II GZ 116/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia ZA na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3585/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi ZA na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 15 listopada 2021 r. (sygn. akt V SA/Wa 3585/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), odrzucił skargę Z. A. [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] kwietnia 2021 r. (nr [...]) w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. WSA wskazał, że zarządzeniem z 30 czerwca 2021 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego z 17 grudnia 2020 r. w oryginale lub uwierzytelnionej kopii oraz dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa, tj. odpisu pełnego z rejestru sądowego - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. WSA stwierdził, że przesyłka z tym wezwaniem została wysłana na adres pełnomocnika Skarżącej i dwukrotnie awizowana dniach 16 i 24 sierpnia 2021 r., a następnie - wobec jej niepodjęcia - uznana za doręczoną w dniu 30 sierpnia 2021 r. Wobec tego WSA uznał, że termin na usunięcie braków formalnych upływał "6 sierpnia" 2021 r. Skoro Skarżąca w zakreślonym terminie nie usunęła wskazanych braków formalnych, to skarga podlegała odrzuceniu. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie art. 74 § 4 ppsa przez przyjęcie przez WSA, że doszło do skutecznego doręczenia zarządzenia z 30 czerwca 2021 r. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała m.in., że do kancelarii pełnomocnika Skarżącej nigdy nie zostały doręczone awiza dotyczące przesyłki zawierającej wezwania. W okresie, w którym rzekomo były doręczane, zawsze ktoś się znajdował w kancelarii, gdyż w tym czasie nie było żadnych urlopów. Skarżąca wskazała też, że były również prowadzone postępowania, które wymagały częstego odbierania korespondencji na poczcie, gdzie również nie została przekazana informacja, że czeka na odbiór dodatkowa korespondencja (a co jest często praktykowane przez pracowników poczty). W związku z tym Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wskazanych w zarządzeniu z 30 czerwca 2021 r., bo wezwanie to do niej nie dotarło i nie mogło dotrzeć, gdyż nie zostały doręczone do pełnomocnika Skarżącej awiza. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 30 czerwca 2021 r. Przewodniczący Wydziału V WSA wezwał pełnomocnika Skarżącej, który podpisał skargę do usunięcia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - przez: 1) złożenie pełnomocnictwa procesowego z 17 grudnia 2020 r. w oryginale lub uwierzytelnionej kopii; 2) złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi było zasadne. Do skargi podpisanej przez osobę powołującą się na stosowne umocowanie udzielone przez Skarżącą dołączono kopię pełnomocnictwa ogólnego z 17 grudnia 2020 r., która nie została jednak potwierdzona przez pełnomocnika (radcę prawnego) za zgodność z oryginałem. Do skargi nie dołączono natomiast dokumentu, który wykazywałby, że osoba, która miała udzielić pełnomocnictwa jest do tego upoważniona. W takiej sytuacji Przewodniczący Wydziału prawidłowo ocenił, że konieczne było wezwanie do usunięcia wspomnianych braków formalnych. Zasadności takiego wezwania Skarżąca nie kwestionuje w zażaleniu. Kwestionuje natomiast skuteczność domniemania doręczenia jej pełnomocnikowi przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, twierdząc że przesyłka ta nie była awizowana (nie pozostawiono awiza, ani powtórnego awiza). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Skarżącej - w świetle akt sprawy - nie jest uzasadnione. Z art. 73 § 1 ppsa wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie stosownego zawiadomienia. Zgodnie z art. 73 § 2 ppsa zawiadomienie takie (czyli tzw. awizo) umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynność zawodowe. Z art. 73 § 3 ppsa wynika, że jeżeli adresat nie podejmie pisma w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Z kolei w art. 73 § 4 ppsa ustawodawca określił, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1. Z koperty zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz adnotacji na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 23 akt sądowych) wynika, że: 1) przesyłka została 13 sierpnia 2021 r. wysłana na adres pełnomocnika Skarżącej wskazany w skardze, 2) w związku z niezastaniem adresata pozostawiono 16 sierpnia 2021 r. awizo o możliwości odebrania przesyłki w placówce pocztowej, 3) w dniu 24 sierpnia 2021 r. dokonano powtórnego awizowania przesyłki, 4) w związku z niepodjęciem przesyłki z placówki pocztowej, przesyłkę tę w dniu 31 sierpnia 2021 r. zwrócono do WSA, gdzie wpłynęła w dniu 8 września 2021 r. Wszystkie wspomniane zdarzenia zostały opatrzone stosownymi adnotacjami, pieczęciami i podpisami przez pracowników Poczty Polskiej S.A. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do podważenia wiarygodności tych informacji, a zatem zasadne było przyjęcie w niniejszej sprawie domniemania wynikającego z art. 73 § 4 ppsa, że zawiadomienie o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi należało uznać za doręczone Skarżącej w dniu 30 sierpnia 2021 r. (czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki). Następnego dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin na usunięcie braków formalnych skargi, wskazany w wezwaniu i wynikający z art. 49 § 1 ppsa. Termin ten w tej sprawie upływał zatem 6 września 2021 r. Wprawdzie WSA błędnie wskazał w tym zakresie datę 6 sierpnia 2021 r., jednak w okolicznościach tej sprawy nie miało to żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Domniemania doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej wezwania do usunięcia braków formalnych skargi nie podważa skutecznie gołosłowne twierdzenie pełnomocnika Skarżącej, że w skrzynce pocztowej nie pozostawiono żadnego awiza o możliwości odebrania wspomnianej przesyłki w placówce pocztowej. Pełnomocnik Skarżącej nie przedstawił żadnych dowodów, które uwiarygodniałyby jego twierdzenie o braku pozostawienia awiza. Takimi dowodami mogłyby być oświadczenia sąsiadów pełnomocnika Skarżącej o ewentualnych nieprawidłowościach przy doręczaniu wcześniejszych przesyłek przez Pocztę Polską S.A., ewentualne oświadczenia listonoszy w tym zakresie, czy zawiadomienia do właściwych instytucji o niszczeniu skrzynek pocztowych w budynku, w którym znajduje się kancelaria pełnomocnika Skarżącej lub o kradzieżach przesyłek znajdujących się tych skrzynkach. Z treści zażalenia wynika, że pełnomocnikowi Skarżącej w innych sprawach pozostawiano zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłek (awiza). W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że skutecznie podważono domniemanie z art. 73 § 4 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA prawidłowo stwierdził, że Skarżąca w ustawowym terminie (który w niniejszej sprawie upływał 6 września 2021 r.) nie uzupełniła braków formalnych skargi wskazanych w zarządzeniu z 30 czerwca 2021 r., mimo prawidłowego wezwania, trafnie uznanego za skutecznie doręczone. W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie. PG