest osobą, której starosta może zgłosić uwagi i wnioski dotyczące zajęć aplikantów i innych spraw związanych z odbywaniem aplikacji; jest osobą do której aplikant może zgłosić niewywiązywanie się lub nienależyte wywiązywanie się patrona z jego obowiązków, a także inne okoliczności mogące mieć istotny wpływ na przebieg patronatu; odbiera od patrona pisemną informację o przebiegu patronatu, udostępnia patronowi informację z przebiegu szkolenia aplikanta; kieruje aplikanta do odbycia praktyk zgodnie z regulaminem obywania aplikacji; wyraża zgodę na odbywanie praktyk przez aplikanta w innej jednostce aniżeli wynikająca z zawartego przez radę porozumienia lub skierowania; dokonuje zaliczenia roku szkoleniowego; opiniuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zaliczenia roku szkoleniowego; udziela zgody na wniosek aplikanta będącego osobą niepełnosprawną na szczególny sposób udzielania odpowiedzi na pytania podczas kolokwium ustnego lub opracowania zadania na kolokwium w formie pisemnej, nienaruszający zasad przeprowadzania kolokwiów, uwzględniający rodzaj niepełnosprawności oraz możliwości techniczne izby oraz na wydłużenie, nie więcej niż o połowę, czasu na opracowanie zadania na kolokwium w formie pisemnej; przyjmuje zgłoszenie od aplikanta o przewidywanej nieobecności na kolokwium; wnioskuje do rady o pisemne pochwały i wyróżnienia dla aplikantów wyróżniających się bardzo dobrymi wynikami szkolenia. Biorąc powyższe pod uwagę, zasadne jest twierdzenie, że kierownik szkolenia aplikantów nie realizuje zadań publicznych i nie posiada w tym zakresie kompetencji decyzyjnej. Ponadto wykonywane przez niego czynności nie mają również związku z dysponowaniem majątkiem publicznym. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że kierownik szkolenia aplikantów nie jest osobą pełniąca funkcję publiczną. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych również wskazało, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnił, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi ustawowe ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. W przypadku osób pełniących funkcje publiczne następuje z kolei ograniczenie ich prawa do prywatności (art. 47 konstytucji RP). W wyroku z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że prywatność osób pełniących funkcje publiczne, pozostając pod ochroną gwarancji konwencyjnych (zwłaszcza art. 8 EKPC), może podlegać ograniczeniom, które co do zasady mogą znajdować usprawiedliwienie ze wzglądu na wartość, jaką jest jawność i dostępność informacji o funkcjonowaniu instytucji publicznych w państwie demokratycznym. Osoby wykonujące takie funkcje muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferę ich prywatności niż w wypadku innych osób. Dotyczy to jednak wyłącznie osób pełniących funkcje publiczne. Nie można natomiast ograniczać w ten sposób prawa do prywatności osób takich funkcji niepełniących, a do takich osób należy kierownik szkolenia aplikantów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z [...] listopada 2019 r. nr [...] oraz uchwały ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciło naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art, 61 .ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych, 2) art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis te stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, gdy osoba pełni funkcję publiczną, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że kierownik szkolenia aplikantów nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Stowarzyszenie wskazało, że kierownik szkolenia aplikantów oprócz czynności technicznych wykonuje także funkcje, które mają wpływ na wykonywanie zadań publicznych przez samorząd zawodowy radców prawnych. Kompetencje kierownika szkolenia dotyczą odbywania przez aplikantki i aplikantów praktyk (§ 26 Regulaminu aplikacji radcowskiej), zaliczenie przez aplikantkę lub aplikanta roku szkoleniowego (§ 28 Regulaminu aplikacji radcowskiej), czy przyznawaniu tym osobom pochwał i wyróżnień (§ 3 2aa Regulaminu aplikacji radcowskiej). Wobec tego, w ocenie strony skarżącej, organy obu instancji błędnie przyjęły, że kierownik szkolenia aplikantów nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne. Stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, osobą pełniącą funkcje publiczne jest ta osoba, która co najmniej pośrednio wpływa na wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie środkami publicznymi. Nie ulega wątpliwości, że kompetencje kierownika szkolenia aplikantów, którego działalność wynagradzana jest z budżetu izby, co najmniej pośrednio wpływa na wykonywanie przez izbę zadań publicznych z zakresu szkolenia aplikantów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe rozstrzygnięcie według powyższych kryteriów uznać należy, iż nie powinno ono być eliminowane z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności podkreślenia wymagało to, że okolicznością niesporną było, iż adresat pytania inicjującego postępowanie, jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie budziło też sporu to, że informacja będąca przedmiotem rozstrzygania organu, posiadała przymiot informacji publicznej, co przyznał poprzez fakty dokonane sam organ, odmawiając jej udostępnienia z powołaniem się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się zaś do oceny tego, czy kierownik szkolenia aplikantów radcowskich, może być uznany za osobę pełniącą funkcję publiczną, w rozumieniu przepisu art. 5 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym koniecznym było dokonanie odkodowania pojęcia - "osoba pełniąca funkcje publiczną". Najprostszym wyjaśnieniem powyższego sformułowanie jest przyjęcie, ze osoba, aby mogła być uznana za pełniącą funkcję publiczną, musi w ramach instytucji publicznej realizować w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne, z wyłączeniem stanowisk usługowych i technicznych. Dokonując wykładni pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy oczywiście mieć na uwadze, że stanowi ono element określający relacje pomiędzy dwoma konstytucyjnymi prawami podmiotowymi, tj. prawem do prywatności (art. 47 Konstytucji RP) i prawem do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze stanowiącego, że "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (...)" wynika, że ustawodawca przyjął zasadę ochrony prawa do prywatności w sytuacji jego kolizji z prawem do informacji publicznej. Jako wyjątek od tej zasady należy traktować unormowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie 2, zgodnie z którym "Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". W przypadku wyżej wskazanych osób prawo do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Skoro idzie o wyważenie relacji pomiędzy dwoma konstytucyjnymi prawami podmiotowymi konieczne jest poszukiwanie kryteriów, które będą służyły uchwyceniu granic zakresowych pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" a nie ich rozmywaniu. Próby takie podejmowane były w orzecznictwie, które odwoływało się do wykładni systemowej, zwłaszcza w związku z brakiem definicji ustawowej w u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 115 § 19 k.k. "osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową". Z kolei zgodnie z 115 § 13 k.k. "funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, 2) poseł, senator, radny, 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego, 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy, 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych, 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej, 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, 9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe". Powyższe przepisy ukierunkowują wprawdzie sposób rozumienia użytych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p pojęć osób "pełniących funkcje publiczne" lub osób "mających związek z pełnieniem tych funkcji", nie dają jednak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o zakres treściowy tych pojęć. Można jednak na ich podstawie budować tezę, że czynności o charakterze wyłącznie usługowym podejmowane nawet w ramach instytucji publicznych, nie dają podstaw do kwalifikowania osób wykonujących te czynności jako osób pełniących funkcje publiczne lub osób "mających związek z pełnieniem tych funkcji". Wykładni pojęcia osób pełniących funkcje publiczne dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05. W wyroku tym stwierdzono, że art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej jest zgodny z art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 61 ust. 4 Konstytucji (OTK-A z 2006 r., nr 3, poz. 30; Dz.U. z 2006 r. Nr 49, poz. 358). Trybunał stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. Trudno byłoby również stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny". Powyższe ogólne konkluzje zostały ostatnimi laty uszczegółowione w orzecznictwie Sądów administracyjnych. W realiach faktycznych niniejszej sprawy wartym przywołania wydaje się w szczególności wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2015r. wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 3217/14 w którym wskazano, że: "Pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i 19 k.k. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP". Jeszcze dokładniej scharakteryzował omawiane pojęcie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 września 2016r. w sprawie o sygn. akt I OSK 168/16 stwierdzając, że : "Stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, z wyłączeniem osób pełniących funkcje publiczne, mających zawiązek z pełnieniem tych funkcji. Zatem, obowiązkiem jest udzielenie informacji dotyczącej każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, nawet jeżeli nie wyraził on zgody na udzielenie takiej informacji. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. W rezultacie, jeżeli określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne, czyli w co najmniej wąskim zakresie ma kompetencje decyzyjne w ramach instytucji publicznej, jest ona osobą pełniącą funkcje publiczne". Przenosząc na realia niniejszej sprawy w/zaprezentowane konkluzje Sądu kasacyjnego, z którymi Sąd w niniejszym składzie w pełni się zgadza i traktuje jak własne, uznać należało, że skarżone rozstrzygnięcie jest poprawne. Pytany podmiot analizując materię pełnienia przez kierownika aplikacji radcowskiej funkcji publicznych, zasadnie nawiązał do zakresu jego obowiązków, opisanego w Regulaminie odbywania aplikacji radcowskiej. W myśl zaś w/pow. aktu prawa kierownik aplikacji to osoba, której rada powierzyła kierownictwo organizacyjne i administracyjne prowadzenia aplikacji. Analizując zadania kierownika szkolenia aplikantów określone w ww. regulaminie, w ocenie tut. Sądu zgodzić należy się z pytanym organem, że czynności, mają wyłącznie charakter organizacyjny i techniczny. Jak wyjaśnił to pytany podmiot, kierownik szkolenia jest osobą której starosta może zgłosić uwagi i wnioski dotyczące zajęć aplikantów i innych spraw związanych z odbywaniem aplikacji; jest osobą do której aplikant może zgłosić niewywiązywanie się lub nienależyte wywiązywanie się patrona z jego obowiązków, a także inne okoliczności mogące mieć istotny wpływ na przebieg patronatu; odbiera od patrona pisemną informację o przebiegu patronatu, udostępnia patronowi informację z przebiegu szkolenia aplikanta; kieruje aplikanta do odbycia praktyk zgodnie z regulaminem obywania aplikacji; wyraża zgodę na odbywanie praktyk przez aplikanta w innej jednostce aniżeli wynikająca z zawartego przez radę porozumienia lub skierowania; dokonuje zaliczenia roku szkoleniowego; opiniuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zaliczenia roku szkoleniowego; udziela zgody na wniosek aplikanta będącego osobą niepełnosprawną na szczególny sposób udzielania odpowiedzi na pytania podczas kolokwium ustnego lub opracowania zadania na kolokwium w formie pisemnej, nienaruszający zasad przeprowadzania kolokwiów, uwzględniający rodzaj niepełnosprawności oraz możliwości techniczne izby oraz na wydłużenie, nie więcej niż o połowę, czasu na opracowanie zadania na kolokwium w formie pisemnej; przyjmuje zgłoszenie od aplikanta o przewidywanej nieobecności na kolokwium; wnioskuje do rady o pisemne pochwały i wyróżnienia dla aplikantów wyróżniających się bardzo dobrymi wynikami szkolenia. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem składu orzekającego zasadne jest twierdzenie, że kierownik szkolenia aplikantów nie realizuje zadań publicznych i nie posiada w tym zakresie kompetencji decyzyjnej jak też, że wykonywane przez niego czynności nie mają związku z dysponowaniem majątkiem publicznym. Konkluzja powyższa odnosi się również do przywołanych w skardze działań polegających na zaliczaniu roku przez aplikantów, czy przyznawaniu im pochwał i wyróżnień. Należy bowiem mieć na względzie to, że Kierownik szkolenia wykonując w/w czynności, nie realizuje zadań publicznych nałożonych na samorząd radcowski. W związku z powyższym, trafna była konkluzja pytanego podmiotu, iż w odniesieniu do kierownika szkolenia aplikantów radcowskich, nie występuje wyłączenie ograniczenia dostępności do informacji publicznej. Stąd, skoro okolicznością niekwestionowaną w trakcie całego postępowania było to, ze żądane informacje, należą do sfery prywatności osoby fizycznej, po stronie pytanego podmiotu istniało uprawnienie do odmowy ich udostępnienia w trybie art.5 ust.2 omawianej ustawy. Tego rodzaju dane, nie podlegają bowiem udostępnieniu w ramach zakreślonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym, uznając że skarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz.2325 z późn. zm.).