III OSK 711/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Ewelina Gee-Milan po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 245/21 w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz M. S. kwotę 477 zł (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 245/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.S. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego M.S. z dnia 9 lutego 2021 r. (pkt 1), stwierdził, że bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), a także zasądził od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz skarżącego M.S. kwotę 100 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z 9 lutego 2021 r. M.S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") skierował do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "KRRiT", "organ") wniosek o dostęp do informacji publicznej. Wniósł o przekazanie wykazu działań jakie od dnia 1 stycznia 2019 r. KRRiT podjęła lub zleciła w celu skontrolowania realizacji przez media publiczne misji publicznej określonej w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. Wnioskodawca wskazał, że chodzi mu w szczególności o działania polegające na monitoringu i analizie programów mediów publicznych, w ramach których oceniane było przestrzeganie tego przepisu. Nadto wniósł o przekazanie sprawozdań i wniosków, które w ramach wyżej wymienionych działań zostały sformułowane przez KRRiT, jej pracowników lub podmioty zewnętrzne. Wskazał, że prosi o przekazanie tych informacji i dokumentów pocztą elektroniczną. Jeśli niektóre z dokumentów są w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), wniósł o przesłanie mu pocztą elektroniczną odnośników do tych dokumentów. Organ pismem z 25 lutego 2021 r. przekazał wnioskodawcy, za pośrednictwem poczty elektronicznej, informację na temat monitoringów przeprowadzonych od dnia 1 stycznia 2019 r. w zakresie kontroli realizacji misji publicznej oraz poinformował, że szczegółowe informacje dotyczące wyników monitoringów oraz pozostałych kontroli przeprowadzonych przez KRRiT w 2019 r. w zakresie realizacji w programach mediów publicznych obowiązków ustawowych zawarte są w zamieszczonych na BIP: "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." dostępnych na stronie internetowej KRRiT w zakładce: KRRiT\Sprawozdanie i Informacja KRRiT. Pismem z 16 marca 2021 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. Sąd I instancji podkreślił, że w orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. W ocenie Sądu wspomniany art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że poza sporem w niniejszej sprawie jest, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a KRRiT jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Spełniony więc został zarówno zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku skarżącego. Do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje zaś, czy miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Sąd I instancji podkreślił, że z akt sprawy wynika, że organ dopuścił się bezczynności w powyższym zakresie, albowiem przedmiotowy wniosek skarżącego nie został załatwiony w przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowym terminie, biegnącym od dnia jego otrzymania przez organ. Wniosek został skutecznie doręczony organowi w dniu 9 lutego 2021 r. Termin 14 dni na załatwienie przedmiotowego wniosku upłynął więc 23 lutego 2021 r. Organ zaś dopiero pismem z 25 lutego 2021 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, przekazał skarżącemu informację na temat monitoringów przeprowadzonych od dnia 1 stycznia 2019 r. w zakresie kontroli realizacji misji publicznej oraz poinformował wnioskodawcę, że szczegółowe informacje dotyczące wyników monitoringów oraz pozostałych kontroli przeprowadzonych przez KRRiT w 2019 r. w zakresie realizacji w programach mediów publicznych obowiązków ustawowych zawarte są w zamieszczonych na BIP "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." dostępnych na stronie internetowej KRRiT w zakładce: KRRiT\Sprawozdanie i Informacja KRRiT. Niemniej jednak, co istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w odpowiedzi na wniosek skarżącego organ nie wyjaśnił, że w okresie wskazanym przez wnioskodawcę KRRiT nie przeprowadzała innych, poza wskazanymi w przekazanej skarżącemu informacji oraz w "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." monitoringów. Informację taką organ zawarł dopiero w piśmie z 25 marca 2021 r. stanowiącym odpowiedź na skargę skarżącego do tutejszego Sądu. Powyższe oznacza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. Brak było więc, zgodnie z żądaniem organu, podstaw do oddalenia skargi. Skoro zaś skarżący, wprawdzie z uchybieniem terminu 14 dni, otrzymał jednak wszystkie informacje jakie organ posiadał w żądanym przez skarżącego zakresie, brak jest więc również podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z 9 lutego 2021 r. bowiem stan bezczynności ustał. Sąd badając zasadność skargi na bezczynność czyni to bowiem według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. W niniejszej sprawie uzasadnione było zaś stwierdzenie przez Sąd zaistniałej bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Stwierdzając stan bezczynności organu Sąd uznał w punkcie drugim sentencji wyroku, że bezczynność ta nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M.S., zaskarżając wyrok "w części po pierwsze, pkt. 2 wyroku w zakresie, w jakim zostało stwierdzone, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (...) po drugie, w zakresie, w jakim Sąd nie zobowiązał KRRiT do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 23 lutego 2021 roku" i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na nieznajdującym odzwierciedlenia w aktach sprawy stwierdzeniu, że "skarżący [...] otrzymał jednak wszystkie informacje jakie organ posiadał w żądanym przez skarżącego zakresie". Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż na podstawie nieprawidłowo przyjętego stwierdzenia sąd pierwszej instancji odmówił zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego oraz stwierdził w sentencji, że naruszenie prawa nie było rażące. 2. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegające na niezobowiązaniu organu do wykonania czynności, uzasadnione bezpodstawną i nietrafną oceną, że czynność już została wykonana. 3. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie naruszenie art. 149 § 1a p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez stwierdzenie, że bezczynności organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oparte na nieprawidłowo dokonanej, bezpodstawnej i nietrafnej ocenie, że czynność już została wykonana. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę wyroku poprzez stwierdzenie, że bezczynność KRRiT miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązanie KRRiT do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku przez KRRiT. Jednocześnie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także rozpatrzenie skargi na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że analizując wskazany w skardze kasacyjnej zakres zaskarżenia wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 245/21 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż pomimo niefortunnie użytego sformułowania obejmuje on de facto ów wyrok w całości. Skarżący kwestionuje bowiem brak nałożenia na organ obowiązku rozpatrzenia jego wniosku z "23 lutego 2021 r." (powinno być z 9 lutego 2021 r.) w całości oraz stwierdzenie, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (co zawsze jest konsekwencją stwierdzenia, że czy sama bezczynność zaistniała). Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a KRRiT jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Spełniony więc został zarówno zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku skarżącego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy żądana przez wnioskodawcę informacja została mu udzielona (w całości lub w części), odmówiono jej udostępnienia decyzją (w całości lub części) oraz czy nastąpiło to w prawem przewidzianym terminie, a więc w konsekwencji, czy miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Sąd I instancji zasadnie wskazał, że skoro wniosek został skutecznie doręczony organowi w dniu 9 lutego 2021 r., to przewidziany w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin 14 dni na załatwienie przedmiotowego wniosku upłynął w dniu 23 lutego 2021 r. Jak wynika z akt sprawy organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 25 lutego 2021 r., a więc dwa dni po terminie. Jak przyjął Sąd I instancji organ we wskazanym piśmie przekazał skarżącemu informację na temat monitoringów przeprowadzonych od dnia 1 stycznia 2019 r. w zakresie kontroli realizacji misji publicznej oraz poinformował wnioskodawcę, że szczegółowe informacje dotyczące wyników monitoringów oraz pozostałych kontroli przeprowadzonych przez KRRiT w 2019 r. w zakresie realizacji w programach mediów publicznych obowiązków ustawowych zawarte są w zamieszczonych na BIP "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." dostępnych na stronie internetowej KRRiT w zakładce: KRRiT\Sprawozdanie i Informacja KRRiT. Nadto dopiero w piśmie z 25 marca 2021 r. stanowiącym odpowiedź na skargę KRRiT zawarła informację, że nie przeprowadzała innych, poza wskazanymi w przekazanej skarżącemu informacji oraz w "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." monitoringów. W konsekwencji Sąd uznał, że skarżący, wprawdzie z uchybieniem terminu 14 dni, to otrzymał jednak wszystkie informacje jakie organ posiadał w żądanym przez skarżącego zakresie, brak więc było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z 9 lutego 2021 r. bowiem stan bezczynności ustał. Natomiast skarżący już w swojej skardze zaprzeczał temu twierdząc, że otrzymana odpowiedź nie jest kompletna. Wnosił on o przekazanie wykazu działań jakie od dnia 1 stycznia 2019 r. KRRiT podjęła lub zleciła w celu skontrolowania realizacji przez media publiczne misji publicznej określonej w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. W szczególności wnioskodawcy chodziło o działania polegające na monitoringu i analizie programów mediów publicznych, w ramach których oceniane było przestrzeganie tego przepisu. Nadto wnosił o przekazanie sprawozdań i wniosków, które w ramach wyżej wymienionych działań zostały sformułowane przez KRRiT, jej pracowników lub podmioty zewnętrzne. Wskazał także, że prosi o przekazanie tych informacji i dokumentów pocztą elektroniczną, a jeśli niektóre z dokumentów są w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), to wniósł o przesłanie mu pocztą elektroniczną odnośników do tych dokumentów. W zawartych w aktach sprawy materiałów nie ma sprawozdań i wniosków, które w ramach podejmowanych przez KRRiT były podejmowane. Elementów tych nie obejmują ani "Sprawozdanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z działalności w 2019 r., ani "Informacja o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." dostępne na stronie internetowej KRRiT. Nadto dokumenty te obejmują tylko informacje za 2019 roku a wniosek obejmował także rok 2020 i 2021 (do 9 lutego). Załączona do odpowiedzi na wniosek "Informacja Departamentu Monitoringu na temat monitoringów KRRiT przeprowadzonych od dnia 1 stycznia 2019 r. w zakresie kontroli realizacji misji publicznej" z 18 lutego 2021 r. obejmuje rok 2019 i 2020 (brak informacji za okres do 9.02.2021 r.) i zawiera całościowy wykaz działań kontrolnych podejmowanych przez KRRiT. Tymczasem złożony wniosek nie dotyczył wszystkich działań kontrolnych KRRiT, ale tylko tych, które dotyczyły realizacji przez media publiczne misji publicznej określonej w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji tj. oferowania całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu. Z przekazanej "Informacji Departamentu Monitoringu na temat monitoringów KRRiT (...)" wnioskodawca nie zdołał w sposób pewny zorientować się, które ze wskazanych działań kontrolnych dotyczyły tego o co pytał. Szerszy zakres wyjaśnienia metodologii i zakresu udzielonej odpowiedzi zawiera dopiero pismo z dnia 7 marca 2022 r. stanowiące odpowiedź na skargę kasacyjną. Jednocześnie z udzielonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika, że organ ma żądane informacje, lecz uważa je za informacje wewnętrzne. Jak podaje "organ udostępniłby także odpowiednie dokumenty urzędowe dotyczące podjętych monitoringów, jednak w tym zakresie wytworzył jedynie pisma i dokumenty o charakterze wewnętrznym". Wbrew twierdzeniu organu, zawartemu w odpowiedzi na skargę kasacyjną, niniejsze postępowanie nie dotyczy tylko zagadnienia formalnego, tj. tego czy udzielono odpowiedzi na złożony wniosek w terminie. Sam fakt udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie przesądza o braku bezczynności organu. Udostępnienie informacji publicznej w części, niepełnej albo wymijającej nie jest wypełnieniem obowiązku informacyjnego, wynikającego ze złożonego w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wniosku. Trafnie zatem zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., bowiem Sąd nie orzekł na podstawie całych akt sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika aby Sąd na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy rozważył, czy organ udzielił pełnej odpowiedzi na żądanie zawarte we wniosku z 9 lutego 2021 r., a w szczególności dlaczego nie wziął pod uwagę i nie wyjaśnił wskazywanych przez skarżącego kasacyjnie różnic pomiędzy zgłoszonym żądaniem a udzieloną informacją. Nieuwzględnienie przez Sąd całego zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w kontekście konieczności ustalenia w sprawie, czy organ posiada żądaną informację oraz czy ją udostępnił w pełnym żądanym zakresie świadczy o tym, że omawiane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem wyjaśnić, że przedmiot prawa dostępu do informacji publicznej, jakim jest informacja publiczna określona w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jako "informacja o działalności" podmiotów określonych w tym przepisie, a w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako "każda informacja o sprawach publicznych", jest kategorią prawną. Zarówno Konstytucja, jak i u.d.i.p. wiążą pojęcie informacji publicznej z aktywnością podmiotów wskazanych w tych aktach prawnych, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Wynika to z faktu, że zarówno działalność podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji, jak i sprawa, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wtedy mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna, gdy spełniają kryterium "publiczności". W doktrynie prawa administracyjnego pojęcie "publiczności" służące m.in. tak podstawowym celom jako definiowanie administracji publicznej, czy kategorii interesu publicznego, jest wiązane z działalnością państwa jako przejętego przez nie zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych i indywidualnych potrzeb obywateli, wynikających ze współżycia ludzi w społecznościach (zob. J. Boć, Pojęcie administracji, w: J. Boć (red.), Prawo administracyjne, Wrocław 2004, s. 16; J. Supernat, Pojęcie administracji publicznej – "państwowe", "powszechnie pojemne i ponadczasowe" oraz "pozapaństwowe, w: J. Korczak (red.): Układ administracji publicznej, Warszawa 2020, s. 114). Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). W powyższe w pełni wpisuje się działalność KRRiT oraz realizowane przez nią zadania. Wyżej wykazane uchybienia Sądu I instancji powodują, że przedwczesne byłoby odnoszenie się do zarzutu naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez stwierdzenie, że bezczynność organu miała lub nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ dopiero po dokonaniu poprawnych ustaleń będzie możliwa ocena czy organ w pełni udostępnił żądaną we wniosku informację, czy też nie oraz czy ewentualna odmowa jej udostępnienia wymagała formy decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę WSA w Warszawie ustali czy w odniesieniu do treści wniosku skarżącego z 9 lutego 2021 r. organ udzielił żądanych informacji w całości lub tylko w części za wskazany okres czasu, a w takim razie czy organ ma żądane informacje w pozostałej części i czy mogą one zostać udostępnione (czy też stanowią one tzw. dokumenty wewnętrzne niepodlegające udostępnieniu – o czym poinformowano (lub nie) wnioskodawcę lub są one objęte tajemnicą przedsiębiorstwa – w takim przypadku, czy wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie wniosku). Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. ją uwzględnił i uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O kosztach postępowania kasacyjnego od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.