II OSK 278/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant starszy asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 299/21 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem z 23 listopada 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 299/21 oddalił skargę R.O. (dalej: "skarżący") na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 4 lutego 2021 r., nr IR-IV.7721.387.2020.6 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Starosty Gostyńskiego z 17 kwietnia 2019 r. w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę nr 250/2013 z 14 maja 2013 r. obejmującego przebudowę budynku inwentarskiego oraz wiaty na działce o nr ewid. [...], obr. [...]. Skarżący na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), polegające w istocie na niepełnym i nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało - organy oraz Sąd I instancji w sposób wadliwy ustaliły co jest przedmiotem postępowania. Ocena, że przedmiotem postępowania jest tylko pozwolenie na przebudowę budynku inwentarskiego oraz wiaty, a jeszcze ściślej rzecz ujmując zmiana tego pozwolenia, jest oceną nie tylko niepełną, ale w istocie niewłaściwą. W istocie przedmiotem postępowania jest rozbudowa przedsięwzięcia istniejącej fermy trzody chlewnej polegająca na przebudowie istniejącego budynku inwentarskiego na potrzeby chowu bydła opasowego. Budynki inwentarskie powinno się kwalifikować jako jedno przedsięwzięcie z uwagi na ich powiązanie technologiczne, a ustalenie rzeczywistej liczby DJP jest okolicznością mającą istotne znaczenie dla badania legitymacji procesowej skarżącego. Skoro sporna zabudowa jest usytuowana w odległości ok. 17 m od granicy skarżącego, a więc w odległości mniejszej niż 100 m, to tym samym legitymacja procesowa skarżącego oparta była na § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (aktualnie na § 3 ust. 1 pkt 104 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Zdaniem skarżącego zamierzenie wprowadza uciążliwości na sąsiednich działkach, albowiem realizacja przez inwestora planowanego przedsięwzięcia spowoduje wprowadzenie (emisję) do przestrzeni nie tylko odoru, ale nade wszystko ponadnormatywnego hałasu. Istnieje też niebezpieczeństwo zanieczyszczenia środowiska np. gnojowicą; - naruszenie: • art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. traktowanych jak przepisy prawa materialnego polegające na ich zastosowaniu - organy i Sąd wadliwie uznały, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; • art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., traktowanego jak przepis prawa materialnego polegające na jego niezastosowaniu, • art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: "P.b.") polegające na jego niezastosowaniu nawet w sytuacji takiej, że w sprawie nie miałby zastosowania przepis art. 28 ust. 4 P.b., • art. 140 i 144 k.c. polegające na ich niezastosowaniu, w związku z § 3 ust. 1 pkt 103 wówczas obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 w aspekcie art. 3 pkt 20 P.b. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu - organy, a także Sąd I instancji popełniły błąd subsumpcji uznając, iż nieruchomość skarżącego - działka nr 33/7, nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i tym samym nie posiada on legitymacji procesowej strony. Zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko było wystarczającą przesłanką do ustalenia, że stronami postępowania powinni być oprócz inwestora także właściciel lub użytkownicy wieczyści nieruchomości znajdujących się nie tylko w bezpośrednim sąsiedztwie, ale także w dalszej odległości od terenu inwestycji. Dla przyznania jednostce przymiotu strony nie ma znaczenia, czy działka strony jest oddzielona od nieruchomości inwestowanej drogą, skoro ustalone warunki zabudowy powodują określone zagrożenie dla korzystania z prawa własności, a wynikające z ingerencji w ochronę środowiska z powodu rodzaju inwestycji; - naruszenie art. 153 i art. 170 oraz art. 134 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nie uwzględnieniu oceny prawnej i wskazań zawartych we wcześniej wydanych w przedmiotowej sprawie prawomocnych wyrokach WSA w Poznaniu (sygn. akt IV SA/Po 1151/18 z dnia 21 marca 2019 r.; IV SA/Po 797/19 z dnia 28 listopada 2019 r.; IV SA/Po 1247/20 z 3 grudnia 2020 r.) co do "zbadania możliwego oddziaływania spornych, konkretnie wymienionych obiektów znajdujących się na działce o nr ewid. [...] na środowisko, a przez to na nieruchomość Skarżącego w kontekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", innymi słowy uznania skarżącego za stronę postępowania, a jego nieruchomości jako tej, która znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji; - naruszenie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., polegające na jego zastosowaniu tzn. podjęciu postępowania - postanowienie z 29 października 2021 r. - przedmiotowe postępowanie powinno być nadal zawieszone do czasu wydania prawomocnego wyroku przez NSA w sprawie zarejestrowanej pod sygn. II OSK 2360/19 (pierwszeństwo przysługuje postępowaniu w przedmiocie nieważności pozwolenia na budowę), - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., polegające na nie uchyleniu zaskarżonego orzeczenia pomimo, że nie odpowiada ono prawu. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie ich zasadności. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.S. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał m.in., że rozmiar produkcji na jego działkach według wyliczeń skarżącego nie jest niczym poparty i zdaje się być istotnie przesadzony na potrzeby skargi kasacyjnej - celem wsparcia niezasadnych argumentów w tym zakresie. Uczestnik postępowania zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne i niezbędne jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku w rozpoznawanej skardze kasacyjnej uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, iż w niniejszej sprawie przy dokonywaniu oceny, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony postępowania w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Gostyńskiego z 17 kwietnia 2019 r., niezastosowano art. 28 ust. 2 P.b. Zwrócić należy uwagę, że w niniejszej sprawie ocena, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Starosty Gostyńskiego z 17 kwietnia 2019 r. o zmianie pozwolenia na budowę z 14 maja 2013 r. nr 250/2013, była dokonywana właśnie w oparciu o ww. przepis. W tym zakresie Sąd I instancji podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę krąg stron postępowania ustalany jest na podstawie art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 28 k.p.a. Przepis art. 28 ust. 2 P.b. zawęża pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 28 ust. 2 P.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W ślad za organem Sąd I instancji wskazał także, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 P.p. jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (zgodnie z brzmieniem tego przepisu w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji). Słusznie przy tym wskazano w zaskarżonym wyroku, iż przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne i niezbędne jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Odnosząc się do prawidłowości zastosowania ww. przepisu podkreślenia wymaga, że w piśmiennictwie wskazuje się, że w związku z faktem, że rozstrzygnięcie dotyczące zmiany pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, również obszar oddziaływania obiektu powinien być ustalany odpowiednio do zakresu tejże zmiany. Oznacza to, że legitymację procesową w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 36a P.b., będą mieli, co do zasady, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian, o ile zmiany te będą wprowadzały ograniczenia lub uciążliwości w zgodnej z prawem zabudowie ich nieruchomości. Nie można jednak wykluczyć, że jeżeli zmiany, o które zawnioskował inwestor, będą na tyle daleko idące, że mogłyby prowadzić do powstania nowego obiektu budowlanego, to stroną w takim postępowaniu mogą być zarówno nowe podmioty, jak i te, które były stronami postępowania w sprawie pierwotnego pozwolenia na budowę. Warunkiem jest oczywiście to, aby znajdowały się one w kręgu podmiotów, o których mowa w art. 28 ust. 2 P.b. (por. A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2023, oraz K. Buliński, T. Filipowicz, Problematyka odstępstwa od pozwolenia na budowę [w:] Proces inwestycji budowlanych. Zagadnienia prawne, red. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, Warszawa 2015, s. 93–94). Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę z 14 maja 2013 r. była inwestycja polegająca jedynie na zmianie parametrów budynku inwentarskiego i wiaty na działce o nr ewid. [...] obr. [...], jedn. ewid. [...] - obszar wiejski. Zakres zmian pozwolenia na budowę obejmował zwiększenie wysokości budynku inwentarskiego mierzonego do kalenicy z 6,31 m do 7,50 m, jak i zaprojektowanie zbiornika na gnojowicę pod posadzką budynku inwentarskiego. Zmianie nie podlegała więc powierzchnia budynku inwentarskiego, a wyłącznie jego wysokość (zaledwie o 1,19 m). Natomiast w stosunku do wiaty zmiana obejmowała zwiększenie jej wysokości z 4,30 m do 5,23 m, szerokości do 11,07 m oraz powierzchni zabudowy z 560,00 m² do 619,92 m² (parametry wiaty także nie uległy zatem istotnej zmianie). Mając zatem na uwadze charakter ww. zmian, jak również okoliczność, iż działka skarżącego o nr ewid. [...] położona jest po przeciwległej stronie ulicy (dz. nr ewid. [...]), w odległości ok 17 m od działki inwestycyjnej, za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, iż skarżącemu nie przysługiwał status strony postępowania. Rodzaj zmian w pozwoleniu na budowę w żaden sposób nie może skutkować powstaniem jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowana działki skarżącego, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W ślad za Sądem I instancji wskazać należy, że poddany analizie obszar oddziaływania w kontekście dozwolonych odległości budynku od granicy (§ 12 ust. 1 i ust. 10 warunków technicznych) z działką skarżącego wyklucza, by inwestycja powodowała przesłanianie o jakim mowa w § 13 warunków technicznych, czy też wpływała na ograniczenia możliwości naturalnego oświetlenia pokoi mieszkalnych w budynku skarżącego (§ 57 i § 60 warunków technicznych). Ponadto, jak wynika z § 6 ust. 1 warunków technicznych, dla budowli rolniczych do usuwania i przechowywania odchodów zwierzęcych powinny być zastosowane urządzenia i budowle rolnicze odpowiednie do systemów utrzymywania zwierząt, przy czym zgodnie z ust. 2 pkt 2 zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce powinny mieć szczelne przykrycie, z wyłączeniem zbiorników na płynne odchody zwierzęce lub ich części znajdujących się pod budynkiem inwentarskim, stanowiących technologiczne wyposażenie budynku inwentarskiego. W budynku inwentarskim chów odbywać się będzie w technologii bezściółkowej tj. na rusztach. Zbiornik na płynne odchody zwierzęce znajdujący się pod budynkiem inwentarskim, w świetle ustaleń § 6 ust. 4 pkt 1 i 3 warunków technicznych dla budowli rolniczych, powinien być oddalony 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach, a 4 m od granicy działki sąsiedniej. Budynek znajdujący się na działce skarżącego znajduje się zaś w odległości ok 45 m od budynku inwentarskiego. Inwestycja nie będzie zatem oddziaływać na możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącego. Błędnie skarżący próbuje wywieść, że uznanie go za stronę postępowania wynika z zaliczenia przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Okoliczność ta sama w sobie nie stanowi, że skarżący byłby pozbawiony możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości, w tym jej zabudowy. Stanowić mogłaby natomiast podstawę do uznania skarżącego za stronę w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma bowiem fakt, że zakres zmian zawartych w decyzji Starosty Gostyńskiego z 17 kwietnia 2019 r. nie jest na tyle istotny, aby mógł wpłynąć na dotychczasową możliwość zagospodarowania działki skarżącego. Jednocześnie wskazania wymaga, że stosownie do treści art. 28 ust. 4 P.b. przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W skardze kasacyjnej skarżący jednakże nie zakwestionował, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 4 P.b. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie dokonał rozważań w tym zakresie. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że w orzecznictwie wskazuje się, że brak jest wyraźnego przepisu, który wskazywałby, że jeżeli przed wydaniem pozwolenia na budowę wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to także postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę wymaga udziału społeczeństwa (por. wyroki NSA z: 12 czerwca 2019 r., II OSK 1951/17; 18 listopada 2015 r., II OSK 588/14). Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, nie podważyły stanowiska Sądu I instancji, iż charakter przedmiotowej inwestycji nie pozwalał na przyjęcie, iż skarżący winien zostać uznany za stronę postępowania zakończonego decyzją Starosty Gostyńskiego z 17 kwietnia 2019 r. Tym samym Sąd zasadnie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę skarżącego oddalił. Za bezpodstawny uznać także należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Sąd I instancji prawidłowo także ustalił przedmiot postępowania. Jak wynika bowiem z akty sprawy skarżący w piśmie z 26 sierpnia 2020 r. zażądał wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Gostyńskiego z 17 kwietnia 2019 r. o zmianie pozwolenia na budowę z 14 maja 2013 r. nr 250/2013. W tym też zakresie organy dokonywały ustaleń, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony postępowania. Podnieść przy tym należy, że zakresem postępowania organy nie mogły, jak wskazuje skarżący, objąć całej zabudowy znajdującej się na terenie inwestycji. Jak już bowiem wyjaśniono powyżej, rozstrzygnięcie dotyczące zmiany pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, dlatego też obszar oddziaływania obiektu powinien, co do zasady, być ustalany odpowiednio do zakresu tejże zmiany. Podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mógł stanowić także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 153 i art. 170 oraz art. 134 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego, okoliczność, iż w wyroku z 3 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 1247/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarżącemu przysługiwał przymiot strony, nie może prowadzić do uznania, iż także w niniejszym postępowaniu taki status mu winien przysługiwać. Należy zauważyć, że powyższy wyrok obejmował w swym zakresie postępowanie w przedmiocie legalności posadowienia budynków stanowiących pierwotną zabudowę folwarczną (pochodzącą prawdopodobnie z II połowy XIX w. i XX w.), niniejsza zaś sprawa dotyczy postępowania obejmującego określoną w decyzji Starosty Gostyńskiego z 17 kwietnia 2019 r. zmiany pozwolenia na budowę z 2013 r. obejmującego przebudowę budynku inwentarskiego i wiaty. Mając zatem na uwadze zakres postępowań, nie można uznać, że przesądzenie w ww. wyroku kwestii posiadania przez skarżącego interesu prawnego przesądziło także o istnieniu jego interesu także w niniejszej sprawie. Przedmiotowe postępowanie stanowi bowiem odrębne postępowanie administracyjne i obejmuje jedynie zmianę wydanego w 2013 r. pozwolenia na budowę. Za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie. Jak wynika z akt sprawy Sąd I instancji postanowieniem z 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 299/21 zawiesił postępowanie sądowe z uwagi, iż skarżący, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 2 k.p.a., wystąpił z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Gostyńskiego z 17 kwietnia 2019 r. o zmianie pozwolenia na budowę z 14 maja 2013 r. Następnie, po ustaleniu, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 23 czerwca 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z 1 marca 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, a na to postanowienie skarżący nie złożył skargi, Sąd I instancji podjął zawieszone postępowanie. Tym samym nie można uznać, że Sąd I instancji nie miał podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.