II SA/Bk 541/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia zarzucanych czynów i wymierzenie kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające jego wydanie orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. numer [...] z dnia [...] kwietnia 2021 roku; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. na rzecz skarżącego A. C. kwotę 497,00 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. Komendant Wojewódzki Policji w B. orzeczeniem z [...] maja 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania asp. szt. A. C. - asystenta Zespołu Ochronnego Wydziału Sztabu Policji p.o. referenta Ogniwa Patrolowego Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego, od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], uznającego go winnym popełnienia następujących czynów: I. w nocy z [...] maja 2020 r., pełniąc służbę w godzinach 20:00 do 8:00 w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych Komendy Miejskiej Policji w Ł., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że w książce przebiegu służby o godz. 21:00 pod pozycją nr 6 oraz o godz. 00:00 pod pozycją nr 14 odnotował "kontrola osób - dają oznaki życia", potwierdzając tym samym wykonanie czynności w zakresie kontroli osób umieszczonych w PdOZ, lecz w rzeczywistości czynności tych nie wykonał, przez co zaniechał czynności służbowej i wykonał ją w sposób nieprawidłowy nie dopełniając przy tym obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa) w zb. z § 12 ust 1 i § 7 ust 1 zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia (dalej powoływane jako zarządzenie nr 130); II. w nocy z [...] maja 2020 r., pełniąc służbę w godzinach 20:00 do 6:00 w PdOZ KMP w Ł., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc zobowiązanym do kontroli osób osadzonych w pomieszczeniu nie rzadziej niż co 60 minut, wykonał tę czynność służbową w sposób nieprawidłowy, gdyż nie przeprowadził takiej kontroli w godzinach 22:59-00:59, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy w zb. z § 12 ust. 3 zarządzenia nr 130; III. w nocy z [...] maja 2020 r., pełniąc służbę w godzinach 20:00 do 6:00 w PdOZ KMP w Ł., nie dopełnił obowiązku poszanowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka w zakresie nieludzkiego lub poniżającego traktowania, naruszając tym samym dyscyplinę służbową oraz zasady etyki zawodowej funkcjonariusza Policji, w ten sposób, że w godz. od 22:00 do 6:00, będąc zobowiązanym, nie umożliwił skorzystania z toalety osobom przebywającym w pomieszczeniach nr 2 i 3, pomimo zgłoszenia przez nie takiej potrzeby, przekazał umieszczonym plastikowe butelki, do których załatwiali potrzeby fizjologiczne w zasięgu kamer monitoringu wizyjnego, przez co zaniechał czynności służbowych i wykonał je w sposób nieprawidłowy, czym nie dopełnił ciążących obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 i 3 w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy w zb. z § 10 ust. 1 pkt 4 Regulaminu pobytu osób w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych do wytrzeźwienia stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 4 czerwca 2012 r. w sprawie pomieszczeń przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia, pokoi przejściowych, tymczasowych pomieszczeń przejściowych i policyjnych izb dziecka, regulaminu pobytu w tych pomieszczeniach, pokojach i izbach oraz sposobu postępowania z zapisami obrazu z tych pomieszczeń, pokoi i izb w zw. z § 1 ust. 2 i § 4 pkt 2 zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta; IV. w dniu [...] lipca 2020 r., pełniąc służbę w godzinach 20:00 do 08:00 w PdOZ KMP w Ł., zaniechał czynności służbowej oraz wykonał ją w sposób nieprawidłowy, nie dopełniając przy tym obowiązków służbowych, w ten sposób, że nie odnotował wydarzeń zaistniałych w trakcie pełnienia służby, polegających na tym, że: - o godzinie 21:25 umożliwił umieszczonemu w pomieszczeniu nr 3 A. M. skorzystanie z toalety, nie dokumentując tej czynności w książce przebiegu służby, - nie odnotował w książce przebiegu służby, wyjścia pełniącego służbę w PdOZ KMP w Ł. st. post. Ł. C., który o godzinie 21:31, został skierowany do szpitala celem sprawowania nadzoru nad osobą zatrzymaną wymagającą hospitalizacji oraz powrotu tego funkcjonariusza do PdOZKMP w Ł. po zrealizowaniu zadania, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy w zb. z § 7 ust. 1 zarządzenia nr 130; V. w nocy z [...] lipca 2020 r, pełniąc służbę w godzinach 20:00 do 8:00 w PdOZ KMP w Ł., zaniechał czynności służbowej oraz wykonał ją w sposób nieprawidłowy nie dopełniając przy tym obowiązków służbowych i naruszając dyscyplinę służbową w ten sposób, że o godz. 5:35, tj. w godzinach nocnych, wypuścił do toalety zatrzymanego o nazwisku S.i, przebywającego w pokoju nr 6, bez obecności innego policjanta, tj., o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy w zb. z § 10 ust. 5 pkt a zarządzenia nr 130; VI. w nocy z [...] czerwca 2020 r., pełniąc służbę w godzinach 20:00 do 8:00 w PdOZ KMP w Ł., nie dopełnił obowiązku poszanowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka w zakresie nieludzkiego lub poniżającego traktowania, naruszając tym samym dyscyplinę służbową oraz zasady etyki zawodowej funkcjonariusza Policji, w ten sposób, że o godzinie 3:22 i 4:34, będąc zobowiązanym, nie umożliwił skorzystania z toalety osobie umieszczonej w pomieszczeniu nr 1, pomimo zgłoszenia przez nią takiej potrzeby, przekazał umieszczonemu plastikową, butelkę, do której załatwiał on potrzeby fizjologiczne w zasięgu kamer monitoringu wizyjnego, przez co zaniechał czynności służbowych i wykonał je w sposób nieprawidłowy, czym nie dopełnił ciążących obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 i 3 w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy w zb. z § 10 ust. 1 pkt 4 Regulaminu w zw. z § 1 ust. 2 i § 4 pkt 2 zasad etyki zawodowej policjanta; VII. w nocy z [...] czerwca 2020 r., pełniąc służbę w godzinach 20:00 do 8:00 w PdOZ KMP w Ł., nie dopełnił obowiązku poszanowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka w zakresie nieludzkiego lub poniżającego traktowania, naruszając tym samym dyscyplinę służbową oraz zasady etyki zawodowej funkcjonariusza policji, w ten sposób, że o godzinie 2:44, będąc zobowiązanym, nie umożliwił skorzystania z toalety osobie umieszczonej w pomieszczeniu nr 1, pomimo zgłoszenia przez nią takiej potrzeby, przekazał umieszczonemu plastikową butelkę, do której załatwiał on potrzeby fizjologiczne w zasięgu kamer monitoringu wizyjnego, przez co zaniechał czynności służbowych i wykonał je w sposób nieprawidłowy, czym nie dopełnił ciążących obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 i 3 w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy w zb. z § 10 ust. 1 pkt 4 Regulaminu w zw. z § 1 ust. 2 i § 4 pkt 2 zasad etyki zawodowej policjanta; VIII. w nocy z [...] czerwca 2020 r., pełniąc służbę w godzinach 20:00 do 8:00 w PdOZ KMP w Ł., zaniechał czynności służbowej oraz wykonał ją w sposób nieprawidłowy, nie dopełniając przy tym obowiązków służbowych i naruszając dyscyplinę służbową w ten sposób, że w godzinach nocnych, bez obecności innego policjanta, tj.: - o godz. 01:28 wypuścił do toalety umieszczonego w pokoju nr 1, - o godz. 03:00 wypuścił do toalety umieszczonego w pokoju nr 5, - o godz. 05:07 wypuścił do toalety umieszczonego w pokoju nr 2, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2i 3 ustawy w zb. z § 10 ust. 5 pkt a zarządzenia nr 130, uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej wymierzonej kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku a w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że nie ma żadnych wątpliwości, że odwołujący w sposób zawiniony i umyślny dopuścił się wszystkich zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Wskazano, że odwołujący został zapoznany z przepisami regulującymi przebieg służby w PdOZ oraz z zasadami etyki zawodowej policjanta, co potwierdził własnoręcznymi podpisami. Nadto odbył wymagane do pełnienia służby w PdOZ przeszkolenie, a poza tym cechuje go wyjątkowy przymiot jakim jest ponad 30-letnie doświadczenie zawodowe. W tych okolicznościach, zdaniem organu, nie mogą zostać uwzględnione argumenty odwołania odnośnie braku doświadczenia zawodowego w pełnieniu służby w PdOZ, czy też wskazywana przez policjanta interpretacja przepisów prawa dotyczących tego rodzaju służby. Zdaniem organu odwoławczego uwzględnić natomiast trzeba stanowisko odwołującego w zakresie braku dowodów potwierdzających przygotowywanie przez niego, w dniach ujętych w zarzutach nr III, VI i VII, butelek do załatwiania potrzeb fizjologicznych przez osoby zatrzymane w PdOZ, poprzez odcięcie ich górnych części. Nie można podzielić poglądu przełożonego dyscyplinarnego, aby dowód w postaci oględzin zapisu monitoringu z PdOZ KMP w Ł., przeprowadzony w dniu [...].02.2021 r., w zakresie dotyczącym przebiegu służby z [...].07.2020 r., był przydatny, skoro przewinienia określone w tych zarzutach popełnione zostały w dniach [...] maja, [...] czerwca i [...] czerwca 2020 r. Z treści protokołu z tych oględzin wynika, że materiał dowodowy jest niskiej jakości, a obwiniony trzyma w ręku "bliżej nieokreślony przedmiot". Ponadto oględzinom poddano zapis monitoringu z [...].07.2020 r., kiedy to obwinionemu przedstawiono zarzuty innej natury, nie związane z przygotowywaniem i podawaniem zatrzymanym butelek w celu oddawania moczu w tym dniu. W tych okolicznościach, na podstawie art. 135g ust. 2 ustawy, niedające się usunąć wątpliwości wynikające z oględzin w przedmiotowym zakresie należy rozstrzygnąć na korzyść obwinionego. W ocenie organu odwoławczego wątpliwość ta jednak pozostaje bez wpływu na możliwość przypisania zawinienia w zakresie zarzutów nr III, VI i VII, gdyż ich istota dotyczy uniemożliwienia skorzystania z toalety osobom umieszczonym w PdOZ, pomimo zgłoszenia przez nie takiej potrzeby i przekazania im plastikowych butelek, w celu załatwienia potrzeby fizjologiczne, a nie przygotowywania tego rodzaju butelek do użycia we wskazany sposób. Wskazano, że w przedmiotowym postępowaniu zasadniczymi dowodami są w szczególności: wyjaśnienia obwinionego; zeznania przesłuchanych w sprawie świadków; protokoły z oględzin zabezpieczonego na poczet dowodów w sprawie materiału wideo z monitoringu wizyjnego funkcjonującego w PdOZ KMP w Ł. dotyczącego przebiegu służby obwinionego w okresie objętym zarzutami; dokumentacja dotycząca przebiegu służby w PdOZ KMP w Ł., w tym w szczególności zapisy w "Książce przebiegu służby w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia nr [...] oraz dokumentacja służbowa zgromadzona w aktach postępowania, w tym dotycząca dotychczasowego przebiegu służby obwinionego oraz zapoznania go z treścią aktów prawnych, których naruszenie mu zarzucono. Organ odwoławczy ocenił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie stanu faktycznego dotyczącego każdego z zarzucanych obwinionemu przewinień dyscyplinarnych oraz obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów organ odwoławczy wskazał, że zgodnie § 7 ust 1 zarządzenia nr 130 podstawowym sposobem dokumentowania przebiegu służby w PdOZ jest książka przebiegu służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, w której policjant pełniący służbę w pomieszczeniu, odnotowuje przebieg służby, wydarzenia zaistniałe w jej trakcie oraz wykonywanie zadań w pomieszczeniu, w tym m.in. w szczególności rozpoczęcie i zakończenie służby oraz realizowane w jej trakcie zadania. Zgodnie zaś z § 12 ust. 1 i 6 zarządzenia, policjant pełniący tego rodzaju służbę zobligowany jest do kontrolowania zachowania osoby umieszczonej w pomieszczeniu na bieżąco przez wizjer drzwi pokoju. W przypadku gdy do zwiększenia poziomu bezpieczeństwa osób umieszczonych w pokoju wykorzystywane są działające w systemie całodobowym urządzenia monitorujące, służące do obserwowania i rejestrowania obrazu, co ma miejsce w KMP w Ł., kontrola zachowania osób umieszczonych w pomieszczeniu, przez wizjer drzwi pokoju, odbywa się nie rzadziej niż co 60 minut (ust. 3). Z przepisu tego wynika więc wprost, że obserwacja zachowania obwinionego na monitorach nie może zastąpić osobistej, naocznej kontroli. Kontrolę oraz zachowanie osób umieszczonych w pomieszczeniu odnotowuje się w książce przebiegu służby. W tych okolicznościach, w kontekście wpisów dokonanych przez obwinionego w książce przebiegu służby nr [...], pod pozycjami nr 6 i 14 oraz oględzin zabezpieczonego w sprawie materiału wideo, dokumentujących przebieg służby w nocy z [...] maja 2020 r., zawinienie policjanta w zakresie zarzutu nr I jest niekwestionowane. Nie dość, że zaniechał on kontroli osób o godz. 21:00 i 0:00, to usiłując ukryć ten fakt zawarł w książce przebiegu służby nieprawdziwe informacje o zrealizowaniu tych czynności, w sytuacji gdy dokumentowaniu w książce podlegają jedynie rzeczywiście wykonane czynności. Tym samym ciążący na odwołującym obowiązek w zakresie rzetelnego i zgodnego ze stanem faktycznym dokumentowania przebiegu służby nie został przez niego zrealizowany. To samo dotyczy zarzutu nr II, który znajduje potwierdzenie w zabezpieczonym materiale wideo i jego protokólarnych oględzinach dokonanych w dniach [...].08.2020 r. Sam odwołujący potwierdził, że obowiązku wskazanego w tym zarzucie nie dopełnił, gdyż nie przeprowadził wymaganej kontroli osób przez wizjer co 60 minut. W ocenie organu tłumaczenie tego złym stanem zdrowia i skorzystaniem w tym czasie z przerwy w służbie, nie może być uwzględnione, gdyż policjant nie odnotował tego faktu w prowadzonej dokumentacji służbowej, ani też nie wskazał wiarygodnych dowodów mogących potwierdzić to stanowisko. Tym samym bezsprzecznie zaniechał on wykonania czynności służbowej do realizacji której zobligowany był z mocy przepisów prawa. Rzetelnego dokumentowania przebiegu służby dotyczy także zarzut nr IV i I w tym zakresie naruszone zostały regulacje § 7 zarządzenia, gdyż każde opuszczenie pokoju przez osobę umieszczoną w PdOZ zaliczane jest do wydarzeń zaistniałych w trakcie służby wymagających odnotowania w książce przebiegu służby. Potwierdza to także dyspozycja § 13 ust. 3 zarządzenia, w którym wskazuje się wprost, że przebywanie poza pokojem osoby umieszczonej w pomieszczeniu odnotowuje się w książce przebiegu służby. To samo dotyczy istotnego z punktu widzenia zasad pełnienia służby w PdOZ braku odnotowania opuszczenia pomieszczenia przez jednego z dwóch funkcjonariuszy pełniących służbę. Nie dość, że każde rozpoczęcie i zakończenie służby w PdOZ wymaga odnotowania, to fakt, że przez pewien, uzasadniony okolicznościami czas, jeden z funkcjonariuszy opuścił PdOZ, musi zostać odnotowany, gdyż stanowi istotną zmianę w sposobie i taktyce pełnienia służby przez drugiego z policjantów i należy do wydarzeń mających wpływ na bezpieczeństwo podczas pełnienia służby w PdOZ. Zdaniem organu odwoławczego podnoszone w tym zakresie przez odwołującego okoliczności należy potraktować jako przyjętą przez niego linię obrony, tym bardziej, że co ustalono w toku postępowania bezspornie to on od początku służby pełnionej w dniu 05.07.2020 r. dokumentował w książce przebieg służby. Faktem jest, że przepisy nie określają, który z funkcjonariuszy z obsady dwuosobowej ma prowadzić książkę przebiegu służby, niemniej jednak nie sposób wymagać aby w sytuacji, gdy to obwiniony wypuszczał osobę z pokoju, co wynika z zapisu wideo, zarzut braku udokumentowania tego faktu czynić drugiemu z policjantów, który w tym dniu zapisów w książce przebiegu służby nie dokonywał. To samo dotyczy opuszczenia PdOZ przez st. post. Ł. C., gdyż w ustalonych okolicznościach nie sposób wymagać aby to on sam udokumentował te fakty w książce, w sytuacji gdy w pomieszczeniu pozostawał obwiniony, dokumentujący przebieg służby tego dnia, zapewne ze względu na to, że charakteryzowało go zdecydowanie większe doświadczenie zawodowe w tym zakresie. Zatem i w tym aspekcie zaniechał on wykonania czynności służbowych. W kategoriach nieprawidłowego wykonania czynności służbowych należy traktować także delikty zarzucane obwinionemu w zarzutach nr V i VIII. Zebrane dowody w tym zakresie są bezsprzeczne, a okoliczności ujęte w zarzutach wynikają z wpisów w książce przebiegu służby albo zabezpieczonego materiału wideo oraz jego protokolarnych oględzin. Obowiązujący w tym zakresie § 10 ust. 5 pkt a zarządzenia nr 130, nie pozostawia pola do interpretacji, gdyż wynika z niego, że w godzinach od 22:00 do 06:00 otworzenie drzwi wraz ze zwolnieniem łańcucha zabezpieczającego następuje w obecności innego policjanta. Dodatkowo może to nastąpić wyłącznie po uprzednim powiadomieniu dyżurnego jednostki. Z wyjaśnień obwinionego wynika, że zdawał on sobie sprawę z tej regulacji, gdyż wiedział, że w przypadku służby pełnionej jednoosobowo należy, w razie zaistnienia konieczności otworzenia drzwi pokoju, powiadomić dyżurnego jednostki, wskazując przy tym, że zdarzało się czekać jakiś czas na przybycie drugiego policjanta. Podniesiono, że regulacja ta ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa wykonywanych w PdOZ, zwłaszcza w porze nocnej, czynności oraz samych funkcjonariuszy i jej ignorowanie jest niedopuszczalne. Regulacji tej nie może także zmienić podnoszona przez obwinionego, bliżej nieokreślona praktyka w tym zakresie. W ramach niniejszej sprawy rozpatrywane jest nieprawidłowe wykonanie czynności służbowych w tym zakresie przez asp. szt. A. C., a ewentualne niezgodne praktyki, powinny spotkać się ze zdecydowaną reakcją ze strony przełożonego dyscyplinarnego. W sytuacji gdyby obwiniony powiadomił dyżurnego o konieczności otworzenia pokoju, a ten nie zapewniłby mu pomocy drugiego funkcjonariusza, zachowanie obwinionego ujęte w tych zarzutach, pod warunkiem, że poprawnie odnotowane w książce przebiegu służby, można by uznać za usprawiedliwione okolicznościami, a ewentualną odpowiedzialność w tym zakresie mógłby ponieść dyżurny. Tego rodzaju okoliczności jednak w sprawie nie wystąpiły. Zgromadzone dowody, w tym w głównej mierze zabezpieczony materiał wideo i jego oględziny, ale także przesłuchani w sprawie świadkowie: A. P., A. L., B. T., B. H., potwierdzają także zawinienie obwinionego w zakresie zarzutów nr III, VI i VII. Poglądu wyższego przełożonego w tym zakresie nie zmienia swoista zmowa milczenia i solidarność przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy pełniących służbę w PdOZ oraz obwinionego, z których ma wynikać, że osadzonym, w dużych, prawdopodobnie o pojemności 5 litrów butelkach, podawana była woda do picia. Zeznaniom i wyjaśnieniom w tym zakresie nie można dać wiary, gdyż ich głównym celem jest chęć ukrycia niedopuszczalnych praktyk ujętych w tych zarzutach, godzących w podstawowe uprawnienia osadzonych oraz naruszających ich godność. Oprócz tego przełożonemu dyscyplinarnemu z urzędu wiadomym jest, że asp. szt. A. C. nie jest jedynym funkcjonariuszem pełniącym służbę w PdOZ KMP w Ł., któremu przedstawiono zarzuty dyscyplinarne w tym zakresie, a sprawy te zostały zakończone prawomocnym ukaraniem obwinionych policjantów. Zarejestrowana przez monitoring wizyjny PdOZ sekwencja zdarzeń we wszystkich trzech czynach, mimo że bez fonii, nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości. Po uprzednim przywołaniu obwinionego za pomocą dzwonka, następuje uchylenie drzwi pokoju, w którym przebywa osadzony, następuje krótki dialog, po czym drzwi się zamykają i po chwili policjant wraca do tego pokoju przekazując osadzonemu dużą plastikową butelkę, z której - wbrew twierdzeniu obwinionego nie jest pita woda, gdyż jej w niej nie ma - tylko od razu stawiana jest ona na podłodze, a osadzeni oddają do niej mocz. To w połączeniu z zeznaniami jednego trzeźwego osadzonego w osobie T. P., któremu obwiniony odmówił prawa do skorzystania z toalety oraz zeznaniami personelu sprzątającego, który protestował przeciwko sprzątaniu takich butelek, musi prowadzić do jedynie słusznego wniosku, że tego rodzaju niedopuszczalna praktyka miała miejsca w PdOZ KMP w Ł. i asp. szt. A. C. brał w niej udział. W tej sytuacji zawinienie jest niekwestionowane w zakresie niedopełnienia ciążących na policjancie obowiązków wynikających z postanowień § 10 ust. 1 pkt 4 Regulaminu, zgodnie z którym do podstawowych uprawnień osób umieszczonych w PdOZ należy możliwość korzystania z urządzeń sanitarnych i środków czystości niezbędnych do utrzymania higieny osobistej. Wszelkie ograniczenia w tym zakresie, w tym zwłaszcza przyjęty przez obwinionego, sposób zapewniania osadzonym możliwości zaspokojenia potrzeb fizjologicznych, musi być także rozpatrywany w kategoriach braku poszanowania godności ludzkiej oraz ochrony praw człowieka, jako przejaw nieludzkiego i poniżającego traktowania. To z kolei stanowi naruszenie § 1 ust. 2 i § 4 pkt 2 zasad etyki zawodowej policjanta. Odnośnie wymierzonej kary w ocenie organu odwoławczego - przełożony dyscyplinarny nie uwzględnił wszystkich dyrektyw związanych z jej wymierzaniem, pomijając w tym zakresie dotychczasowy długoletni, nienaganny przebieg służby odwołującego oraz pozytywną opinię bezpośredniego przełożonego. Okoliczności te, mimo zdecydowanie negatywnej oceny postawy obwinionego policjanta i jego stosunku do wykonywanych czynności służbowych oraz osób osadzonych w PdOZ, skutkują tym, że kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe jawi się jako nadmiernie surowa. Dlatego organ odwoławczy postanowił złagodzić zakres odpowiedzialności dyscyplinarnej wymierzając mu łagodniejszą karę dyscyplinarną w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł A. C. i zarzucił naruszenie: - art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy, przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak również dokonanie nieprawidłowej kontroli poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w Ł. uznając, że wyczerpuje ono wszelkie elementy orzeczenia, o jakich stanowi przywołany zapis, jednocześnie nie zawierając stosownego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności w zakresie powodów, dla których poszczególnym dowodom organy, w szczególności organ drugiej instancji, przyznał walor wiarygodności i nadał moc dowodową, innym zaś go odmówiono, ale także w zakresie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł; - wydanie rozstrzygnięcia przez organy obydwu instancji w oparciu o stan faktyczny, który nie został w pełni ustalony wobec nie uczynienia przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. zadość wytycznym w orzeczeniu kasacyjnym z [...] stycznia 2021 r., a następnie dokonanie przez organ drugiej instancji nieprawidłowej kontroli orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji, popadając jednocześnie w sprzeczność ze stanowiskiem wyrażonym w orzeczeniu kasacyjnym, co do konieczności przeprowadzenia określonych czynności celem ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również nieprawidłowego rozpoznania przez organ drugiej instancji zarzutów zawartych tak w poprzednim odwołaniu jak i w ostatnim odwołaniu; - art. 135g ust. 1 i 2 ustawy, przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego przez dokonanie oceny dowodu z zapisu z monitoringu wizyjnego z pomieszczeń PdOZ, na których zdaniem organu drugiej instancji, widać, że w plastikowych pojemnikach, podawanych osadzonym, nie ma wody, co miałoby świadczyć o tym, że nie były one podawane osadzonym w celu spożycia przez nich wody, a załatwieniu potrzeb fizjologicznych, podczas gdy ten środek dowodowy nie pozwala na wysunięcie takiego wniosku z uwagi na niską jakość zapisu, co miało wpływ na błąd w ustaleniach faktycznych sprawy; - art. 135g ust. 1 i 2 ustawy, przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego przez dokonanie oceny świadków w postaci personelu sprzątającego PdOZ, którzy wskazywali, że sprzeciwiali się sprzątaniu butelek z moczem, co miałoby świadczyć, że butelki miały być podawane osadzonym w celu załatwienia potrzeb fizjologicznych, podczas gdy obwiniony nie miał wpływu na to, jak zostaną one wykorzystane przez osadzonych po spożyciu wody, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych; - art. 135g ust. 1 i 2 ustawy, przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w postaci zeznań świadka T. P. polegającą na nadaniu jego twierdzeniom waloru wiarygodności w zakresie, w jakim świadek wskazał, że obwiniony odmówił mu prawa skorzystania z toalety, podczas gdy organy pominęły to, że świadek osadzony w PDoZ, przebywający tam wbrew swojej woli, z reguły żywi złość do organów ścigania, a każda nadarzająca się okazja, by zaszkodzić funkcjonariuszowi Policji może być sposobnością, by dać upust swej złości, niezadowoleniu, stąd też do takich zeznań należy podchodzić z odpowiednią dozą ostrożności, której nie zachowały organy, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych sprawy; - błędną wykładnię przepisu: a) § 12 ust. 1 i ust. 3 i § 7 ust. 1 zarządzenia nr 130; b) § 10 ust. 1 pkt 4 Regulaminu; c) § 10 ust. 5 pkt a zarządzenia nr 130 polegającą na przyjęciu, że skarżący nie dopełnił obowiązków z nich wynikających, a ponadto - z ostrożności - że uczynienie im zadość w warunkach pełnionej służby było możliwe. Mając na uwadze powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie organowi drugiej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew stanowisku organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie bezspornego stanu faktycznego dotyczącego zarzucanych skarżącemu przewinień dyscyplinarnych wymienionych w punktach: III, V, VI, VII, VIII. Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] maja 2021 r. nr [...] na podstawie którego uznano asp. szt. A. C. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów dyscyplinarnych i wymierzono karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wydane zostało na podstawie przepisów ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1610) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedmiotowa ustawa weszła w życie z dniem 1 października 2020 r., a postępowanie dyscyplinarne będące aktualnie przedmiotem kontroli sądu zostało wszczęte w dniu 3 sierpnia 2020 r. Stąd też organy dyscyplinarne prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o Policji w powołanym wyżej brzmieniu. Zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów regulują przepisy art. 132 – 144a zawarte w rozdziale 10 tej ustawy. W tych przepisach zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak i regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego, która jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy jego zakończenia. Zgodnie z art. 134i ust. 1 pkt 1 tej ustawy, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne (...). Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy). Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną, rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, a także uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (art. 135j ust. 2 pkt 4 - 6 ustawy). Dla poniesienia odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma przy tym znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone, czy też nie. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne może mieć bowiem charakter umyślny, jak i nieumyślny, na co wprost wskazuje treść art. 132a ustawy. Stąd też przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (art. 132a pkt 1), jak również wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia jednak popełnia przewinienie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć (art. 132a pkt 2). Już zatem samo (nieumyślne, niezamierzone) naruszenie obowiązków służbowych może powodować odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Wobec tego postać i stopień jego winy nie przesądza o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, może natomiast mieć wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że przypisanie policjantowi sprawstwa przewinienia dyscyplinarnego powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na organie spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (art. 135e ust. 1, art. 135a ust. 1, art. 135j ust. 3 ustawy). Przypisanie winy wymaga zatem jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Zgodnie z art. 135g ust. 2 ustawy obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Przenosząc te ogólne uwagi na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że zastrzeżeń sądu nie budzą ustalenia stanu faktycznego w zakresie zarzutów z pkt I, II i IV. Zarzuty te dotyczą zaniechania albo nieprawidłowego wykonania czynności służbowych w zakresie kontroli osób umieszczonych w PdOZ i w zakresie dokumentowania czynności w książce przebiegu służby. Dokonana kwalifikacja prawna tych naruszeń to art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy oraz § 7 ust. 1 i § 12 ust. 1 i 3 zarządzenia nr 130. Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy; niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Zgodnie zaś z § 7 ust. 1 zarządzenia nr 130, w książce przebiegu służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, zwanej dalej "książką przebiegu służby", policjant pełniący służbę w pomieszczeniu, a w przypadku gdy pomieszczenie dzieli się na oddziały - również dyżurny zmiany odnotowuje przebieg służby, wydarzenia w jej trakcie oraz wykonywanie zadań w pomieszczeniu, w szczególności: 1) rozpoczęcie i zakończenie służby; 2) przyjęcie osoby do pomieszczenia, w tym również w ramach przerwy w konwoju albo doprowadzeniu, wydanie, przekazanie lub zwolnienie osoby z pomieszczenia; 3) zdarzenie w pomieszczeniu z udziałem osoby w nim umieszczonej, skutkujące śmiercią, ucieczką lub zamachem w celu uwolnienia tej osoby albo zamachem na życie lub zdrowie człowieka, skutkującym jego hospitalizacją, zwane dalej "wydarzeniem nadzwyczajnym"; 4) przeniesienie osoby do innego pokoju wraz z podaniem przyczyny przeniesienia; 5) zadania, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 3-6 i 8; 6) 1) dokonywanie sprawdzenia funkcji życiowych, takich jak tętno i oddech, wobec będącej w stanie nietrzeźwości osoby, niedającej wyraźnych oznak życia. Z kolei zgodnie z § 12 ust. 1 zarządzenia nr 130, Policjant pełniący służbę na oddziale jest obowiązany kontrolować zachowanie osoby umieszczonej w pomieszczeniu na bieżąco, przez wizjer drzwi pokoju, a w przypadku osoby, o której mowa w § 7 ust. 1 pkt 6, również poprzez wejście do pokoju i sprawdzenie jej funkcji życiowych, takich jak tętno i oddech. 3. W przypadku gdy do zwiększenia poziomu bezpieczeństwa osób umieszczonych w pokoju wykorzystywane są działające w systemie całodobowym urządzenia monitorujące, służące do obserwowania i rejestrowania obrazu, kontrola zachowania osób umieszczonych w pomieszczeniu, przez wizjer drzwi pokoju, odbywa się nie rzadziej niż co 60 minut, a w stosunku do osoby wymagającej szczególnego nadzoru - nie rzadziej niż co 30 minut. W ocenie sądu ustalone okoliczności faktyczne przede wszystkim w oparciu o materiał wideo oraz wpisy lub ich brak w księdze przebiegu służby nr [...] bezspornie potwierdzają, że skarżący: - odnotował w książce przebiegu służby wykonanie czynności których nie zrealizował a mianowicie wpisał, że w pełniąc służbę w nocy z [...] maja 2020 r. o godz. 21:00 (poz. 6 księgi) oraz o godz. 00:00 (poz. 14 księgi) dokonał kontroli osób umieszczonych w pomieszczeniu z adnotacją, że istnieją oznaki życia (zarzut z pkt I); - pełniąc służbę w nocy z [...] maja 2020 r. od godz. 22:59-00:59 nie przeprowadził kontroli osób osadzonych w pomieszczeniu przez wizjer drzwi pokoju, będąc zobowiązanym do takiej kontroli nie rzadziej niż co 60 minut (zarzut z pkt II); - pełniąc służbę w dniu [...] lipca 2020 r. nie odnotował czynności z godziny 21:25 polegającej na umożliwieniu skorzystania z toalety osadzonemu w pomieszczeniu nr 3 oraz nie odnotował wydarzenia z godziny 21:31 skierowania policjanta Ł. C. do pełnienia służby w szpitalu (zarzut nr IV). Nadmienić należy, że sam obwiniony składając wyjaśnienia dwukrotnie przyznał się do popełnienia tych przewinień dyscyplinarnych. Tłumaczył je obciążeniem obowiązkami służbowymi, koniecznością jednoczesnego wykonywania wielu czynności służbowych zwłaszcza w sytuacji pełnienia służby jednoosobowo. Jednocześnie odnośnie zarzutu IV podniósł, że przepisy regulujące sposób pełnienia służby w PdOZ nie określają który z policjantów pełniących służbę dwuosobowo, odpowiedzialny jest za dokonywanie wpisów w książce przebiegu służby. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że bezspornie w dniu [...] lipca 2020 r. skarżący pełnił służbę z drugim policjantem – Ł. C. Organ podzielając stanowisko, że brak jest przepisów regulujących kwestię tego który z policjantów powinien dokonywać wpisów, odpowiedzialnością za to naruszenie obciążył tylko skarżącego. Argumentując to w ten sposób, że nie sposób wymagać aby w sytuacji, gdy to skarżący wypuszczał osobę z pokoju, co wynika z zapisu wideo, zarzut braku udokumentowania tego faktu czynić drugiemu z policjantów, który w tym dniu zapisów w książce przebiegu służby nie dokonywał. Tak samo w przypadku opuszczenia PdOZ przez st. post. Ł. C., gdyż nie sposób wymagać aby to on sam udokumentował te fakty w książce, w sytuacji gdy w pomieszczeniu pozostawał skarżący, dokumentujący na bieżąco przebieg służby tego dnia. Sąd podziela tę argumentację organu. Skoro, jak twierdzi skarżący nie było odprawy przed objęciem służby, a skarżącego nie wyznaczono kierownikiem zmiany, to faktycznie w ocenie Sądu, obowiązek prowadzenia książki spoczywał na obydwu funkcjonariuszach. Nie umniejsza to przypisania zawinienia skarżącemu, natomiast ewentualna odpowiedzialność drugiego dyżurującego policjanta nie mogła być objęta niniejszym postępowaniem. W ocenie sądu budzą wątpliwości ustalenia faktyczne w zakresie zarzutów z pkt III, V, VI, VII i VIII. Zarzuty te można podzielić na dwie grupy. Zarzuty z pkt III, VI i VII tworzą jedną grupę, dotyczą tego samego naruszenia popełnionego w trzech różnych datach a zarzuty z pkt V i VIII tworzą drugą grupę też z identycznym naruszeniem popełnionym w dwóch różnych datach. Zarzuty z pkt III, VI i VII dotyczą naruszenia polegającego na uniemożliwieniu skorzystania z toalety osobom przebywającym w pomieszczeniach i przekazania im plastikowych butelek do których załatwiali oni potrzeby fizjologiczne (miało to miejsce w nocy podczas służby z [...] maja 2020 r.; z [...] czerwca 2020 r. oraz z [...] czerwca 2020 r.). Kwalifikacja prawna tego przewinienia to naruszenie art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 i 3 w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy w zb. z § 10 ust. 1 pkt 4 Regulaminu w zw. z § 1 ust 2 i § 4 pkt 2 zasad etyki zawodowej policjanta. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 4 Regulaminu, osobie umieszczonej w pomieszczeniu zapewnia się możliwość korzystania z urządzeń sanitarnych i środków czystości niezbędnych do utrzymania higieny osobistej. Ustalenia w zakresie tych naruszeń organ poczynił w oparciu o nagrania wideo, zeznania osadzonego T. P. oraz zeznania personelu sprzątającego. Zdaniem sądu dowody te nie świadczą w sposób jednoznaczny, że skarżący dopuścił się przedmiotowych przewinień dyscyplinarnych. Przede wszystkim zanegować należy moc dowodową z nagrania wideo. Czyni to sam organ twierdząc, że brak jest dowodów potwierdzających przygotowywanie przez skarżącego butelek do załatwiania potrzeb fizjologicznych przez osoby zatrzymane w PdOZ, poprzez odcięcie ich górnych części. Dowodu takiego nie mogą stanowić oględziny zapisu monitoringu przeprowadzone w dniu [...].02.2021 r., w zakresie dotyczącym przebiegu służby z [...].07.2020 r. Po pierwsze dlatego, że przewinienia określone w tych zarzutach popełnione zostały w innym okresie, tj. w dniach [...] maja, [...] czerwca i [...] czerwca 2020 r. Nadto z treści protokołu z tych oględzin wynika, że materiał dowodowy jest niskiej jakości, a obwiniony trzyma w ręku "bliżej nieokreślony przedmiot". Z faktu tego organ wyciągnął nie zasługujący na akceptację sądu wniosek a mianowicie taki, że wątpliwość w tym zakresie pozostaje bez wpływu na możliwość przypisania zawinienia, gdyż istota zarzutów dotyczy uniemożliwienia skorzystania z toalety osobom umieszczonym w PdOZ, pomimo zgłoszenia przez nie takiej potrzeby i przekazania im plastikowych butelek, w celu załatwienia potrzeby fizjologiczne, a nie przygotowywania tego rodzaju butelek do użycia we wskazany sposób. Rozumowanie organu pozbawione jest logiki. Zarzuty w tym zakresie zostały skonstruowane na zasadzie koniunkcji, tj. uniemożliwienia skorzystania z toalety i przekazania osadzonym plastikowych butelek w celu załatwiania potrzeby fizjologicznej. Przekazanie plastikowych butelek w tym celu miało świadczyć o uniemożliwianiu osadzonym załatwiania potrzeb fizjologicznych w sposób określony w § 10 ust. 1 pkt 4 Regulaminu. Skoro podstawowy dowód w postaci monitoringu, przede wszystkim z uwagi na złą jakość, nie potwierdza faktu że były to butelki puste nie można wykluczyć wersji skarżącego. Zgodnie z tą wersją potwierdzoną przez przesłuchanych w sprawie innych policjantów w butelkach była dostarczana woda, a na to się później działo z tymi butelkami policjanci nie mieli już wpływu. Organ dodatkowo fakt popełnienia tych przewinień wywodzi z zeznań jednego z osadzonych. Zgodzić się należy, ze skarżącym że wartość tych zeznań może być wątpliwa z uwagi na stosunek osadzonych do policjantów. Zeznania personelu sprzątającego są ogólne. Nie mogą jednoznacznie świadczyć o tym, że butelki były przekazywane osadzonym akurat przez skarżącego w celu załatwiania potrzeb fizjologicznych. W końcu sekwencja zdarzeń ustalona w oparciu o monitoring, w ocenie sądu, nie świadczy o popełnieniu przedmiotowych przewinień. Tak jak bowiem podniósł skarżący nie każde przywołanie policjanta za pomocą dzwonka następuje w celu załatwienia potrzeby fizjologicznej. Stąd nie jest wykluczone, że plastikowe butelki były przekazywane z wodą do picia a nie w celu załatwienia potrzeb fizjologicznych. Rozpoznając sprawę ponownie organy niedające się usunąć wątpliwości w zakresie zarzutów z pkt III, VI i VII rozstrzygną na korzyść obwinionego. Z kolei zarzuty z pkt V i VIII dotyczą naruszenia polegającego na wypuszczenia w porze nocnej do toalety zatrzymanych bez obecności innego policjant. Kwalifikacja prawna tego naruszenia to § 10 ust. 5 pkt a zarządzenia nr 130. Przepis ten stanowi, że w godzinach od 22.00 do 06.00 otworzenie drzwi wraz ze zwolnieniem łańcucha zabezpieczającego następuje: a) w obecności innego policjanta, b) po uprzednim powiadomieniu dyżurnego zmiany lub dyżurnego jednostki. Odnośnie tych naruszeń stwierdzić należy, że nie tyle fakt ich popełnienia jest wątpliwy, co wątpliwym pozostaje, w okolicznościach sprawy niniejszej, możliwość przypisania przewinienia dyscyplinarnego w tym zakresie. To, że do tych naruszeń doszło nie jest kwestionowane przez samego skarżącego. Kwestionuje się natomiast, w sytuacji pełnienia służby jednoosobowo, możliwość spełnienia sposobu wypuszczenia zatrzymanego zgodnie z regulacją zawartą w § 10 ust. 5 pkt a zarządzenia. Bez wątpienia regulacja ta ma na celu bezpieczeństwo policjanta wykonującego te czynności. Niemniej jednak dotyczy ona sytuacji, gdy służba jest pełniona dwuosobowo. Zarządzenie zaś, jak wynika z treści § 2 dopuszcza pełnienie służby przez jednego policjanta. Zgodnie z ust. 2 tej regulacji kierownik jednostki organizuje służbę w taki sposób, aby w pomieszczeniu pełnił ją co najmniej jeden policjant. W świetle powyższego w sytuacji, gdy skarżący pełnił służbę jednoosobowo, a więc w sposób dopuszczalny przez przepisy, trudno stawić mu zarzut, że wypuszczał osadzonych do toalety bez obecności innego policjanta. Zarzut z pkt V dotyczy dyżuru w nocy z [...] lipca 2020 r., kiedy to skarżący pełnił służbę z Ł. C. Policjant ten o godzi. 21:31 został skierowany do szpitala celem nadzoru nad osobą zatrzymaną. Przewinienie opisane w pkt V miało miejsce o godz. 5:35. Organy nie ustaliły przy tym, czy Ł. C. wrócił już ze szpitala i czy w związku z tym istniała możliwość wypuszczenia osadzonego do toalety w obecności innego policjanta. Przepis § 10 ust. 5 pkt b zarządzenia nr 130, zawiera rozwiązanie alternatywne polegające na uprzednim powiadomieniu dyżurnego zmiany lub dyżurnego jednostki. Organ zwraca uwagę na tę regulację i stwierdza, że gdyby skarżący powiadomił dyżurnego o konieczności otworzenia pokoju, a ten nie zapewnił mu pomocy drugiego funkcjonariusza, zachowanie skarżącego ujęte w tych zarzutach, pod warunkiem, że poprawnie odnotowane w książce przebiegu służby, można by uznać za usprawiedliwione okolicznościami, a ewentualną odpowiedzialność w tym zakresie mógłby ponieść dyżurny. Tego rodzaju okoliczności jednak w sprawie nie wystąpiły. Natomiast, należy zauważyć, że z ww. przepisu nie wynika, aby dyżurny miał obowiązek zapewnić obecność drugiego policjanta. Zdaniem sądu, trudno zaakceptować taką sekwencję zdarzeń w sytuacji kiedy osadzony w trybie pilnym chce załatwić swoje potrzeby fizjologiczne. Zawiadomienie dyżurnego, odnotowanie tego faktu w książęce przebiegu służby, oczekiwanie na przybycie policjanta może oznaczać, jak podnosi skarżący, czekanie nawet około pół godziny. W efekcie, cała procedura może okazać się spóźniona i niecelowa, zważywszy natychmiastową potrzebę skorzystania osadzonego z toalety. W świetle powyższego organy, w ponownie prowadzonym postępowaniu po pierwsze ustalą czy w o godz. 5:35 w nocy z [...] lipca 2020 r. skarżący pełnił służbę jednoosobowo. Po ustaleniu że służba pełniona była jednoosobowo rozważą zasadność stawiania zarzutów z pkt V i VIII. Pomimo tego, że zastrzeżenia sądu dotyczą tylko niektórych zarzutów (aczkolwiek większości) sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji w całości, albowiem uwzględnienie wytycznych zawartych w uzasadnieniu może mieć wpływ na zakres stawianych zarzutów, a to z kolei może mieć wpływ na rodzaj wymierzonej kary. Decyzję uchylono na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata w kwocie 480 zł - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.