VI SA/Wa 2196/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania świadectw na okres roku oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. e), art. 32a, art. 32b ust. 1, art. 32f ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm., dalej: "u.t.d."), art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 2 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1072/2009), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez M. G. (dalej: "Strona", "Skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2020 r., nr [...] o cofnięciu świadectwa kierowcy o numerze [...] udzielonego [...] kwietnia 2019 r. dotyczącego kierowcy Y. N. (dalej: "Kierowca") oraz zawieszeniu wydawania przedsiębiorcy Stronie nowych świadectw kierowców przez okres roku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla Kierowcy, Strona nie tylko nie spełniała warunków określonych w art. 32b ust. 5 u.t.d., ale również we wniosku potwierdziła spełnianie tych warunków. Wniosek o wydanie świadectwa kierowcy dla Kierowcy Strona złożyła 10 kwietnia 2019 r. Do wniosku zostało dołączone zaświadczenie ZZ z [...] kwietnia 2019 r., w którym Strona oświadczyła, że Kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a u.t.d. Organ wskazał, że powyższe zaświadczenie Strona złożył będąc świadomą grożącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Wraz z wnioskiem zostały złożone niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie: świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., orzeczenia psychologicznego nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., orzeczenia lekarskiego nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., paszportu nr [...], prawa jazdy nr [...] wydanych dla Kierowcy i niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi z [...] lutego 2019 r. dotyczące Kierowcy oraz zgłoszenie do ubezpieczeń na formularzu ZUS P ZUA z [...] kwietnia 2019 r. Organ wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie dowodowe w celu potwierdzenia autentyczności ww. orzeczeń i świadectwa kwalifikacji zawodowej wykazało, że orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. dotyczące Kierowcy jest fałszywe, co można stwierdzić na podstawie pisma lekarza medycyny pracy B. S. z [...] lipca 2020 r. Tym samym można się domyślać, że lekarz medycyny pracy B. S. była rzekomym wystawcą orzeczenia lekarskiego nr [...]. Jak wynika z wyjaśnień złożonych przez Stronę w piśmie z 17 września 2020 r., Strona przedłożyła organowi ww. orzeczenie lekarskie wraz z orzeczeniem psychologicznym i świadectwem kwalifikacji zawodowych otrzymanymi od Kierowcy. Strona wyjaśniła również, że nie ma możliwości weryfikacji dokumentów przedkładanych jej przez kierowców przyjmowanych przez nią do pracy. Zatem w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla Kierowcy, Strona nie spełniała warunków do otrzymania świadectwa o numerze [...]. Tym samym zaświadczenie ZZ z [...] kwietnia 2019 r. złożone przez Stronę, w którym oświadczyła, że Kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a u.t.d., zawierało nieprawdziwe informacje. Organ wyjaśnił następnie, że konsekwencje niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji określają art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1072/2009 i art. 32f ust. 2 u.t.d. Niespełnianie warunków otrzymania świadectwa kierowcy lub podanie we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji jest podstawą do cofnięcia świadectwa kierowcy, a także zawieszenia wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowcy na okres roku. GITD podniósł, że w interesie przedsiębiorcy jest, aby sprawdzać czy kierowca spełnia wszystkie wymagania do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Dlatego przedsiębiorca powinien także sprawdzać autentyczność dokumentów potwierdzających spełnianie przez kierowcę wymagań do wykonywania pracy na tym stanowisku. Obowiązujące przepisy o ochronie danych osobowych nie stanowią przeszkody do uzyskania potwierdzenia autentyczności dokumentu, gdy dysponujemy kopią takiego dokumentu, bowiem w takiej sytuacji nie dochodzi do ujawnienia danych osobowych innych osób. Wówczas przedsiębiorca może zwrócić się o potwierdzenie autentyczności dokumentu przesyłając jego kserokopię do podmiotu, który dany dokument wystawił. Organ stwierdził, że gdyby Strona dokonała takiego sprawdzenia nie naraziłaby się na konsekwencje wynikające z niewłaściwego wykorzystywania świadectwa kierowcy. Zatem, zdaniem organu, za brak ważnego orzeczenia lekarskiego w dacie złożenia wniosku o wydanie świadectwa kierowcy dla Kierowcy odpowiedzialność ponosi Strona. Organ dodał, że zastosowanie sankcji polegającej na cofnięciu świadectwa kierowcy i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowcy jest uzależnione nie tylko od posługiwania się świadectwem kierowcy podczas wykonywania usług transportowych, co potwierdza treść art. 32f ust. 2 u.t.d. Z treści tego przepisu wynika, że ww. sankcję należy zastosować także wówczas, gdy przedsiębiorca w celu uzyskania świadectwa kierowcy we wniosku o jego wydanie poda nieprawidłowe informacje. Zatem treść tego przepisu wskazuje, że nie chodzi tylko o posługiwanie się świadectwem kierowcy podczas wykonywania danego zadania przewozowego, lecz także o czynności podejmowane przez przedsiębiorcę w celu otrzymania świadectwa kierowcy. Tym samym do niewłaściwego wykorzystania świadectwa kierowcy dochodzi wówczas, gdy przedsiębiorca mimo niespełniania przez kierowcę wymogów art. 39a u.t.d., złoży wniosek o wydanie świadectwa kierowcy, jak i wówczas, gdy przedsiębiorca będzie posługiwał się świadectwem kierowcy wydanym dla kierowcy, który przestał spełniać wymogi art. 39a u.t.d. Sankcji wymienionej w tym przepisie podlega każde niewłaściwe wykorzystywanie przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegające na niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy, co wynika z zawartego w tym przepisie sformułowania "w przypadku niewłaściwego wykorzystywania". Zatem wystąpienie sytuacji opisanych wyżej obliguje organ do zastosowania sankcji polegającej na cofnięciu świadectwa niewłaściwie wykorzystywanego przez przedsiębiorcę i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowców na okres roku. Wniosek o wydanie świadectwa kierowcy dla Kierowcy już w dniu jego złożenia był nieprawidłowy, ponieważ wymieniony kierowca nie spełniał warunków do jego zatrudnienia określonych w art. 39a u.t.d., nie posiadał bowiem orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Tym samym Strona niewłaściwie wykorzystywała świadectwo wydane dla Kierowcy. Z tych względów organ zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w decyzji I instancji i utrzymał ją w mocy. Pismem z 5 lipca 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z [...] maja 2021 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie od GITD na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 8 ust. 2 oraz artykułu 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz art. 32f ust. 2 u.t.d., 2) art. 7 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienie w jaki sposób i przez kogo orzeczenie lekarskie o numerze [...] zostało "sfałszowane", 3) błędne, sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i zasadą domniemania dobrej wiary, uznanie iż przedsiębiorca miał domniemywać sfałszowanie przedstawionego mu przez pracownika zaświadczenia lekarskiego, pomimo iż było ono wystawione na właściwym formularzu, opatrzone trzema pieczęciami i nie wzbudziło zastrzeżenia nawet samego organu przy wystawieniu na jego podstawie świadectwa kierowcy, 4) sprzeczne ze stanem faktycznym stwierdzenie jakoby przedsiębiorca przez dwa miesiące nie podejmował żadnych czynności celem wyeliminowania nieprawidłowego świadectwa kierowcy, 5) art. 7b oraz art. 8 K.p.a., poprzez zastosowanie sankcji nieadekwatnej do okoliczności sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu przedsiębiorcy oraz zasady proporcjonalności, co podważa zaufanie do władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ z obrazą art. 7 K.p.a., nie wyjaśnił w jaki konkretnie sposób i przez kogo sporne orzeczenie lekarskie nr [...] miało zostać, "sfałszowane" – czy sam formularz zaświadczenia i widniejące na nim pieczątki były oryginalne czy podrobione, w jaki sposób pracownik wszedł w posiadania oryginalnego druku zaświadczenia i trzech różnych pieczątek, którymi zaświadczenia jest opatrzone. Okoliczności te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i oceny ew. zaniedbania ze strony samego pracodawcy- przedsiębiorcy. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że wina przedsiębiorcy ma polegać na tym iż ma on obowiązek weryfikacji wiarygodności przedstawionych mu przez kierowcę dokumentów, a jeżeli nie mógł ich zweryfikować, powinien skierować go na odpowiednie badania. Zdaniem Skarżącego, stwierdzenie takie jest nietrafne, gdyż Kierowca przestawił pracodawcy zaświadczenie, z względnie aktualną datą ([...] kwietnia 2019 r.), które nie budziło zastrzeżeń, ani przedsiębiorcy, ani nawet samego organu, który również sporne zaświadczenie ocenił jako prawidłowe i [...] kwietnia 2019 r. wydał na jego podstawie świadectwo kierowcy, a procedurę wyjaśniającą przeprowadził dopiero 10 miesięcy później. Zdaniem Skarżącego, sprzeczne z zasadami współżycia społecznego jest stawiania przedsiębiorcom wymogu, aby kwestionowali wszystkie dokumenty przedstawiane im przez każdego pracownika, nawet wydane we właściwej formie. Organ nie bierze pod uwagę, iż zasadą jest jednak domniemania dobrej wiary i wiarygodności dokumentu jeżeli nie budzi on wątpliwości. Skarżący zwrócił uwagę iż lekarka B. S. nie odpowiedziała nawet na pierwsze zapytanie organu co do autentyczności przedmiotowego zaświadczenia, po braku odpowiedzi lekarki na pismo organu z [...] lutego 2020 r., organ po raz kolejny zwrócił się do niej dopiero [...] czerwca 2020r - tj. sam nie podejmował w sprawie czynności przez ok. pięć miesięcy. Skarżący podniósł, że wdrożył w firmie postępowanie wyjaśniające i zbadał czy inni kierowcy nie posiadali zaświadczeń lekarskich wydanych przez tego samego lekarza i z ostrożności przestał wykorzystywać wydane na ich podstawie świadectwa kierowcy. Skarżący zaostrzył rygory dot. przyjmowania tego rodzaju zaświadczeń, zawężając osoby lekarzy których zaświadczenia lekarskie akceptuje tylko do dwóch lekarzy z [...]. Skarżący podniósł również, że sankcja w postaci zawieszenia wydawania świadectw kierowcy zgodnie z rozporządzeniem nr 1072/2009, wymaga uwzględnienia wagi naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej. Z rozporządzenie wynika więc iż podanie ww. wniosku nieprawdziwych danych karane jest cofnięciem danego świadectwa, a sankcję zawieszenia wydania nowych świadectw uzasadnia dopiero poważne naruszenie wykorzystywania świadectw kierowców, a również i w takim przypadku (poważnego naruszenia) organ może stosować różne sankcje, także łagodniejsze i z uwzględnieniem wagi naruszenia. Skarżący powołał się na dwa wyroki WSA w Warszawie w sprawach o sygn. akt VI SA/Wa 1044/19 oraz VI SA/Wa 1326/19 i stwierdził, że w okolicznościach sprawy zastosowanie wobec przedsiębiorcy sankcji w postaci zawieszenia wydawania świadectw dla wszystkich kierowców, tj. sankcji o charakterze stricte karalnym przewidzianej w art. 12 ust 2 lit. a) rozporządzenia, było bezpodstawne, a niezależnie nieadekwatne do okoliczności sprawy. Nawet jeżeli Skarżący został oszukany przez kandydata na kierowcę - pracownika, to nie można domniemywać jego niewłaściwego działania, ani tym bardziej stosować wobec niego sankcji przewidzianych w ustawie dla ściśle określonych przypadków. Wstrzymanie przedsiębiorcy możliwości wydanie świadectw kierowcy, de facto ograniczenie możliwości prowadzenia przez niego działalności na okres jednego roku, skazanie go na niemożność utrzymania stanu zatrudnienia, jest środkiem nieadekwatnym do okoliczności sprawy, tj. faktu iż przedsiębiorca działał nieumyślnie, w dobrej wierzy, bez świadomości posłużenia się nierzetelnym dokumentem. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie GITD nałożył na Skarżącego sankcje określone w art. 32f ust. 2 in fine u.t.d., ponieważ Skarżący składając 10 kwietnia 2019 r. wniosek o wydanie świadectwa kierowcy dla Kierowcy do wniosku dołączył zaświadczenie ZZ z [...] kwietnia 2019 r., w którym oświadczył, że Kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a u.t.d., a także m.in. orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., które w wyniku przeprowadzonego postępowanie dowodowego w celu potwierdzenia jego autentyczności okazało się sfałszowane. Powyższa okoliczność faktyczna jest bezsporna w niniejszej sprawie, nie kwestionuje jej również Skarżący, podnoszący natomiast brak wiedzy w tym zakresie oraz brak podstaw do zakwestionowania autentyczności przedmiotowego orzeczenia lekarskiego. Problematyka świadectw kierowców uregulowana została na gruncie prawa wspólnotowego przepisami rozporządzenia nr 1072/2009. Zgodnie z art. 5 ww. rozporządzenia, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który: a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej; oraz b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: (i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach. (ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim. Przepisami ustawowymi, o których mowa w powyższej normie rozporządzenia, są przepisy prawa krajowego. Art. 32b ust. 5 pkt 2 u.t.d. wskazuje, że do wniosku o wydanie świadectwa kierowcy należy dołączyć dokumenty świadczące o spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a. Jednym z tych wymagań jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d.). Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenie nr 1072/2009, właściwe organy cofają świadectwo kierowcy, gdy posiadacz przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust. 1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1. Ponieważ załączone do wniosku o wydanie świadectwa kierowcy dla Kierowcy orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., było sfałszowane, należy uznać, że posiadacz świadectwa kierowcy nie spełniał warunków do jego uzyskania, co uzasadniało cofnięcie świadectwa kierowcy wydanego Kierowcy. Zgodnie z art. 32f ust. 2 u.t.d., w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Wprawdzie w orzecznictwie, w tym w przywołanych przez Skarżącego wyrokach WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 1044/19 oraz VI SA/Wa 1326/19, podkreśla się niewłaściwą implementuję w art. 32f ust. 2 u.t.d., postanowień rozporządzenie nr 1072/2009 w zakresie sankcji w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy, Sąd w niniejszej sprawie doszedł do wniosku, że nałożona przez organ na Skarżącego sankcja jest zgodna z przepisami rozporządzenie nr 1072/2009. W myśl art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenie nr 1072/2009, właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy, gdy posiadacz: a) przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust. 1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1; lub b) podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy. Do zastosowania surowszej sankcji dochodzi w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009. Przepis ten stanowi, że w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak: a) zawieszenie wydawania świadectw kierowców; b) cofnięcie świadectw kierowców; c) uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; d) czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; e) czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej. Sankcje te mogą być nakładane z uwzględnieniem wagi naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej. W ocenie Sądu, ustalając wagę poszczególnych naruszeń można odwołać się do regulacji zawartej w rozporządzeniu Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U.UE.L.2016.74.8, dalej: "rozporządzenie 2016/403), zawierającego w załączniku 1 kategoryzację poważnych naruszeń. W pkt 10 tego załącznika, została zamieszczona grupa naruszeń przepisów rozporządzenia nr 1072/2009, gdzie w nr 3 tabeli, odnoszącym się do świadectwa kierowcy, naruszenie polegające na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.), zostało zakwalifikowane jako bardzo poważne naruszenie. W przedmiotowej sprawie Kierowca niewątpliwie nie dysponował ważnym świadectwem kierowcy. Świadectwo kierowcy o nr [...], uzyskane w oparciu o sfałszowane orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., z cała pewności nie może zostać uznane za ważne świadectwo kierowcy. Kierowca bowiem, [...] kwietnia 2019 r., a więc w dniu złożenia przez Skarżącego wniosku o wydanie świadectwa kierowcy dla Kierowcy, nie spełniał wymagań określonych w art. 39a u.t.d. Kierowca nie mógł bowiem w tym dniu, przedstawiając sfałszowane orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., wykazać brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, stanowiący jeden z warunków zatrudnienia kierowcy przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, uregulowany w art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d. W konsekwencji Kierowca posługiwał się do czerwca 2020 r. – zgodnie z wyjaśnieniami Skarżącego zawartymi również w skardze – nieważnym świadectwem kierowcy o nr [...]. Jak wynika natomiast z cyt. już art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1072/2009, w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, m.in. takie jak zawieszenie wydawania świadectw kierowców. W art. 32f ust. 2 u.t.d., ustawodawca połączył sankcje, które w świetle rozporządzenia nr 1072/2009, są nakładane za zwykłe oraz poważne naruszenie przepisów tego rozporządzenia. Dlatego niejednokrotnie, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, art. 32f ust. 2 u.t.d. wymaga interpretacji zgodnej z przepisami rozporządzenia nr 1072/2009. W niniejszej sprawie ze względu na wystąpienie bardzo poważnego naruszenia zastosowana przez GITD sankcja z art. 32f ust. 2 u.t.d., jest prawidłowa. Skarżący bowiem niewłaściwie wykorzystywał świadectwo kierowcy poprzez niespełnienie warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy, co jednocześnie doprowadziło do bardzo poważnego naruszenia polegającego na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy. Z powyższych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 8 ust. 2 oraz artykułu 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz art. 32f ust. 2 u.t.d. Sąd stwierdza, że za niezasadne należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienie w jaki sposób i przez kogo orzeczenie lekarskie o numerze [...] zostało "sfałszowane" oraz art. 7b oraz art. 8 K.p.a., poprzez zastosowanie sankcji nieadekwatnej do okoliczności sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu przedsiębiorcy oraz zasady proporcjonalności, co podważa zaufanie do władzy publicznej. Należy podkreślić, że Skarżący, jako przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy, zatrudniający kierowców, ponosi pełną odpowiedzialność za działania zatrudnionych przez siebie kierowców związane z wykonywaniem przewozów drogowych, w tym za popełnione w tym zakresie przez kierowców naruszenia. Jest to odpowiedzialność obiektywna, a Skarżący powinien dołożyć wszelkich starań w zakresie przestrzegania przepisów prawa obowiązujący w branży przewozu drogowego również przez zatrudnianych przez siebie kierowców. Sąd zgadza się zatem z organem, że w granicach należytej staranności przedsiębiorcy zajmującego się profesjonalnie przewozem drogowym i zatrudniającego kierowców, mieści się powinność sprawdzania autentyczności dokumentów potwierdzających spełnienie przez kierowcę wymagań warunkujących wykonywanie pracy na stanowisku kierowcy. Ryzyko zaniechań w tym zakresie ponosi przedsiębiorca zatrudniający kierowców. Dlatego organ nie miał w niniejszej sprawie obowiązku ustalania w jaki konkretnie sposób i przez kogo sporne orzeczenie lekarskie nr [...] miało zostać, "sfałszowane" – czy sam formularz zaświadczenia i widniejące na nim pieczątki były oryginalne czy podrobione, w jaki sposób pracownik wszedł w posiadania oryginalnego druku zaświadczenia i trzech różnych pieczątek, którymi zaświadczenia jest opatrzone. Z powyższej odpowiedzialności przedsiębiorcy zatrudniającego kierowców nie zwalnia również fakt wcześniejszego wydania przez organ spornego świadectwa kierowcy nr [...], w oparciu o sfałszowane orzeczenie lekarskie nr [...]. Ostatecznie okoliczność ta została ustalona przez organ na skutek działań, które wcześniej powinien podjąć Skarżący w ramach należytej staranności w prowadzeniu przedsiębiorstwa. W tej sytuacji nie można uznać sankcji rocznego zawieszenia wydawania Skarżącemu nowych świadectw kierowców za sankcję nieadekwatną do okoliczności sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu przedsiębiorcy oraz zasady proporcjonalności i podważającą zaufanie do władzy publicznej. Jest to sankcja czasowa, która może Skarżącemu przez rok utrudnić prowadzenie działalności, ale jej nie uniemożliwia, na co zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji. Stwierdzone natomiast naruszenie prawa zaliczane jest do bardzo poważnych naruszeń. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).