II SA/Wa 2476/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2020 r. sprawy ze skarg D. C.-K. i Zarządu Głównego Niezależnego S. Związku Zawodowego Policji w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki do dalszego pełnienia służby. – oddala skargi – Sygn. akt II SA/Wa 2476/19 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi D. C.-K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki do dalszego pełnienia służby postanawia na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn. II SA/Wa 2476/19 ze sprawą II SA/Wa 2477/19 i prowadzenie je pod sygn. akt II SA/Wa 2476/19. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej MSWiA/organ) decyzją (zwaną decyzją) z dnia z [...] września 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania D.C. (zwanej dalej skarżącą) od decyzji Komendanta Głównego Policji (zwanego dalej KGP/organem I instancji ) z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] (zwanej Rozkazem Personalnym/decyzją I instancji), w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze stanowiska wykładowcy w Centrum Szkolenia Policji w L. i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym. Rozkazem Personalnym z dnia [...] maja 2019 r. Komendant Główny Policji powołując się na przepis art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.; dalej ustawa o Policji) zwolnił skarżącą z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Wskazał, że zgodnie z powołanym przepisem policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Podniósł, że Komendant Główny Policji uprawniony jest do przenoszenia lub delegowania policjanta na obszarze całego państwa. Skarżąca jest [...] Zarządu Szkolnego NSZZ Policjantów w Centrum Szkolenia Policji w L. (fakt niezaprzeczalny). Pełnomocnik skarżącej adwokat J.B., z zachowaniem ustawowego terminu wniósł odwołanie, zarzucając: 1. naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 263, z późn. zm.; dalej ustawa o związkach zawodowych), względnie art. 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tej ustawy w związku z art. 67 ust. 2 ustawy o Policji poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że zwolnienie z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dalszego pełnienia służby w innej jednostce nie wymaga zwrócenia się o wyrażenie zgody organizacji związkowej wobec zamiaru dokonania zmiany stosunku służbowego odpowiadającego co do istoty wypowiedzeniu zmieniającemu warunki pracy/służby, względnie zamiaru dokonania zmiany stosunku służbowego odpowiadającego zmianie warunków pracy/służby na niekorzyść w stosunku do [...] Zarządu Szkolnego (w Centrum Szkolenia Policji w L.) NSZZ Policjantów, w szczególności, iż zmiana miejsca pełnienia służby łączy się ze zwiększoną odległością drogową konieczną do przejechania o około 500 kilometrów w ujęciu miesięcznymi i wydłużonym czasem podróży o około 30 godzin w ujęciu miesięcznym, co przesądza o niekorzystności dokonanej zmiany warunków służby, 2. naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.; zwanej dalej Kpa.), w związku z art. 77 § 1 Kpa. i art. 80 Kpa. poprzez błędną ocenę, iż: - zaskarżony rozkaz "nie leży w oczywistej sprzeczności z interesem policjanta", podczas gdy poza dokonaną zmianą warunków służby na niekorzyść skarżącej jak w pkt. 1, stanowi faktyczne potwierdzenie zasadności domniemanych faktów medialnych, a tym samym może utwierdzać w przekonaniu, o utracie kwalifikacji etyczno-moralnych przez skarżącą, - interes służby przejawia się w konieczności podjęcia reakcji na materiał dziennikarski okolicznością skutkującą powstaniem wątpliwości, co do kwalifikacji etyczno-moralnych skarżącej jest pojawienie się materiałów dziennikarskich, nie zaś treść zarzutów przedstawionych skarżącej w postępowaniach dyscyplinarnych, podczas gdy pokazuje jedynie podejmowanie działań przez Komendanta Głównego Policji pod przymusem reakcji na taki materiał nie zaś z własnej inicjatywy i przekonania, przez co pozostaje w sprzeczności z tymże interesem służby, - wymóg posiadania cechy w postaci kwalifikacji etyczno-moralnych nie jest spełniany przez skarżącą, podczas gdy ani wszczęcie przeciwko skarżącej postępowań dyscyplinarnych ani złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, przed choćby nieprawomocnym stwierdzeniem zawinienia nie stanowi jakiejkolwiek przesłanki pozwalającej na takie wnioskowanie, - wymóg posiadania cechy w postaci kwalifikacji etyczno-moralnych jest niezbędny do pełnienia służby w Centrum Szkolenia Policji w L., ale już nie jest niezbędny w K[...]P, 3. naruszenie art. 107 § 3 Kpa., poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu decyzji: - dlaczego skarżącej nie przysługuje środek ochrony przewidziany w art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, - jakie fakty przytoczone w materiałach dziennikarskich wymienionych w zaskarżonej decyzji organ uznał za udowodnione i jakie były dowody, na których w tym zakresie się oparł, 4. naruszenie art. 8 § 1 i art. 12 § 1 Kpa., poprzez: - zaniechanie rozważenia zastosowania innych, najprostszych środków prowadzących do załatwienia sprawy z uwzględnieniem proporcjonalności tych środków, np. poprzez pozostawienie decyzji w przedmiocie możliwości wypełniania obowiązków dydaktycznych w Centrum Szkolenia Policji w L. Komendantowi tej jednostki, - działanie wbrew zasadzie budowania zaufania uczestnika postępowania i innych funkcjonariuszy Policji do przełożonego wykonującego czynności organu administracyjnego i podjęcie rozstrzygnięcia w sprzeczności z zasadą bezstronności i równego traktowania, poprzez podjęcie decyzji kadrowej "z powodu" materiału dziennikarskiego oraz kształtowanie przekonania o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przez stronę przewinień dyscyplinarnych na podstawie tego materiału przez organ nie będący przełożonym dyscyplinarnym, 5. naruszenie art. 10 § 1 Kpa. poprzez zaniechanie umożliwienia stronie czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu, w tym w szczególności wypowiedzenia się, a nadto naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 10 ust. 2 Kpa. poprzez zaniechanie wyjaśnienia, dlaczego odstąpiono od umożliwienia stronie czynnego udziału w sprawie, 6. naruszenie art. 108 § 1 Kpa. poprzez błędne wskazanie, że w realiach niniejszej sprawy istnieje ważny interes społeczny przemawiający za niezwłocznym wykonaniem decyzji, podczas gdy za ważny interes służby nie może zostać uznana potrzeba reakcji na materiał dziennikarski, przy jednoczesnej, datującej się co najmniej od ponad dwóch tygodni, wiedzy organu w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik strony wniósł o uchylenie przez Komendanta Głównego Policji - w trybie art. 132 § 1 Kpa. - zaskarżonego rozkazu i umorzenie postępowania, względnie jego uchylenie i wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 32 ust. 11 ustawy o związkach zawodowych, a na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku - przekazanie odwołania do rozpoznania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Ponadto adwokat J.B. wniósł na podstawie art. 135 Kpa. o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, uchylenie go i umorzenie postępowania. [...] Zarządu Szkolnego NSZZ Policjantów w Centrum Szkolenia Policji w L., mając na uwadze przepisy art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, stwierdził, że nie wyraża zgody na zmianę miejsca pełnienia służby [...] Związku i żąda natychmiastowego uchylenia przedmiotowego rozkazu personalnego KGP z dnia [...] maja 2019 r. i wycofania go z obrotu prawnego, gdyż jego funkcjonowanie narusza obowiązujący stan prawny wynikający z ustawy o związkach zawodowych. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. [...] Zarządu Głównego NSZZ Policjantów wnosił o dopuszczenie Zarządu Głównego NSZZ Policjantów do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i wskazał, że skarżąca objęta została ochroną prawną i udzielono adw. K.M. pełnomocnictwa do reprezentowania NSZZ Policjantów w niniejszej sprawie oraz wystąpieniu w trybie Kpa. do KGP z wnioskiem o dopuszczenie na prawach strony do udziału w niniejszym postępowaniu NSZZ Policjantów. Jednocześnie powołując przepisy ustawy o związkach zawodowych, Przewodniczący Zarządu Głównego NSZZ Policjantów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, wskazując, że przeniesienie skarżącej do pełnienia służby poza siedzibą organizacji związkowej odbije się negatywnie na możliwość realizacji zadań i celów tej organizacji, pozbawiając związek zawodowy faktycznego zarządu. Adwokat K.M. - na podstawie załączonych do akt sprawy pełnomocnictw z dnia [...] maja 2019 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie wraz z wnioskiem o dopuszczenie organizacji społecznej - Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w W. - do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony i zarzucił zaskarżonemu rozkazowi personalnemu KGP z dnia [...] maja 2019 r.: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych poprzez błędną wykładnie prowadzącą do uznania, że przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce Policji nie wymaga zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, że przeniesienie przewodniczącego zakładowej organizacji związkowej do pełnienia służby poza miejscem jej siedziby, powierzenie innych obowiązków służbowych oraz wydłużenie drogi do miejsca i z miejsca pełnienia obowiązków służbowych, stanowi jednostronną zmianę warunków służby na niekorzyść funkcjonariusza objętego ochroną związkową; 2. obrazę przepisów postępowania, mającą istotne znaczenie dla wyniku postępowania, tj. art. 7 i art. 77 w zw. z art. 80 i art. 10 § 1 Kpa. poprzez pobieżne i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, oparcie ustaleń faktycznych w sprawie wyłącznie na podstawie doniesień medialnych, przy jednoczesnym uniemożliwieniu skarżącej czynnego udziału w sprawie, prowadzącego do błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że przeniesienie służbowe skarżącej nie stanowi zmiany warunków służby na niekorzyść skarżącej, skarżąca nie daje rękojmi najwyższych kwalifikacji etyczno-moralnych, a przeniesienie jest uzasadnione interesem służby, podczas gdy prawidłowa ocena kompletnego materiału dowodowego i wyjaśnień skarżącej prowadzi do uznania, że brak jest realnych podstaw do przyjęcia, że dalsze pełnienie służby przez ww. w Centrum Szkolenia Policji w L. zagraża interesowi służby, a przeniesienie stanowi niekorzystną zmianę warunków służby; 3. obrazę przepisów postępowania, mającą istotne znaczenie dla wyniku postępowania, tj. art. 108 Kpa. poprzez błędne uznanie, że zachodzi ważny interes społeczny utożsamiany z interesem służby, uzasadniający nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego reprezentujący organizację społeczną i skarżącą adw. K.M. wniósł o: 1. wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu, 2. uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie: 3. uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości i przekazanie sprawy KGP do ponownego rozpoznania. MSWiA postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. dopuścił organizację społeczną, tj. N. z siedzibą w W. do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. MSWiA odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania rozkazu personalnego KGP z dnia [...] maja 2019 r. Organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez adwokata K.M. w imieniu organizacji społecznej dopuszczonej do udziału w charakterze strony w postępowaniu odwoławczym, tj. Z. z siedzibą w W. Tym samym odwołanie adwokata K.M. z dnia [...] maja 2019 r. zostało uwzględnione w sprawie wyłącznie w kontekście reprezentowania przez niego Pani D.C. MSWiA decyzją z dnia z [...] września 2019 r. utrzymał w mocy Rozkaz Personalny KGP z dnia [...] maja 2019 r. Organ wskazał, że KGP jest uprawniony do przenoszenia lub delegowania policjanta. Podniósł, że właściwym przełożonym - odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie, bądź w ramach danej jednostki organizacyjnej - przyznano uprawnienia do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Okolicznością o fundamentalnym znaczeniu przy tym jest fakt, że ustawa o Policji nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości pozostawione zostało zatem uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Wskazał, że przełożony właściwy w sprawach osobowych uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa. Jego zdaniem przeniesienie policjanta - w trybie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji - nie narusza art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych. Wskazał, że szczególna ochrona działaczy związku zawodowego policjantów znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy warunki służby miałyby zostać jednostronnie zmienione wskutek czego nastąpiłoby pogorszenie sytuacji prawnej funkcjonariusza. Jego zdaniem zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest tym, w którym dokonana jest zmiana warunków służby na niekorzyść skarżącej. Nadto wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 6 i ust. 7 ustawy o związkach zawodowych, do praw związkowych funkcjonariuszy Policji stosuje się odpowiednio przepisy tej ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z odrębnych przepisów, a także, iż przepisy dotyczące pracowników stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy. Wskazał, że użycie w art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych określenia "odpowiednio" oznacza, że przepisy tejże ustawy będą miały zastosowanie w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji będących członkami związku zawodowego, tylko w takim zakresie, w jakim nie będzie to naruszało specyfiki stosunków służbowych w Policji. Jego zdaniem podobne znaczenie należy nadać użytemu w art. 67 ust. 2 ustawy o Policji określeniu "odpowiednio". Wskazał, że stosunek służbowy policjanta, jest konstrukcją stricte administracyjnoprawną, co do zasady kształtowany jest w sposób jednostronny i władczy przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Podniósł, że ochrona trwałości stosunku służbowego działaczy związku zawodowego policjantów przewidziana w art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych nie może naruszyć uprawnienia przełożonego właściwego w sprawach osobowych, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy o Policji, do swobodnego kształtowania polityki kadrowej w sposób przewidziany w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, że w omawianej sprawie doszło wyłącznie do jednostronnej zmiany warunków pełnionej służby. Jego zdaniem uprawnienie do jednostronnego i władczego kształtowania sytuacji prawnej policjanta stanowi istotę stosunku służbowego. Uznał, że przed wydaniem Rozkazu Personalnego, KGP miał obowiązek uzyskania zgody zakładowej organizacji związku zawodowego policjantów na zwolnienie skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie jej do K[...]P i tym samym, jego zdaniem nie doszło do naruszenia art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Wskazał, że skarżąca dotychczas pełniła służbę, w Centrum Szkolenia Policji w L. Podniósł, że policjant zatrudniony na stanowisku dydaktycznym w omawianej jednostce organizacyjnej musi być wzorem dla innych, a jego postawa nie może budzić najmniejszych wątpliwości co do kwalifikacji etyczno-moralnych. Wskazał, że wobec policjanta, który ma za zadanie kształtować postawy innych funkcjonariuszy stawia się znacznie wyższe wymogi niż wobec policjantów pełniących służbę w innej jednostce organizacyjnej Policji. Zauważył, że policjant winien zdawać sobie sprawę, że wszelkie wątpliwości, co do jego zachowania mogą wpłynąć negatywnie na odbiór jego osoby nie tylko przez słuchaczy szkoleń, ale też przez przełożonych. Wskazał, że w kontekście prowadzonych wobec skarżącej postępowań dyscyplinarnych, w których ww. zarzucono popełnienie łącznie pięciu przewinień dyscyplinarnych, mających również związek z ujawnionymi przez media zdarzeniami, w stwierdził, iż bezsprzecznie w ramach niniejszego postępowania odwoławczego MSWiA nie przesądza o sposobie zakończenia postępowań dyscyplinarnych, a tym bardziej o decyzji procesowej wszczynającej, bądź odmawiającej wszczęcia postępowania przygotowawczego w sprawie karnej, jednakże podziela stanowisko KGP, który zasadnie zadecydował o podjęciu działań mających na celu minimalizację negatywnych skutków zdarzeń, jakie zostały przedstawione przez media opinii publicznej i które są przez te media (a także członków społeczeństwa) komentowane w przestrzeni publicznej. Brak podjęcia działań mógłby bezsprzecznie spowodować eskalację zagrożeń związanych z obniżeniem poziomu zaufania społeczeństwa do Policji, która wywołana byłaby błędnym przekonaniem bierności ze strony przełożonych na ujawnione przypadki świadczące o możliwości łamania prawa. Wskazał, że uzasadnienie sprawy jest wystarczające z punktu widzenia interesu służby, bowiem w uzasadnieniu prawnym wskazano i przeanalizowano podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 Kpa.). Decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane na podstawie art. 107 § 1 Kpa. Jego zdaniem Organ I instancji wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 Kpa.), w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy (art. 77 Kpa.) i ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego o zastosowaniu dyspozycji art. 36 ust. 1 ustawy o Policji (art. 80 Kpa.). Jego zdaniem ponowne rozpoznanie sprawy potwierdziło zasadność stanowiska organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając: 1. rażące naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa.) w zw. z art. 77 § 1 Kpa. i w zw. z art. 80 Kpa. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. i w zw. z art. 140 Kpa., poprzez błędną ocenę, iż zaskarżony rozkaz "nie leży w oczywistej sprzeczności z interesem policjanta", podczas gdy poza dokonaną zmianą warunków służby na niekorzyść skarżącej, jak w pkt 1, stanowi faktyczne potwierdzenie zasadności domniemanych faktów medialnych, a tym samym może utwierdzać w przekonaniu, o utracie kwalifikacji etyczno-moralnych przez skarżącą, interes służby przejawia się w konieczności podjęcia reakcji na materiał dziennikarski okolicznością skutkującą powstaniem wątpliwości, co do kwalifikacji etyczno-moralnych skarżącej jest pojawienie się materiałów dziennikarskich, nie zaś treść zarzutów przedstawionych skarżącej w postępowaniach dyscyplinarnych, podczas gdy pokazuje jedynie podejmowanie działań przez Komendanta Głównego Policji pod przymusem reakcji na taki materiał nie zaś z własnej inicjatywy i przekonania, przez co pozostaje w sprzeczności z tymże interesem służby, wymóg posiadania cechy w postaci kwalifikacji etyczno-moralnych nie jest spełniany przez skarżącą, podczas gdy ani wszczęcie przeciwko skarżącej postępowań dyscyplinarnych ani złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, przed choćby nieprawomocnym stwierdzeniem zawinienia nie stanowi jakiejkolwiek przesłanki pozwalającej na takie wnioskowanie, wymóg posiadania cechy w postaci kwalifikacji etyczno-moralnych jest niezbędny do pełnienia służby w Centrum Szkolenia Policji w L., ale już nie niezbędny w Komendzie [...] Policji, co świadczy o błędnym pojmowaniu etosu służby w Policji i relatywizmie moralnym oraz o deprecjonowaniu służby funkcjonariuszy Komendy [...] Policji, L. 3. naruszenie art. 106 § 1 Kpa. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. i w zw. z art. 140 Kpa. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozkaz personalny w przedmiocie zmiany warunków służby skarżącej bez wcześniejszego uzyskania zgody organizacji związkowej, 4. rażące naruszenie art. 8 § 1 Kpa. i art. 12 § 1 Kpa. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. i w zw. z art. 140 Kpa., poprzez : - zaniechanie rozważenia zastosowania innych, najprostszych środków prowadzących do załatwienia spraw z uwzględnieniem zasady proporcjonalności tych środków, na przykład poprzez pozostawienie decyzji w przedmiocie możliwości wypełniania obowiązków dydaktycznych w Centrum Szkolenia Policji w L. Komendantowi tej jednostki, - działanie wbrew zasadzie budowania zaufania uczestnika postępowania i innych funkcjonariuszy Policji do przełożonego wykonującego czynności organu administracji do władzy publicznej i podjęcie rozstrzygnięcia w sprzeczności z zasadą bezstronności i równego traktowania, poprzez podjęcie decyzji kadrowej "z powodu" materiału dziennikarskiego oraz kształtowanie przekonania o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przez skarżąca przewinień dyscyplinarnych na podstawie tego materiału przez organ, niebędący przełożonym dyscyplinarnym, 5. rażące naruszenie art. 6 Kpa. w zw. z art. 107 § 3 Kpa. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. i w zw. z art. 140 Kpa., poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przyczyną zwolnienia skarżącej ze stanowiska jest konieczność wykonywania przez przełożonego obowiązków wynikających z ustawy o Policji w postaci dbania o porządek i bezpieczeństwo a przez to władczego doboru kadr w celu wykonywania tych zadań, przy jednoczesnym wskazaniu w uzasadnieniu innych przesłanek, nie mających znaczenia prawnego dla wydawanego rozkazu. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację. W związku z powyższym wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji [...] maja 2019 roku i przekazanie sprawy KGP do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od MSWiA na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego. Skargę na decyzję z [...] września 2019 r. wniósł również Zarząd Główny NSZZ Policji w W., formułując zarzut naruszenia art. 2 ust. 6 oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 uzz., jak zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 Kpa. oraz art. 28 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 79 Kpa. poprzez przeprowadzenie postępowania bez jego udziału, podczas gdy postępowanie to dotyczyło praw i obowiązków tej organizacji. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności poprzedzającego ją rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2019 r. W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu z dnia z [...] września 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze stanowiska wykładowcy w Centrum Szkolenia Policji w L. i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji (dalej K[...]P). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji stanowi art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta w omawianym wypadku właściwy jest Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa. W świetle powyższego właściwym przełożonym - odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie, bądź w ramach danej jednostki organizacyjnej - przyznano uprawnienia do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Ustawa o Policji nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości pozostawione zostało zatem uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Zatem decyzje wydane na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji są decyzjami uznaniowymi, których ramy wyznacza art. 7 Kpa. Należy zauważyć, że co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona, nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowody i dokonał wyboru określonego załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. Należy przy tym wskazać, że postępowanie dotyczące zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji komendanta nie jest całkowicie dowolne, gdyż jest ograniczone art. 7 Kpa.. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącej, organ w zaskarżonej decyzji bardzo wnikliwie wykazał i ocenił okoliczności i przyczyny, które wpłynęły na wydanie decyzji o przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w K[...]P. Istotą służby w Policji jest dyspozycyjność funkcjonariuszy, osoba zgłaszająca się do służby w Policji wyraża dobrowolnie gotowość podporządkowania się szczególnie dyscyplinie służbowej obowiązującej w Policji, składa ślubowanie, zobowiązując się do przestrzegania dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń służbowych. Zwalnianie i przenoszenie policjantów mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych składających się na kształtowanie dyscypliny służbowej, której policjant musi się podporządkować. Dlatego KGP jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych. W granicach swoich uprawnień mógł więc przenieść funkcjonariusz do dalszego pełnienia służby w K[...]P. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 7 Kpa. poprzez stronnicze rozpatrzenie sprawy oraz brak poszanowania słusznego interesu obywatela - funkcjonariusza policji, stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej, co w zaskarżonej decyzji zostało, z zachowaniem wymogu art. 107 § 3 Kpa. uzasadnione. Sąd administracyjny jest zobowiązany badać zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez pryzmat normy art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl powołanej normy prawnej podstawą do uchylenia decyzji mogą zaś być jedynie takie naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W realiach niniejszej sprawy, tutejszy Sąd nie dopatrzył się zaś naruszeń prawa przez organ, które miałyby nie tylko istotny, ale wręcz, jakikolwiek wpływ na kwestionowane rozstrzygnięcie. Decyzja podejmowana na podstawie art. 37a pkt 1 ww. ustawy o Policji nie musi bowiem wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dalszego pełnienia służby w K[...]P. Wskazany przepis art. 37a pkt 1 ww. ustawy o Policji ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje bezpośredniego przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 z dnia 23 maja 1991 r. uzz. pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może: 1) wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku prawnego ze wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z inną osobą wykonującą pracę zarobkową będącą członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnioną do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, 2) zmienić jednostronnie warunków pracy lub wynagrodzenia na niekorzyść osoby wykonującej pracę zarobkową, o której mowa w pkt 1, - z wyjątkiem przypadku ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także jeżeli dopuszczają to przepisy odrębne. W ocenie WSA w Warszawie ochrona związkowa może obejmować wyłącznie policjantów, którzy w dniu wydania wobec nich rozkazów personalnych (o ile zmieniają one na niekorzyść warunki służby) wskazani byli przez zarząd zakładowej organizacji związkowej jako osoby podlegające tej ochronie. Skarżąca na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia pełniła funkcję [...] Zarządu Szkolnego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w C. w L. Niemnie jednak zdaniem Sądu w okolicznościach tej sprawy możliwe jest podzielenie stanowiska organu, że przeniesienie policjanta - w trybie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji - nie narusza art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych. Rozkaz Personalny KGP orzeka tylko i wyłącznie o zwolnieniu z dniem [...] maja 2019 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] Z. i z dniem [...] maja 2019 r. przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Nie jest rozstrzygnięciem, co do którego wbrew można skutecznie dowieść, iż narusza art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o związkach zawodowych poprzez dokonanie zmiany warunków służby na niekorzyść skarżącej. Zmiana miejsca pełnienia służby łącząca się ze zwiększoną odległością "z i do" miejsca zamieszkania skarżącej, nie przesądza, iż dokonana zmiany warunków służby jest niekorzystna. Organy zasadnie twierdzą, że służba w Policji wiąże się z większą dyspozycyjnością i koniecznością podporządkowania poleceniom przełożonego, a także wymaga umiejętności szybkiej adaptacji do nowych warunków, w których przyjdzie policjantowi realizować ustawowe zadania Policji. Organy zasadnie wskazały, że przeniesienie skarżącej do dalszego pełnienia służby w K[...] nie przyczyni się do zmiany ani wysokości uposażenia policjanta w całości, ani poszczególnych jego składników a nawet się zwiększy, bowiem policjantowi pełniącemu służbę na stanowisku etatowym w Komendzie [...] Policji, przysługuje dodatek [...] w wysokości 31.50% kwoty bazowej. Funkcjonariusz Policji, pełniąc służbę podlega szczególnym unormowaniom, kształtującym przebieg i charakter jego służby, znajdującym odzwierciedlenie w ustawie o Policji. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter stosunku administracyjnoprawnego, który charakteryzuje się przede wszystkim tym, iż to organ administracji - w omawianym stanie faktycznym KGP, jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną każdego funkcjonariusza. Istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariusza, który ma obowiązek podporządkować się poleceniu przełożonego w kwestii kształtowania stosunku służbowego. Sąd podziela stanowisko organu w zakresie odpowiedzi co do poruszonych w skardze spraw związanych z dojazdem i czasem odpoczynku. W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie organu, że szczególna ochrona działaczy związku zawodowego policjantów znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy warunki służby miałyby zostać jednostronnie zmienione wskutek czego nastąpiłoby pogorszenie sytuacji prawnej funkcjonariusza. Zgodnie z art. 2 ust. 6 i 7 uzz., do praw związkowych funkcjonariuszy Policji stosuje się odpowiednio przepisy tej ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z odrębnych przepisów, a także, iż przepisy dotyczące pracowników stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy. Zatem zasadne jest twierdzenie organu, że ustawa o związkach zawodowych nakazuje uwzględnić odrębności wynikające z regulacji pozostającej poza gałęzią prawa pracy. Użycie w art. 2 ust. 6 uzz. określenia "odpowiednio" oznacza, że przepisy tejże ustawy będą miały zastosowanie w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji, będących członkami związku zawodowego, tylko w takim zakresie, w jakim nie będzie to naruszać specyfiki stosunków służbowych w Policji. Podobne znaczenie należy nadać użytemu w art. 67 ust 2 ustawy o Policji określeniu "odpowiednio". Przepis art. 32 ust. 2 uzz. ma odpowiednie zastosowanie do policjanta będącego członkiem zarządu związku zawodowego policjantów. Nakaz "odpowiedniego" stosowania ustawy związkowej do członków i działaczy związku zawodowego policjantów oznacza rozciągnięcie ochrony prawnej, wynikającej z art. 32 ust. 2 uzz., do policjantów wybranych do władz związku. Z ustawy o Policji wynika, że przepisy, do których następuje odesłanie mogą mieć zastosowanie albo wprost, bez żadnych ograniczeń, albo z pewnymi modyfikacjami uzasadnionymi ich podobieństwem i odmiennością przepisu, z którego następuje odesłanie przepisów, w których dana materia została uregulowana, albo też ze względu na daleko idące różnice danej regulacji polegające na niezastosowaniu niektórych przepisów, do których to odesłanie następuje. Użycie w art. 2 ust. 6 uzz. określenia "odpowiednio" oznacza, że przepisy tejże ustawy będą miały zastosowanie w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji a będących członkami związku zawodowego, tylko w takim zakresie, w jakim nie będzie to naruszało specyfiki stosunków służbowych w Policji. Podobne znaczenie należy nadać użytemu w art. 67 ust.1 i 2 ustawy o Policji określeniu "odpowiednio". Przepis art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodnych ma odpowiednie zastosowanie do policjanta będącego członkiem zarządu związku zawodowego policjantów. W kontekście prowadzonych wobec skarżącej postępowań dyscyplinarnych, w których zarzucono popełnienie łącznie pięciu przewinień dyscyplinarnych, mających również związek z ujawnionymi przez media zdarzeniami, organ zasadnie zadecydował o podjęciu działań mających na celu minimalizację negatywnych skutków zdarzeń, jakie zostały przedstawione przez media opinii publicznej i które są przez te media komentowane w przestrzeni publicznej. Brak podjęcia działań mógłby bezsprzecznie spowodować eskalację zagrożeń związanych z obniżeniem poziomu zaufania społeczeństwa do Policji, która wywołana byłaby błędnym przekonaniem bierności ze strony przełożonych na ujawnione przypadki świadczące o możliwości łamania prawa. Odnosząc się zaś do zarzutów stawianych przez pełnomocników strony naruszenia art. 10 § 1 Kpa. poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu, stwierdzić należy, nie jest pozbawiony uzasadnionych podstaw, niemniej jednak nie jest zasadny, bowiem nie wykazano by udział strony w prowadzonym postępowaniu skutkowałby wydaniem innego rozstrzygnięcia. Pełnomocnicy policjanta nie przedstawili żadnych argumentów, dowodów wskazujących, iż powyższe uchybienie ze strony organu I instancji mogło mieć wpływ (tym bardziej istotny) na wynik sprawy. Niezasadnym jest zarzut naruszenia przepisów art. 77 § 1 Kpa. w zw. z art. 80 Kpa. oraz art. 7 Kpa., bowiem przed wydaniem zaskarżonej decyzji materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a na jego podstawie istnieje możliwość ustalenia stanu faktycznego na potrzeby niniejszego postępowania. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny a wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. wskazując na fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.