II SA/Gl 984/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) decyzją z dnia Katowice, dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt babki w domu pomocy społecznej – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta G., na podstawie art. 8 ust. 3, art. 36 pkt 2 lit. o, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 64, art. 103, art. 109, art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 kwietnia 2004 roku o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1507 z późn. zm. – dalej "u.p.s.") oraz art. 104 K.p.a., odmówił A. B. (skarżąca) zwolnienia z odpłatności za pobyt babki skarżącej S. B. w Domu Pomocy Społecznej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na treść art. 61 ust. 1 i 2 u.p.s. oraz art. 64 u.p.s. i wyjaśnił, że babka skarżącej w dniu [...] sierpnia 2018 r. została umieszczona w Domu Pomocy Społecznej w G. (DPS) i na podstawie decyzji z dnia [...] r. nr [...] skarżąca ma ustaloną opłatę za pobyt babki w przedmiotowej placówce w kwocie 862, 09 zł poczynając od lutego 2019 r. W dniu [...]r. skarżąca wystąpiła o całkowite zwolnienie jej z ponoszenia powyższej opłaty. Organ I instancji ustalił na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...]r., że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 3 213, 09 zł. Uznał, że przy oszczędnym gospodarowaniu środkami finansowymi skarżąca jest w stanie partycypować w kosztach pobytu babki w DPS. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] r. nr [...], organ I instancji odmówił skarżącej zwolnienia z ponoszenia wskazanej opłaty. SKO uchyliło przedmiotową decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia zalecając przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego. Skarżąca nie odebrała wezwania w sprawie wywiadu wobec tego organ I instancji wystąpił do jej pracodawcy w celu ustalenia dochodu uzyskanego przez nią w lipcu 2019 r. Na tej podstawie ustalił, że dochód ten wyniósł 3 532, 51 zł i był wyższy od dochodu wykazanego w dniu [...] stycznia 2019r. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], organ I instancji ponownie odmówił skarżącej zwolnienia z opłaty za pobyt babki w DPS, a SKO po raz kolejny uchyliło przedmiotową decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego. Ponieważ skarżąca również tym razem nie stawiła się na wezwanie i nie doszło do przeprowadzenia wywiadu, organ I instancji nie znalazł podstaw do zwolnienia jej z ponoszenia opłaty i wydał decyzję z dnia [...] r. W odwołaniu skarżąca wyraziła niezadowolenie z decyzji organu I instancji. Wyjaśniła, że jej sytuacja finansowa oraz wydatki ponoszone na utrzymanie gospodarstwa domowego nie pozwalają jej na wnoszenie miesięcznej opłaty w kwocie 862,09 zł za pobyt babki w DPS. Wskazała na miesięczne wydatki i wyjaśniła, że nie mogła stawić się w celu przeprowadzenia pierwszego wywiadu alimentacyjnego, gdyż był to okres urlopowy i z uwagi na urlop oraz wyjazdy służbowe nie mogła odebrać korespondencji. Dalej napisała, że odebrała kolejne wezwanie do przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, jednakże obowiązki służbowe oraz okres ferii zimowych uniemożliwił jej stawienie się w organie pomocy społecznej. Zdaniem skarżącej kwota, którą została obarczona jest bardzo wysoka i zakwestionowała sposób jej wyliczenia w stosunku do kosztów pobytu babki w DPS oraz udziału babki i ojca w tych kosztach. Wyjaśniła dalej, że do pracy dojeżdża samochodem, który ma 20 lat, co wiąże się z ponoszeniem coraz większych kosztów jego napraw. Nie zgodziła się na ponoszenie opłaty związanej z pobytem babki w DPS i wniosła o całkowite zwolnienie z jej z tego obowiązku. SKO, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia SKO zacytowało treść art. 64 u.p.s. i stwierdziło, że zwolnienie z ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej ma charakter fakultatywny. Wniosek może złożyć osoba ustawowo zobowiązana do wnoszenia opłat, jak również mieszkaniec domu, jeżeli partycypuje on w pokrywaniu wydatków. W wyżej cytowanym przepisie ustawodawca jedynie przykładowo wymienił sytuacje uprawniające do zwolnień i nie zależą one bezpośrednio od dochodu, jednakże osoba ubiegająca się o zwolnienie musi spełniać kryteria dochodowe wskazane w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. gdyż w przeciwnym razie obowiązek wnoszenia opłaty nie powstaje. Ponieważ uiszczanie opłat na DPS stanowi dla osoby zobowiązanej obciążenie finansowe, głównym powodem zastosowania zwolnienia powinna być sytuacja materialna i rodzinna zobowiązanego. Wyjaśniło, że stosowanie powyższego przepisu oparte jest na zasadzie uznaniowości, co oznacza, że organ korzysta ze swobody zastosowania zwolnienia oraz określenia jego zakresu (może zwolnić z części lub całości opłaty). Na podstawie akt sprawy SKO ustaliło, że organ I instancji dwukrotnie zlecił Ośrodkowi Pomocy Społecznej w S.- w drodze pomocy prawnej- przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego mającego na celu ustalenie sytuacji materialnej, osobistej i rodzinnej skarżącej w związku z jej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2019 r. i dwukrotnie - z przyczyny leżących po stronie zainteresowanej - do czynności tych nie doszło. Pierwsze wezwanie datowane na dzień [...]r. nie zostało odebrane, gdyż z uwagi na wyjazdy prywatne i służbowe skarżąca nie była w stanie odebrać adresowanej do niej korespondencji z organu I instancji, co wynika z wniesionego odwołania od zaskarżonej decyzji. Drugie wezwanie z dnia [...]r. wprawdzie zostało przez skarżącą odebrane, jednakże nie podjęła czynności zmierzających do wywiązania się z ustawowego obowiązku i udzielenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. SKO stwierdziło, że to z przyczyn leżących po stronie skarżącej dwukrotnie nie doszło do przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, co uniemożliwiło organowi I instancji ustalenie jej sytuacji materialnej, osobistej i rodzinnej mającej wpływ na odniesienie się do okoliczności mogących skutkować zwolnieniem z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt babki w DPS. Uznało, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest poprawna merytorycznie, a okoliczności podniesione w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy jej uchylenia lub zmiany. Podkreśliło, że niemożliwość przeprowadzenia wywiadu z przyczyn niezawinionych przez organ zobowiązany do jego przeprowadzenia, może skutkować jedynie odmową uwzględnienia zgłoszonego żądania. Odnosząc się do treści odwołania SKO wyjaśniło, że w niniejszym postępowaniu nie badało sposobu wyliczenia opłaty jaką skarżąca powinna wnosić za pobyt w babki w DPS, gdyż to postępowanie zakończone zostało decyzją organu I instancji z dnia [...] r. nr [...]. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek skarżącej o zwolnienie z ustalonej opłaty i organy obu instancji w ramach tego postępowania władne były jedynie do badania przesłanek wynikających z art. 64 u.p.s. W skardze na decyzję SKO skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 64 ust. 3 u.p.s., poprzez odmowę zwolnienia z odpłatności za pobyt babki w DPS z uwagi na rzekome przyczyny leżące po stronie skarżącej;- podczas gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, iż nie miała możliwości stawiennictwa na termin wywiadu środowiskowego w wyznaczonym terminie z przyczyn od niej niezależnych, o czym organ administracji został poinformowany;- podczas gdy niestawiennictwo skarżącej wynikało z wcześniej zaplanowanych czynności zawodowych, jak i planów urlopowych, przy jednoczesnym współdziałaniu z organem administracji w celu uzyskania przez organ informacji dotyczących sytuacji materialnej skarżącej; -podczas gdy osiągane przez nią wynagrodzenie nie pozwala na partycypowanie w kosztach pobytu babki w DPS bez poważnego uszczerbku w majątku skarżącej; -z uwagi na rzekome przyczyny leżące po stronie skarżącej, podczas gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, iż na wcześniejszym etapie postępowania stawiała się na wezwania organu administracji, a brak stawiennictwa na dwa terminy wyznaczone w okresach urlopowych nie był spowodowany negatywnym podejściem skarżącej do niniejszej sprawy, a zaplanowanymi czynnościami zawodowymi i prywatnymi, o czym Ośrodek Pomocy Społecznej w S. został poinformowany oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 K.p.a., albowiem organ administracji wydał decyzję jedynie na podstawie informacji uzyskanych od Ośrodka Pomocy Społecznej w S. nie biorąc przy tym pod uwagę stanowiska skarżącej; art. 80 K.p.a., albowiem w niniejszej sprawie SKO ustaliło, że decyzja organu I instancji jest merytorycznie poprawna, podczas gdy organ administracji I instancji nie wziął pod uwagę sytuacji materialnej skarżącej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i orzeczenie o zwolnieniu skarżącej od ponoszenia opłaty za pobyt babki w DPS oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; względnie o zmianę zaskarżonej decyzji SKO poprzez jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji; zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu zasadniczo powieliła stanowisko zawarte w odwołaniu. Opisała wydatki składające się na miesięczne koszty utrzymania. W ocenie skarżącej została potraktowana protekcjonalnie w czasie rozmowy telefonicznej. Nie wyznaczono jej również innego terminu wywiadu alimentacyjnego mimo, że wyraziła chęć współpracy z organem. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem SKO, że przyczyna niestawiennictwa leży po jej stronie. Zaakcentowała, że czas wakacji i ferii jest okresem wyjazdowym, a obowiązki w pracy nie pozwoliły jej na stawienie się na wywiad. Oświadczyła, że stawiała się na każde poprzednie wezwanie organu pomocy społecznej, a wywiady alimentacyjne dnia [...] r. oraz [...] r. zostały przeprowadzone, co zostało pominięte w zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że proponowała kwotę 50 zł, jaką może przekazać OPS w G. tytułem opłaty za pobyt babki w DPS, co nie zostało uwzględnione w trakcie postępowania. Zdaniem skarżącej organ I instancji swoją decyzje oparł wadliwie na wywiadzie z dnia [...]r. Ponadto stwierdziła, że w związku z pandemią i spodziewanym kryzysem ekonomicznym rzeczywistość się zmieniła. Zdaniem skarżącej organy błędnie ustaliły koszt pobytu jej babki w DPS, a w praktyce niektóre ośrodki nie obciążają wnuków kosztami pobytu w DPS uznając, iż to nie jest etyczne. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. Nr 2019 r., poz. 3225, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadne inne powody nie mogą mieć wpływu na ocenę wydanych w sprawie decyzji. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego aktu administracji publicznej stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1896 ze zm.- dalej "u.p.s."). Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek skarżącej z dnia [...] kwietnia 2019 r. o zwolnienie jej z ustalonej opłaty i organy obu instancji w ramach tego postępowania władne były jedynie do badania przesłanek wynikających z art. 64 u.p.s., a w konsekwencji zarzuty skarżącej w kwestii wysokości odpłatności za pobyt jej babki w DPS są chybione. Przepis art. 64 u.p.s. przewiduje możliwość zwolnienia osoby wnoszącej opłatę lub obowiązanej do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej częściowo lub całkowicie, na ich wniosek, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego w szczególności, jeżeli: 1. wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia lub innej placówce; 2. występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych; 3. małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia; 4. osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko; 5. osoba obowiązana do wnoszenia opłaty lub jej rodzic przebywała w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej, na podstawie orzeczenia sądu o ograniczeniu władzy rodzicielskiej osobie kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańcowi domu; 6. osoba obowiązana do wnoszenia opłaty przedstawi wyrok sądu oddalający powództwo o alimenty na rzecz osoby kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu. Zauważyć należy, że organ rozpoznając wniosek o zwolnienie z opłaty za pobyt mieszkańca w placówce, nie ma obowiązku przyznania zwolnienia, ale ma takie prawo. Wniosek o zwolnienie z odpłatności za pobyt w DPS jest faktycznie wnioskiem o udzielenie pomocy ze środków publicznych jednak na stronie skarżącej ciąży już obowiązek ponoszenia tej odpłatności. Dokonana pod tym kątem analiza zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, co do zachowania wszelkich reguł i zasad dotyczących podejmowania decyzji uznaniowych. Kontrolne kompetencje sądu administracyjnego ograniczone są do zbadania, czy przy wydaniu decyzji o przyznaniu zwolnienie, lub odmowie jego przyznania, nie doszło do przekroczenia granic swobodnego uznania. Swoboda decyzyjna organów w sprawie, o której mowa w art. 64 u.p.s. jest jednak, co trzeba z całą mocą podkreślić, związana nie tylko z orzekaniem w warunkach uznania administracyjnego, lecz także z upoważnieniem do swobodnej oceny stanu faktycznego sprawy w zakresie sytuacji (osobistej, majątkowej, dochodowej, rodzinnej) osoby wnoszącej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej i ubiegającej się o całkowite lub częściowe zwolnienie od obowiązku ponoszenia tej opłaty. W przypadku wystąpienia szczególnych okoliczności związanych z sytuacją osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty, organ dokonuje oceny tych okoliczności zgodnie z wymaganiami art. 7 K.p.a., tzn. mając na względzie nie tylko słuszny interes osoby wnioskującej o zwolnienie, ale także interes społeczny. Niezasadne zwolnienie jest sprzeczne z zasadą pomocniczości, przerzuca bowiem na jednostki samorządu terytorialnego i obywateli koszty utrzymania osób, które są samowystarczalne pod względem finansowym lub mogą być utrzymywane przez swoich krewnych. Swoboda organu w tym zakresie jest szeroka, jednak nie może ona abstrahować od okoliczności, które wskazał sam ustawodawca w punktach od 1 do 4. Z art. 64 u.p.s. wynika, że możliwość zwolnienia osoby wnoszącej opłatę lub obowiązanej do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej częściowo lub całkowicie winno poprzedzać przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Podkreślić należy, że rodzinny wywiad środowiskowy jest nieodzownym elementem postępowania prowadzącego do wydania decyzji w kwestii zwolnienia osoby wnoszącej opłatę lub obowiązanej do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w DPS. Ta obligatoryjna forma postępowania wyjaśniającego wymaga od strony szczególnej aktywności, bowiem z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można jej zastąpić innymi środkami dowodowymi. Niemożność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego uniemożliwia organowi dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o zwolnienie z opłaty. Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego wymaga współpracy osoby wnioskującej o zwolnienie z wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w DPS. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji dwukrotnie zlecił organowi pomocy społecznej - w drodze pomocy prawnej - przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego mającego na celu ustalenie sytuacji materialnej, osobistej i rodzinnej skarżącej w związku z jej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2019 r. i dwukrotnie do czynności tych nie doszło. Skarżąca faktycznie uniemożliwiła przeprowadzenie wywiadu środowiskowego wskazując na brak możliwości odebrania korespondencji (w pierwszym przypadku), czy też brak możliwości zareagowania na pismo organu dotyczące przeprowadzenia wywiadu środowiskowego spowodowana obowiązkami zawodowymi, bądź z wyjazdami w okresie wakacyjnym. Uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego spowodowało, że skarżąca pozbawiła organ możliwości zwolnienia jej od obowiązku wnoszenia opłaty za babkę przebywającą w DPS w wysokości ustalonej decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Brak współdziałania skarżącej z organem pomocy społecznej uniemożliwił organowi dokonanie oceny, czy istnieją przesłanki uzasadniające zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłaty z uwagi na nieustaloną, aktualną na dzień wydania decyzji sytuację majątkową. Nie można uznać w kontrolowanej sprawie, że organy nie kwalifikując sytuacji skarżącej jako uzasadnionej na gruncie art. 64 u.p.s. naruszyły granice swobodnej oceny prawnej stanu faktycznego. Podejmowały działania zmierzające do ustalenia aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej. Przede wszystkim ustaliły w sposób prawidłowy oraz poddały wnikliwej ocenie całokształt sytuacji rodzinnej, osobistej oraz majątkowo-finansowej skarżącej, biorąc pod rozwagę fakty ustalone z urzędu, jak i okoliczności podnoszone przez skarżąca, pomimo, że nie zostały one w wystarczający sposób przez nią udokumentowane. Dokonały racjonalnej i weryfikowalnej oraz należycie uzasadnionej oceny. Skarżąca, wbrew argumentacji podnoszonej w skardze, wykazała się brakiem aktywnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu w szczególności uniemożliwiając przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania lub pobytu. To w interesie skarżącej było podejmowanie działań zmierzających do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W kontekście zarzutów skargi należy wskazać, że interes skarżącej nie może uzyskać przewagi nad interesem społecznym związanym z partycypacją rodziny w kosztach pobytu jej członka w DPS. Ponadto organy nie mogą oceniać hipotetycznego pogorszenia się sytuacji materialnej skarżącej, a rodzinny wywiad środowiskowy ma na celu wyjaśnienie aktualnej, bieżącej sytuacji osobistej, majątkowej, dochodowej i rodzinnej osoby ubiegającej się o całkowite lub częściowe zwolnienie od obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej. Reasumując, zdaniem sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. .