I SA/Gl 1063/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Adam Nita (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za rok 2018 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (zwane dalej Organem odwoławczym lub Organem II instancji) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. (w dalszej części uzasadnienia określanego mianem Organu I instancji lub Prezydenta Miasta) z [...], nr [...], uzupełnioną postanowieniem z [...], nr [...]. We wspomnianym rozstrzygnięciu nieostatecznym Organ I instancji ustalił Centrum "A" Sp. z o.o. (zwanemu dalej Centrum, Spółką, Stroną lub Skarżącym) kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2018 r., w wysokości [...]zł, przypadającej do zwrotu w terminie 15 dni wraz z odsetkami ustawowymi naliczanymi od dnia przekazania poszczególnych rat dotacji. Orzeczenie Organu odwoławczego zapadło w następującym stanie faktycznym. Strona jest organem prowadzącym Liceum [...] "A" (w dalszej części uzasadnienia określane mianem Szkoły). Miasto J. (zwane dalej Miastem lub Gminą), kierując się dyspozycją art. 26 ust. 2, ust. 5 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2203 – zwanej dalej u.f.z.o.) oraz § 3 uchwały nr 11.14.2018 Rady Miasta J. z dnia [...], w roku 2018 udzieliło zaś Spółce dotacji na rzecz Szkoły. Jej kwota wyniosła [...] zł. Następnie, Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne i na podstawie ustaleń poczynionych w jego trakcie ustalił Stronie kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podlegającej zwrotowi wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Stało się tak ponieważ, w przekonaniu Prezydenta Miasta, dofinansowaniu w formie dotacji podlegają jedynie wydatki na realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, stanowiące zarazem bieżące wydatki szkoły. Rola dotacji oświatowej nie polega zatem na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę bądź jednostkę prowadzącą szkoły, czy też na pokrywaniu wszelkich jej wydatków. Biorąc pod uwagę przedstawioną tezę, Organ I instancji podał w wątpliwość czworakiego rodzaju wydatki, sfinansowane przez Centrum z uzyskanej przez nie dotacji. W pierwszej kolejności zastrzeżenia Prezydenta Miasta wywołały płatności dokonane na rzecz "B" Sp. z o.o. z tytułu obsługi procesu dydaktycznego, na podstawie faktur wystawionych przez ten podmiot w 2017 r., z terminem płatności przypadającym na ten sam rok. Zdaniem Prezydenta Miasta, nie mogą być one uznane za wydatki bieżące, pokrywane z dotacji dotyczącej roku 2018. Wspomniane kwoty są natomiast zaległościami Strony, których nie można finansować ze środków otrzymanych od Gminy na rok 2018. Z tego samego powodu, Organ I instancji zanegował legalność pokrywania z dotacji dotyczącej roku 2018 wydatków na rzecz "C" Sp. z o.o. sp. k. na obsługę finansową, realizowaną w 2017 r. Również w tym przypadku, Prezydent Miasta podał w wątpliwość legalność finansowania z dotacji roku 2018 zaległych płatności na rzecz kontrahenta Centrum (zaległych, bo o terminie spełnienia przypadającym na rok 2017). Trzecim powodem wydania decyzji przez Organ I instancji były wydatki Spółki z tytułu kaucji za najem pomieszczeń. Prezydent Miasta zakwestionował dopuszczalność ich pokrywania z dotacji, ponieważ nie wiążą się one bezpośrednio z realizacją zadań niepublicznej szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Jak podkreślono, kaucja za najem ma charakter zabezpieczający i odszkodowawczy oraz nie stanowi wydatku definitywnie poniesionego. Wreszcie, zastrzeżenia Organu I instancji wzbudziło finansowanie z dotacji otrzymanej od Miasta wydatków na szkolenia, przeprowadzone w terminach określonych w decyzji (w roku 2018). Stało się tak, ponieważ nie przedstawiono zaświadczeń ukończenia szkoleń, ich programów oraz nie wyjaśniono, w jakiej części faktury stanowiły potwierdzenie wydatków na noclegi, catering, a w jakiej na sam koszt szkolenia. W przekonaniu Prezydenta Miasta, wspomniane usługi w większości dotyczą organizacji pracy i zakresu ofert edukacyjnych. Dlatego stanowią one pewnego rodzaju działania marketingowe, mające na celu wspieranie procesu rekrutacji oraz przedstawienie wewnętrznych programów szkolnych oraz możliwości ich stosowania. W odwołaniu od decyzji nieostatecznej, Strona wniosła o jej uchylenie wraz z postanowieniem o uzupełnieniu decyzji. Jednocześnie, wspomnianemu orzeczeniu Prezydenta Miasta zarzucono naruszenie: 1) art. 35 ust. 3 u.f.z.o. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - poprzez ich błędną wykładnię. Zdaniem Centrum polegała ona na uznaniu, że wydatki poniesione w 2018 r. na wynagrodzenie "C" Sp. z o.o., dotyczące faktur za rok 2017 podlegają zwrotowi jako dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. - z uwagi na zakwestionowanie, jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem kaucji zwrotnej za najem lokalu, stanowiącej pochodną czynszu najmu; 3) art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 869, zwanej dalej u.f.p.). W przekonaniu Strony nastąpiło to poprzez bezpodstawne zastosowanie wskazanych przepisów, przyjęcie że dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, zaistniały przesłanki do zwrotu tych świadczeń, a także nieprawidłowe wskazanie terminów naliczania odsetek od kwot podlegających zwrotowi; 4) art. 111 § 1 a i 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 268 a k.p.a. - z uwagi na podpisanie postanowienia o uzupełnieniu decyzji przez Naczelnika Wydziału Edukacji z up. Prezydenta Miasta, w sytuacji, gdy nie załączono pisemnego upoważnienia potwierdzającego, iż zostało ono wydane przez upoważnionego pracownika; 5) art. 107 § 3 k.p.a. - z uwagi na wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, zawierające wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia; 6) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, mimo wniosków dowodowych zgłaszanych przez Stronę (w tym wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin systemu CRM - w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. z uwagi na zaniechanie rozpoznania tego wniosku), co w konsekwencji doprowadziło także do dowolnej oceny materiału dowodowego i zakwestionowaniu wydatków mających na celu wykonywanie funkcji oświatowych przez dotowane szkoły za rok 2018. Jak wiadomo, Organ II instancji utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. Stało się tak, ponieważ w całości podzielił on zapatrywanie Prezydenta Miasta. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie stanowią wydatków bieżących kwoty pokryte w 2018 r. z dotacji otrzymanej od Gminy, poniesione na rzecz "C" Sp. z o.o. oraz "B" Sp. z o.o. sp. k. Dzieje się zaś tak, ponieważ dotyczą one organizacji procesu dydaktycznego oraz obsługi finansowej, realizowanych w roku 2017. Ponadto, Organ odwoławczy wyraził przekonanie, że uiszczenie kaucji za najem pomieszczeń nie wiąże się bezpośrednio z realizacją zadań niepublicznej szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Co do zasady, wspomniana kwota stanowi bowiem zabezpieczenie przed zaprzestaniem uiszczania czynszu i innych opłat związanych z najmem i nie jest wydatkiem poniesionym definitywnie. Na koniec, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że wydatki na szkolenia były związane z działaniami o charakterze marketingowym - miały na celu wspieranie procesu rekrutacji oraz przedstawienie wewnętrznych programów szkolnych i możliwości ich stosowania. Centrum nie przedstawiło natomiast zaświadczeń o ukończeniu szkoleń, ich programów oraz nie wyjaśniło, w jakiej części faktury dokumentowały wydatki na noclegi, catering, a w jakiej na sam koszt szkolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji w przedmiocie określenia obowiązku zwrotu dotacji za rok 2018 r., wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, co do kwoty [...]zł., 2) zasądzenie na jej rzecz od Organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie według norm prawem przepisanych. Jednocześnie zaskarżonej decyzji ostatecznej zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 35 ust. 3 u.f.z.o. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 tego aktu prawnego - poprzez ich błędną wykładnię, polegająca na uznaniu, iż wydatki poniesione w 2018 r. na wynagrodzenie "C" Sp. z o.o., dotyczące faktur za rok 2017 podlegają zwrotowi jako dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. z uwagi na zakwestionowanie wydatków na szkolenia jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem; c) art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 u.f.p. - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, iż dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a w konsekwencji także nieprawidłowo wskazanie terminów naliczania odsetek od kwot podlegających zwrotowi; 2) naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 15 w zw. z art. 111 § 1 a i 1b k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 268a tej samej ustawy. W tym zakresie Strona zarzuciła Organowi II instancji obrazę zasady dwuinstancyjności, polegającej na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej z jednoczesnym odniesieniem się do zarzutów przedstawionych przez Spółkę w jej odwołaniu. W przekonaniu wspomnianego podmiotu nastąpiło to w wyniku bezkrytycznego przyjęcia stanowiska Organu I instancji, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania. Zdaniem Centrum, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, w szczególności do tego, że postanowienie o uzupełnieniu decyzji przez Naczelnika Wydziału Edukacji zostało podpisane z up. Prezydenta Miasta, w sytuacji, gdy nie załączono pisemnego upoważnienia potwierdzającego, iż zostało ono wydane przez upoważnionego pracownika. W ocenie Skarżącego, przedstawiona okoliczność jest istotna dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, albowiem Strona nie ma gwarancji, że postanowienie pochodzi od organu administracji publicznej i zostało wydane przez upoważnionego pracownika; b) art. 107 § 3 k.p.a. - z uwagi na wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, zawierające wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia; c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Organu I instancji, w sytuacji, gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, wobec czego zaistniały przesłanki do jej uchylenia; d) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym w szczególności w sytuacji, gdy w toku postępowania przed Organem I instancji Strona wnosiła o udzielenie informacji, czy ma uzupełnić materiał dowodowy lub udzielić wyjaśnień, a Prezydent Miasta nie udzielił jej informacji w tym zakresie. Zdaniem Centrum, w ślad za tym, również Organ odwoławczy dokonał zaniechania wskazanej czynności i w zaskarżanej decyzji podniósł, iż Skarżący nie udokumentował wystarczająco wydatków na szkolenia, które były wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem. To zaś doprowadziło także do dowolnej oceny materiału dowodowego i zakwestionowania wydatków, mających na celu wykonywanie funkcji oświatowych przez dotowane szkoły za rok 2018. Uzasadniając swoje racje, Strona argumentowała, że art. 35 ust. 3 u.f.z.o. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. nie determinują kwestii rozliczenia z dotacji wydatków przy uwzględnieniu ich terminu wymagalności. Mają to być natomiast wydatki bieżące, poniesione w danym roku rozliczeniowym, tj. faktycznie zapłacone. To zaś miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Wytknięto też Organowi II instancji, że ten podczas postępowania nie wezwał Skarżącego do uzupełnienia dokumentacji i nie starał się pozyskać dokumentów, dotyczących wydatków na szkolenie (programu szkolenia). W odpowiedzi na te zarzuty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe zapatrywanie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i dlatego podlega oddaleniu. Istota sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego sprowadza się do pytania, czy jako wydatki bieżące w rozumieniu ustawy o finansowaniu zadań oświatowych mogły zostać pokryte przez Centrum z dotacji otrzymanej od Gminy, koszty obsługi procesu dydaktycznego oraz obsługi finansowej. Wątpliwość powstała zaś przez wzgląd na to, że stosowne faktury dokumentujące zakupy zostały wystawione w 2017 r. i na ten rok przypadł termin płatności przez Spółkę, natomiast zapłata, z opóźnieniem została dokonana w roku 2018 i sfinansowana z dotacji otrzymanej przez Skarżącego od Miasta na ten rok. Innym zagadnieniem spornym była kwestia dopuszczalności pokrycia z dotacji kosztów szkoleń, jako wydatku bieżącego. W piśmie inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne nie zakwestionowano natomiast zapatrywania Samorządowego Kolegium Odwoławczego (a wcześniej Prezydenta Miasta) na niedopuszczalność traktowania jako wydatku bieżącego kaucji za najem pomieszczeń. W tym stanie rzeczy, w pierwszej kolejności należy odwołać się do definicji wydatku bieżącego, ukształtowanej w ustawie o finansowaniu zadań oświatowych. Jak wynika z art. 9 wspomnianego aktu prawnego, ilekroć w jego rozdziale 3 jest mowa o wydatkach bieżących, należy przez to rozumieć wydatki bieżące, o których mowa w art. 236 ust. 2 u.f.p., na prowadzenie przez jednostkę samorządu terytorialnego odpowiednio przedszkoli, szkół podstawowych, w których zorganizowano oddział przedszkolny, z przeznaczeniem na ten oddział przedszkolny, innych form wychowania przedszkolnego, szkół danego typu lub placówek danego rodzaju lub na finansowanie działalności internatów w szkołach prowadzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego, w tym w jednostkach organizujących wspólną obsługę administracyjną, finansową i organizacyjną przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek, odpowiednio zaplanowane na rok budżetowy w budżecie jednostki samorządu terytorialnego lub poniesione w roku budżetowym z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, bez uwzględnienia wydatków odpowiednio zaplanowanych na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art. 223 u.f.p., lub poniesionych ze środków zgromadzonych na tym rachunku, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 5 i art. 35 ust. 2 u.f.z.o. Także w art. 35 ust. 2 u.f.z.o., w zakresie wydatków bieżących w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, ustawodawca odesłał do art. 236 ust. 2 u.f.p. Z kolei, w art. 236 ust. 2 u.f.p., jako wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego sklasyfikowano wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi. W konsekwencji, nie ulega wątpliwości, że przez wzgląd na odesłanie w art. 9 u.f.z.o. (oraz w art. 35 ust. 2 u.f.z.o.) do art. 236 ust. 2 u.f.p. także dla niepublicznych szkół, o których mowa w rozdziale 3 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, wydatkami bieżącymi są wszelkie te kwoty, które nie mogą być zaliczone do wydatków majątkowych. Jednocześnie, wydatki majątkowe, poprzez enumeratywne ich wyliczenie zostały wskazane w art. 236 ust. 4 u.f.z.o. (więcej na ten temat, zwłaszcza w aspekcie klasyfikacji budżetowej wydatków bieżących oraz wydatków majątkowych, por. A. Gorgol [w:] P. Smoleń (red.) Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, Warszawa 2014, s. 1137 – 1139). Dodatkowo, istotne znaczenie ma to, że z uwagi na dyspozycję art. 9 u.f.z.o., wydatkami bieżącymi m.in. szkół niepublicznych są wydatki odpowiednio zaplanowane na rok budżetowy w budżecie jednostki samorządu terytorialnego lub poniesione w roku budżetowym z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Sąd zwraca uwagę na tę okoliczność, ponieważ oznacza ona, że także wydatki bieżące szkół niepublicznych, finansowane z dotacji otrzymywanej od jednostki samorządu terytorialnego są objęte zasadą roczności budżetu, wyrażoną w art. 211 ust. 2 i 3 u.f.p. To zaś skutkuje tym, że upoważnienie do wydatkowania zaplanowanych środków budżetowych nie jest "permanentne" i co do zasady wygasa z końcem roku budżetowego (por. A. Gorgol, op. cit., s. 1037). W konsekwencji, wobec takiego, a nie innego ukształtowania art. 9 u.f.z.o. oraz art. 236 ust. 2 u.f.p. należało przyjąć, że wydatki bieżące Strony (związane z dydaktyką i obsługą finansową), dotyczące roku 2017 (bo termin płatności przypadał na ten czas) mogą być sfinansowane z dotacji roku 2017. Nie jest natomiast dopuszczalne ich pokrywanie ze środków finansowych otrzymanych od Miasta w formie dotacji, objętych jego budżetem na rok 2018. Potwierdzeniem tej tezy jest dyspozycja art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 3 u.f.z.o. Z pierwszego ze wskazanych przepisów wynika, że dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32 u.f.z.o. są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań m.in. szkół i mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących. Jednocześnie, w art. 35 ust. 3 u.f.z.o. ustawodawca przewidział, iż beneficjenci tego rodzaju środków są władni spożytkować je jedynie na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w art. 35 ust. 1, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona, niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania. Tym samym, ustawodawca jasno powiązał finansowanie wydatku bieżącego z dotacji z rokiem budżetowym, na który to wsparcie finansowe zostaje przekazane. Dlatego, w przekonaniu Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do obrazy przez organy administracyjne obydwu instancji art. 252 u.f.p. wskutek ustalenia Spółce kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2018 r., w wysokości wskazanej w decyzji, przypadającej do zwrotu w określonym tam terminie i ze stosownymi odsetkami za zwłokę. Odnosząc się do materii pokrywania z dotacji na wydatki bieżące kosztów szkoleń, w pierwszej kolejności godzi się zauważyć, że w art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. ustawodawca jasno wskazał, że tego rodzaju środki otrzymane m.in. od gminy mogą być przeznaczone wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki. Skoro więc wydatkowane środki nie służyły działalności Szkoły, tj. kształceniu, nie sposób uznać ich za możliwe do pokrywania z dotacji otrzymanej od Miasta. W tym kontekście warto wskazać, że Organ I instancji nie otrzymał od Strony stosownych zaświadczeń, potwierdzających zakończenie szkolenia. Jeden z programów szkolenia, przeanalizowany w trakcie postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta nie pozwolił zaś uznać, iż przedsięwzięcie to służyło oświacie (kształceniu). Program szkolenia wprawdzie zawierał bowiem elementy związane z dydaktyką, lecz w przeważającej części szkolenie miało za zadanie przedstawić działania marketingowe, wspierające proces rekrutacji bądź też przedstawić pracownikom wewnętrzne programy szkoły i sposób posługiwania się nimi. To zaś nie może być klasyfikowane jako zadanie w zakresie w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w rozumieniu art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Wreszcie, odnosząc się do zarzutów procesowych Strony, sformułowanych w skardze należy zauważyć, że Sądowi nie jest znana regulacja prawna, z której wynikałby wymóg załączania do orzeczenia (decyzji czy postanowienia) pisemnego upoważnienia pracownika do jego wydania w imieniu organu administracyjnego (por. art. 268a k.p.a.). W postanowieniu w sprawie wniosku o uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia i prawa odwołania z [...] Naczelnik Wydziału Edukacji, który je podpisał powołał się zaś na upoważnienie do dokonania tej czynności, udzielone mu przez Prezydenta Miasta (por. k. 137 akt postępowania administracyjnego). Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, godzi się zauważyć, że z tego pryncypium wynika wymóg dwukrotnego zbadania sprawy przez dwa różne organy administracyjne. Jego efektem może być orzeczenie kasatoryjne, reformatoryjne, uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postepowania, umorzenie postępowania odwoławczego, a także utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy (por. art. 138 k.p.a.). Istotą ostatniego z tych rozstrzygnięć (utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy) jest to, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ odwoławczy dochodzi do przekonania, że jego orzeczenie może być tylko identyczne do tego, które wcześniej stało się udziałem organu pierwszej instancji. Dlatego właśnie, aprobując zapatrywanie wyrażone w decyzji nieostatecznej, utrzymuje on ją w mocy. Tak właśnie było w przedmiotowej sprawie i dlatego nie sposób zaaprobować tezy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji (a także w poprzedzającym ją rozstrzygnięciu Organu I instancji) naruszenia prawa materialnego i procesowego, a także zasad postępowania administracyjnego, których obrazę zarzucono w skardze Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu (zasady prawdy materialnej i zasady swobodnej oceny dowodów). W tym kontekście, odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze warto też zauważyć, że jak wynika z dokumentacji postępowania administracyjnego zarówno Prezydent Miasta, jak i Organ odwoławczy zawiadomili Stronę o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (por. k. 69 i k. 2 akt postępowania administracyjnego). W wezwaniu z 23 września 2019 r. (por. 56 akt postępowania administracyjnego) Organ I instancji wzywał zaś Skarżącego do przedłożenia m.in. zaświadczeń o ukończeniu szkoleń oraz programów szkoleń wraz z ich kalkulacją z podziałem na koszty usługi noclegowej, wyżywienia i bloku szkoleniowego (por. pkt 10 wezwania). Pomimo dwukrotnego przedłużenia terminu do dokonania tych czynności (por. k. 59 i k. 64 akt postępowania administracyjnego) Centrum nie zadośćuczyniło wezwaniu Prezydenta Miasta. W tym stanie rzeczy, z wszystkich przedstawionych względów, Sąd oddalił skargę. Stało się tak na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325).