II SA/Ol 704/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi E. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony) Postanowieniem z "[...]" Burmistrz Miasta A (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") nałożył na spółkę A (dalej: "Inwestor") obowiązek: przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji radiokomunikacyjnej "[...]", na działce nr "[...]", obręb A w A, oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, który powinien zawierać dane zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu podał, że planowana inwestycja będzie składać się z wieży telekomunikacyjnej o wysokości całkowitej 61,95 m, na której zainstalowane zostaną trzy anteny wektorowe i antena radiolinii, u podnóża umieszczone zostaną urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze; inwestycja zostanie ogrodzona po trójkątnym obrysie podstawy wieży. Burmistrz stwierdził, że art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283, z późn. zm.), dalej: "ustawa", może mieć zastosowanie w stosunku do przedmiotowej inwestycji. Zauważył, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane. Zgodnie zaś z zasadą przezorności, przewidzianą w art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396), dopuszczalne jest ograniczenie lub zakaz realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli możliwość jego znaczącego oddziaływania na środowisko nie została jeszcze w pełni, naukowymi metodami, dowiedziona i wykazana. Burmistrz zauważył, że nie można wykluczyć, że ewentualna moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, co może spowodować, że moc promieniowana izotropowo przekroczy w osi głównej promieniowania zaplanowanej do zainstalowania anteny wielkości wymienione w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej jako: "rozporządzenie". W złożonym zażaleniu Inwestor podniósł, że zgodnie z dokumentami dołączonymi do wniosku, przedmiotowe przedsięwzięcie nie znajduje się w katalogu przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu. Zaznaczył, że analizowane wiązki anten nie schodzą niżej niż 50 m n.p.t. Dodał, że planowane przedsięwzięcie znajduje się na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Rady Miasta z dnia "[...]"., który przewiduje dla tego terenu, oznaczonego symbolem UPS, funkcję usługową i produkcyjno-składową. Analizowane wiązki anten znajdować się będą nad obszarami określonymi w planie jako: PS2 – "teren przeznaczony na funkcję produkcyjno-składową" i 2UHPS – "adaptuje się istniejące zainwestowanie na funkcje usług, handlu, produkcji i składów". Inwestor podkreślił ponadto, że organy opiniujące dwukrotnie uznały, że nie ma żadnych podstaw, aby przedmiotową inwestycję zakwalifikować do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czego jednak Burmistrz nie uwzględnił. Zarzucił ponadto, że uzasadnienie postanowienia nie zawiera merytorycznych argumentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium") postanowieniem z "[...]" uchyliło zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdziło, że z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 71 ust. 1 ustawy wynika, iż organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, można więc wydać tylko, jeżeli organ wcześniej ustali, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ustawy. Kolegium podało, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten sektorowych planowanego przedsięwzięcia (o założonej mocy promieniowania większej niż 1000 W i mniejszej niż 2000 W), w odległości nie większej niż 70 m, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Zaznaczyło, że w dokumentacji przedstawionej przez Inwestora uwzględniono maksymalne i minimalne deklarowane pochylenie głównej wiązki promieniowania, sposób wykorzystania najbliższego terenu oraz jego zabudowy i ukształtowania. Również w przypadku przyjęcia sumy równoważnej mocy promieniowania izotropowo anten sektorowych dla danego azymutu, wskazany zakres EIRP będzie większy niż 1000 W i mniejszy niż 2000 W, a tym samym przedsięwzięcie będzie kwalifikować się do potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko jeżeli miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W analizowanej odległości nie stwierdzono występowania miejsc dostępnych dla ludności. Przy czym przez miejsca dostępne dla ludności należy uważać wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości (art. 124 ust 2 ustawy Prawo ochrony środowiska). W ocenie Kolegium z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika jednoznacznie, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Dodało, że podobne stanowisko zajęły wyspecjalizowane organy, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny i Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, które odmówiły wydania opinii o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiskowo planowanej inwestycji z uwagi na to, iż przedmiotowe zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium za niezasadne uznało ponadto stanowisko, które całkowicie wyklucza deklarację inwestora w zakresie mocy i założonego pochylenia poszczególnych anten sektorowych, stwierdzając, że zaprzecza to założeniu, iż ewentualne wydanie decyzji środowiskowej powinno dotyczyć planowanej inwestycji. Kolegium zauważyło ponadto, że nie istnieje możliwość kumulacji wartości pola elektromagnetycznego z innymi stacjami bazowej telefonii komórkowej znajdującymi się w odległości 186 m i 434 m od miejsca planowanej inwestycji. Kolegium zarzuciło również, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, wbrew art. 65 ust. 3 ustawy, nie zawiera oceny zebranego materiału dowodowego przez pryzmat zindywidualizowanych przesłanek określonych w art. 63 ust 1 ustawy, a także ustosunkowania się do stanowiska pozostałych organów współdziałających, które w swej istocie są odmienne od kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skargę do tut. Sądu na ww. postanowienie Kolegium wywiódł E. M. (dalej: "Skarżący"). Zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem: - art. 63 ust. 1 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia przez błędne uznanie, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w konsekwencji czego nie ma obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu, podczas gdy przedsięwzięcie to powinno być objęte tymi obowiązkami, co w efekcie doprowadziło do niezastosowania art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy; - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, polegające m. in. na pominięciu kwestii maksymalnego możliwego emitowania pola z anteny, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), a także potencjalnej kumulacji pól elektromagnetycznych projektowanych anten i istniejących w okolicy stacji telefonii komórkowej, co doprowadziło do przyjęcia, że sporna inwestycja nie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w efekcie nie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu, podczas gdy przedmiotowe przedsięwzięcie winno być objęte wskazanymi wyżej obowiązkami; - art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia w sposób, który nie prowadzi do pogłębienia zaufania uczestników do władzy publicznej w sposób ogólny powtarzając tylko fragmenty uzasadnienia zażalenia, podczas gdy w kwestii budowy instalacji mającej potencjalny wpływ na życie i zdrowie ludzkie konieczne jest dokładne rozważenie wszelkich okoliczności sprawy, w tym maksymalnego możliwego emitowania pola z anteny, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, a także potencjalnej kumulacji pól elektromagnetycznych projektowanych anten, a także istniejących w okolicy stacji telefonii komórkowej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie sporne jest, czy opisane wyżej przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283, z późn. zm.), dalej: "ustawa", przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Nie każda inwestycja stanowi więc przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko decyduje skala tego oddziaływania. Katalog takich przedsięwzięć został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej jako: "rozporządzenie". Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Stosownie natomiast do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z cytowanych przepisów wynika wprost, że inwestor jest zobowiązany uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w odniesieniu do urządzeń o wskazanej mocy, jeżeli jednocześnie miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległościach wskazanych w rozporządzeniu, w linii prostej biegnącej od nadajnika w osi jego wiązki. Jak wynika z danych zawartych w karcie informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten sektorowych planowanego przedsięwzięcia (o planowanej mocy promieniowania większej niż 1000 W i mniejszej niż 2000 W), w odległości nie większej niż 70 m, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Prawidłowo więc Kolegium oceniło, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu cytowanych przepisów rozporządzenia, w konsekwencji czego nie jest wymagane w tym przypadku przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślenia również wymaga, że ocena ta jest zbieżna ze stanowiskiem, jakie zajęły w tej sprawie wyspecjalizowane organy opiniujące: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny i Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Organy te odmówiły wydania opinii o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiskowo planowanej inwestycji, stwierdzając, że przedmiotowe zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. pismo W-MWIS z 7 lutego 2020 r., pismo RDOŚ z 27 stycznia 2020 r., pismo PGW Wody Polskie z 7 stycznia 2020 r.). Bez wpływu na ocenę prawidłowości zajętego przez Kolegium stanowiska pozostają podniesione w skardze zarzuty, sprowadzające się do istnienia obowiązku badania w kontrolowanym postępowaniu takich kwestii, jak: maksymalne możliwe emitowanie pola z anteny, maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania, czy potencjalna kumulacja pól elektromagnetycznych projektowanych anten i stacji telefonii komórkowej istniejących w okolicy. Odnosząc się do tej kwestii należy zwrócić uwagę na konsekwencję prawodawcy, który sukcesywnie liberalizuje przepisy decydujące o kwalifikacji przedsięwzięcia z punktu widzenia ewentualnej konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy poprzedzające rozporządzenie z 9 listopada 2010 r., czyli przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do porządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004, poz. 2573, z późn. zm.) przewidywały, że potencjalne niebezpieczeństwo negatywnego oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej zachodzi w określonej przestrzeni "wzdłuż osi wiązki" promieniowania anteny. Przyjmowano zatem, że promieniowanie elektromagnetyczne miało postać wiązki, która nie jest jednak linią, lecz wycinkiem przestrzeni. W stanie prawnym, mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie (rozporządzenie z 9 listopada 2010 r.), zawężono ocenę i zobowiązano organy administracji do badania oddziaływania wiązki jako linii (zob. wyrok NSA z 17 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 144/15, dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Ponadto, z rozporządzenia nie sposób wywieść obowiązku konieczności oceny sumarycznej mocy promieniowania, gdyż przepisy tego aktu literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny". W obowiązującym rozporządzeniu prawodawca doprecyzował poprzednio obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., które w tym zakresie wzbudzały wątpliwości i w § 2 ust. 1 pkt 7 in fine oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 in fine przesądził, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Powyższe przepisy nie budzą wątpliwości i wskazują, że prawodawca podkreślił możliwość wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (por. wyroki NSA z: 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15; 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12; CBOSA). Z uwagi na powyższe nie znajduje oparcia w cyt. przepisach rozporządzenia także stanowisko Skarżącego, sprowadzające się do twierdzenia, że dokonując kwalifikacji inwestycji organy powinny wziąć pod uwagę wpływ całego przedsięwzięcia, czyli wszystkich wchodzących w jego skład urządzeń oraz urządzeń znajdujących się w okolicy, a nie pojedynczych anten, zwłaszcza że nie ma podstaw do przyjęcia, iż jakakolwiek kumulacja będzie miała miejsce. Wskazać również trzeba, że odległość "miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego" anteny stanowi odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w tym aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/16, CBOSA). Jak wynika z akt administracyjnych, miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten. Kwestionowane postanowienie nie narusza więc wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów k.p.a. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.