III OZ 1009/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia N.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2020 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi N.K. na przewlekłe prowadzenie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. A.K., działając w imieniu N.K. złożył skargę na przewlekłe prowadzenie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji K-P. W. Inspektora Ochrony Środowiska o wymierzeniu kary pieniężnej. Do skargi dołączono kopię pełnomocnictwa procesowego udzielonego A.K. przez N.K., do reprezentowania skarżącej przed "instytucjami w sprawach nałożenia kary administracyjnej przed K-P. W. Inspektora Ochrony Środowiska oraz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska" (vide k. 3). Zarządzeniem z dnia 11 marca 2020 r. wezwano A.K. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie w terminie 7 dni oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do wykazania, że A.K. spełnia wymogi bycia pełnomocnikiem skarżącej określone w art. 35 § 1 p.p.s.a. Wezwanie zostało doręczone 29 maja 2020 r. (k. vide k. 12). Postanowieniem z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wa 272/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę N.K. na przewlekłe prowadzenie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania, na podstawie art. 49 § 2 w zw. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W zaskarżonym postanowieniu wskazano, iż w odpowiedzi na powyższe wezwanie A.K. nadesłał pismo, w którym wniósł o "sprostowanie treści skargi". Sąd I instancji podniósł, że pomimo zakreślonego terminu oraz zawartego pouczenia o skutkach braku uzupełnienia braków formalnych skargi A.K. nie nadesłał stosownego pełnomocnictwa, ani nie wskazał, czy spełnia wymogi z art. 35 § 1 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie, A.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że braki formalne zostały uzupełnione, gdyż został nadesłany akt małżeństwa i pełnomocnictwo do spraw: IV SAB/Wa 272/20 oraz IV SA/Wa 570/20. W ocenie wnoszącego zażalenie sekretariat dokonał błędnego rozdzielenia pisma, ponieważ pisma zostały nadane w jednej kopercie do dwóch sygnatur. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Art. 57 § 1 powołanej ustawy - określający elementy składowe skargi - wskazuje przy tym, że skarga (m.in.) powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Wedle art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Podstawą odrzucenia skargi w rozpoznawanej sprawie winien być przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a nie jak wskazał Sąd I instancji, art. 49 § 2 w zw. 58 § 3 p.p.s.a.. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia, gdyż brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest brak dołączenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, jak również brak wykazania, iż pełnomocnik jest jedną z osób, o której mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a. Do akt rozpoznawanej sprawy nie został złożony oryginał, ani poświadczona za zgodność kopia pełnomocnictwa procesowego. Została złożona wyłącznie kserokopia pełnomocnictwa procesowego udzielonego A.K.. Taki rodzaj dokumentu pełnomocnictwa nie wypełnia dyspozycji z art. 37 § 1 zd. 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a., co nie może być traktowane jako skuteczne złożenie pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej w sprawie przed sądem. Ponadto A.K. nie wykazał, iż jest jedną z osób, o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom wnoszącego zażalenie w aktach sądowych brak jest aktu małżeństwa i pełnomocnictwa, które rzekomo miały zostać przesłane do niniejszej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji właściwie wezwał, a następnie ocenił brak formalny skargi związany z niedołączeniem do skargi oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do reprezentacji strony w postępowaniu sądowym oraz brak wykazania, iż osoba będąc pełnomocnikiem może być zaliczona do jednej z grup osób, o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.