V SA/Wa 32/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uznania grupie producentów rolnych i skreślenia z rejestru grup oddala skargę. Przedmiotem skargi Spółdzielni "[...]" w O. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółdzielnia" lub "Grupa") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] listopada 2019 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor OR" lub "organ I instancji") z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] orzekającą o cofnięciu uznania grupie producentów rolnych i skreśleniu jej z rejestru grup. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] października 2016 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w O. (dalej: "Dyrektorem OT ARR") decyzją nr [...] uznał Spółdzielnię za grupę producentów rolnych, zatwierdził plan biznesowy w zakresie produkcji produktu: ziarno zbóż lub nasiona roślin oleistych i wpisał ją do rejestru grup producentów rolnych. W dniach od [...] marca 2018 r. do [...] kwietnia 2018 r. Biuro Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadziło kontrolę w Grupie i u jej członków. Kontrola była związana ze złożeniem w dniu [...] listopada 2017 r. wniosku o płatność za okres od [...] października 2016 r. do [...] października 2017 r., to jest w pierwszym roku korzystania z pomocy w ramach działania 9 PROW 2014-2020 "Tworzenie grup producentów i organizacji producentów" wraz z załącznikami. Na podstawie Raportu z czynności kontrolnych PROW 2014-2020 nr [...] wraz z załącznikami, skontrolowano również spełnianie warunków uznania przez grupę producentów rolnych. Wyniki kontroli wskazywały, że jeden z członków Grupy nie dostarcza do Grupy wymaganej procentowo wielkości produkcji – tj. 80%. W konsekwencji Dyrektor OR ARiMR, działając na podstawie art. 3a pkt 6 w związku z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 1026), dalej: "ustawa gpr", decyzją z [...] lipca 2018r., nr [...] wykreślił Grupę z rejestru. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z regulacjami ustawy gpr, konsekwencją niespełniania przez Grupę warunków uznania określonych w art. 3a (a więc również obowiązku każdego członka grupy polegającego na wyprodukowaniu i sprzedaży do Grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez nich produktów ze względu na które grupa została utworzona) jest konieczność cofnięcia grupie warunków uznania i wykreślenie jej z rejestru grup. Prezes ARiMR decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że organ I instancji nie ustalił, czy brak produkcji i sprzedaży produktu w każdym roku przez każdego z członków Grupy na poziomie co najmniej 80% mógł być spowodowany wystąpieniem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności. Dodatkowo nie dokonano ustaleń, czy w stosunku do innego członka grupy zastosowano sankcje. Strona złożyła sprzeciw do WSA w Warszawie, który wyrokiem z 13 lutego 2019r., sygn. akt V SA/Wa 1972/18 został oddalony. W dniach [...]-[...] lipca 2019 r. ponownie przeprowadzono kontrolę na miejscu w celu zweryfikowania ilości wyprodukowanego i sprzedanego do Grupy produktu lub grup produktów ze względu na które Grupa została utworzona w okresach: od [...] października 2016 r. do [...] października 2017 r. oraz od [...] października 2017 r. do [...] października 2018 r. Po ponownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego w dniu [...] sierpnia 2019 r. Dyrektor OR ARiMR wydał decyzję nr [...] o cofnięciu uznania grupie producentów rolnych i skreśleniu z rejestru. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że podstawową zasadą działania grup producentów rolnych jest umieszczanie na rynku (sprzedaż) produktów wyprodukowanych w gospodarstwach członków grupy. Dla potrzeb spełniania kryteriów uznania przez grupę producentów rolnych ustawodawca wprowadził obowiązek corocznego, tj. w każdym roku działalności grupy produkowania oraz sprzedawania do grupy producentów rolnych przez jej członków, co najmniej 80% wyprodukowanych przez nich produktów lub grup produktów ze względu na które grupa została utworzona. Zwrócił również uwagę, że w celu zakwalifikowania produktów wytworzonych przez członka grupy, dla produkcji roślinnej, należy przyjąć zakończenie cyklu produkcyjnego (tj. zbiór produktów rolnych przez członka grupy) oraz sprzedaż produktów do grupy, które muszą nastąpić nie wcześniej niż w dniu uznania grupy. Określając % wielkość sprzedaży produktów wytworzonych przez członków grupy i sprzedanych do grupy nie jest możliwe kwalifikowanie wielkości sprzedaży produktów wyprodukowanych przed dniem uznania grupy producentów rolnych a sprzedanych do grupy po tej dacie. W toku postępowania ustalono, że jeden z członków grupy - M. S. - w I roku działalności Grupy ([...] października 2016 r. - [...] października 2017 r.) wyprodukował: [...] ton pszenicy, [...] ton rzepaku, [...] ton owsa, [...] ton jęczmienia (łącznie [...] tony) z czego do Grupy sprzedał [...] ton jęczmienia, co stanowi 42,53 % wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów ze względu na które grupa została utworzona. Pozostała cześć produkcji (oprócz owsa, który został przeznaczony na paszę dla zwierząt) została zmagazynowana i sprzedana w II roku działalności Grupy, tj. w okresie od [...] października 2017 r. do [...] października 2018 r. Członek Grupy prowadził również uprawę kukurydzy na powierzchni [...] ha, jednak została ona wykorzystana do produkcji kiszonki na paszę dla zwierząt. W II roku działalności M. S. wyprodukował: [...] ton pszenicy, [...] ton rzepaku, [...] ton owsa, [...] ton jęczmienia (łącznie [...] tony) z czego do Grupy sprzedał [...] ton jęczmienia, co stanowiło 34,08 % wyprodukowanych produktów lub grup produktów ze względu na które grupa została utworzona. Zgodnie z ustaleniami w trakcie kontroli pozostała cześć produkcji (oprócz owsa, który został przeznaczony w całości na paszę dla zwierząt) została zmagazynowana i sprzedana w III roku działalności Grupy. Członek Grupy prowadził również uprawę kukurydzy na powierzchni [...] ha, jednak została ona w całości wykorzystana do produkcji kiszonki na paszę dla zwierząt. Ponadto sprzedane przez M. S. w okresie I roku działalności produkty w ilości: [...] ton pszenicy i [...] tony rzepaku pochodziły z zasiewów 2016 r. i zostały zebrane przed datą uznania Spółdzielni. Sprzedane przez niego w okresie II roku działalności Grupy produkty w ilości: [...] ton pszenicy i [...] ton rzepaku, pochodziły z zasiewów w 2017 r. i zostały zebrane przed datą rozpoczęcia II roku działalności Grupy, tj. [...] października 2017 r. Z raportu wynika, że M. S. w II roku działalności Grupy sprzedał poza Grupę [...] ton pszenicy wyprodukowanej w I roku działalności Grupy. Powyższe magazynowanie wyprodukowanych produktów zostało potwierdzone oświadczeniem członka Grupy (załącznik do raportu nr [...]). Dyrektor OR zwrócił również uwagę, że z wyjaśnień Grupy z [...] czerwca 2019 r. wynika, że M. S. na dzień [...] kwietnia 2018 r. posiadał w magazynie [...] ton pszenicy konsumpcyjnej oraz [...] tony rzepaku, które zostały wyprodukowane w roku poprzednim (2017 r.). Oznacza to, że nie sprzedał on ww. ilości pszenicy i rzepaku do Grupy w roku działalności od [...] października 2016 r. do [...] października 2017 r. tylko je zmagazynował. Tym samym naruszony został przepis art. 3a pkt 6 ustawy gpr, a Spółdzielnia nie zastosowała wobec niego żadnej z sankcji wskazanej w statucie Spółdzielni, co wskazuje na aprobatę przez Spółdzielnię takiego działania przez członka Grupy. Tym samym organ I instancji uznał, że zostały spełnione przesłanki wykreślenia grupy z rejestru i cofnięcia jej uznania z uwagi na nie wywiązanie się przez jednego członka Grupy w I i II roku działalności z wyprodukowania i sprzedania do Grupy co najmniej 80 % produktów ze względu na które Grupa została utworzona oraz nie zastosowanie przez Spółdzielnię sankcji wobec ww. członka. Organ I instancji wskazał, że Grupa składa się z [...] członków, a zatem w przypadku gdy jeden z [...] członków nie wywiązuje się z obligatoryjnego obowiązku wynikającego z art. 3a pkt 6 ustawy gpr, Grupa przestaje spełniać wymogi wynikające z rozporządzenia MRiRW z dnia 19 kwietnia 2016 r. (Dz. U. z 2016r., poz. 577), tj. minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych, która zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia powinna wynosić 5 członków. W odwołaniu od decyzji Dyrektora OR z [...] sierpnia 2019 r. Strona wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia uznania Spółdzielni jako grupy producentów rolnych i skreśleniu jej z rejestru grup. Decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...] Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora OR z [...] sierpnia 2019 r. Organ II instancji powołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że minimalną roczną wielkość produkcji towarowej grupy producentów rolnych należy definiować, jako ilość/wartość produktów lub grupy produktów ze względu na które grupa została utworzona wytworzonych w gospodarstwach członków grupy, dostarczonych (tj. sprzedanych) do grupy i sprzedanych przez grupę na zewnątrz (tj. umieszczonych przez grupę na rynku) w danym roku działalności (tj. w ciągu roku licząc od dnia wpisu grupy do rejestru grup producentów rolnych). Zaznaczył, że z obowiązkiem sprzedaży przez grupę producentów rolnych produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych przez jej członków wiąże się obowiązek uzyskania odpowiedniego przychodu z tej sprzedaży, określonego w art. 3 ust. 1 pkt 4 lub art. 3a pkt 4 ustawy gpr. Organ odwoławczy zaznaczył, że organy administracji mają prawo i obowiązek badać i oceniać m. in. przyczyny powstania grupy, jak i sposób jej funkcjonowania oraz cele dla których grupa powstała, zwłaszcza jeśli prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity czasowe, limity ilościowe). Prezes ARiMR biorąc pod uwagę przepisy prawa oraz orzecznictwo sądowe uznał za bezzasadny zarzut błędnej wykładni art. 3a pkt 6 ustawy gpr. Stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, że został naruszony przez Grupę art. 3a pkt 6 ustawy gpr, poprzez brak sprzedaży do Grupy wyprodukowanych przez członków Grupy (M. S.. B. S. oraz K. S.) produktów w danym roku działalności. Organ odwoławczy uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, ponieważ sprawa dotyczy postępowania w sprawie cofnięcia uznania grupie producentów rolnych, a nie postępowania w sprawie o przyznanie pomocy finansowej, a zatem powołana ustawa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez organ I instancji, że dwóch członków Grupy: M. S. i K. S., w pierwszym roku działalności grupy tj. od [...] października 2016 r. do [...] października 2017 r., nie dokonało za jej pośrednictwem sprzedaży w danym roku działalności grupy, co najmniej 80% wyprodukowanych przez, siebie produktów lub grup produktów ze względu na które Grupa została utworzona. Dodatkowo M. S. również w II roku działalności nie spełnił ww. warunku. Prezes ARiMR zwrócił uwagę, że w celu zakwalifikowania produktów wytworzonych przez członka grupy, dla produkcji roślinnej należy przyjąć zakończenie cyklu produkcyjnego (tj. zbiór produktów rolnych przez członka grupy) oraz sprzedaż produktów do grupy, które muszą nastąpić nie wcześniej niż w dniu uznania grupy. W celu ustalenia, czy magazynowanie produktów rolnych w celu poprawy ich jakości przez M. S. można traktować jako proces produkcji w toku (zgodnie z jego oświadczeniem), Prezes ARiMR uznał, że cykl produkcyjny zakończył się w momencie zbioru przez niego produktów rolnych. W przypadku K. S. i B. S. Prezes ARiMR podzielił podjętą decyzję przez organ I instancji na korzyść Strony uwzględniając wyjaśnienia przedstawione przez Stronę w piśmie z [...] czerwca 2019 r. i uwzględniając fakt, że w I roku działalności Grupy B. S. wyprodukował [...] tony produktów z czego do Grupy sprzedał [...] ton, co stanowi 77,15 % wyprodukowanych przez siebie produktów co stanowi niewielką różnicę, tj. [...] tony od wielkości wskazanej w art. 3a pkt 6 ustawy gpr. Dodatkowo w II roku działalności Grupy ww. członek wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 3a pkt 6 ustawy gpr. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy uznał, ze konsekwencje w postaci wydania przez Dyrektora OR ARiMR decyzji z [...] sierpnia 2019 r. zostały nałożone z uwagi na nie wywiązanie się przez jednego członka Grupy w I i II roku działalności z wyprodukowania i sprzedania do Grupy co najmniej 80 % produktów, ze względu na które Grupa została utworzona oraz nie zastosowania przez Spółdzielnię sankcji wobec członka. Jednocześnie podkreślił, że Grupa składa się z [...] członków, a zatem w przypadku gdy jeden z [...] członków nie wywiązuje się z obligatoryjnego obowiązku wynikającego z art. 3a pkt 6 ustawy gpr, Grupa przestaje spełniać wymogi dotyczące minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych, która zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia powinna wynosić 5 członków. Pismem z [...] grudnia 2019 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa ARiMR z [...] listopada 2019 r. Organowi II instancji zarzuciła naruszenia przepisów: art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1026) poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie wynikające z przyjęcia, że stan faktyczny sprawy uzasadnia cofnięcie Spółdzielni uznania jako grupie producentów rolnych ze względu na niespełnienie przez jednego z członków Spółdzielni przesłanki uznania określonej w art. 3a pkt 6 ustawy gpr; art. 3a pkt 6 ustawy gpr polegające na błędnej wykładni użytego w tym przepisie pojęcia "wyprodukowanych przez siebie produktów"; art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 627) oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak rozpatrzenia ustaleń kontroli na miejscu w zakresie poziomu sprzedaży do grupy produktów wyprodukowanych przez M. S. w I i II roku działalności grupy; art. 7a § 1 kpa poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie, tj. zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony postępowania. Mając na względzie powyższe Strona wniosła o uchylenie decyzji organów ARiMR obydwu instancji i zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przypomnieć należy, że zasady uznania oraz cofania uznania grupy producentów rolnych określone zostały w: 1. ustawie z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz aktach wykonawczych do ww. ustawy: rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, ze względu na które mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 577 ze zm.), dalej "rozporządzenie z dnia 19 kwietnia 2016 r.", rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać plan biznesowy grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 237 ze zm.), dalej "rozporządzenie o biznesplanie"; 2. ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1888), dalej "ustawa o zmianach ustawy gpr", 3. ustawie z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505), dalej "ustawa o ARiMR". Ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, m.in. grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów w określonych w art. 2 celach (art. 3a pkt 1), działać na podstawie aktu założycielskiego (art. 3a pkt 3), każdy z producentów w każdym roku działalności grupy produkuje oraz sprzedaje do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona (art. 3a pkt 6). Podstawową zasadą działania grup producentów rolnych jest umieszczanie na rynku (sprzedaż) produktów wyprodukowanych w gospodarstwach członków grupy. Dla potrzeb spełniania kryteriów uznania przez grupę producentów rolnych ustawodawca wprowadził warunek określony w art. 3 oraz 3a ustawy gpr, wskazany wprost obowiązek corocznego, tj. w każdym roku działalności grupy, produkowania oraz sprzedawania do grupy producentów rolnych przez jej członków, co najmniej 80% wyprodukowanych przez nich produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona. W rozporządzeniu z dnia 19 kwietnia 2016 r. wskazano, że minimalna roczna wielkość produkcji towarowej, oznacza produkcję członków grupy i sprzedaną do tej grupy. Istotna jest zatem analiza pojęcia "minimalnej rocznej wielkości produkcji grupy producentów rolnych". W ocenie Sądu z powołanych przepisów wynika, że w każdym roku działalności Grupy na każdym jej członku ciąży obowiązek produkowania produktów lub grup produktów ze względu na które grupa została utworzona i sprzedania do Grupy co najmniej 80% produkcji. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność jak należy traktować produkty zgromadzone w magazynie członka Grupy. W ocenie Sądu nie jest zasadny postawiony organom administracji zarzut błędnej wykładni pojęcia "wyprodukowanych" użyty w art. 3a pkt 6 ustawy gpr, poprzez wyłączenie z zakresu tego pojęcia "produkcji" przed datą utworzenia grupy, jak i uznania, że zmagazynowanie przez członka Grupy części produktów "wyprodukowanych" w roku referencyjnym nie oznacza sprzedaży produktów w tym roku. Sąd podziela stanowisko organów administracji zgodnie z którym obowiązek corocznej sprzedaży co najmniej 80% produkcji, dotyczy produkcji zrealizowanej w tym samym roku. Na Grupie ciąży natomiast obowiązek skupu wytworzonych przez jej członków produktów. Oznacza to, że ewentualna konieczność magazynowania wytworzonych produktów spoczywa na Grupie, po ich skupie od członków. Następnie Grupa może w dowolnym dla siebie momencie wprowadzać do obrotu produkty nie naruszając art. 3a pkt 4 ustawy gpr oraz minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej grupy, wynikającej z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, ze względu na które mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (coroczne przychody grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach lub działach specjalnych produkcji rolnej członków grupy stanowią więcej niż połowę przychodów spółdzielni ze sprzedaży tych produktów lub grup tych produktów). W celu zakwalifikowania produktów wytworzonych przez członka grupy, dla produkcji roślinnej, należy przyjąć zakończenie cyklu produkcyjnego (tj. zbiór produktów rolnych przez członka grupy) oraz sprzedaż produktów do grupy, które muszą nastąpić nie wcześniej niż w dniu uznania grupy. Zarówno przesłanka "wytworzenia", jak i "sprzedaży" dotyczy członków grupy, a więc nie może dotyczyć produktów wytworzonych przez rolników, którzy jeszcze nie działali w ramach grupy producentów rolnych. Obie przesłanki muszą przy tym zostać spełnione łącznie. Wbrew argumentacji skargi, poza sprzedażą produktów, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miał także termin wytworzenia produktów sprzedanych Grupie w danym cyklu rozliczeniowym. Powtórzyć należy, że nie jest możliwe kwalifikowanie wielkości sprzedaży produktów wyprodukowanych przed dniem uznania grupy producentów rolnych a sprzedanych Grupie po tej dacie. Prawidłowo organ II instancji zwrócił uwagę, że potwierdzeniem powyższego toku rozumowania jest cel, w jakim ustanowiono ustawę o grupach, a mianowicie stworzenia możliwości systematycznej poprawy zorganizowania rynku produktów rolnych przez koncentracie podaży. Podstawową zasada działania grup producentów rolnych jest umieszczanie na rynku (sprzedaż) produktów wyprodukowanych w gospodarstwach członków grupy, zawartą w uzasadnieniu do ustawy o grupach. Koncentracja podaży oraz organizowanie sprzedaży produktów rolnych są obligatoryjnymi celami, jakie muszą być realizowane, aby podmiot mógł prowadzić działalność jako grupa producentów rolnych (art. 2 ustawy gpr). W toku postępowania ustalono, że jeden z członków grupy w I roku działalności Grupy wyprodukował łącznie [...] tony. Podstawą zakwestionowania spełnienia przez Grupę przesłanki wskazanej w art. 3 pkt 6 ustawy gpr był brak sprzedaży Grupie, co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona. Pozostała cześć produkcji została zmagazynowana i sprzedana w kolejnym roku działalności Grupy, co nie może zostać uznane za spełnienie przesłanki określonej w art. 3 pkt 6 ustawy gpr. W II roku działalności członek Grupy wyprodukował łącznie [...] tony, ale ponownie nie sprzedał Grupie co najmniej 80% produktów (do Grupy sprzedał 34,08 % produktów ze względu na które grupa została utworzona). Zgodnie z ustaleniami kontroli pozostała cześć produkcji (oprócz owsa, który został przeznaczony w całości na paszę dla zwierząt) została zmagazynowana i sprzedana w III roku działalności Grupy. Sprzedane przez niego w okresie II roku działalności Grupy produkty w ilości: [...] ton pszenicy i [...] ton rzepaku, pochodziły z zasiewów w 2017 r. i zostały zebrane przed datą rozpoczęcia II roku działalności Grupy, tj. [...] października 2017 r. Z raportu kontroli wynika, że M. S. w II roku działalności Grupy sprzedał poza Grupę [...] ton pszenicy wyprodukowanej w I roku działalności Grupy. Powyższe magazynowanie wyprodukowanych produktów przez M. S., zostało potwierdzone oświadczeniem członka Grupy (załącznik do raportu nr [...]). Istotne jest również, że Spółdzielnia nie zastosowała wobec M. S. żadnej z sankcji wskazanej w statucie Spółdzielni, co wskazuje na aprobatę przez Spółdzielnię takiego działania przez jej członka. Tym samym należało uznać, że zostały spełnione przesłanki wykreślenia grupy z rejestru i cofnięcia jej uznania z uwagi na nie wywiązanie się przez jednego członka Grupy - M. S. w I i II roku działalności z wyprodukowania i sprzedania do Grupy co najmniej 80 % produktów, ze względu na które Grupa została utworzona oraz nie zastosowania przez Spółdzielnię sankcji wobec ww. członka. Należy jednocześnie zauważyć, że Grupa składa się z [...] członków, a zatem w przypadku gdy jeden z [...] członków Grupy nie wywiązuje się z obligatoryjnego obowiązku wynikającego z art. 3a pkt 6 ustawy o grupach, Grupa przestaje spełniać wymogi wynikające z rozporządzenia MRiRW z dnia 19 kwietnia 2016 r. tj. wymów minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych, która zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia z dnia 19 kwietnia 2016 r. powinna wynosić 5 członków. W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 11 pkt 1 ustawy gpr. Odnosząc się do naruszenia art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, należy uznać go za bezpodstawny, albowiem sprawa dotyczy postępowania w sprawie cofnięcia uznania grupie producentów rolnych, a nie postępowania w sprawie o przyznanie pomocy finansowej. Zatem ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Niemniej jednak w ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Nie doszło do również naruszenia art. 107 § 3 kpa w zakresie braku rozpatrzenia ustaleń kontroli na miejscu. Stwierdzić bowiem należy, że organ I instancji przeprowadził kontrolę na miejscu w Grupie i u wszystkich jej [...] członków. Przedstawione w raporcie z kontroli na miejscu dane dotyczące wielkości produkcji zostały oparte na podstawie wniosków obszarowych złożonych za lata 2016, 2017 i 2018 oraz potwierdzone przez osoby kontrolowane. Informacje dotyczące wielkości sprzedaży potwierdzono na podstawie przedstawionych w trakcie kontroli na miejscu faktur sprzedaży oraz rejestrów sprzedaży. Zatem w sposób wyczerpujący zbadano sprawę i uzasadniono wydaną decyzję, a także obszernie wyjaśniono Stronie, stosownie do przepisów kpa, jak i ustawy o grupach zasadność przesłanek, które stanowiły o podjętym rozstrzygnięciu. Organy administracji wskazały także, które okoliczności faktyczne zostały wzięte pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. W odniesieniu do podniesionego przez Stronę zarzutu naruszenia art. 7a § 1 kpa poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść Strony postępowania, Sąd stwierdza, że nie zachodziły wątpliwości co to treści normy prawnej. Zatem organy nie były zobowiązane do dalszego interpretowania tego warunku w myśl art. 7a § 1 kpa. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym doprowadzić do uwzględnienia skargi. Skarżąca nie przedstawiła argumentów i dowodów przemawiających przeciwko zastosowaniu instytucji cofnięcia uznania organizacji producentów owoców i warzyw na gruncie prawidłowo ustalonego i w istocie niespornego stanu faktycznego. Przeprowadzone postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zgodne było z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, jak również z zasadami prowadzenia postępowania dowodowego, a ocena zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie była dowolna. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Wobec powyższego, jak również nie znajdując innych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.