II SA/Wa 2859/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant referent stażysta Aneta Kardas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2020 r. sprawy ze skargi P.R. na decyzję Rektora Uniwersytetu Warszawskiego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego oddala skargę Rektor Uniwersytetu W. (dalej Rektor UW) decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana P.R.(dalej Student/Skarżący) od decyzji Komisji Stypendialnej dla Studentów Instytutu Filozofii (dalej Komisja) z dnia [...] czerwca 2019 r. o nieprzyznaniu stypendium socjalnego na rok akademicki 2018/2019, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o nieprzyznaniu Studentowi stypendium socjalnego na rok akademicki 2018/2019. Komisja decyzją z [...] czerwca 2019 r., odmówiła przyznania Studentowi stypendium argumentując, że dostarczone przez niego dokumenty nie pozwalają ani na obliczenie wysokości dochodu na osobę w jego rodzinie ani na ocenę, czy znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej. Jej zdaniem przedstawione przez Studenta dowody nie potwierdzają zaistnienia okoliczność wskazanych w przepisie z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. 2017 r. poz. 2183 ze zm. dalej p.s.w.) w związku z art. 273 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. poz. 1669 dalej przepisy wprowadzające), tj. Student nie wykazał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Zdaniem Komisji dostarczone przez Studenta dokumenty są niewystarczające, by Komisja mogła obliczyć dochód na osobę w rodzinie studenta oraz mogła stwierdzić czy jest w trudnej sytuacji materialnej. W związku z powyższym odmówiła przyznania stypendium. W odwołaniu złożonym w terminie Student kwestionował ustalenia dokonane przez Komisję. Rektor U[...] zaskarżoną decyzją uchylił decyzję Komisji w całości i orzekł o nieprzyznaniu Studentowi stypendium socjalnego na rok akademicki 2018/2019. Wskazał, że w związku z tym, że do dnia wydania niniejszej decyzji Rektor Uniwersytetu W. nie powołał jeszcze Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów na nową kadencję, organem właściwym do załatwienia sprawy stał się Rektor U[...]. Wskazał, że zgodnie z § 4 Zarządzenia nr 142 Rektora Uniwersytetu W. z dnia 1 października 2019 r. (Monitor UW 2019 r. poz. 318) w sprawie wprowadzenia Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu W. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie zarządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Nadto w związku z tym, że wniosek Studenta dotyczy przyznania stypendium socjalnego na rok akademicki 2018/2019, zgodnie z art. 273 ust. 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o szkolnictwie wyższym, do rozpatrzenia wniosku stosuje się przepisy ustawy o szkolnictwie wyższym i Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu W., wprowadzonego Zarządzeniem Nr 33 Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] września 2011 r. Wskazał, że obowiązek odpowiedniego stosowania w postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Choć decyzje organów uczelni w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracji publicznej, to jednak skoro zostały poddane kontroli pod względem zgodności z prawem prowadzonej przez sąd administracyjny, muszą spełniać przynajmniej podstawowe wymogi umożliwiające przeprowadzenie tej kontroli. Podniósł, że rozpatrując sprawę ponownie a nie rozpatrując tylko argumenty odwołania, zbadał sprawę w jej całokształcie, w szczególności prowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził, że decyzja Komisji została wydana w oparciu o nieprawidłowo ustalony - z winy samego Studenta - stan faktyczny. Nadto Komisja nie sporządziła protokołu z posiedzenia, na którym wydano decyzję (podpisaną zgodnie z art. 177 ust. 4. ustawy o szkolnictwie wyższym przez przewodniczącą Komisji), co, uniemożliwia stwierdzenie, że wszyscy członkowie wymienieni w osnowie decyzji brali udział jej wydaniu. Podniósł, że te okoliczności przesądziły o konieczności uchylenia decyzji Komisji. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazała, iż nie zgadza się z zaprezentowaną interpretacją przepisu art. 184 ust. 5 p.s.w. Uznał, iż cała treść art. 184 p.s.w. nie reguluje w żaden sposób okresu studiów (w sensie ich trwania), tylko dotyczy świadczeń pomocy materialnej. Skarżący stwierdził więc, iż może korzystać ze świadczeń socjalnych (stypendiów dla najlepszych studentów, stypendiów socjalnych, stypendiów socjalnych zwiększonych z tytułu zamieszkiwania w domu studenckim lub innym obiekcie, zapomóg) nie dłużej niż przez 3 lata na studiach II stopnia. Zdaniem Skarżącego, ustawodawcę nie interesuje, ile lat Skarżący będzie studiował na studiach drugiego stopnia, ponieważ realizacja programu nauczania po wejściu w życiu procesu bolońskiego jest o wiele bardziej skomplikowana i nie każde studia II stopnia trwają 2 lata, gdyż czasami student, chcąc kontynuować studia na innym kierunku, musi zrealizować różnice programowe wynikające z obligatoryjnego uzupełnienia niezbędnych podstaw nauczania w danej dziedzinie wiedzy, jak to było w jego przypadku, gdy kontynuował studia II stopnia na [...] po ukończeniu studiów I stopnia na [...]. W tej sytuacji Skarżący uznał, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie interpretacji art. 184 ust. 5 p.s.w. opiera się na nadinterpretowaniu przepisów i nijako "pomaganiu" ustawodawcy poprzez dopisywanie do ustępu artykułu zwrotów, których tam nie ma, co tworzy pole do nadużyć prawnych. Skarżący wskazał, że ustawodawca wyszedł poniekąd z "pomocną dłonią" w stosunku do studentów na studiach II stopnia, określając okres pobierania stypendiów na maksymalnie 3 lata (pomimo tego, że w większości przypadków studia II stopnia trwają 2 lata), podobnie jak w ogóle nie określił (ustawodawca) okresu pobierania świadczeń dla studentów na studiach I stopnia, gdzie można te świadczenia pobierać przez dowolny okres czasu w przypadku (w założeniu, że student nie ukończył studiów I stopnia) podjęcia innych studiów, rezygnacji lub skreślenia z listy studentów. Skarżący stwierdził, iż ustawodawca założył, że skoro student posiada wyższe wykształcenie (ukończone studia licencjackie), to ma lepsze perspektywy na rynku pracy, dlatego może kontynuować naukę na studiach II stopnia, ale państwo może go wspierać finansowo przez uczelnię nie dłużej niż przez 3 lata, gdy np. w jego planach, jako studenta, studia II stopnia będą trwały 4 lata. Ponadto Skarżący uznał, że może zrezygnować ze studiów i pójść na inne, i jeśli sytuacja tego wymaga - starać się o stypendium socjalne. Zdaniem Skarżącego, ważne jest tylko to, że w trakcie studiów magisterskich może on o taką pomoc prosić tylko przez 3 lata, są to dowolnie wybrane lata, a więc nawet, jeśli będzie on studiował 4 lata, jeśli w międzyczasie nie zdobędzie tytułu magistra. Według Skarżącego, czas nie ma tutaj znaczenia, lecz istotna jest tylko trudna sytuacja dająca podstawę do przyznania stypendium. W jego przekonaniu to na nim spoczywa obowiązek udowodnienia, że pomoc, o którą prosi rzeczywiście mu się należy. Skarżący uznał, że stwierdzenie "nie dłużej niż przed okres 3 lat" nie jest w art. 184 ust. 5 cyt. ustawy zastrzeżone, a więc nie ma zastrzeżenia, że muszą to być 3 lata kolejno następujące po sobie. W tej sytuacji Skarżący zarzucił, że OKSS mylnie uważa, iż wsparcie mu się nie należy, bo wykorzystał okres trzech lat, gdzie miał on status studenta. Gdy tymczasem, według Skarżącego, istnieje pojęcie czynnego i biernego studiowania, gdzie np. student z racji zdarzeń losowych, np. choroby lub ciąży, musi przerwać naukę, ale nie traci statusu studenta. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Rektora U[...] z dnia [...] listopada 2019 r. uchylająca w całości decyzję Komisji z dnia [...] czerwca 2019 r. i orzekająca o nieprzyznaniu Studentowi stypendium socjalnego na rok akademicki 2018/2019. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę wspomnianego aktu lub czynności organu z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Przepis art. 70 ust. 4 Konstytucji RP wskazuje, że "Władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. W tym celu tworzą i wspierają systemy indywidualnej pomocy finansowej i organizacyjnej dla uczniów i studentów. Warunki udzielania pomocy określa ustawa". Zgodnie z art. 173 ust. 1 p.s.w., student może ubiegać się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie: 1) stypendium socjalnego; 2) stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych; 3) stypendium rektora dla najlepszych studentów; 4) stypendium ministra za wybitne osiągnięcia oraz 5) zapomogi. Określone w art. 173 ust. 1 p.s.w., prawo do pomocy materialnej przysługuje studentowi, czyli osobie kształcącej się na studiach wyższych (art. 2 ust. 1 pkt 18k p.s.w.), które ustawa definiuje jako studia pierwszego stopnia, studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie, prowadzone przez uczelnię do tego uprawnioną (art. 2 ust. 1 pkt 5 p.s.w.). Ustawa o szkolnictwie wyższym w art. 184 ust. 5 p.s.w. - dla wszystkich form pomocy materialnej przewiduje przesłankę negatywną, której spełnienie przesądza o braku możliwości przyznania studentowi m.in. stypendium socjalnego. Zgodnie z treścią tego przepisu, studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173 p.s.w., chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat. Jedną z form pomocy materialnej jest - zgodnie z art. 179 ust. 4 p.s.w. - stypendium socjalne. Stosownie do art. 179 ust. 1 p.s.w. stypendium socjalne może otrzymać student znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej. Ustęp 2 przywołanego artykułu wskazuje, że rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego ustala wysokość dochodu na osobę w rodzinie studenta uprawniającą do ubiegania się o stypendium socjalne. Zdaniem Sądu funkcjonalna i systemowa wykładnia art. 179 ust. 1 w zw. art. 179 ust. 8 i 9 oraz (wspierająco) 183 ust. 1 p.s.w. prowadzić musi do wniosku, że otrzymanie przez studenta stypendium socjalnego uwarunkowane jest łącznym spełnieniem dwóch kryteriów: (1) znajdowania się w trudnej sytuacji materialnej oraz (2) posiadania dochodu na osobę w rodzinie nie wyższego niż ten ustalony przez rektora. Pojęcie "trudnej sytuacji materialnej" nie jest równoznaczne pojęciu "wysokości dochodu na osobę w rodzinie studenta" (nie wyższej od tej ustalonej przez rektora na podstawie art. 179 ust. 2 p.s.w.), to zarazem - co do zasady - znajdowanie się przez studenta w trudnej sytuacji materialnej uznaje się za udowodnione, gdy odpowiednio udokumentowany i obliczony zgodnie z przepisami p.s.w. i u.ś.r. dochód na osobę w rodzinie nie przekracza wysokości ustalonej przez rektora, a stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 184 ust. 5 p.s.w. studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173, chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat. Treść tego przepisu wielokrotnie była przedmiotem orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także wyroku Trybunału Konstytucyjnego (w zakresie zgodności przywołanego przepisu z art. 32 w zw. z art. 2 i art. 70 ust. 4 Konstytucji; sygn. akt K 40/12), przy czym w większości przypadków wyroki sądów administracyjnych skupiały się na takiej wykładni przepisu, która akcentuje ograniczenia do otrzymania świadczeń pomocy materialnej przez osoby posiadające tytuł magistra lub równorzędny oraz przez osoby ubiegające się o świadczenia na studiach I stopnia po ukończeniu innych studiów I stopnia. Norma zawarta w powyższym przepisie jednoznacznie wskazuje, że uprawnienie studenta do uzyskania m.in. stypendium socjalnego wygasa z chwilą ukończenia przez studenta jednego kierunku studiów, jeżeli student po ukończeniu studiów pierwszego stopnia nie kontynuuje tych studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra. Jeżeli przesłanka kontynuacji jest spełniona, może ubiegać się o przyznanie stypendium nie dłużej jednak, niż przez okres trzech lat. Okres trzech lat odpowiada okresowi studiów drugiego stopnia (art.166 ust. 4 ustawy). Warunkiem wskazanego w tym przepisie prawa do stypendium socjalnego jest zatem kontynuacja, jednakże nie dłużej niż przez okres 3 lat studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra (lub równorzędnego). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż kontynuacja, o której mowa w art. 184 ust. 5 ustawy może obejmować również podjęcie jednolitych studiów umożliwiających uzyskanie tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego (np. wyrok WSA w Białymstoku z 13 sierpnia 2013 r. sygn. II SA/Bk 203/13 opub. orzeczenia nsa.gov.pl). Taka sytuacja miała miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy, gdyż skarżący student studiował w następujących okresach: 1) [...].10.2003 – [...].09.2004 - politologia na UW, studia jednolite magisterskie, nieukończone; 2) [...].10.2004 – [...].09.2007 - politologia, Szkoła Wyższa im. Bogdana Jańskiego, ukończone; 3) [...].10.2007 – [...].05.2008 - socjologia, SWPS, nieukończone; 4) [...].10.2012 – [...].03.2015 - filozofia, UKSW, nieukończone. Student pominął w swoim oświadczeniu informację o stopniu studiów i ich formie. Niemniej jednak Rektor U[...] ustalił te fakty w oparciu o dane w USOS, POL-on i udzielone przez Studenta na spotkaniu z OKSS [...] września 2019 r.. Organ stwierdził, że: a) Student ukończył studia I stopnia na kierunku politologia, potwierdzone wydaniem dyplomu [...] października 2007 r.; b) posiadał statusu studenta studiach II stopnia na kierunku socjologia (SWPS) od [...] października 2007 r. do [...] maja 2008 r. (8 miesięcy); c) posiadał statusu studenta na studiach II stopnia na kierunku filozofia od [...]października 2012 r. do [...]marca 2015 r. (30 miesięcy); d) posiada status studenta na studiach II stopnia na kierunku (JAKIE). Wobec powyższego wykładnia art. 184 ust. 5 p.s.w. oraz przywołane okoliczności faktyczne dotyczące studiów Studenta, pozwalają uznać, że Rektor U[...] prawidłowo ocenił, że Student kontynuuje studia w celu uzyskania tytułu magistra przez okres 51 miesięcy. Okres kontynuowania studiów w celu uzyskania tytułu magistra rozpoczął się w dniu 1 października 2007 r. (rozpoczęcie studiów II stopnia na SWPS), ponieważ w tym czasie Student studiował na studiach II stopnia, które kończą się uzyskaniem tytułu magistra. Okres trzech lat studiowania, o którym mowa w art. 184 ust. 5 p.s.w., kiedy Student mógł otrzymywać świadczenia pomocy materialnej, o których mowa w art. 173 ust. 1 p.s.w. upłynął z dniem 31 stycznia 2015 r. Od 1 lutego 2015 r. Student nie spełnia przesłanki określonej ww. przepisem i nie można przyznać mu żadnego ze świadczeń pomocy materialnej, o których mowa w art. 173 ust. 1 p.s.w. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd zobowiązany był zatem przesądzić, czy Rektor U[...] prawidłowo zinterpretowała normę prawną wyrażoną w przepisie art. 184 ust. 5 ustawy, w szczególności, poprzez dokonanie oceny, czy organ odwoławczy właściwie odkodował znaczenie sformułowania "jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat", jako zwrotu odnoszącego się do uprawnienia do świadczeń pomocy materialnej, czy też do czasu kontynuowania studiów w celu uzyskania tytułu magistra. Dokonując analizy spornego przepisu pamiętać należy, że obowiązkiem władz publicznych jest materialne wspieranie studentów mające na celu zapewnienie pomocy w uzyskaniu wykształcenia w stopniu możliwie najwyższym. Niewątpliwie, analizowany przepis art. 184 ust. 5 ustawy przewiduje, że takim możliwe najwyższym stopniem jest uzyskanie tytułu magistra lub równorzędnego. W ocenie Sądu, Rektor U[...] zasadnie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dyspozycja art. 184 ust. 5 ustawy ustanawia ogólną regułę, zgodnie z którą po ukończeniu dowolnego kierunku studiów studentowi nie przysługują świadczenia pomocy materialnej (o których mowa w art. 173 ustawy). Organ odwoławczy prawidłowo wskazał jednocześnie, że od tej reguły omawiany przepis wprowadza wyjątek, zgodnie z którym student może otrzymywać ww. świadczenia, jeśli po ukończeniu kierunku studiów kontynuuje studia (tzn. dalej kształci się) na studiach prowadzących do uzyskania tytułu magistra lub równorzędnego (w celu uzyskania tytułu magistra lub równorzędnego). Jednakże, jak zauważył słusznie organ odwoławczy, również ta okoliczność (tj. kontynuowanie studiów) umożliwiająca otrzymywanie świadczeń pomocy materialnej podlega ograniczeniu czasowemu, albowiem - zgodnie z art. 184 ust. 5 in fine ustawy - świadczeń tych nie można otrzymywać dłużej, niż przez trzy lata studiowania (tzn. kształcenia się dalej) w celu uzyskania tytułu magistra lub równorzędnego. W konsekwencji Rektor U[...]zasadnie przyjął w uzasadnieniu spornej decyzji, iż wykładnia art. 184 ust. 5 p.s.w., zgodnie z którym sformułowanie "jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat" odnosi się do czasu kontynuowania studiów w celu uzyskania tytułu magistra. Zdaniem Sądu, o tym, że sformułowanie "jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat" odnosi się do czasu kontynuowania studiów w celu uzyskania tytułu magistra (a nie do okresu otrzymywania świadczeń pomocy materialnej) przesądza użycie przez ustawodawcę w przepisie art. 184 ust. 5 ustawy słowa "lat", które oznacza jednostkę czasu odpowiadającą 12 miesiącom. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania podkreślić należy, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W tej sytuacji, Sąd uznał, że Rektor U[...] prawidłowo uchylił decyzję Komisji z dnia [...] czerwca 2019 r. o nieprzyznaniu stypendium socjalnego na rok akademicki 2018/2019 i orzekł o nieprzyznaniu Studentowi stypendium socjalnego na rok akademicki 2018/2019 i nie dopuścił się - mogącego mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 Kpa., art. 76a § 1 Kpa., art. 77 § 1 Kpa. oraz art. 78 § 1 Kpa.. Jednocześnie, Sąd stwierdził, iż Rektor dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie analizy przesłanek zastosowania przepisu art. 184 ust. 5 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, działając w sposób zgodny zarówno z zasadą praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 Kpa. i art. 7 in principio Kpa. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa, o której mowa w art. 8 Kpa.. W ocenie Sądu Rektor U[...] prawidłowo wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób jednoznaczny, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu art. 184 ust. 5 p.s.w. zaszły podstawy do takie rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 9