V SA/Wa 964/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Asesor WSA - Michał Podsiadło, , Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi N. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego oddala skargę. Przedmiotem skargi [...] w K. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 27 listopada 2020 r. nr 1401 -IOC.4401.2.2020 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nr 448000-C0d .4401.318.2019.SG.5801 z dnia 19.12.2019r. o unieważnieniu zgłoszenia celnego w procedurze wywozu nr [...] z dnia 27.03.2019 r. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym : W dniu 27.03.2019r. został zgłoszony do procedury wywozu według zgłoszenia celnego MRN [...]. towar w postaci podwójnego stołu multimedialnego z monitorami LFD i sprzętem komputerowym wykonany z tworzywa sztucznego o wartości 525.000 USD, masie brutto 3401 kg i masie netto 2255 kg Nadawcą towaru była firma [...] w K., zgłaszającym Agencja celna [...] w W., a odbiorcą [...] z A.. Deklarowanym w zgłoszeniu urzędem wywozu był Oddział Celny [...] w [...] ([...] ), a urzędem wyprowadzenia był [...] urząd celny ([...]). Ostatnim dniem dostarczenia przedmiotowego towaru do urzędu wyprowadzenia był dzień 25.06.2019r. Urząd celny wyjścia (Oddział Celny [...] w [...]) nie otrzymał informacji o wyprowadzeniu towarów ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii w terminie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu. W związku z powyższym pismem z dnia 09.09.2019r. organ I instancji realizując obowiązek wynikający z art. 22 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269.1 z 10.10.2013 r. z późn. zm.) i art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343.1 z 29.12.2015 r.) powiadomił Stronę o podstawach, na których zamierza oprzeć swoją decyzję oraz wyznaczył 30 dniowy termin na przedstawienie przez Stronę stanowiska w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie organ I instancji poinformował Stronę, iż stosownie do postanowień art.335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015 r. z późn. zm" zwanego dalej: rozporządzenie wykonawcze) zgłaszający może przedstawić urzędowi celnemu wywozu dokumenty potwierdzające, że przedmiotowe towary opuściły obszar celny Unii Europejskiej. Poinformowano również, iż Strona może przedłożyć inny nie wymieniony w powyższym przepisie dowód. Istotne jest, aby był wiarygodny, tj. miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Ponadto dowód ten musi pozwalać na identyfikację towaru, aby można było stwierdzić, że jest to ten sam towar, który został zgłoszony do procedury wywozu. Dokumenty sporządzone w języku obcym winny być przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego przez tłumacza przysięgłego. Ww. pismo doręczono Stronie w dniu 16.09.2019r. W dniu 17.09.2019r. drogą elektroniczną zostały przesłane scan zgłoszenia celnego wywozowego nr [...] z dnia 27.03.2019r., scan świadectwa pochodzenia nr [...] z dnia 15.03.2019r., scan [...] z dnia 26.03.2019r. scan faktury nr [...] z dnia 14.03.2019r., scan dokumentu w [...]. Następnie pismem z dnia 19.11.2019r. Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] wezwał Stronę do przedłożenia dowodów alternatywnych na podstawie których można dokonać potwierdzenia wywozu towarów poza teren Unii oraz płatności za fakturę. Jednocześnie organ I instancji poinformował Stronę, iż stosownie do postanowień art.335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego zgłaszający może przedstawić urzędowi celnemu wywozu dokumenty potwierdzające, że przedmiotowe towary opuściły obszar celny Unii Europejskiej. Istotne jest, aby był wiarygodny, tj. miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Dokumenty sporządzone w języku obcym winny być przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego. Ww. pismo doręczono Stronie w dniu 25.11.2019r. Wezwanie to pozostało jednak bez odpowiedzi. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] wydał decyzję nr 448000-COC1.4401.318.2019.SG.5801 z dnia 19.12.2019r., którą unieważnił zgłoszenie celne wywozowe nr [...] z dnia 27.03.2019r. Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie. W toku postępowania odwoławczego przy piśmie z dnia 24.02.2020r. przedstawiła następujące dowody: umowę z dnia 29 czerwca 2018r. wraz z tłumaczeniem prywatnym pierwszej strony umowy, fakturę VAT [...] z dnia 6 września 2018 roku, potwierdzenie realizacji przelewu; pismo [...] z dnia 20.02.2020r., [...] z dnia 26.03.2019r., wywozowy dokument towarzyszący [...], zgłoszenie importowe [...], dokument deklaracji celnej nr [...] z dnia 01.04.2019r. wraz z tłumaczeniem, pismo [...], [...] z dnia 12.08.2019r., magazynową listę kontrolną z dnia 27.03.2019r., e-mail z dnia 27 marca 2019r., [...], fakturę z dnia 15.04.2019r., fakturę z dnia 08.04.2019r. Pismem z dnia 26.02.2020r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wezwał Stronę do przedłożenia urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów załączonych do pisma z dnia 24.02.2020r.: umowy z dnia 29.06.2018r., faktury z dnia 08.04.2019r., faktury z dnia 15.04.2019r., pisma z dnia 12.08.2019r. , [...]. Tłumaczenia zostały złożone przy piśmie z dnia 13.03.2020r. Opisaną na wstępie decyzją Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I-wszej instancji. W uzasadnieniu omówił unormowanie wynikające z art. 335 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny Kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015 r. z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzeniem wykonawczym) i wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania przed organami obu instancji Strona nie przedstawiła dowodów alternatywnych, o których mowa w powołanych wyżej przepisach, które potwierdziłyby wywóz przedmiotowego towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej. Organ podkreślił, że obowiązek wykazania wyprowadzenia towaru objętego zgłoszeniem celnym wywozowym poza obszar celny Unii Europejskiej spoczywał na Stronie. Wyjaśnił nadto, że brzmienie art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego wskazuje, że dla wykazania faktu wywozu towaru wystarczy przedstawić jeden z dokumentów, o których mowa w tym przepisie. Strona może także przedłożyć zupełnie inny, niewymieniony w tym artykule dokument. Istotne jest jedynie to, aby dokument był wiarygodny, a więc miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Dokument taki musi również pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, by można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczy tego samego towaru, co zgłoszony do procedury wywozu. Ocena wiarygodności danego dokumentu należy do organu celnego, który potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu, jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego są dostateczne. Organ dalej wskazał, że Strona przedłożyła nie oryginały, ale kserokopie dokumentów niepoświadczone za zgodność z oryginałem, które nie mogą być uznane za wiarygodne dowody alternatywne. Mimo to organ omówił i ocenił przedłożone w niepoświadczonych kserokopiach dokumenty. I tak wyjaśnił, że dokument zgłoszenia celnego wywozowego (MRN) nie może dokumentować wywozu towaru, gdyż potwierdza on tylko dokonanie zgłoszenia w urzędzie celnym wyjścia, wskazuje na rodzaj i ilość towaru, który miał być przedmiotem wywozu. Nie stanowi jednakże dowodu na faktyczny wywóz towaru poza granice Wspólnoty. Brak jest na nim potwierdzenia wywozu towaru przez urząd wyprowadzenia. Dokument ten potwierdza jedynie zgłoszenie towaru w postaci podwójnego stołu multimedialnego z monitorami LFD i sprzętem komputerowym wykonanym z tworzywa sztucznego do procedury wywozu przez firmę [...] za pośrednictwem Agencji Celnej [...] oraz wskazuje jako odbiorcę firmę [...] z A.. Deklarowanym w zgłoszeniu urzędem wywozu był Oddział Celny [...] w [...] ([...] a urzędem wyprowadzenia był [...] urząd celny ([...]). W zgłoszeniu tym wskazano masę brutto towaru: 3401,00 kg, masę netto towaru: 2255,00 kg oraz wartość towaru 525000,00 USD W dniu 17.09.2019r. został przesłany drogą e-mailową scan międzynarodowego lotniczego listu przewozowego [...] z dnia 26.03.2019r" w którym została wskazana waga brutto towaru (gross wieght): 4935,00 kg oraz masa podlegająca opłacie waga objętościowa (chargeable weight): 4935,00 kg. W ww. dokumencie [...] została również wskazana stawka frachtowa 32,00 PLN oraz wysokość frachtu 157920,00 PLN (wraz z dodatkowymi opłatami 173567,95 PLN). Wyszczególniona w ww. dokumencie waga towaru nie jest jednak zgodna z wagą towaru wykazaną w dokumencie MRN [...] z dnia 27.03.2019r. W zgłoszeniu celnym wywozowym została bowiem wykazana waga brutto towaru: 3401,00 kg oraz masa netto towaru 2255,00 kg. Tym samym dokument ten nie stanowi potwierdzenia wywozu przedmiotowego towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej . Za dokumenty alternatywne potwierdzające wywóz przedmiotowego towaru nie mogą być również uznane wydruki 3 egzemplarzy [...] przesłane przy piśmie z dnia 24.02.2020r. . W wydrukach tych została bowiem wskazana inna waga brutto towaru, inna masa podlegająca opłacie 4518,00 kg, inna jest również wysokość frachtu 144576,00 PLN (wraz z dodatkowymi opłatami 159853,06 PLN), inne są również wymiary paczek niż w dokumencie [...] przesłanym przy piśmie z dnia 17.09.2019r. Dokumenty te nie zostały również opatrzone podpisem ani stemplem upoważnionego spedytora. Organ zwrócił uwagę na niedopuszczalną praktykę wielokrotnego wystawiania lotniczych listów przewozowych różniących się między sobą zarówno wagą towaru wielkością paczek w jakich przewożony jest towar jak i wysokością kosztów transportu towaru. Lotniczy list przewozowy potwierdza zawarcie umowy przewozowej, wydanie towaru przewoźnikowi oraz określa warunki wykonywania przewozu lotniczego. Sporządzany jest na podstawie kontraktu, specyfikacji towarowej, zlecenia spedycyjnego wystawionego przez nadawcę towaru lub spedytora. W związku z tym trudno uznać za wiarygodne wydruki dokumentów [...] przedłożone przez Pełnomocnika Strony przy piśmie z dnia 24.02.2020r., różniące się istotnie od dokumentu [...] o tym samym numerze przedstawionym pierwotnie organom celnym przy piśmie z dnia 16.09.2019r. Załączony do e-mail z dnia 17.09.2020r. scan świadectwa pochodzenia nr [...] z dnia 15.03.2019r. jest jedynie potwierdzeniem, iż towar został wyprodukowany w Polsce, natomiast nie stanowi potwierdzenia wywozu towaru poza obszar Unii Europejskiej Również przedłożona przez Stronę faktura nr [...] z dnia 14.03.2019r. nie może być uznana za alternatywny dowód potwierdzający faktyczny jego wywóz z obszaru celnego Unii Europejskiej. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie dowody w postaci faktur eksportowych potwierdzają jedynie przeprowadzenie transakcji pomiędzy Stroną, a podmiotem mającym siedzibę w A. i nie stanowią jednoznacznego dowodu potwierdzającego wywóz towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. W wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17.02.2020r. - sygn. Akt III SA/G1 1018/19 wskazano, że faktury eksportowe potwierdzają jedynie przeprowadzenie transakcji pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami. Sam fakt, że druga strona umowy wskazała w fakturze miejsce odbiorcy znajdującego się poza obszarem Unii nie może w braku innych dowodów przesądzać, że towar został wyprowadzony z jej obszaru. Organ przypomniał, że Strona została pismem z dnia 19.11.2019r. wezwana do przedłożenia dokumentu potwierdzającego płatność za ww. fakturę. Przy piśmie z dnia 24.02.2020r. Pełnomocnik Strony przesłał kserokopię potwierdzenia realizacji przelewu z dnia 10.09.2018r. na kwotę 1062023,83 USD , w którym jako nadawca została wskazana firma M., zaś w szczegółach płatności została podana faktura nr [...] (do e-maila z dnia 17.09.2019r. Strona załączyła fakturę o innym numerze nr [...]) . Przy piśmie z dnia 24.02.2020r. Pełnomocnik Strony przesłał fakturę nr [...] z dnia 06.09.2018r. wystawioną przez firmę [...] na firmę M. na kwotę 1062081,00 USD. Analizując te faktury organ zwrócił uwagę , iż zarówno faktura nr [...] z dnia 06.09.2018r. jak i potwierdzenie realizacji przelewu odnosi się do zupełnie innego podmiotu niż wskazany w MRN nr [...] jako odbiorca tj [...]. . Inna jest także wartość transakcji : faktura nr [...] opiewa na 525000 USD, taka też wartość towaru jest wyszczególniona w zgłoszeniu celnym wywozowym, natomiast faktura nr [...] została wystawiona na kwotę 1062081,00 USD. Ponadto nie sposób uznać , iż faktura [...] wystawiona w dniu 06.09.2018r. oraz potwierdzenie realizacji przelewu z dnia 10.09.2018r. stanowią alternatywne dokumenty potwierdzające eksport towaru zgłoszonego do procedury wywozu prawie pół roku później tj. 27.03.2019r. Zdaniem Dyrektora IAS za alternatywny dowód potwierdzający wywóz towaru poza obszar Unii Europejskiej nie mogą być uznane kserokopie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 01.04.2019r. oraz deklaracji celnej nr [...] z dnia 01.04.2019r., ponieważ dokumenty te zostały przedłożone w formie kserokopii nie potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Ponadto w zgłoszeniu importowym jako nazwa importera została wskazana Firma Inwestycyjna [...] działalność jednoosobowa. W deklaracji celnej jako importer/eksporter została podana : Spółka [...] działalność jednoosobowa. Biorąc pod uwagę , iż w zgłoszeniu celnym wywozowym MRN [...] z dnia 27.03.2019r. jako odbiorca została wskazana firma [...] brak jest tożsamości podmiotów biorących udział w transakcji. Zwłaszcza, iż ani w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia 01.04.2019r. ani deklaracji celnej nr [...] z dnia 01.04.2019r. nie została wskazana jako eksporter firma [...]. Zdaniem organu odwoławczego za alternatywny dokument potwierdzający wywóz przedmiotowego towaru poza obszar Unii Europejskiej nie może zostać uznana również faktura VAT nr [...] z dnia 15.04.2019r. wystawiona przez firmę F. na firmę M.dot. opłaty SASO na kwotę 20000 SAR oraz faktura VAT nr [...] z dnia 08.04.2019r. wystawiona przez firmę F. na firmę [...] na kwotę 523557,20 SAR oraz potwierdzenie płatności od [...] nr [...] z dnia 01.04.2019r. na kwotę 1932,20 SAR . Wzajemne rozliczenia pomiędzy firmami mającymi siedzibę w A. pozostają bowiem poza przedmiotem niniejszej sprawy związanej z wywozem towaru oraz transakcją między polską firmą "[...]. a firmą [...]. Alternatywnego dowodu potwierdzającego wywóz przedmiotowego towaru nie stanowi również oświadczenie z dnia 12.08.2019r. , w którym firma M. potwierdza, że [...] zaprojektowała, zainstalowała i zapewniła wsparcie techniczne systemów IT . Łączna wartość brutto umowy wyniosła 2 500 000 USD . Przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem sprawa zgłoszenia celnego wywozowego MRN [...] z dnia 27.03.2019r. gdzie jako odbiorca została wskazana firma [...],zaś przedmiot transakcji określono na 525000 USD. Biorąc zatem pod uwagę ww. zgłoszenie celne wywozowe brak jest tożsamości zarówno podmiotów jak i wartości transakcji. Z analogicznych względów za alternatywny dowód potwierdzający wywóz przedmiotowego towaru nie może również zostać uznana umowa świadczenia usług zawarta między firmą M. a firmą [...]. Za alternatywny dowód potwierdzający wywóz przedmiotowego towaru nie może zostać również uznana kserokopia magazynowej listy kontrolnej z dnia 27.03.2019r. Na dokumencie tym brak jest bowiem stempla oraz czytelnego podpisu osoby sporządzającej dokument Za dokument potwierdzający wywóz przedmiotowego towaru nie może zostać uznane również pismo firmy [...]. W dokumencie tym nie została wyszczególniona ani faktura nr [...], nie została wskazana wartość towaru w wysokości 525000 USD . Nie została również podana ani firma nadawcy [...] ani firma odbiorcy [...]. Pismo jest adresowane do firmy A., która nie figuruje na żadnym z dokumentów transportowych ani księgowych przedłożonych przez firmę [...]. Dyrektor IAS podkreślił, że rzeczą Strony w niniejszej sprawie było wykazanie, że towar objęty zgłoszeniem wywozowym MRN nr [...] z dnia 27.03.2019r. został faktycznie wyprowadzony poza obszar celny Unii Europejskiej. Ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na Stronie. Natomiast ocena mocy dowodowej i wiarygodności przedstawionych dokumentów należy do organu. Stosownie bowiem do treści art. 191 Ordynacji podatkowej organ celny ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem zaś organu nie można w oparciu o przedstawione dokumenty potwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości tożsamości podmiotów i przedmiotu transakcji. W związku z tym brak jest podstaw do uznania, iż ww. towar opuścił obszar celny Unii Europejskiej. Od powyższej decyzji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła : I. naruszenie przepisów art. 5 pkt 39, art. 29, art. 267 ust. 1 i ust. 4, art. 269 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. U. UE L 269 ze zm.) (dalej: "UKC"), w związku z art. 69 ust. 1 pkt 2 lit. a) i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2020 r., poz. 1382 ze zm.), oraz w związku z art. 335 ust. 1 i 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczególne zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. U. UE L 343 z 29.12.2015 r. ze zm.) (dalej: "Rozporządzenie Wykonawcze") poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, skutkujące w konsekwencji nieuprawnionym zakwestionowaniem prawidłowości wyprowadzenia towaru w postaci podwójnego stołu multimedialnego z monitorami LFD i sprzętem komputerowym, wykonanym z tworzywa sztucznego o wartości 525.000 USD, masie brutto 3.401 kg oraz masie netto 2.255 kg, zgłoszonego do procedury wywozu poza obszar celny Wspólnoty za zgłoszeniem celnym MRN 19[...] E0187082 z dnia 27 marca 2019 r. II. naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 oraz art. 194a § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) (dalej: "Ordynacja podatkowa")-poprzez: • dowolna ocenę materiału dowodowego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału, zważywszy na przedstawiony materiał dowodowy, który po przeprowadzeniu prawidłowej, całościowej jego oceny winien doprowadzić do rozstrzygnięcia odmiennego niż wskazanego w decyzjach organów, skutkującego potwierdzeniem okoliczności wyprowadzenia poza obszar celny UE towaru zgłoszonego przez Spółkę w dniu 27 marca 2019 r. do procedury wywozu; • dowolną ocenę dowodów przedłożonych w sprawie z uwagi na zakwestionowanie ich wiarygodności wobec wskazania formy ich przedstawienia (nieuwierzytelniona kserokopia/odpis), podczas gdy tak przedstawione dokumenty mogą stanowić dowód w sprawie, poza warunkiem korzystania przez nie z mocy dowodowej oryginalnego dokumentu: • dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału, wobec odmowy wiarygodności kserokopii potwierdzenia realizacji przelewu bankowego, przy pominięciu, iż jest to dokument sporządzony na podst. art. 7 ustawy Prawo bankowe (Dz.U. nr 72 z 2002r.. poz. 665, ze zm.), w sytuacji kiedy dokument wygenerowany komputerowo, za pomocą systemu bankowości internetowej nie wymaga podpisu ani stempla; • niepodjęcie przez organy w postępowaniu administracyjnym możliwych do wykonania czynności prowadzących w efekcie do potwierdzenia zrealizowanego faktycznego wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty, poprzez wystąpienie do organów celnych A. z wnioskiem o dostarczenie oryginałów dokumentów zgłoszenia celnego (deklaracji celnej) towaru do procedury importu na terenie tego kraju; • brak podjęcia przez organy celno-skarbowe w postępowaniu administracyjnym czynności w postaci wezwania Strony do przedłożenia oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem dokumentów, w sytuacji, gdy przedstawione uprzednio dowody wzbudziły wątpliwości organów co do ich wiarygodności/prawidłowości, zważywszy iż w postępowaniu I instancji nie kwestionowano ich właściwości formalnej. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wraz z zasądzeniem kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto wniosła o dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi 11 dokumentów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS w Warszawie wniósł o jej oddalanie i podtrzymał argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest przez Sąd pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwana dalej "p.p.s.a.". Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy celne w świetle zebranego materiału dowodowego oraz przepisów prawa miały podstawę do stwierdzenia, że brak było dowodów jednoznacznie potwierdzających, że towar objęty procedurą wywozu na podstawie zgłoszenia celnego MRN [...] został faktycznie wyprowadzony poza obszar celny UE. W konsekwencji powyższego, ocenić należało, czy organ miał prawo unieważnić zgłoszenie celne. Przypomnieć należy, że sporne zgłoszenie celne zostało złożone w dniu 27 marca 2019 r., tj. kiedy obowiązywał UKC, zgodnie z którym, towary unijne, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii, zostają objęte procedurą wywozu (art. 269 ust. 1 UKC). Formalności przy wyprowadzaniu towarów zostały określone w przepisach art. 246-247 rozporządzenia nr 2015/2446. Zgodnie z art. 246, jeżeli towary zostały przedstawione urzędowi celnemu wyprowadzenia zgodnie z art. 267 ust. 2 UKC, do celów wymiany następujących informacji dopuszcza się możliwość wykorzystania środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych: (a) numeru identyfikacyjnego zgłoszenia wywozowego; (b) informacji o rozbieżnościach między towarami zgłoszonymi, towarami zwolnionymi do procedury wywozu oraz towarami przedstawionymi. Natomiast w myśl art. 247, aby poświadczyć wyprowadzenie towarów, urzędowi celnemu wywozu można przedstawić dowody potwierdzające, że towary opuściły obszar celny Unii, stosując środki inne niż techniki elektronicznego przetwarzania danych. Z kolei zgodnie z art. 335 ust. 1 rozporządzenia nr 2015/2447, jeżeli po upływie 90 dni od zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie zostanie poinformowany o wyprowadzeniu towarów, może zwrócić się do zgłaszającego o podanie informacji dotyczących daty, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz urzędu celnego wyprowadzenia, przez który to nastąpiło. Zgłaszający może z własnej inicjatywy poinformować urząd celny wywozu o datach, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz o urzędach celnych wyprowadzenia, przez które to nastąpiło (art. 335 ust. 2). Jeżeli zgłaszający przedstawi urzędowi celnemu wywozu informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, może zwrócić się do urzędu celnego wywozu o poświadczenie wyprowadzenia. W tym celu urząd celny wywozu zwraca się o udzielenie informacji dotyczących wyprowadzenia towarów do urzędu celnego wyprowadzenia, który udziela odpowiedzi terminie 10 dni. Jeżeli urząd celny wyprowadzenia nie udzieli odpowiedzi w podanym terminie, urząd celny wywozu informuje o tym zgłaszającego (art. 335 ust. 3). Zgodnie natomiast z art. 335 ust. 4, jeżeli urząd celny wywozu poinformuje zgłaszającego o tym, że urząd celny wyprowadzenia nie udzielił odpowiedzi w terminie określonym w ust. 3, zgłaszający może przedstawić urzędowi celnemu wywozu dowody świadczące o tym, że towary opuściły obszar celny Unii. Dowody te może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii; b) dowód zapłaty; c) faktura; d) potwierdzenie dostawy; e) dokument podpisany lub uwierzytelniony przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii; f) dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie; g) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na statki morskie, statki powietrzne lub instalacje morskie. Na tle powyższych regulacji ukształtował się w orzecznictwie podgląd, że ze względu na użycie przez prawodawcę unijnego zwrotu "w szczególności", katalog dowodów jest otwarty, wobec czego dowodem może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w myśl art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże podkreśla się przy tym, że dowód taki musi pozwalać na identyfikację towaru, tak aby można było jednoznacznie stwierdzić, że towar w nim wykazany jest to ten sam towar, który został zgłoszony do procedury wywozu. Przedstawienie dokumentów wprost wskazanych w art. 335 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/2447 samo przez się nie przesądza jeszcze kwestii udowodnienia tego, że do wyprowadzenia towarów poza obszar UE doszło, bowiem dokumentacja taka każdorazowo podlega ocenie organów celnych pod względem możliwości wykazania za ich pomocą prawidłowego zakończenia procedury celnej. Ustawodawca unijny wskazuje przy tym, że w oparciu o przedstawione dokumenty organ ma być przekonany o tym, że dowody te są dostateczne dla uznania faktu za dokonany. Konsekwencją nieprzedstawienia wiarygodnych dowodów potwierdzających wywóz towaru poza obszar UE jest możliwość unieważnienia zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 248 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/2446, jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu, procedury uszlachetniania biernego lub powrotnego wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma informacji o wyprowadzeniu towarów ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że bezspornie polski urząd celny wywozu nie został powiadomiony elektronicznie przez [...] urząd celny wyprowadzenia o tym, że procedura wywozu towarów objętych zgłoszeniem MRN [...] została zakończona na skutek opuszczenia przez nie obszaru celnego UE. Znamienne dla sprawy jest również to, że z uwagi na powyższy brak, Naczelnik Urzędu zwracał się do Skarżącej o przedstawienie alternatywnych dowodów, potwierdzających wyprowadzenie towarów poza obszar celny UE. Poinformował przy tym o treści art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego 2015/2447. Poinformował też, że strona może przedłożyć inny, niewymieniony w powyższym przepisie dowód. Istotne jest, aby był wiarygodny tj. miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Spółka jednak w fazie postępowania przed organem I instancji nadesłała skany dokumentów niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem. Do Spółki zostało skierowane kolejnej pismo( k13 akt adm.), w którym została poinformowana o wymaganej formie składanych dokumentów , a także o tym, że złożone skany nie stanowią dowodu alternatywnego na opuszczenie przez towar obszaru celnego UE. Czyni to niezasadnym twierdzenia zawarte w skardze, że Spółka o obowiązku składania dokumentów w formie oryginałów lub potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii nie była informowana. Z akt sprawy wynika bowiem, że była informowana dwa razy, a trzeba też przypomnieć, że na etapie postępowania odwoławczego korzystała z pomocy radcy prawnego. W ocenie Sądu brak jest więc podstaw do postawienia organom obu instancji zarzutu naruszenia art. 121 § 2 O.p. . zgodnie z którym organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Dopiero po wydaniu przez Naczelnika Urzędu decyzji o unieważnieniu zgłoszenia celnego Skarżąca w toku postępowania odwoławczego przedstawiła: umowę z dnia 29 czerwca 2018r. wraz z tłumaczeniem prywatnym pierwszej strony umowy, fakturę VAT [...] z dnia 6 września 2018 roku, potwierdzenia realizacji przelewu; pismo [...] z dnia 20.02.2020r., [...] z dnia 26.03.2019r., wywozowy dokument towarzyszący [...], zgłoszenie importowe [...], dokument deklaracji celnej nr [...] z dnia 01.04.2019r. wraz z tłumaczeniem, pismo D. z dnia 12.08.2019r., magazynową listę kontrolną z dnia 27.03.2019r., e-mail z dnia 27 marca 2019r., payment receipt nr [...], fakturę z dnia 15.04.2019r., fakturę z dnia 08.04.2019r. W sprawie ustalenia zatem wymagało, czy organy celne prawidłowo stwierdziły, że Skarżąca nie złożyła dowodów alternatywnych na potwierdzenie wyprowadzenia towarów objętych spornym zgłoszeniem wywozowym poza obszar UE. W ocenie Sądu, dokonana przez organy ocena materiału dowodowego w powyższym zakresie jest prawidłowa. Dla przyjęcia takiego poglądu istotne znaczenie ma to, że w toku postępowań I i II instancji nie przedstawiono dowodów bezpośrednio dokumentujących fakt opuszczenia przez towary obszaru celnego UE. W powołanym w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyroku z dnia 9 maja 2017 r. w sprawie o sygn.. akt I GSK 973/15 NSA wyraził pogląd, że dokument, aby był wiarygodny, musi mieć postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii, bowiem z samej treści art. 796da ust. 4 RWKC wynika, że dokumenty aby mogły stanowić dowody muszą być oryginałami lub uwierzytelnionymi kopiami. Dokumenty te muszą także pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, by można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczą tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu, a ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na skarżącym, który z tego obowiązku się nie wywiązał, czyniąc przy tym nietrafny zarzut, iż to na Sądzie spoczywał obowiązek poszukiwania takich dokumentów. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, iż którym kserokopii dokumentu przyznaje się moc oryginalnego dokumentu wyłącznie wtedy, gdy jest uwierzytelniona. Kserokopię dokumentu można uznać za uwierzytelnioną, gdy zawiera dwa niezbędne elementy, tj. adnotację "za zgodność z oryginałem" oraz podpis osoby upoważnionej. Kwestia uwierzytelniania odpisów dokumentów została uregulowana w art. 194a Ordynacji podatkowej. Pojęcie odpisu, o którym mowa w ww. przepisie należy rozumieć szeroko. Może to być w szczególności kserokopia lub też odręcznie przepisany tekst. Odpis jest to dokument wiernie odzwierciedlający treść oryginału, przy czym nie ma znaczenia, jaką techniką sporządzony jest ten dokument. Może to być zarówno kopia, jak i wydruk komputerowy (vide wyrok NSA z dnia 27.05. 2008 r., sygn. akt II OSK 653/08). Z kolei wyciąg dokumentu to fragment wypisany z większej całości dokumentu. Ww. przepis ma zastosowanie w odniesieniu do dokumentów w każdej postaci. Stosownie do postanowień przepisu art. 194a § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub jednostki o których mowa w art. 194 § 1 i 2 (organów władzy publicznej oraz innych jednostek, które są uprawnione do wydawania dokumentów urzędowych), wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub jednostkę odpis lub wyciąg dokumentu. W cytowanym wyżej przepisie mowa jest o dokumentach znajdujących się w aktach ww. organów i jednostek. Nie ma przy tym znaczenia czy są to dokumenty wystawione przez te organy i jednostki, czy też przez inne podmioty. Nie ma również znaczenia, czy są to dokumenty urzędowe czy prywatne. Natomiast zgodnie z art. 194a § 2 Ordynacji podatkowej zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika Strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym. Z powyższego przepisu wynika, iż oryginał dokumentu może być zastąpiony odpisem dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo występującego w sprawie pełnomocnika Strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym. W trakcie prowadzonego postępowania Strona dostarczyła kserokopie następujących dokumentów: umowy z dnia 29 czerwca 2018r., faktury VAT [...] z dnia 6 września 2018 roku, potwierdzenia realizacji przelewu, [...] z dnia 26.03.2019r., wywozowego dokumentu towarzyszącego [...], zgłoszenia importowego [...], deklaracji celnej nr [...] z dnia 01.04.2019r. magazynowej listy kontrolnej z dnia 27.03.2019r., e-mail z dnia 27 marca 2019r., payment receipt nr [...], faktury z dnia 15.04.2019r., faktury z dnia 08.04.2019r. W zaskarżonej decyzji uznano, iż z uwagi z uwagi na fakt, iż ww. dokumenty nadesłane przez Stronę nie zostały uwierzytelnione przez upoważnione do tego podmioty nie mogą być uznane za wiarygodne dowody alternatywne. Niezależnie od powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie szczegółowo odniósł się do każdego z dokumentów przedłożonych przez Stronę w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego. Brak jest podstaw do zakwestionowania oceny tych dokumentów, aczkolwiek, co należy jeszcze raz podkreślić, stanowiłyby dowód , gdyby zostały przedstawione we właściwej formie. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze nie mają one "innej" czy "mniejszej" mocy dowodowe niż dokumenty. Kserokopie dokumentów mogą być albo dokumentami, jeżeli są potwierdzone za zgodność z oryginałem, albo w ogóle nie stanowić dowodu jeśli potwierdzone nie są. Ich wartość dowodowa polega bowiem na zawartości, na treści, która nie może być bez uwierzytelnienia zweryfikowana jako odpowiadająca oryginałowi. Należy jeszcze raz podkreślić, że dokumenty alternatywne powinny bowiem w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzać, że objęty konkretnym zgłoszeniem celnym wywozowym towar w tym samym stanie co zadeklarowany w zgłoszeniu opuścił obszar celny Wspólnoty. Powinny również pozwolić zidentyfikować ten towar. Rzeczą eksportera było wykazanie tych okoliczności. W zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych prawidłowo organ stwierdził, że nie jest możliwe uznanie przedłożonych przez Skarżącą dokumentów jako dowodów alternatywnych, potwierdzających, że przedmiotowy towar został wyprowadzony poza obszar celny UE. Należy w szczególności podkreślić, że w istocie żaden z przedstawionych przez Spółkę w toku postępowania dokument z osobna, ani też wszystkie razem nie wskazywały w sposób bezpośredni, ani nie można było na ich podstawie jednoznacznie wywnioskować, iż przedmiotowe towary faktycznie opuściły obszar celny UE. Wobec powyższych rozważań przedstawiona przez Skarżącą argumentacja nie znajdowała uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, a tym samym sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia art. 335 rozporządzenia nr 2015/2447 oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie mogły odnieść skutku. Sąd oddalił również zgłoszony przez Skarżącą wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu. Przypomnieć bowiem należy, że na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Jak to się jednak jednolicie podkreśla w orzecznictwie, unormowanie przewidziane w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być podstawą do kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Zakres kognicji sądu administracyjnego, ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu, wyłącza bowiem możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2010 r. o sygn. akt I FSK 693/09; z dnia 3 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II FSK 1259/17). W konsekwencji słusznie wskazuje Dyrektor Izby w odpowiedzi na skargę, że przedstawione wraz ze skargą dokumenty nie mogą wpływać na kontrolę postępowania administracyjnego i zapadłych w nim decyzji, skoro jest ona przeprowadzana na datę wydania decyzji ostatecznej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie organ celny zwracał się w toku postępowania o przedstawienie dowodów alternatywnych, a jego ocena dotyczyła stanu faktycznego ustalonego w dacie orzekania, zatem odnosiła się jedynie do dowodów, które zostały do niego złożone. Zatem Sąd mógłby przeprowadzić dowody, które przyczyniłyby się do wyjaśnienia wątpliwości na gruncie ustaleń poczynionych w sprawie przez organy, o ile zachodziłyby istotne wątpliwości w tym zakresie. Sytuacja taka nie wystąpiła jednak w kontrolowanej sprawie, wobec czego wniosek zawarty w skardze nie mógł zostać uwzględniony. W związku z zarzutem Skarżącej niepodjęcia przez organy w postępowaniu administracyjnym możliwych do wykonania czynności prowadzących w efekcie do potwierdzenia zrealizowanego faktycznego wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty, poprzez wystąpienie do organów celnych A. z wnioskiem o dostarczenie oryginałów dokumentów zgłoszenia celnego (deklaracji celnej) towaru do procedury importu na terenie tego kraju należy wyjaśnić, że to rzeczą Strony w niniejszej sprawie było wykazanie, że towar objęty zgłoszeniem wywozowym MRN nr [...] z dnia 27.03.2019r. został faktycznie wyprowadzony poza obszar celny Unii Europejskiej. Ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na Stronie. Natomiast ocena mocy dowodowej i wiarygodności przedstawionych dokumentów należy do organu. Stosownie bowiem do treści art. 191 Ordynacji podatkowej organ celny ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Określona w tym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów jest podstawową regułą, która wytycza przebieg postępowania dowodowego. Ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu celnego. Nie należy ona zatem ani do biegłych, ani też do strony postępowania. Swobodna ocena dowodów wiąże się z etapem postępowania poprzedzającym wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena dowodu, o której mowa w ww. przepisie, to nic innego jak swoisty osąd organu o wartości materiału dowodowego. Należy też zauważyć, iż zgodnie z art. 267 ust. 1 UKC towary, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii podlegają dozorowi celnemu i mogą zostać poddane kontrolom celnym. W stosownych przypadkach organy celne mogą wyznaczyć obowiązującą trasę oraz obowiązujący termin w którym towary mają zostać wyprowadzone poza obszar celny W myśl art. 267 ust. 4 lit a) UKC zwolnienie do wyprowadzenia udzielane jest przez organy celne, pod warunkiem że dane towary zostaną wyprowadzone poza obszar celny Unii w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego. Zatem warunkiem udzielenia zwolnienia do wywozu jest opuszczenie przez towary obszaru celnego Unii Europejskiej w takim stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Tożsamość towaru ma bowiem zasadnicze znaczenie dla dopełnienia warunków zwolnienia towaru do wywozu. W związku z powyższym dokumenty alternatywne, o których mowa w art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego powinny w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzać, że objęty procedurą wywozu towar to ten sam towar, który opuścił obszar celny Unii Europejskiej. Z dokumentów tych winno wynikać, że towar zgłoszony do procedury wywozu to ten sam towar, w takiej samej ilości i o takiej samej wartości, który następnie opuścił obszar celny Wspólnoty. Rzeczą strony jest wykazanie tych okoliczności. Może ona wykazać fakt wywozu towaru, przedstawiając jeden z dokumentów, o których mowa w przepisie art. 335 ust. 4, może też przedstawić zupełnie inny dokument nie wymieniony w tym przepisie. Istotne jest by był wiarygodny, pozwalał na identyfikację zgłoszonego do procedury wywozu towaru i potwierdzał wywiezienie tego samego towaru poza granice Wspólnoty. W niniejszej sprawie przedmiotowy towar objęty został procedurą wywozu według dokumentu MRN [...] z dnia 27.03.2019r. jednak urząd celny wyprowadzenia nie potwierdził wyprowadzenia tego towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej. Jednocześnie jak wykazano wcześniej Strona nie przedstawiła alternatywnych dowodów w rozumieniu art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego jednoznacznie potwierdzających, iż ww. towar został faktycznie wywieziony z obszaru celnego Unii Europejskiej. Nie można bowiem, w oparciu o przedstawione dokumenty potwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości tożsamości podmiotów i przedmiotu transakcji. W związku z tym brak jest podstaw do uznania, iż ww. towar opuścił obszar celny Unii Europejskiej. Z tych wszystkich względów skarga jako nie znajdująca uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.