II SA/Wa 2522/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego w związku ze zmianą kwoty uposażenia z tytułu nabycia prawa do dodatku za długoletnią służbę wojskową oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prokurator Generalny decyzją z [...] kwietnia 2021r. nr [...] utrzymał w mocy wydaną wobec A. S. (zwany dalej "Skarżącym") decyzję Prokuratora Generalnego z [...] marca 2021r. w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego od [...] lutego 2017r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu Prokurator Generalny wskazał, że decyzje wydano w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lutego 2018r. sygn. akt IISA/WA941/17 i wyjaśnił, że Skarżącego powołano od [...] marca 2009r. na stanowisko prokuratora [...] Prokuratury Okręgowej (decyzja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z [...] marca 2009r.). Zastępca Prokuratora Generalnego - Naczelny Prokurator [...] powołał Skarżącego do pełnienia funkcji [...] - prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Skarżący objął to stanowisko [...] marca 2009r. Skarżącego, na podstawie decyzji Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016r. nr [...], przeniesiono z dniem [...] kwietnia 2016r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej [...] Prokuratury Okręgowej" i prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku (art. 41 § 1 ustawy z 28 stycznia 2016r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze - Dz.U. z 2016r., poz. 178, zwana dalej "przepisami wprowadzającymi"). Ww. przepis odnosi się do prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych, którzy nie zostali powołani do prokuratur okręgowych i do prokuratorów będących i niebędących żołnierzami zawodowymi. Pojęcie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", o którym mowa w tym przepisie wskazuje na zachowanie prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku, w kwocie przysługującej w dniu wynagrodzenia, wynikającej ze stawki przysługującej w dniu przeniesienia. Zgodnie z art. 41 § 2 ww. ustawy kwota ta podlega waloryzacji w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej. Art. 80 ust. 2 ustawy z 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016r., poz. 1726 ze zm., zwana dalej "u.s.w.ż.z.") stanowi, że w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. Wysokość dodatku wyrównawczego jest uzależniona każdorazowo od przyrównania do znajdującego się w identycznej sytuacji zawodowej prokuratora niebędącego żołnierzem zawodowym. W przypadku Skarżącego - do prokuratora niebędącego żołnierzem zawodowym, którego przeniesiono w trybie art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, a zatem do prokuratora z takim samym stażem pracy, który zachował prawo do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku, w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego, tożsamej stawce przysługującej Skarżącemu w zniesionej [...] Prokuraturze Okręgowej w [...]. Miesięczna kwota uposażenia Skarżącego na zajmowanym stanowisku służbowym prokuratora prokuratury rejonowej w dziale do spraw [...] Prokuratury Rejonowej w [...] wynosi [...] zł, a jej składnikami są: stawka grupy uposażenia U:[..] – [...] zł + dodatek za długoletnią służbę wojskową - 20% należnego uposażenia zasadniczego – [...] zł. Należność tą w pełnej wysokości uwzględniono przy określaniu wynagrodzenia Skarżącego jako prokuratora. W związku z tym Prokurator Generalny przyjął, że Skarżącemu przyznano dodatek wyrównawczy prawidłowo od [...] lutego 2017r., zgodnie z art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności albo o uchylenie obu ww. decyzji Prokuratora Generalnego i zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych, z uwzględnieniem wynagrodzenia radcy prawnego, z uwagi na naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, przesądzających o nieważności zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że sprawa dotyczy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) i wydano ją z rażącym naruszeniem art. 41 § 1 i 2 przepisów wprowadzających w zw. z art. 123 i art. 124 ustawy z 28 stycznia 2016r. - Prawo o prokuraturze (Dz.U. poz.177 ze zm., zwana dalej "u.P.p.") i w zw. z Komunikatem Prezesa GUS z 9 sierpnia 2016r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016r. i art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz z rażącym naruszeniem art. 76 k.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a także z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo omówił ww. zarzuty, podkreślając, że pełnił zawodową służbę wojskową, ostatnio na stanowisku służbowym: - [...] - prokurator [...] prokuratury okręgowej [...] - wydział śledczy, [...] Prokuratura Okręgowa w [...] ([...]), - etat [...], [...], [...],[...], U:[...], WK:[...], co wynika z pkt 66. decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2012r. nr [...]. Stosownie do art. 76 k.p.a. nie przeprowadzono dowodu przeciwko treści tej decyzji. Ponadto na potrzeby określenia dodatku wyrównawczego, w uzasadnieniu decyzji [...] Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] stycznia 2016r. nr [...], przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy na 2016r., wyraźnie wskazano, że "stanowiskiem równorzędnym w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury jest u Skarżącego stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej, pełniącego funkcję naczelnika wydziału w prokuraturze okręgowej". Skarżący zajmował stanowisko służbowe "[...] wydziału - prokuratora [...] prokuratury okręgowej". Okoliczność, że w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury nie było takiego stanowiska, w sprawie nie ma istotnego znaczenia, gdyż Skarżący nie zajmował takiego stanowiska w prokuraturze [...], której struktura organizacyjna była odrębna, właściwa strukturze organizacyjnej jednostki wojskowej, jaką była [...] Prokuratura Okręgowa w [...], co do [...] kwietnia 2016r. nie budziło wątpliwości. Prokuratorzy będący żołnierzami zawodowymi, pełniąc służbę w dotychczasowych wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, pełnili służbę wojskową w jednostkach wojskowych, jakimi były dotychczasowe wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury, w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 u.s.w.ż.z., a więc funkcjonujących na podstawie etatu nadanego przez Ministra Obrony Narodowej, określającego ich strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tych jednostkach. Pojęcie "stanowisko służbowe" definiuje art. 6 ust. 1 pkt 3 u.s.w.ż.z. Do ustalenia, jakie faktycznie stanowisko zajmował dotychczas Skarżący, wystarczające więc było odwołanie się do odpowiedniego stanowiska określonego w etacie ww. jednostki wojskowej – [...]. Do tego etatu odwoływała się ww. decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...], wyznaczająca skarżącego na stanowisko "[...] - prokurator [...] prokuratury okręgowej". Ww. etat jednostki wojskowej jest również dokumentem urzędowym, którego moc dowodowa nie została obalona w postępowaniu administracyjnym. Stanowiska w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury były określane w oparciu o przepisy u.s.w.ż.z. i nie odpowiadały nazewnictwem stanowiskom prokuratorów w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Z tego też powodu niektóre zakresy czynności, którym w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury przyporządkowywane były funkcje (np. naczelnika wydziału w prokuraturze okręgowej), w jednostkach wojskowych wchodziły w zakres stanowiska służbowego żołnierza zawodowego. Z identycznym rozwiązaniem organizacyjnym mamy do czynienia w przypadku sędziów sądów wojskowych. Skoro prokurator wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury pełnił służbę na stanowisku określonym przepisami u.s.w.ż.z., nie sposób nie uwzględnić okoliczności, że przepisy te przewidują powierzenie żołnierzowi zawodowemu funkcji tylko w przypadkach przewidzianych art. 25a u.s.w.ż.z. z czym związane jest przyznanie dodatku funkcyjnego, o którym mowa w art. 80 ust. 1 pkt 5 u.s.w.ż.z. Przepis nie obejmuje prokuratorów byłych prokuratur wojskowych, tzn. że nie można było powierzyć im funkcji ani przyznać dodatku funkcyjnego. Skarżący w tej sytuacji i w związku z art. 19 ust. 1 pkt 1 u.s.w.ż.z. mógł pełnić służbę wyłącznie na stanowisku służbowym. Dlatego dotychczasowe stanowisko brzmiało "[...] wydziału - prokurator [...] prokuratury okręgowej". Ustalenia Prokuratora Generalnego, jakie stanowisko służbowe ostatnio zajmował Skarżący, są więc sprzeczne z dokumentami urzędowymi stanowiącymi materiał dowodowy sprawy, przez co zaskarżona decyzja nie tylko rażąco narusza art. 76 k.p.a., ale także uchybia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Dodatkowo uposażenie prokuratorom byłych prokuratur wojskowych przyznawano także na podstawie przepisów u.s.w.ż.z. Skarżącemu nie mógł więc być przyznany dodatek funkcyjny, bo przepisy te nie przewidywały takiego dodatku. Prawidłowa była więc ww. decyzja [...] Prokuratora Okręgowego w [...] nr [...], przyznająca Skarżącemu od [...] stycznia 2016r. dodatek wyrównawczy [...] zł), stanowiący różnicę między wynagrodzeniem, jakie przysługiwałoby równorzędnemu prokuratorowi powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, pełniącemu funkcję [...] wydziału w prokuraturze okręgowej, a uposażeniem przysługującym Skarżącemu z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku [...] wydziału - prokuratora [...] prokuratury okręgowej: [...] zł. Skarżący otrzymywał na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym uposażenie miesięczne – [...] zł, wynikające z dokumentu urzędowego - ostatecznej decyzji [...] Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] stycznia 2016r. nr [...], której nie obalono dowodem przeciwnym w postępowaniu administracyjnym. Skarżący przytoczył treść art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. i wskazał, że przeniesiono go ostateczną decyzją Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016r., znak: [...], na podstawie art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, od [...] kwietnia 2016r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. W następstwie ww. decyzji, Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] kwietnia 2016r. nr [...] stwierdził, że Skarżącego zwolniono z ww. stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i pełni zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych - powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Skoro Skarżący z mocy prawa zachował tytuł wojskowego prokuratora okręgowego, to zachował też prawo do uposażenia w dotychczasowej wysokości. Zdaniem Skarżącego do [...] zł powinno odnosić się rozstrzygnięcie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" zawarte w ww. decyzji Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016r., na mocy art. 41 § 1 przepisów wprowadzających. Prokurator Generalny w decyzji z [...] marca 2021r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, ustalił na nowo wynagrodzenie Skarżącego przez jego obniżenie, dlatego decyzje te dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – ww. decyzją Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016r., co powinno stanowić wystarczającą przyczynę stwierdzenia ich nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżący wskazał też, że nawet, gdyby hipotetycznie przyjąć, że ewentualnie dopuszczalne było wydanie kolejnej decyzji, bez wcześniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji odnoszącej się do wynagrodzenia Skarżącego, to zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja rażąco narusza art. 41 § 1 przepisy wprowadzające. Prokurator przeniesiony w jego trybie ww. przepisu zachowuje prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Ustalenie w takim przypadku wynagrodzenia niższego, stanowi ewidentną obrazę prawa, która powinna być oczywista dla przeciętnego prawnika zaznajomionego z przepisami o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i praktyką ich stosowania. Skarżący uznał też, że Prokurator Generalny zamiast przepisów przejściowych, zastosował przepisy nowe, co również powinno być wystarczającą przyczyną do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ww. decyzje odnosiły się do pierwszej waloryzacji wynagrodzenia prokuratora od [...] stycznia 2017r., która powinna uwzględniać dotychczasową wysokość wynagrodzenia prokuratora, w tym wysokość dodatku wyrównawczego, ustalonego w ww. decyzji [...] Prokuratora Okręgowego w [...] nr [...]. Waloryzacja w tym przypadku powinna polegać na zwiększeniu wynagrodzenia, w związku z czym ustalony dodatek wyrównawczy powinien być wyższy. Ustalony od [...] lutego 2017r. dodatek wyrównawczy jest jednak niższy od dodatku przyznanego Skarżącemu od [...] stycznia 2016r., co rażąco narusza przepisy art. 41 § 1 i 2 przepisów wprowadzających w zw. z art. 123 i art. 124 u.P.p. i w zw. z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 sierpnia 2016r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016r. 3. Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: 1. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz.137 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ww. akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), albo naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. Sąd, mając powyższe okoliczności na uwadze, podkreśla, że w toku oceny zasadności skargi, uznał, że nie były zasadne najdalej idące zarzuty skargi, dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Potrzeba wydania zaskarżonych decyzji wynikła z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lutego 2018r. sygn. akt IISA/Wa914/17. Z ww. orzeczenia wynikało, że właściwym w sprawie wydania decyzji o przyznaniu dodatku wyrównawczego Skarżącemu był Prokurator Generalny, a nie Prokurator Okręgowy. W świetle bowiem regulacji zawartej art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji we wskazanych wyżej sprawach w jego imieniu. WSA w Warszawie z ww. względów uznał, że Prokurator Okręgowy wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisów właściwości, a Prokurator Generalny, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą nieważnością, sam zaś rażąco naruszył prawo - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Naruszenie to obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jaki i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego z lutego 2017 r., z przyczyn przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Ocena prawna dokonana przez WSA w Warszawie w ww. orzeczeniu była, na mocy art. 153 P.p.s.a., wiążąca w sprawie. Tym samym Prokurator Generalny był właściwy do wydania omówionych w stanie faktycznym sprawy ww. decyzji i w ten sposób nie mógł dopuścić się rażącego naruszenia prawa. Sąd wskazuje ponadto, że na podstawie art. 31 § 1 przepisów wprowadzających zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury, m.in. wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. Obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z u.s.w.ż.z. przejął, zgodnie z art. 32 przepisów wprowadzających, Prokurator Generalny. Stosownie do art. 36 § 1 przepisów wprowadzających Prokurator Generalny przenosi prokuratorów (...), których nie powołał do Prokuratury Krajowej na inne stanowisko służbowe w poszczególnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem (...) prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku (...). Sąd stwierdza, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., że Skarżący podnosi, że Prokurator Generalny, wydając ww. decyzję z [...] kwietnia 2016r. nr [...], rozstrzygnął kwestię dotyczącą wysokości należnego mu uposażenia łącznego po przeniesieniu na nowe stanowisko służbowe, w związku z likwidacją wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Wniosek swój wywodzi z zawartego w ww. decyzji zwrotu, że przeniesienie to następuje "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku". W konsekwencji uważa, że powinien otrzymywać, po przeniesieniu, uposażenie łączne w dokładnie takiej kwocie, jaką otrzymywał na stanowisku [...] wydziału w [...] Prokuraturze Okręgowej w [...], bez konieczności wydawania w tym względzie kolejnej decyzji stricte finansowej. Jej wydanie to powrót do sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ostatecznie, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Sąd stanowiska tego nie podziela, uznając, że w sprawie nie naruszono art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie Sądu Prokurator Generalny, wydając ww. decyzję z [...] kwietnia 2016r. nr [...], działał w celu usytuowania Skarżącego w strukturach prokuratury powszechnej. W decyzji tej wskazano nowe stanowisko: "prokurator prokuratury rejonowej" i miejsce pełnienia służby:[...]. Pozostałe elementy decyzji nawiązują do obowiązków z art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, który określa zasady, na jakich ma nastąpić przeniesienie (czyli z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej [...] Prokuratury Okręgowej" oraz z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku). Zwrócić należy ponadto uwagę, że ww. decyzja Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016r. nie była decyzją administracyjną, ale poleceniem służbowym, od którego można było wnieść sprzeciw na mocy art. 43 § 1 przepisów wprowadzających. Aby powyższe polecenie służbowe zrealizować konieczne było utworzenie konkretnego stanowiska służbowego. Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny w decyzji z [...] sierpnia 2016r. nr [...] wyznaczył Skarżącemu stanowisko służbowe - prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do spraw [...] Prokuratury Rejonowej w [...]. Stanowisko to jest zaszeregowane do stopnia etatowego [...] i grupy uposażenia U: [...]. W konsekwencji konieczne było wydanie przez Prokuratora Generalnego decyzji finansowej, ustalającej wysokość przysługującego Skarżącemu uposażenia łącznego, w której szczegółowo określono poszczególne jego składniki – decyzji z [...] kwietnia 2016r. nr [...] Wydanie ww. decyzji było zatem niezbędne do ustalenia warunków zatrudnienia Skarżącego. Nie sposób w związku z tym uznać, że w sprawie naruszono art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego z rażącym naruszeniem art. 41 przepisów wprowadzających, w związku z art. 123 i art. 124 u.P.p. Nie był również naruszony art. 76 k.p.a., gdyż nie było potrzeby prowadzenia przeciwdowodu w odniesieniu do ww. decyzji Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016r. nr [...]. W sprawie nie kwestionowano zajmowania przez Skarżącego stanowiska [...] wydziału – prokuratora [...] Prokuratury Okręgowej w [...]. Tym samym niezrozumiałe jest odwoływanie się przez Skarżącego do naruszenia i to w stopniu rażącym art. 76 k,p.a., także w odniesieniu do decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2012r. nr [...]. Skoro Prokurator Generalny nie podważał ww. decyzji, to nie był zobowiązany do przeprowadzenia wobec nich przeciwdowodu w rozumieniu art. 76 k.p.a. Sąd stwierdza ponadto, że z akt sprawy wynika, że Skarżący przed przeniesieniem do prokuratury rejonowej, zajmował stanowisko prokuratora [...] Prokuratury Okręgowej w [...]. Stanowisko to było zaszeregowane do grupy uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych U: [...], co powoduje, że wysokość wojskowego uposażenia Skarżącego wynosiła [...] zł (stawka zachowana dla grupy uposażenia U: [...] – [...] zł + dodatek za długoletnią służbę wojskową – [...] zł). Należność ta stanowiła podstawę do ustalenia łącznego uposażenia Skarżącego przez ustalenie wysokości przysługującego mu dodatku wyrównawczego. W decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z [...] sierpnia 2016r. nr [...] wyznaczono Skarżącego na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...]. Stanowisko to jest zaszeregowane do stopnia etatowego [...] i grupy uposażenia U: [...], które wynosiło – [...] zł. Tym samym poprzednia stawka wojskowego uposażenia zasadniczego U: [...] – [...] zł była niższa. Ustalenie zatem wojskowego uposażenia Skarżącego w ww. decyzji było zgodne z art. 79 u.s.w.ż.z. 4. Zdaniem Sądu również pozostałe zarzuty skargi nie mogły być uznane za zasadne. W sprawie nie naruszono art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z., zgodnie z którym w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego, pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych, jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. Dopiero tak ustalone uposażenie łączne odpowiadało wynagrodzeniu prokuratora i podlegało zachowaniu na mocy art. 41 § 1 przepisów wprowadzających. Istota sporu w sprawie sprowadza się ponadto do ustalenia, czy użyte przez ustawodawcę w art. 41 § 1 przepisów wprowadzających określenie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" obejmuje swym zakresem także dodatek funkcyjny (w omawianym przypadku jego równowartość), który Skarżący otrzymywał jako naczelnik wydziału w ramach piastowanej funkcji w ramach stanowiska służbowego. Rozważając tę kwestię, należy zwrócić uwagę, że wykładni zwrotu "wynagrodzenie prokuratora na zajmowanym stanowisku" dokonał Sąd Najwyższy na tle regulacji, związanych z reformą ustrojową powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury w 2010r., zawartej w art. 19 ust. 4 ustawy z 9 października 2009r. o zmianie ustawy o prokuraturze (Dz.U. Nr 178, poz. 1375 ze zm.). Sąd Najwyższy w wyroku z 30 października 2012r., wydanym w sprawie sygn. akt II PK 70/12, zwrócił uwagę na występujące w u.P.p. pojęcia "zajmowanego stanowiska" i "pełnionej funkcji". Katalog stanowisk prokuratorskich zawarty był w art. 6 ust. 1 u.P.p. Od zajmowania "stanowiska prokuratorskiego" w prokuraturze odpowiedniego szczebla należy odróżnić, zdaniem Sądu Najwyższego, pełnienie określonych "funkcji" przez prokuratorów. Wyrok ten bazował na wcześniejszej uchwale Sądu Najwyższego z 16 marca 2010r. sygn. akt I PZP 3/10, dotyczącej analogicznej kwestii odnoszącej się do stanowisk sędziowskich. Sąd, podzielając powyższe stanowisko Sądu Najwyższego, stwierdza, że dodatek funkcyjny jest składnikiem wynagrodzenia prokuratora, który przysługuje mu "w związku z pełnioną funkcją", a nie "w związku z zajmowanym stanowiskiem". Skoro zatem ustawodawca w art. 36 § 1 przepisów wprowadzających wskazał – jako podstawę odniesienia – wynagrodzenie "na dotychczas zajmowanym stanowisku", to w skład tego wynagrodzenia, jak trafnie przyjął Prokurator Generalny w wydanych w sprawie decyzjach, nie wchodzi dodatek funkcyjny z tytułu sprawowania funkcji naczelnika wydziału. Dodatek ten przysługiwał bowiem Skarżącemu w związku z pełnioną funkcją, a nie w związku z zajmowanym stanowiskiem prokuratora. Wbrew zatem stanowisku Skarżącego ochroną objęto jedynie tą część wynagrodzenia Skarżącego, która posiadała cechę trwałości. Dodatek funkcyjny takiej cechy nie posiada, gdyż z natury rzeczy jest przypisany do określonej funkcji, która pełniona jest czasowo. Przepisy wprowadzające, w odniesieniu do określenia zasad zachowania wynagrodzenia przy przeniesieniu na inne stanowisko (w praktyce niższe - art. 36 § 1 i art. 41 § 1), dotyczą wszystkich prokuratorów. Z przytoczonego wyżej stanowiska Sądu Najwyższego wynika wprost, że wszystkim prokuratorom cywilnym, przeniesionym na niższe stanowiska, zachowano prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, czyli bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego. Nie jest zatem trafne dowodzenie, że prokuratorom, będącym żołnierzami zawodowymi, należy zachować w dodatku wyrównawczym także kwotę odpowiadającą dodatkowi funkcyjnemu. Prowadziłoby to bowiem do zróżnicowania wynagrodzeń prokuratorów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Jest to nieprawidłowe. Przyjmując tok rozumowania Skarżącego, należałoby uznać, że gdyby doszło do przeniesienia prokuratora do nowej jednostki organizacyjnej i powierzono mu określoną funkcję, to prokurator do spraw wojskowych w ramach dodatku wyrównawczego otrzymywałby w rzeczywistości równowartość kwot dwóch dodatków funkcyjnych, tzn. "zachowanego" - traktowanego jako immanentny składnik wynagrodzenia na stanowisku oraz należnego z tytułu wykonywania obecnie danej funkcji. Byłoby to sprzeczne z sensem przepisów i zamiarem ustawodawcy, zinterpretowanym trafnie w ww. wyroku Sądu Najwyższego. Jakkolwiek Skarżący w skardze odwołuje się do innego sposobu naliczania uposażenia prokuratorów, będących żołnierzami zawodowymi w porównaniu z prokuratorami będącymi osobami cywilnymi, wskazując, że inne są składniki tych należności, tym niemniej Sąd podnosi, że stosownie do art. 36 § 1 i art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, prokuratorzy, będący żołnierzami zawodowymi powinni otrzymywać świadczenie z tytułu wykonywania swoich obowiązków prokuratorskich dokładnie takie samo, jak ich odpowiednicy cywilni, a nie wynagrodzenie wyższe. Sąd w związku z tym przyjmuje, że Prokurator Generalny wydając w sprawie ww. decyzje nie naruszył przepisów art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. Decyzja wydana w pierwszej instancji zawiera wyliczenie wysokości przysługującego Skarżącemu dodatku wyrównawczego, z wyszczególnieniem poszczególnych składowych tej należności. Powołano przy tym odpowiednie przepisy normujące tę kwestię. Prokurator Generalny, wydając zaskarżoną decyzję logicznie i przekonująco wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie, mając na względzie obowiązujące przepisy prawa, jak też zebrane dokumenty. 5. Sąd uznał więc, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie, zatem skarga, na mocy art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu.