IV SA/Wa 3234/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Protokolant ref. staż. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...] , wydaną po rozpatrzeniu odwołania Z. B. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] , odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] , położonej przy ul. N. 1 na terenie Dzielnicy [...] - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] , wydaną po rozpatrzeniu wniosku Z. B. , Zarząd Dzielnicy [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolno stojących wraz z infrastruktura techniczną i zagospodarowaniem terenu, na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] , położonej przy ul. N. 1 na terenie Dzielnicy [...], ze względu na to, że nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, ze zm.; dalej "ustawa" lub "upzp"), bowiem brak jest zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, które stanowią teren planowanej inwestycji budowlanej, na cele nieleśne. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Z. B. , zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że nie został spełniony warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy; b) art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że "teren", na którym ma być zlokalizowana inwestycja należy utożsamiać z obszarem całej działki objętej wnioskiem i przez to "teren" ten (pomimo, że w minimalnej części jest lasem) wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, podczas gdy wniosek z dnia 11 kwietnia 2016 r. dotyczył tej części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. N. 1 w Dzielnicy [...] , tj. terenu, który nie jest lasem (w granicach oznaczonych liniami rozgraniczającymi oznaczonymi we wniosku linią ciągłą i literami ABCDEFGH1JKLMNOPRSA, a nie jak w decyzji - rzekomo linia przerywaną i cyframi 1,2,3,4,5,1 - co oznacza, że teren, o którym mowa we wniosku nie jest tożsamy z terenem określonym w decyzji), a który jest zabudowany z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe; c) art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że znajdujący się na terenie działki pas lasu, a w zasadzie skupiska drzew, determinuje całość "terenu" objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (rozumianego przez organ jako działka) i nakazuje zakwalifikować go jako teren wymagający uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne; d) art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zmiany przeznaczenia na cele nieleśne odnoszą się niepodzielnie do całej działki ewidencyjnej, w tym do terenu inwestycji wskazanego we wniosku i wyznaczonego przez linie rozgraniczające i nieobejmującego gruntów leśnych; e) art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że wyznaczony przez linie rozgraniczające teren inwestycji (nieobejmujący gruntów leśnych) wymaga zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; f) art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 3 i art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, poprzez ich niezastosowanie, a tym samym nieprawidłowe zdefiniowanie pojęć, zwłaszcza pojęcia "terenu" wymagającego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne; g) art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że gruntami leśnymi w rozumieniu tej ustawy są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że wyznaczony przez linie rozgraniczające teren inwestycji nie obejmujący lasu wymaga uzyskania zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 54 pkt 3 ustawy, poprzez błędne ustalenie, że linie rozgraniczające teren nieruchomości przebiegać mają tak jak to wskazano w treści decyzji i w stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji mapie, podczas gdy linie we wniosku zostały wskazane zupełnie inaczej i nie pokrywały się z granicami działki o numerze ewidencyjnym [...], co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wydania decyzji odmownej; b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, polegające na niepodjęciu niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebraniu materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w tym poprzez niezbadanie sprawy w sposób wnikliwy, a także poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu inwestora oraz poprzez pominięcie zasadniczych dla rozstrzygnięcia okoliczności, tj. tego, że: - powierzchnia działki wynosi 10.018 m2, z czego 6.944 m2 (69%) stanowi obszar oznaczony w ewidencji jako tereny mieszkaniowe, zaś cały obszar stanowi spójny plac w centrum działki, pozostały teren (leśny) to pas okalający działkę wzdłuż płotu; - opłata za użytkowanie wieczyste oraz podatki są naliczane jak za teren zabudowy z możliwością dalszej zabudowy; - działka jest zabudowana (stoją na niej 3 budynki o powierzchni 795 m2); - na terenie znajdują się oprócz budynków także latarnie, wiaty, betonowy skład paliw; - działka jest ogrodzona; - na działce są wszystkie media i podpisane są umowy z dostarczycielami tychże mediów; - działka nigdy nie wchodziła w skład zasobu kompleksu leśnego Bemowo, a także nigdy nie była w zarządzie, ani nie wchodziła w skład zasobów Lasów Państwowych; c) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez niezbadanie sprawy w sposób wnikliwy, a także poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji szeregu okoliczności ustalonych w trakcie postępowania administracyjnego, tj. m.in.: stanowiska Biura Architektury i Planowania Przestrzennego wyrażonego w piśmie z dnia 21 listopada 2016 r., czy też stanowiska Lasów Miejskich [...] ; d) art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji w sposób niebudzący zaufania odwołującej się do władzy publicznej, co przejawia się w wydaniu niezrozumiałej decyzji, która jest sprzeczna m.in. z ustawą i ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wskazując na powyższe zarzuty odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji Zarządu Dzielnicy [...] w całości i wydanie decyzji co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku (...), gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu Dzielnicy [...]. SKO wskazało, że stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909, ze zm.), przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby (pkt 2), zaś pozostałych gruntów leśnych - zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (pkt 5). Teren planowanej inwestycji stanowi w części grunt zakwalifikowany w rejestrze gruntów jako las (Ls). Brak jest jednocześnie dowodu na to, że teren ten uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia w trybie przewidzianym w powołanym powyżej przepisie lub też że został objęty analogiczną zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Kolegium powyższe oznacza, iż w niniejszej sprawie nie został spełniony czwarty z wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków, albowiem przedmiotowy teren dla podjęcia jakichkolwiek działań inwestycyjnych wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie jest możliwe, wbrew twierdzeniom Z. B., ustalenie warunków zabudowy dla części nieruchomości, na której według wniosku będzie zrealizowana planowana inwestycja. Na uzasadnienie powyższego powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 265/17 (Lex nr 2307356), w którym wskazano, że terenem w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp oraz art. 7 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jest obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się bowiem do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie do tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie zagospodarowana. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. Na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze (nieleśne). Podobnie w wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2012/15 (Lex 2316295), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie jest uzasadnione stanowisko prowadzące do pojmowania terenu z art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp jako części działki przewidzianej do zmiany zagospodarowania lub zabudowy przez inwestora. Wobec powyższego SKO stwierdziło, iż w chwili obecnej, wobec niespełnienia wymogu wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Pozostałe okoliczności podniesione w odwołaniu pozostają - w świetle przytoczonych regulacji - bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dlatego też, w ocenie organu, należało orzec jak w sentencji. Z decyzją tą nie zgodziła się Z. B., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: 1. rażące naruszenie art. 15 kpa, poprzez nierozpatrzenie sprawy przez organ wyższego stopnia raz jeszcze i niedopuszczalne ograniczenie się do rozpoznania jednego z zarzutów odwołania, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa; 2. rażące naruszenie art. 127 § 1 i 2 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wyższego stopnia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie odwołania, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj., art. 107 § 3 w związku z art. 138 i w związku z art. 140 kpa, poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom przewidzianym w ww. przepisie; 4. naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez błędne utrzymanie w mocy przez organ wyższego stopnia wadliwej decyzji organu I instancji, która dotknięta była szeregiem naruszeń przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego; 5. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i niepodjęcie przez organy obu instancji niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebraniu materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w tym poprzez niezbadanie sprawy w sposób wnikliwy, a także poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu inwestora oraz niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego poprzez pominięcie zasadniczych dla rozstrzygnięcia okoliczności związanych m.in. z tym, że działka będąca przedmiotem wniosku oznaczona została w ewidencji jako tereny mieszkaniowe, a w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajdowała się w obszarze o funkcjach mieszkaniowo-usługowych MU-31, jest zabudowana, oraz że są na niej wszystkie media, że działka nigdy nie wchodziła w skład zasobu kompleksu leśnego Bemowo, a także nie była nigdy w zarządzie, ani nie wchodziła w skład zasobów Lasów Państwowych; 6. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez niezbadanie sprawy w sposób wnikliwy, a także poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu zaskarżonej decyzji szeregu okoliczności ustalonych w trakcie postępowania administracyjnego, tj. m.in.: stanowiska Biura Architektury i Planowania Przestrzennego wyrażonego w piśmie z dnia 21 listopada 2016 roku czy też stanowiska Lasów Miejskich [...]; 7. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy zawierała ona kardynalne błędy w przedmiocie ustaleń stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza w zakresie błędnego ustalenia, że linie rozgraniczające teren nieruchomości przebiegać mają tak jak to wskazano w treści decyzji Organu I instancji (vide: akapit znajdujący się pod osnową decyzji, a przed jej uzasadnieniem) i w stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji mapie w skali 1:1000, będący integralną częścią skażonej decyzji, zgodnie z oznaczeniem linią przerywaną i cyframi 1,2,3,4,5,1, podczas gdy linie te we wniosku zostały wskazane zupełnie inaczej i nie pokrywały się z granicami działki ewidencyjnej nr 21 (jak to błędnie uczynił organ I instancji w treści decyzji) i oznaczone zostały linią przerywaną i literami ABCDEFGHIJKLMNOPRSA, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przebiegu linii rozgraniczających, a tym samym błędnego wydania decyzji odmownej, a następnie utrzymującej ją w mocy decyzji organu wyższego stopnia; 8. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że nie został spełniony warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, albowiem konieczne jest dokonanie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, w sytuacji, w której zgodnie z przywołanym w zarzucie przepisem decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wskazane we wniosku o wydanie decyzji, treścią którego organ jest związany, a które w treści decyzji zostały błędnie określone - organ błędnie uznał, że linie rozgraniczające pokrywają się z granicami obszaru na którym planowana inwestycja będzie oddziaływać, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, wskazujące jaka jest granica zabudowy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że wyznaczony przez linie rozgraniczające teren inwestycji (nie obejmujący lasu) wymaga przeprowadzenia procedury, o której mowa w art. 7 ust 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 9. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że "teren", na którym ma być zlokalizowana inwestycja należy utożsamiać z obszarem całej działki objętej wnioskiem i przez to ,.teren" ten (pomimo, że w minimalnej części jest lasem) wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, podczas gdy wniosek z dnia 11 kwietnia 2016 roku dotyczył tej części działki ewidencyjnej numer 21 z obrębu 6-1-01 położonej przy ulicy N. 1 w Dzielnicy [...] tj. tego terenu, który nie jest lasem (w granicach oznaczonych liniami rozgraniczającymi oznaczonymi we wniosku linią ciągłą i literami ABCDEFGHIJKLMNOPRSA, a nie jak w decyzji - rzekomo linią przerywaną i cyframi 1,2,3,4,5,1 - co oznacza, że teren, o którym mowa we wniosku nie jest tożsamy z terenem określonym w decyzji), a który jest zabudowany z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, 10. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 61 ust 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że znajdujący się na terenie działki pas lasu, a w zasadzie skupiska drzew, determinuje całość "terenu" objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (rozumianego przez organ jako działka) i nakazuje zakwalifikować go jako teren wymagający uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne; 11. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wymogu zmiany przeznaczenia na cele nieleśne odnoszą się niepodzielnie do całej działki ewidencyjnej, w tym do terenu inwestycji wskazanego we wniosku i wyznaczonego przez linie rozgraniczające i nie obejmującego gruntów leśnych; 12. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że wyznaczony przez linie rozgraniczające teren inwestycji (nieobejmujący gruntów leśnych) wymaga zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; 13. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 3 i art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, poprzez ich niezastosowanie, a tym samym nieprawidłowe zdefiniowane pojęć, zwłaszcza pojęcia "terenu" wymagającego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne; 14. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że gruntami leśnymi w rozumieniu tej ustawy, są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że wyznaczony przez linie rozgraniczające teren inwestycji (nieobejmujący lasu) wymaga uzyskania zgody o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa od organu na rzecz skarżącej, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "ppsa"), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 ppsa, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z treści art. 61 ust. 1 tej ustawy wynika wprost, że niespełnienie któregokolwiek z warunków, określonych w punktach 1-5 – wyklucza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ stwierdzi, że zamierzenie będące przedmiotem postępowania nie spełnia wszystkich warunków ustalonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku, postępowanie musi być zakończone odmową ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu, skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw i w całości należało podzielić ustalenia dokonane przez organy obu instancji. Stąd też, wobec powtórzenia w skardze praktycznie wszystkich zarzutów będących uprzednio przedmiotem odwołania od decyzji organu I instancji, powołać się należy na powyżej przytoczone wywody z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, bez potrzeby ich powtarzania. Zarzuty skargi zasadniczo dzielą się na dwie grupy. Pierwsza dotyczy ustalenia przez organy błędnych, niezgodnych z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy linii rozgraniczających teren inwestycji, tj. przyjęcie, że pokrywają się one z granicami działki nr [...], podczas gdy we wniosku dotyczą one jedynie części tej działki nieobejmującej lasu. Druga zaś odnosi się do pojęcia "terenu", który zdaniem organów należy utożsamiać z obszarem całej działki nr [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącej, rozpatrując jej wniosek organy wzięły pod uwagę wskazane w nim linie rozgraniczenia, co wynika już z załącznika graficznego do decyzji, gdzie zostały one odwzorowane linią przerywaną. Podzielić też trzeba w szczególności twierdzenie organów, że nie jest uzasadnione stanowisko skarżącej prowadzące do pojmowania terenu, jako części działki przewidzianej do zmiany zagospodarowania lub zabudowy. Dlatego też za bezzasadne uznać należy wszystkie zarzuty, które wiążą się z powyższymi zagadnieniami. Nie ulega wątpliwości, że część przedmiotowej nieruchomości stanowi las, o czym świadczą zapisy ewidencji gruntów. Dopóki więc funkcjonuje taki stan faktyczny, dopóty bezprzedmiotowe są dywagacje na temat czy rzeczywiście działka ta w części jest działką leśną. W obliczu tej bezspornej okoliczności upadają wszystkie zarzuty skargi. Zwrócić przy tym należy uwagę na fakt wydania przez Prezydenta [...] na rzecz Spółki B. decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla tożsamej z obecną inwestycji na działce nr [...] (k. 70-72 akt administracyjnych, tom 2/2) oraz na zmiany użytków gruntowych dla tej działki, które zostały przedstawione w piśmie Biura Geodezji i Katastru Urzędu Miasta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. (k. 121 akt administracyjnych, tom 2/2). Nie bez znaczenia jest też negatywna opinia Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] z dnia [...] listopada 2016 r. (k. 84-85 akt administracyjnych, tom 2/2), wskazująca na sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]" w zakresie planowanej funkcji, a także wydane na jej podstawie stanowisko Zespołu Koordynującego, w którym wyrażono możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, ale dla budowy jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w granicach obrysu istniejącego budynku z zachowaniem podstawowej funkcji określonej w "Studium" symbolem ZL, tj. tereny zieleni leśnej (k. 106 akt administracyjnych, tom 2/2). Należy stwierdzić, że organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne i doszły do prawidłowych wniosków. Sąd podzielił w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Z kolei poza przedstawionymi wyżej okolicznościami Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaznaczyć przy tym trzeba, że zdaniem Sądu - organ II instancji w należyty sposób zbadał sprawę w granicach wyznaczonych przez zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 kpa. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa wskazać należy na zakończenie, że zgodnie z wymogiem tego przepisu, zaskarżona decyzja została we właściwy sposób uzasadniona, co wynika z powyższych ustaleń. Prowadzi to do wniosku, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji.