I OSK 754/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 387/20 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 387/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: P. sp. z o.o. z siedzibą w T. wniosła o wydanie decyzji, w trybie art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm.), zwanej dalej "u.g.n." – ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...]ha w obr. [...] gm. Łącko w celu przeprowadzenia inwestycji liniowej polegającej na wybudowaniu gazociągu średniego ciśnienia w zakresie średnic PE dn 63-225 na długości 34,00m w strefie kontrolowanej 1m (po 0,5m po obu stronach gazociągu od jego osi) o polu jej powierzchni 34,00m2, w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "[...]". Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Starosta Nowosądecki orzekł: 1) o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości, stanowiącej współwłasność A. K. oraz nieustalonych następców prawnych zmarłego R. K. - poprzez zezwolenie P. sp. z o.o. z siedzibą w T., na założenie i przeprowadzenie wskazanej inwestycji liniowej; 2) o tym, że ww. decyzja stanowi podstawę do dokonania właściwego wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania A. K., Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko uchwalonego przez Radę Gminy Łącko - uchwałą Rady Gminy Łącko z dnia 28 lutego 2007 r. Nr 11/2007 z późniejszymi zmianami. Zgodnie z wypisem i wyrysem z ww. planu miejscowego, przedmiotowa działka - w części przeznaczonej na wybudowanie gazociągu średniego ciśnienia w zakresie średnic PE dn 63-225 - znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 4UC18 - teren zabudowy usług komercyjnych. Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 4 ww. planu miejscowego, na terenie oznaczonym w planie symbolem UC (obejmującym działkę nr [...]) jego ustalenia jako przeznaczenie dopuszczalne ustalają możliwość lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanych z zagospodarowaniem terenu. W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, że wybudowanie gazociągu średniego ciśnienia w zakresie średnic PE dn 63-225 mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 tej regulacji przesądza o tym, że: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym. Z powyższego wynika więc, że planowana inwestycja stanowi wypełnienie przesłanki zawartej w art. 124 ust.1 u.g.n., tzn. "zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym". Również wymóg zasięgu lokalnego omawianego zamierzenia, jako inwestycji celu publicznego, jest zdaniem organu odwoławczego spełniony w przedmiotowej sprawie, bowiem przy uwzględnieniu zasięgu tej inwestycji, ma ona służyć zaopatrywania ludności w gaz na znacznym obszarze. Mając na uwadze wątpliwości co do przebiegu trasy gazociągu organ wskazał, że zamierzenie to jest zgodne z wytycznymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenów oznaczonych symbolem 4UC18, a ponadto szczegółowo zostało uzasadnione przez inwestora we wniosku z dnia 28 maja 2019 r. Powołując się na § 8 ust. 4 i § 35 pkt 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Łącko wskazano, że przedmiotowa inwestycja obejmuje ok. 5% powierzchni nieruchomości (wraz ze strefą kontrolowaną), a zatem mieści się w normach narzuconych przez MPZP. Dodatkowo organ wyjaśnił, że współwłaścicielce nieruchomości przysługiwać będzie roszczenie o odszkodowanie za ewentualne straty oraz zmniejszenie się wartości nieruchomości z tytułu jej faktycznego zajęcia. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. K., zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. oraz w zw. z art. 8 k.p.a.; b) art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.; c) art. 7, art. 77 k.p.a.; d) art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. 2) przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 124a u.g.n. w zw. z § 35 pkt 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Łącko, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Łącko z dnia 28 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę za niezasadne uznał zarzuty skargi, które wskazują na brak zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy w Łącku z dnia 28 lutego 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko - część "A". Planowana inwestycja wraz ze strefą kontrolowaną zajmuje 34m2, tj. ok. 5% powierzchni działki o powierzchni [...]ha. Powierzchnia ta mieści się zatem w normach narzuconych przez plan miejscowy. Skarżąca zarzuca, że istnieje na działce dom jednorodzinny o powierzchni, która może stanowić nawet 50% powierzchni działki, przez co ustalenie, czy proporcje określone w § 8 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostały przekroczone, wymaga analizy powierzchni planowanej inwestycji z uwzględnieniem istniejącej już zabudowy działki nr [...]. Zdaniem Sądu, takie twierdzenie skarżącej jest błędne. Wskazano, że nie można sumować powierzchni planowanej inwestycji jako powierzchni przeznaczonej pod przeznaczenie dopuszczalne, z aktualnym sposobem zagospodarowania działki, który nie mieści się ani w przeznaczeniu podstawowym ani w przeznaczeniu dopuszczalnym dla terenu UC. Zgodnie z zasadą uwzględniania w planowaniu przestrzennym prawa własności, w planach miejscowych najczęściej umieszcza się zapisy dotyczące dopuszczenia utrzymania istniejącej zabudowy czy zagospodarowania terenu, do czasu jej ewentualnego przekształcenia zgodnie z planem. Podobnie w niniejszym przypadku, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zawarto w § 8 ust. 5 zasadę, zgodnie z którą "istniejące obiekty pozostawia się do utrzymania i przebudowy zgodnie z ustaleniami przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego dla tego terenu". Oznacza to, że plan miejscowy uwzględnia stan zastany działki [...], jednak nie jest tak, że w ten sposób "stan zastany" staje się przeznaczeniem dopuszczalnym. Nadto sam fakt istnienia tego rodzaju zabudowy na działce (nawet jeśli powierzchnia zabudowy przekraczałaby 50% powierzchni działki), nie może wykluczać jednocześnie lokowania na niej jakiejkolwiek innej zabudowy, zgodnej z planem miejscowym. Tym samym oczekiwana przez skarżąca "analiza powierzchni planowanej inwestycji z uwzględnieniem istniejącej już zabudowy działki nr [...]" byłaby zupełnie bezcelowa. Jeśli zaś chodzi o kwestionowaną przez skarżącą zgodność inwestycji z § 35 ust. 2 miejscowego planu, Sąd wskazał, że przepis ten znajduje się w rozdziale IV, pt. "Zasady Uzbrojenia Terenu" i obowiązuje na całym obszarze objętym planem miejscowym. W pkt 2 § 35 wskazano, że zasadą jest prowadzenie nowych ciągów uzbrojenia i lokalizowanie obiektów i urządzeń w liniach rozgraniczających istniejących i projektowanych dróg, dojść pieszych i pieszo - jezdnych oraz w terenach, których przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne określono w rozdziale II niniejszej uchwały pod warunkiem, że nie będą naruszać pozostałych ustaleń planu z wyłączeniem sytuacji szczególnych wynikających z uwarunkowań lokalnych. Skoro w terenie UC, opisanym w II, § 8, w którym leży działka skarżącej przewidziano możliwość lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej i lokalizacja ta nie narusza innych postanowień planu, to lokalizacja gazociągu w tym terenie jest możliwa. Niewątpliwie, aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n. musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizacje. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają jednakże dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu. Odnosząc się do zarzutów, że nie uwzględniono uwarunkowań lokalnych, tj. niewielkiej powierzchni i nietypowego kształtu działki oraz pozbawienia skarżącej możliwości umiejscowienia budowli gospodarczych typu garaż na samochód, skład na opał, czy magazyn na narzędzia, Sąd wskazał, że działka o powierzchni [...] arów o kształcenie zbliżonym do trapezu nie jest działką szczególnie nietypową. Ponadto wymienione przez skarżącą obiekty, które chciałaby na niej wybudować nie są zgodne z przeznaczeniem tego terenu w planie – możliwe jest bowiem w tym terenie lokowanie obiektów małej architektury, urządzeń i budowli bezpośrednio związanych z funkcjonowaniem obiektów przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego, a budownictwo jednorodzinne takim przeznaczeniem nie jest. Co do zarzutów skarżącej, że przebieg gazociągu mógł być inny, to organ II Instancji w swojej decyzji szczegółowo przedstawił stanowisko inwestora, które jest spójne i logiczne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. K., zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 124 u.g.n., polegającą na nietrafnym przyjęciu, że określona w tym przepisie przesłanka zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym jest spełniona w sytuacji gdy plan miejscowy tylko w sposób ogólny dopuszcza realizację celu publicznego, podczas gdy zgodnie z jednolitym poglądem, ukształtowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, plan miejscowy, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi dopuszczać nie tylko realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty, w związku z czym koniecznym jest aby konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy organy administracyjne nie przeprowadziły wszechstronnego postępowania dowodowego, aby stwierdzić spełnienie przesłanek koniecznych do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, tj. w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jako że wprawdzie zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 4 uchwały Rady Gminy Łącko Nr 11/2007 z dnia 28 lutego 2007 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko, na terenie oznaczonym w planie symbolem UC (obejmującym działkę nr [...], położoną w Ł.), dopuszcza się lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanej z zagospodarowaniem terenu, to jednakże bez jednoczesnego dookreślenia rodzaju inwestycji i wskazania szczegółowo warunków zagospodarowania nieruchomości, co tym samym uniemożliwia wydanie przez organ administracyjny decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy administracyjne naruszyły przepis prawa materialnego, tj. zastosowały art. 124 ust. 1 u.g.n., podczas gdy w okolicznościach sprawy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki zawarte w tym przepisie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonych decyzji organów administracyjnych I i II instancji; 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto w piśmie z dnia 5 lutego 2021 r. A. K. oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. sp. z o.o. z siedzibą w T. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że rozpoznając skargę kasacyjną - po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania przed Sądem I instancji. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie w piśmie z dnia 5 lutego 2021 r. – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy jednak kwestii materialnoprawnych, stąd też w pierwszej kolejności należy się odnieść do tego zarzutu. W zarzucie tym dotyczącym naruszenia prawa materialnego zarzucono naruszenie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię polegającą na nietrafnym przyjęciu, że określona w tym przepisie przesłanka zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym jest spełniona w sytuacji gdy plan miejscowy tylko w sposób ogólny dopuszcza realizację celu publicznego, tj. lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Natomiast zdaniem skarżącej kasacyjnie plan miejscowy powinien w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że Sąd I instancji uznał, że dla spełnienia przesłanki zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n. wystarczająca jest ogólna zgodność realizacji celu publicznego z uregulowaniami planu, a taka sytuacja występuje w sprawie, jako że zgodnie z § 8 ust. 3 pkt.4 mpzp. Na terenie oznaczonym w planie symbolem UC (obejmującym działkę [...], położoną w Ł.) dopuszcza się lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanej z zagospodarowaniem terenu. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego może być rozpoznany tylko łącznie z uwzględnieniem treści przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w konkretnej sprawie ma zastosowanie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest nie tylko aktem planistycznym, ale przede wszystkim aktem prawa miejscowego, stąd też zawarte w nim regulacje mają charakter materialnoprawny. Dlatego też, aby stwierdzić czy doszło do naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. konieczne jest wskazanie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które zostały naruszone. Stąd też zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie można poprzestać na samym tym przepisie albowiem, aby zrekonstruować normę prawną z niego wynikającą konieczne i niezbędne jest sięgnięcie do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w danej sprawie ma zastosowanie. To odwołanie się do przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinno mieć charakter pełny, kompleksowy, a więc uwzględniający całość regulacji zawartej w planie, a dotyczącej omawianego zagadnienia, a nie tylko do niektórych z postanowień planu. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie miała Uchwała Nr 11/2007 Rady Gminy w Łącku z dnia 28 lutego 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko. Skarżąca kasacyjnie zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. wskazuje wyłącznie na treść § 8 ust. 3 pkt 4 planu miejscowego, zgodnie z którym działka nr [...] znajduje się na ternie oznaczonym symbolem UC – z przeznaczeniem podstawowym tereny zabudowy usług komercyjnych, z przeznaczeniem dopuszczalnym lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej związanej z zagospodarowaniem terenu. Natomiast jak wynika z § 2 ust. 1 planu, ustalenia zmiany planu zostają wyrażone: 1) w części tekstowej: a) w ustaleniach planu zawartych w treści uchwały, b) w skorowidzu ustaleń planu określonym w załączniku Nr 2 do niniejszej uchwały pełniącym rolę identyfikatora przepisów zawartych w niniejszej uchwale w odniesieniu do poszczególnych terenów wyodrębnionych liniami rozgraniczającymi i oznaczonych symbolami w części graficznej; ust. 2 w części graficznej do niniejszej uchwały obejmującej załącznik Nr 1, na który składają się: a) rysunek planu Nr 1 w skali 1:2000 ustalający podstawowe przeznaczenia terenu i warunki zagospodarowania terenu, b) rysunek Nr 2 w skali 1:5000, określający zasady uzbrojenia terenu, w tym przebiegi tras infrastruktury technicznej oraz lokalizacje związanych z nimi urządzeń technicznych, które należy traktować jako orientacyjne - do szczegółowego ustalenia na etapie przygotowania inwestycji i wydawania decyzji administracyjnych. Nadto rozdział IV planu zatytułowany "Zasady uzbrojenia terenu", zawiera nie tylko zasady obowiązujące w całym obszarze opracowania zawarte § 35, ale również rozwiązania szczegółowe dotyczące poszczególnych rodzajów infrastruktury technicznej. Zgodnie § 35, jako zasady obowiązujące w całym obszarze opracowania ustala się: 1) w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania obszaru, a w szczególności spełnienia wymogów sanitarnych ustala się objęcie całego obszaru Gminy warunkami uzbrojenia w dostosowaniu do potrzeb poszczególnych rodzajów przeznaczenia utrzymanie istniejących ciągów uzbrojenia z możliwością ich rozbudowy i przebudowy; 2) prowadzenie nowych ciągów uzbrojenia i lokalizowanie obiektów i urządzeń w liniach rozgraniczających istniejących i projektowanych dróg, dojść pieszych i pieszo - jezdnych oraz w terenach, których przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne określono w rozdziale II niniejszej uchwały pod warunkiem, że nie będą naruszać pozostałych ustaleń planu z wyłączeniem sytuacji szczególnych wynikających z uwarunkowań lokalnych; 3) generalne zasady obsługi i wyposażenia w infrastrukturę techniczną określono w § 36 - § 42 niniejszej uchwały oraz na rysunku Nr 2. Jeśli chodzi o rozwiązania szczegółowe istotny jest § 38 planu, który dotyczy infrastruktury w zakresie zaopatrzenia w gaz. Zgodnie z powołanym § 38, w zakresie zaopatrzenia w gaz ustala się co następuje: 1. W odniesieniu do zasad ogólnych: 1) zapewnia się możliwość zlokalizowania gazociągu wysokiego ciśnienia Dn 250/200mm PN 5,5 MPa relacji Słopnice Krościenko przez teren miejscowości Zabrzeż. Dla gazociągu zapewnia się wolny pas terenu zgodnie z wymogami przepisów odrębnych, tzw. strefę kontrolowaną o szerokości 6.0m, tj. po 3.0m w każdą stronę od jego osi. W celu umożliwienia wybudowania gazociągu zachowuje się wolny od zabudowy pas terenu o szerokości 12.0m (po 6.0m od jego osi w każdą stronę); 2) przyjmuje się sposób dystrybucji gazu do odbiorców techniką średnich ciśnień; utrzymuje się ustalenia opracowań przedprojektowych dot. gazyfikacji Gmin Łącko, Kamienica, Chełmiec i Podegrodzie gdzie dla miejscowości Łącko, Czerniec, Zabrzeż, Zagorzyn, Wola Piskulina, Wola Kosnowa i Kicznia gaz dostarczany będzie z projektowanej stacji redukcyjno pomiarowej I w miejscowości Zbludza gm. Kamienica; dla miejscowości Czarny Potok gaz dostarczany będzie z kierunku wschodniego, tj. od projektowanego gazociągu wysokiego ciśnienia Dn150 mm PN 6.3 MPa relacji Piątkowa Rytro; 2. W zakresie rozwiązań szczegółowych zapewnia się możliwość lokalizowania sieci rozbiorczych gazu w obrębie linii rozgraniczających istniejących i projektowanych dróg i ulic i na obszarach gdzie nie będą powodować naruszenia pozostałych ustaleń planu. Powołane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują, że zagadnienia dotyczące możliwości realizacji infrastruktury technicznej w zakresie zaopatrzenia w gaz nie ograniczają się do regulacji zawartej w § 8 ust. 3 pkt 4 planu, ale kwestii tej dotyczą również inne przepisy planu. Natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego ograniczony został do naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n., na podstawie którego, jak wskazano już wcześniej, nie można zrekonstruować normy prawnej z niego wynikającej, a tym samym stwierdzić czy doszło do jego naruszenia, co powoduje, że zarzut ten nie może być uwzględniony. Niezasadność zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, w okolicznościach tej sprawy powoduje, że niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania Na marginesie zauważyć należy, że Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję i nie będąc związany zarzutami skargi również nie rozważył wszystkich, mogących mieć znaczenie, postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak okoliczność ta nie została podniesiona w zarzutach skargi kasacyjnej, zarówno tych dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania dotyczących wymogów uzasadnienia. Natomiast podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, inaczej niż Sąd I instancji, nie rozpoznaje ponownie całości sprawy, a rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazane przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten jest uprawniony jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości istniały. Zakres kontroli wyznacza zatem autor skargi kasacyjnej, wskazując które normy prawa zostały naruszone. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.