VII SA/Wa 1762/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek, , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. S.A. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz P. S.A. w P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po zapoznaniu się z odwołaniem P. S.A. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu Stacji Paliw P. S.A. z myjnią samochodową automatyczną i ręczną oraz infrastrukturą techniczną i zagospodarowania terenu na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. G. w W., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Zarząd Dzielnicy [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu Stacji Paliw P. S.A. z myjnią samochodową automatyczną i ręczną oraz infrastrukturą techniczną i zagospodarowania terenu na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. G. w W. Przesyłka z powyższą decyzją, skierowana do pełnomocnika wnioskodawcy, została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 8 marca 2021 r., awizowano ją po raz pierwszy w dniu 10 marca 2021 r., po raz drugi - w dniu 18 marca 2021 r., a w dniu 25 marca 2021 r., wobec niepodjęcia w terminie, została zwrócona nadawcy. Przedmiotowa decyzja została jednak osobiście odebrana przez pełnomocnika wnioskodawczy w dniu 1 kwietnia 2021 r. Pismem z dnia 14 kwietnia 2021 r., nadanym tego samego dnia w urzędzie pocztowym, P. S.A. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Pismem z dnia 11 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poinformowało pełnomocnika odwołującej się spółki, że odwołanie złożone zostało z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., a nadto, stosownie do art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.), wyznaczyło odwołującej 30-dniowy termin — liczony od dnia doręczenia owego pisma — na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W odpowiedzi na to pismo, pełnomocnik spółki złożyła datowane na dzień 14 maja 2021 r. pismo o następującej treści: "Wyjaśniam, że w dniach 17-26.03.2021 przebywałam na kwarantannie spowodowanej zakażeniem COVID-19, co spowodowało brak możliwości odebrania korespondencji. Po zakończeniu kwarantanny pismo zostało odebrane 01.04.2021 po uprzedniej informacji o powrocie pisma do Urzędu Dzielnicy B. w dniu 31.04.2021. Termin 14-dniowcgo terminu odwołania liczony został od dnia powrotu pisma do Urzędu Dzielnicy B.i był to 14.04.2021, czyli dzień nadania odwołania w urzędzie pocztowym". Ponadto, przy piśmie z dnia 25 maja 2021 r. pełnomocnik przedłożyła zaświadczenia o odbywanej kwarantannie lub izolacji przez wszystkich pracowników OCA Architekci, którzy posiadają upoważnienia do odebrania korespondencji. Do dnia wydania niniejszego postanowienia do Kolegium nie wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego odwołania. Kolegium wskazało, iż przesłanką, której wystąpienie będzie jednym z elementów umożliwiających przywrócenie terminu, jest konieczność wystąpienia zainteresowanego z wnioskiem o przywrócenie terminu. Przepisom k.p.a. nie jest znany przypadek milczącego czy też dorozumianego przywrócenia terminu. Jak wynika z przytoczonych okoliczności niniejszej sprawy, pismem z dnia 11 maja 2021 r. Kolegium wyznaczyło odwołującej 30-dniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. Pismo to zostało doręczone odwołującej najpóźniej w dniu 14 maja 2021 r., o czym świadczy fakt złożenia przez nią w tym samym dniu odpowiedzi na to pismo. Ani jednak w tej odpowiedzi, ani w późniejszym piśmie z dnia 25 maja 2021 r., ani wreszcie w jakimkolwiek innym piśmie skierowanym do Kolegium odwołująca nie złożyła jak dotąd wyraźnej prośby o przywrócenie przekroczonego terminu do złożenia odwołania, ograniczając się do polemiki ze stanowiskiem Kolegium co do rozpoczęcia biegu terminu do złożenia odwołania oraz do przedstawienia dowodów na potwierdzenie "braku możliwości odebrania korespondencji" w czternastodniowym terminie po pierwszym awizowaniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Wobec powyższego organ uznał, iż upłynął już trzydziestodniowy termin na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w niniejszej sprawie, a co za tym idzie, że odwołująca nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do wystąpienia z takim wnioskiem. Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, stosownie zaś do art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W myśl art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (...) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; § 2 tegoż artykułu stanowi, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Stosownie do § 3 cytowanego artykułu, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Wreszcie, zgodnie z § 4 tegoż artykułu, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 2, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W świetle przedstawionych okoliczności przedmiotowa decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi spółki A. P. w dniu 23 marca 2021 r. (doręczenie zastępcze pisma na podstawie art. 44 § 4 k.p.a.). W myśl art. 129 § 2 k.p.a., wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Odpowiednie pouczenie o konieczności zachowania wskazanego terminu znalazło się w treści zaskarżonej decyzji. W przypadku wniesienia odwołania po upływie wskazanego, czternastodniowego terminu organ drugiej instancji obowiązany jest - stosownie do art. 134 k.p.a. — stwierdzić w formie postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie bieg terminu do złożenia odwołania przez spółkę, reprezentowaną przez A. P., rozpoczął się zatem z dniem 23 marca 2021 r. i upłynął w dniu 6 kwietnia 2021 r. Powyższe oznacza, że przedmiotowe odwołanie, nadane w urzędzie pocztowym w dniu 14 kwietnia 2021 r., złożone zostało po upływie terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka P. S.A. z siedzibą w P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i wydanie przez SKO postanowienia stwierdzającego, że odwołanie skarżącego od decyzji wniesione zostało z uchybieniem terminu, podczas gdy termin do wniesienia odwołania powinien zostać przywrócony zgodnie z wnioskiem skarżącej, o czym świadczy materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Opierając skargę na powyższym zarzucie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie SKO na podstawie art. 145a ust. 1 p.p.s.a. do wydania w określonym przez sąd terminie decyzji lub postanowienia wskazującego sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie tj. wydanie postanowienia o przywróceniu terminu na wniesienie odwołania od decyzji, a następnie jego rozpatrzenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wniosek (prośba) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji został przez skarżącego złożony przy pierwszej okazji, w zakreślonym przez SKO zgodnie z ustawą COVID-19 terminie. W sprawie znajduje zastosowanie bowiem nie tylko art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., ale przede wszystkim art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów, od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W myśl ust. 2 tego przepisu w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy). W ocenie skarżącej spółki, to właśnie konieczność wyznaczenia jej terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu jest okolicznością kluczową w niniejszej sprawie. Art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. wymagał bowiem inicjatywy strony, która powinna podjąć próbę przywrócenia terminu jednocześnie z czynnością, dla której termin chce przywrócić. W aktualnym stanie prawnym, wniosek o przywrócenie terminu jest składany w odpowiedzi na wezwanie organu administracji do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 30 dni. Pierwsza czynność zmierzająca do przywrócenia terminu nie jest więc wykonywana przez stronę, a wyjątkowo, w związku z COVID-19, przez organ administracji publicznej. W biurze architektonicznym O. sp. z o.o., którego członkiem Zarządu jest pełnomocnik skarżącej spółki A. P. zarażeni byli wszyscy pracownicy i współpracownicy biura. Skarżąca odpowiadała na wezwanie SKO do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Gdy SKO otrzymało odpowiedź, nie musiało domyślać się czego dotyczy, działanie skarżącej i SKO było osadzone w kontekście, który czynił treść pism kierowanych do SKO niewątpliwą, wyraźną i oczywistą bez konieczności interpretacji i ustalania woli skarżącej. Reakcja pełnomocnika skarżącej spółki na wezwanie polegała na niezwłocznym przedstawieniu SKO powodów uchybienia terminu i dowodów uzasadniających jej twierdzenia, której dokonała natychmiast po otrzymaniu wezwania, pomimo ciężkiego przebiegu jej zarażenia wirusem COVID-19. Odpowiedź zawierająca przytoczenie powodów do przywrócenia terminu nie wymaga interpretacji, by ustalić jaka była wola strony oraz czy istniały powody do przywrócenia terminu. W odpowiedzi na informacje o możliwości przywrócenia terminu pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, dlaczego w sprawie uzasadnione jest przywrócenie terminu. Działając w ten sposób pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu, co wynika wprost z treści pisma. Wprawdzie w pismach pełnomocnika skarżącej zabrakło słów typu "wnoszę" lub "proszę" o przywrócenie terminu. Z braku tych kilku słów SKO wywodzi jednak dla skarżącej daleko idące negatywne skutki prawne. Skarżąca nie widzi uzasadnienia dla takiego rygoryzmu. Kontekst korespondencji pełnomocnika skarżącej z SKO jest jednoznaczny. SKO poinformowało o możliwości przywrócenia terminu, a w odpowiedzi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, dlaczego termin powinien zostać przywrócony. Zamiar pełnomocnika skarżącej, jej wola do złożenia wniosku i istnienie kontekstu, w którym korespondencja mogła dotyczyć wyłącznie wniosku o przywrócenie terminu są oczywiste. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kolegium wskazało, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wystąpiła dopiero pismem z dnia 3 sierpnia 2021 r., załączonym do przedmiotowej skargi. Działanie takie uznać należy za oczywiście spóźnione. Wcześniej aktywność skarżącej spółki w sprawie sprowadzała się wyłącznie do próby wykazania, że termin do złożenia odwołania został przez nią dotrzymany. Świadczy o tym treść pism składanych przez nią w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia, "nie wymagających wykładni, interpretacji". Kolegium, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu tegoż postanowienia, stanowiska owego nie podzieliło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tryb i termin wniesienia odwołania reguluje art. 129 § 1 i § 2 k.p.a., stanowiąc, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dnia od daty jej doręczenia. Postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy powinien wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu, który – co wynika wprost z treści art. 58 § 1 k.p.a. – podlega obowiązkowi załatwienia w pierwszej kolejności. W doktrynie wskazuje się, że w przypadku wydania postanowienia o przywróceniu terminu wyłączona jest dopuszczalność wydania postanowienia o uchybieniu terminu, a zatem przed rozpatrzeniem wniosku strony o przywrócenie terminu wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu jest niezgodne z prawem (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck. Warszawa 2017, s. 709). Pogląd powyższy podzielają także: A. Wróbel (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2016, art. 134, teza 14), Z. Kmieciak (Odwołania w postępowaniu administracyjnym, Oficyna 2011, LEX nr 124769), G. Łaszczyca (G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, C. Marzysz, A. Matan Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269; komentarz do art. 134, teza 9, LEX nr 85072). Podobne stanowisko wyrażane jest też w orzecznictwie sądów administracyjnych (postanowienie NSA z 10 września 2021 r., II GSK 744/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Szczególne regulacje związane z przewidywanymi przez ustawodawcę przypadkami uchybienia terminów w postępowaniu administracyjnym zawarto w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842). Było to związane z wprowadzeniem rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491), obowiązującego od 20 marca 2020 r. do odwołania. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 1 powołanej ustawy w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W myśl art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Natomiast w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy). Jak wynika z akt sprawy, decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi spółki w trybie doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 44 k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. osobom fizycznym w miejscu ich zamieszkania lub pracy albo za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu), operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Decyzja organu I instancji z dnia 26 lutego 2021 r. została wysłana do pełnomocnika skarżącej spółki A.P. (O. sp. z o.o. w W.) i była dwukrotnie awizowana w dniach 10 i 18 marca 2021 r. i w związku z jej niepodjęciem przez adresata została zwrócona do nadawcy 25 marca 2021 r. (organ błędnie wskazał datę 23 marca 2021 r.) Skutek doręczenia nastąpił - na podstawie art. 44 § 4 w zw. z art. 44 § 1 k.p.a. – w dniu 24 marca 2021 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął więc w dniu 8 kwietnia 2021 r. (a nie - jak wskazał organ - w dniu 6 kwietnia 2021 r.) W dniu 1 kwietnia 2021 r. pełnomocnik spółki odebrał osobiście decyzję w siedzibie organu I instancji i w dniu 14 kwietnia 2021 r. wniósł od niej odwołanie. Pismem z dnia 11 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poinformowało spółkę, że odwołanie złożone zostało z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Stosownie do art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.) w piśmie tym organ wyznaczył spółce 30-dniowy termin — liczony od dnia doręczenia tego pisma — na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W odpowiedzi na to pismo pełnomocnik spółki złożyła datowane na dzień 14 maja 2021 r. pismo (data wpływu do organu 19 maja 2021 r.) o następującej treści: "Wyjaśniam, że w dniach 17-26.03.2021 przebywałam na kwarantannie spowodowanej zakażeniem COVID-19, co spowodowało brak możliwości odebrania korespondencji. Po zakończeniu kwarantanny pismo zostało odebrane 01.04.2021 po uprzedniej informacji o powrocie pisma do Urzędu Dzielnicy B. w dniu 31.04.2021. Termin 14-dniowcgo terminu odwołania liczony został od dnia powrotu pisma do Urzędu Dzielnicy B. i był to 14.04.2021, czyli dzień nadania odwołania w urzędzie pocztowym". Kolegium – pismem z dnia 20 maja 2021 r. - wezwało spółkę od przedstawienia dokumentów potwierdzających, że A.P. przebywała w dniach 17-26 marca 2021 r. na kwarantannie oraz że nie było możliwe odebranie korespondencji przez inną osobę. Przy piśmie z dnia 25 maja 2021 r. pełnomocnik przedłożyła zaświadczenie o odbywanej kwarantannie lub izolacji przez wszystkich pracowników OCA Architekci, którzy posiadają upoważnienia do odebrania korespondencji. W ocenie Sądu, rację ma strona skarżąca, że okoliczności sprawy, zbieżność czasowa i kontekst tych pism pełnomocnika spółki wskazywał, że strona, uzasadniając brak swojej winy w uchybieniu terminowi, starała się doprowadzić do jego przywrócenia. Pisma z dnia 14 i 25 maja 2021 r. zostały sporządzone przez osobę, która nie była profesjonalnym pełnomocnikiem i organ, mając wątpliwości co do treści żądania, mógł wezwać tego pełnomocnika do sprecyzowania czy w związku z treścią tych pism i ich złożeniem w odpowiedzi na pismo organu z dnia 11 maja 2021 r. strona składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ, wzywając skarżącą spółkę - pismem z dnia 20 maja 2021 r. - do wykazania czy A. P. przebywała w dniach 17-26 marca 2021 r. na kwarantannie oraz że nie było możliwe odebranie korespondencji przez inną osobę, podjął nawet czynności zmierzające do wyjaśnienia przyczyn uchybienia przedmiotowego terminu, co mogłoby sugerować, że ustala okoliczności uzasadniające jego przywrócenie. Zasadny jest w związku z tym zarzut skargi naruszenia przez organ art. 134 k.p.a. poprzez przedwczesne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji, gdy nie został rozpoznany wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien rozpoznać wniosek strony z dnia 14 maja 2021 r., uzupełniony pismem z dnia 25 maja 2021 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.