II GSK 435/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1018/21 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 kwietnia 2021 r. nr BP.501.170.2021.1091.BD2.26963 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 5 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1018/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej zwany "WSA" lub "Sądem pierwszej instancji"), działając na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę Z. B. (dalej zwanego "skarżącym") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD" lub "organem II instancji") z 13 kwietnia 2021 r. nr BP.501.170.2021.1091.BD2.26963, utrzymującą w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "organem I instancji") z 18 listopada 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z 18 listopada 2020 r. organ I instancji działając na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140; dalej zwanej "utd") oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr WITD.DI.P.Il1269/117/20 z 10 czerwca 2020 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za naruszenie art. 92a ust. 2, ust. 8 utd w zw. z Ip. 16 załącznika nr 4 do utd – korzystanie przez kierowcę z niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf. Decyzją z 13 kwietnia 2021 r. nr BP.501.170.2021.1091.BD2.26963, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Skargę do WSA na powyższą decyzję złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył skarżący zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzających go decyzji organów obydwóch instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w całości, a także wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu opłaty od wniosku za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z jego pisemnym uzasadnieniem, a także kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych za obydwie instancje, oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. W granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 ppsa, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa poprzez niedostrzeżenie przez WSA naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym petryfikowanie naruszenia przez organy: 1. art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. DZ. U. z 2020 r., poz. 256; zwanej dalej "kpa") i wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez przyjęcie w sposób sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym, że odwołujący nie wykazał, iż zostały spełnione warunki do umorzenia postępowania w sytuacji gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, a zatem zaistniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność zarządzającego transportem, która choć ma charakter obiektywny to nie absolutny. 2. art. 189a § 2 pkt 1 – 3 kpa, art. 189d kpa, art. 189e kpa oraz art. 189f kpa poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w utd przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy UDP, a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie utd zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1 – 6 art. 189a § 2 kpa, przez co koniecznym jest w przypadku przepisów utd odwołanie się do uregulowań działu IVa kpa. 3. art.189f § 1 kpa poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji gdy kara 2 000 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do niego doszło jawi się jako nieproporcjonalna; 2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 92c ust 1 pkt 1 utd poprzez przypisanie zarządzającemu transportem odpowiedzialności za naruszenia, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca i na które zarządzający transportem nie miał wpływu i któremu nie mógł zapobiec i nie mógł przewidzieć. Przewoźnik tak zaplanował trasy, a zarządzający transportem tak je nadzorował, że przewóz mógł zostać wykonany bez jakichkolwiek naruszeń prawa. Jednocześnie organ w zaskarżonej decyzji nie wskazały jakie rzeczywiste działania może podjąć zarządzający transportem by zapobiec stwierdzonym naruszeniom. 2. art. 92a ust. 2 utd w związku z treścią Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE oraz Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez uznanie, że dopuszczalne jest nałożenie kary na zarządzającego transportem za zachowanie innej osoby (kierowcy) w sytuacji gdy o ile przedsiębiorca (przewoźnik) może w określonych sytuacjach ponosić obiektywną (niezależną od winy) odpowiedzialność za zachowanie swoich pracowników (na zasadzie ryzyka) o tyle osoba zarządzająca transportem nie będąca przedsiębiorcą nie ponosi odpowiedzialności na zasadzie ryzyka za cudze zachowanie, na które nie miała wpływu. 3. art 92a ust 2 i 8 utd w zw. z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenia kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 4 do ustawy w sytuacji gdy w załączniku do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym, natomiast znamiona naruszeń powinny zostać uregulowane w ustawie zgodnie z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine lege, która odnosi się również do administracyjnych kar pieniężnych. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Strona przeciwna (reprezentowana przez radcę prawnego) złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o oddalenie w całości skargi kasacyjnej, zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, zgodnie z art. 182 § 2 ppsa z uwagi na to, że skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a organ w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2ppsa) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. Na wstępie należy zaznaczyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w zaskarżonym wyroku i dlatego nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez, tym bardziej, że zarzuty skargi kasacyjnej stanowią w zasadzie wierne powtórzenie zarzutów skargi. Przede wszystkim nie są zasadne: zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa, sformułowany w pkt 1.1.1. petitum skargi kasacyjnej, który wskazuje, że w sprawie zostały wykazane okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd (uzasadniające uwolnienie skarżącego od odpowiedzialności za naruszenia przepisów prawa), a organy nie uwzględniły ich na korzyść strony skarżącej oraz ściśle z nim związane zarzuty naruszenia prawa materialnego z pkt. 2.1 i 2.2. skargi kasacyjnej kwestionujące zarówno zasadę odpowiedzialności skarżącego jako zarządzającego transportem, niebędącym przedsiębiorcą (który może ponosić w niektórych sytuacjach odpowiedzialność obiektywną, niezależną od winy) za działanie innej osoby, tj. kierowcy, jak i niezastosowanie w stosunku do skarżącego art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, podczas gdy nie miał on wpływu, ani nie mógł przewidzieć naruszenia dokonanego przez kierowcę. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że stosownie do podnoszonych w skardze kasacyjnej jako uchybione przez organ: – art. 7 kpa statuuje zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa; – dopełniający tę regulację art. 77 § 1 kpa nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Tylko fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu (art. 77 § 4 kpa); – zgodnie natomiast z art. 80 kpa ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Istotną przesłanką prawidłowości swobodnej oceny dowodów jest to, aby organ administracji publicznej ocenił nie tylko każdy dowód z osobna, ale wszystkie dowody łącznie. W omawianym zarzucie procesowym autor skargi kasacyjnej nie wskazuje sposobu naruszenia ww. przepisów kpa na etapie postępowania administracyjnego, prezentuje natomiast forsowany przez siebie stan faktyczny sprawy i własne – odbiegające od dokonanych w sprawie – oceny. Zdaniem Skarżącego kasacyjnie – analiza przyjętych zleceń transportowych w okresie objętym kontrolą pozwala jednoznacznie stwierdzić, że zlecenia mogły zostać wykonane bez jakichkolwiek naruszeń dotyczących czasu pracy kierowcy. Również plan pracy kierowcy (zaplanowane trasy, załadunki i rozładunki) został tak ułożony, że na kierowcy nie była wywierana presja, nie było żadnego uzasadnienia, aby kierowca używał magnesu. Za naruszenie stwierdzone w trakcie kontroli wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca. Skarżący nie miał wiedzy, że kierowca może posłużyć się magnesem, w celu zakłócenia pracy tachografu. Skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem i nie miał wpływu na stwierdzone trakcie kontroli naruszenia, które powstały w wyniku zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W szczególności skarżący nie mógł przewidzieć, że syn kierowcy, którego zabrał on w trasę poczuje się źle, a tym bardziej, że kierowca użyje magnesu, aby sfałszować czas pracy i jak najszybciej dojechać do parkingu z zapleczem socjalnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie stanowi naruszenia powołanych zasad przeprowadzenie postępowania i ocena dowodów w sposób, w jaki w rozpatrywanej sprawie uczyniły to organy administracji. Zasad tych nie naruszył również Sąd pierwszej instancji, potwierdzając zgodność z prawem dokonanego przez organy ustalenia stanu faktycznego sprawy w kontekście zarówno treści art. 92a ust. 2 utd, jak i zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd. Wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną, organy obu instancji dokonały prawidłowego ustalenia i oceny okoliczności istotnych dla przyjęcia, czy zachodzą przesłanki egzoneracyjne, o których mowa w art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd (okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem – nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których przedmiot nie mógł przewidzieć). Sąd pierwszej instancji – w zakresie istotnym dla przyjęcia odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenie i wymierzenia kary – wskazał na następujące poczynione bezsporne ustalenia faktyczne, z których wynika, że: 1.) skarżący jest osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie; 2.) kierowca prowadzący pojazd, został zatrzymany 10 czerwca 2020r. w momencie nielegalnego rejestrowania za pomocą magnesu odpoczynku w pamięci tachografu cyfrowego oraz karcie kierowcy; 3.) kierowca zeznał, że w tym dniu ok. godz. 19:15 dotarł do miejsca załadunku, a sam załadunek rozpoczął się ok. 22:10 i trwał ok. 20 minut. Ze względu na to, że sam załadunek zakończył się ok. 22:30, a okres odpoczynku miał się zacząć o godz. 23, zwrócił się do dyspozytora o wyrażenie zgody na odebranie odpoczynku na terenie bazy załadunkowej, jednak takiej zgody nie uzyskał. Wobec tego oraz w związku z tym, że w kabinie kierowcy znajdował się [...] syn kierowcy, który miał "poczuć się gorzej", kierowca ok. 22:40 po wyjeździe na trasę miał rozpocząć działania związane z fałszowaniem zapisów na karcie kierowcy oraz w pamięci tachografu, obawiając się, że nie zdąży dojechać do najbliższego parkingu przed godz. 23; 4.) z wydruków urządzeń cyfrowych można odczytać, że załadunek pojazdu kierowanego przez świadka (kierowca M. S.) zakończył się o godz. 22:40, a pojazd opuścił bazę załadunkową o godz. 22:45; 5.) z akt sprawy wynika także, że pojazd wjechał na autostradę o godz. 22:53, co oznacza, że czas, który pozostał do dojazdu do najbliższego parkingu na autostradzie wynosił 7 minut, od momentu wjazdu na autostradę; 6.) z ustaleń organów wynika, że podobne sytuacje fałszowania danych miały miejsce już wcześniej. Trafnie zatem WSA uznał, że zestawienie powyższych okoliczności faktycznych i zdarzeń świadczy, że Skarżący nie tylko miał potencjalny wpływ na postanie stwierdzonego naruszenia lecz także mógł i powinien był przewidzieć, że do powstania naruszenia może dojść. Skarżący jako podmiot zarządzający transportem miał obowiązek rzeczywistego, ciągłego i bieżącego nadzoru nad operacjami transportowymi [art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ( WE) Nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE]]. Zgodnie z art. 92a ust. 2 utd zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2 000 zł za każde naruszenie. Z przepisu tego wynika m.in., że odpowiedzialność zarządzającego transportem ma charakter odpowiedzialności administracyjnej, niezależnej od winy (obiektywnej), z zastrzeżeniem prawnie przewidzianych okoliczności egzoneracyjnych. Zasadniczym obowiązkiem zarządzającego transportem jest rzeczywisty i ciągły, zarządczy nadzór nad operacjami transportowymi przedsiębiorcy, zgodnie z art. 2 pkt 5 ww. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 – zarządzający transportem, to osoba fizyczna zatrudniona przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, ta osoba fizyczna lub, w razie potrzeby, inna osoba fizyczna wyznaczona przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzająca w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Z art. 4 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika ponadto, że do zadań zarządzającego transportem należy również co najmniej utrzymanie i konserwacja pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawowa księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem. Stąd jeśli doszło do sytuacji, w której w kabinie kierowcy w czasie wykonywania operacji transportowych znajdował się nieletni syn kierowcy, a w bazie załadunkowej nie przewidziano żadnych procedur eliminujących tego rodzaju praktyki, dodatkowo pomimo pozostania 15 minut do momentu rozpoczęcia czasu odpoczynku kierowcy, kierowca ten jest kierowany przez dystrybutora na trasę autostradową w celu znalezienia miejsca na odpoczynek, bez upewnienia się, czy czas ten jest wystarczający do bezpiecznego dojazdu do tego rodzaju miejsca, to skarżący nie tylko wprost uchybił obowiązkom realnego, ciągłego i efektywnego nadzoru nad operacjami transportowymi przedsiębiorcy ale i nie może powoływać się na to, że nie miał wpływu na powstałe w opisanych okolicznościach naruszenie i że nie mógł go przewidzieć. Nie jest również zasadny ostatni zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 2 i 8 utd w związku z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 4 do utd w sytuacji, gdy w załączniku do ustawy umieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym, natomiast znamiona naruszeń powinny być uregulowane w ustawie, zgodnie z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine lege, która odnosi się również do administracyjnych kar pieniężnych. NSA zgadza się z sądem pierwszej instancji, że opis naruszenia wskazanego pod poz. 16 w załączniku nr 4 do utd, które zostało przypisane skarżącemu i za które wymierzono mu karę, jest jasny i jednoznaczny, tym samym nie zostały naruszone warunki określoności czynu objętego sankcją administracyjną (wskazanego w ustawie). Bezzasadne jest również odwoływanie się przez autora skargi kasacyjnej do załącznika nr 3 do utd, który stanowi wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 utd, podczas gdy naruszenia dotyczące zarządzających transportem drogowym zostały stypizowane w załączniku nr 4 do utd, stanowiącym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 utd (a więc w przepisie stanowiącym podstawę odpowiedzialności skarżącego, jako zarządzającego transportem drogowym). Na koniec należy odnieść się do zarzutów wskazanych w pkt 1.1.2. i 1.1.3 petitum skargi kasacyjnej, a dotyczących niezastosowania przepisów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego do kary pieniężnej wymierzonej skarżącemu na podstawie ustawy o transporcie drogowym. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że zarzuty skargi kasacyjnej powinny zostać uzasadnione i chociaż ustawa (ppsa) nie stawia szczególnych wymagań temu uzasadnieniu, to przyjmuje się, że powinno ono wykazać m.in. dlaczego stawiany zarzut należy uznać za usprawiedliwiony. Uzasadnienie powinno być zatem komplementarne wobec wysuwanego zarzutu. Aby uniknąć wszelkich wątpliwości, co do treści poszczególnych zarzutów uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. W skardze kasacyjnej brak jakiegokolwiek uzasadnienia ww. zarzutów, co sprawia, że są one bezskuteczne. Z tych wszystkich względów, stwierdzając ze zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły doprowadzić do podważenia stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku, należało zatem skargę kasacyjną uznać za nieusprawiedliwioną, dlatego NSA, na podstawie art. 184 ppsa skargę tę oddalił. O kosztach postępowania NSA orzekł w pkt 2 sentencji na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a, w zw. z art. 2 pkt 3, w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Kwota 675 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.