I SAB/Wa 125/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska- Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu od skargi. M. K. pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie wskazując m.in., że decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. po rozpoznaniu odwołania M. K. uchylono ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 podjął uchwałę, w której wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tej uchwały NSA wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Minister Inwestycji i Rozwoju w dniu [...] sierpnia 2019 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 września 2019 r. Skarga na bezczynność organu odwoławczego wniesiona natomiast została pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r., a zatem już po wydaniu przez Ministra Inwestycji i Rozwoju decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W świetle powołanej uchwały NSA wniesiona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.