II SA/Wa 520/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Szefa Kancelarii Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa Kancelarii Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskami z dnia [...] stycznia 2018r., [...] stycznia 2018 r. i [...] lutego 2018 r. (o tej samej treści), przysłanymi pocztą elektroniczną, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]; zwane dalej "Stowarzyszeniem" zwróciło się do Kancelarii Sejmu, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostepnienie skanów wszystkich dokumentów złożonych w ramach zgłaszania kandydatów do Krajowej Rady Sądownictwa, a w przypadku wyłączenia jawności jakiejkolwiek części wnioskowanych informacji – o wydanie w tym zakresie decyzji. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. Biuro [...] Kancelarii Sejmu poinformowało wnioskodawcę, za pośrednictwem poczty elektronicznej, że zgłoszenia kandydatów na członków Krajowej Rady Sądownictwa wraz z informacją prezesa właściwego sądu o dorobku orzeczniczym kandydata są umieszczane w Systemie Informacyjnym Sejmu na stronie www.sejm.gov.pl, gdzie można się również zapoznać z komunikatami Centrum Informacyjnego Sejmu w sprawie kandydatów do KRS. Ponadto wyjaśniono Stowarzyszeniu, że ustosunkowanie się do jego wniosku w zakresie udostępnienia załączników do zgłoszenia, o których mowa w art. 11c ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (DZ. U. z 2018 r. poz. 389) nastąpi nie później niż do dnia [...] marca 2018 r., wskazując, że wnioski z dnia [...] stycznia 2018 r. i [...] lutego 2018 r. jako jednobrzmiące z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r., nie będą rozpatrywane jako odrębne sprawy. Następnie Szef Kancelarii Sejmu decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], na podstawie art. 202c ust. 1 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2012 r. poz. 32, z późn. zm.) w związku z art. 16 ust 1 i art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w związku z art. 11c ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, odmówił Stowarzyszeniu udostępnienia informacji publicznej dotyczącej załączników do zgłoszeń kandydatów na członków Krajowej Rady Sądownictwa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym w art. 9b ust. 1 ustawy. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa; zwanej dalej "ustawą o KRS" która w art. 11c stanowi, że zgłoszenia kandydatów na członków KRS, dokonane zgodnie z art. 11a i art. 11b Marszałek Sejmu niezwłocznie przekazuje posłom i podaje do publicznej wiadomości, z wyłączeniem załączników. Zgodnie ze wzorem zgłoszenia kandydata na członka Krajowej Rady Sądownictwa, stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 stycznia 2018 r. w sprawie ustalenia wzoru zgłoszenia oraz wzorów wykazu obywateli i wykazu sędziów popierających kandydata na członka Krajowej Rady Sądownictwa (M.P. z 2018 r., poz. 9), załącznikami do zgłoszenia są: zgoda sędziego na kandydowanie, wykaz obywateli albo sędziów popierających zgłoszenie oraz oświadczenie pierwszych piętnastu osób z wykazu o wskazaniu pełnomocnika. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że art. 11c ustawy o KRS wyłącza możliwość udostępnienia załączników do zgłoszenia kandydata na członka Krajowej Rady Sądownictwa, bowiem jako przepis szczególny ma on pierwszeństwo przed przepisami ustawy w zakresie, w jakim są one z nim sprzeczne. Ponadto wskazał, że na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca zrezygnują z przysługującego im prawa. Zgodnie ze wzorem wykazu obywateli popierających zgłoszenie kandydata na członka Krajowej Rady Sądownictwa, stanowiącym załącznik nr 2 do zarządzenia, wykaz zawiera imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL oraz podpis osoby popierającej zgłoszenie. Analogiczne dane zawiera wykaz sędziów popierających zgłoszenie kandydata na członka Krajowej Rady Sądownictwa, którego wzór stanowi załącznik nr 3 do zarządzenia, przy czym zamiast adresu zamieszkania zawiera on informacje o miejscu służbowym, tj. oznaczenie sądu, w którym orzeka sędzia wraz z adresem siedziby. Wykazy te zawierają szereg danych osobowych osób popierających zgłoszenie, tj. danych, którymi zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922) są wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. W ocenie organu oznacza to brak podstaw do udostępniania danych obywateli popierających zgłoszenie w trybie art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy o KRS, gdyż nie mają one żadnego związku z pełnieniem funkcji publicznych przez osobny popierające zgłoszenie. Ich udostępnienie byłoby zatem nieuzasadnionym naruszeniem prawa do prywatności tych osób. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Stowarzyszenie wniosło o jej uchylenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciło naruszenie: 1. Art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; zwanej dalej "EKPC", poprzesz odmowę ujawnienia wnioskowanych informacji, co stanowi naruszenie wolności pozyskiwania informacji i jej rozpowszechniania, a tym samym prowadzenie debaty publicznej o sposobie wyboru członków Krajowej Rady Sądownictwa, 2. Art.. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez błędną wykładnię polegającą na wyłączeniu z zakresu prawa do informacji katalogu informacji w sposób niewynikający z art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, 3. Art., 61 ust. 3 w zw. z art. 5 ust 1 i 2 i art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w zakresie jakim organ wskazując na art. 11c ustawy o KRS błędnie uznał, że wyłącza on jawność wnioskowanych informacji w przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, 4. Art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie jakim wnioskowane informacje zawierają informacje o miejscu orzekania sędziów popierających kandydatów do Krajowej Rady Sądownictwa oraz w zakresie jakim wyłączono jawność imion i nazwisk tych osób, w sytuacji gdy tego rodzaju dane nie podlegają ochronie wyrażonej w art. 5 ust 2 u.d.i.p. i jednocześnie prowadzi do nadmiernego ograniczenia jawności procedury wyboru członków do Krajowej Rady Sądownictwa. Strona skarżąca, powołując się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, wskazała, że prawo do informacji publicznej jest częścią prawa wyrażonego w art. 10 ust. 1 EKPC. Ponadto z art. 11c ustawy o KRS nie wynika zakaz ujawniania informacji znajdujących się w załącznikach do zgłoszenia kandydata na członka Krajowej Rady Sądownictwa. Przepis ten jedynie obliguje Marszałka Sejmu do podania do publicznej wiadomości informacji o zgłoszeniach, kandydatów, z wyłączeniem załączników, co oznacza, że Marszałek Sejmu nie publikuje niezwłocznie załączników. W ocenie Stowarzyszenia przepis z art. 11c ustawy o KRS nie jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i nie tworzy osobnej procedury dostępu do informacji. Zaznaczył, że błędne jest stanowisko organu, iż imiona i nazwiska sędziów oraz ich miejsca służbowe nie podlegają udostępnieniu ze względu na prywatność. Należy uznać ochronę prywatności z zakresie numerów PESEL oraz imion i nazwisk osób prywatnych popierających kandydatów do Krajowej Rady Sądownictwa. Niemniej jednak ochrona prywatności nie ma charakteru bezwzględnego, a osoby udzielające poparcia dla kandydatów do Krajowej Rady Sądownictwa muszą godzić się z tym, że ich prawo do prywatności będzie podlegało ograniczeniu. Ponadto podkreśliło, że samo imię i nazwisko nie podlega takiej samej ochronie jak inne dane związane z prywatnością. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 33§2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na rozprawie dopuszczono do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania, Fundację [...] z siedzibą w [...], która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci: a) zgód sędziów na kandydowanie do Krajowej Rady Sądownictwa, b) wykazów sędziów popierających zgłoszenia kandydatów na członków KRS c) pisemnych oświadczeń pierwszych 15 osób (sędziów) z wykazów, o których mowa w lit. b, o wskazaniu pełnomocników kandydatów na członków KRS oraz oddalenie skargi w pozostałym zakresie, a nadto przedstawiła swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. DZ. U. z 2016, poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto w myśl przepisów art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Kancelarii Sejmu z dnia [...] lutego 2018 r., odmawiająca Stowarzyszeniu [...] udostępnienia informacji publicznej dotyczącej załączników do zgłoszeń kandydatów na członków Krajowej Rady Sądownictwa. Została ona wydana na podstawie art. 202c ust. 1 uchwały Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej (M.P. z 2012 r., poz. 32 ze zm.) w związku z art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.) dalej jako "u.d.i.p.", oraz w związku z art. 11c ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 389), dalej jako "ustawa o KRS". Prawo do informacji publicznej ma swoje źródło w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z kolei stosowanie do art. 61 ust. 4 Konstytucji, tryb udzielenia informacji określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. W polskim systemie prawnym ustawą określającą tryb udzielania informacji publicznej jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która w przepisie art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Natomiast w myśl ust. 2 powołanego przepisu, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanej dalej "centralnym repozytorium". W niniejszej sprawie nie może budzić najmniejszych wątpliwości okoliczność, że proces wyłaniania przez Sejm spośród sędziów członków Krajowej Rady Sądownictwa, której najważniejszą kompetencją jest rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów Sądu Najwyższego oraz stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych, sądach administracyjnych i sądach wojskowych oraz na stanowiskach asesorów sądowych w sądach administracyjnych, jest informacją o sprawach publicznych. Poza sporem jest również okoliczność, że Sejm Rzeczypospolitej Polskiej jako organ władzy publicznej, reprezentowany przez Szefa Kancelarii Sejmu na zasadzie z art. 202c Regulaminu Sejmu, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p. Wspomniany już przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p., na który powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji, zawiera normę kolizyjną wyłączającą stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały w innych aktach prawnych uregulowane odmiennie. W przypadku kolizji ustaw pierwszeństwo nad przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych . Odrębna regulacja dotyczy tylko tego, co wyraźnie wynika z ustawy szczególnej w trybie ustawy (zob. A. Gryszczyńska, w: G. Szpor (red), Jawność i jej ograniczenia, t VI, A. Gryszczyńska (red), Struktura tajemnic, Warszawa 2015, s.43). Takim przepisem szczególnym, który odmiennie reguluje tryb dostępu do załączników do zgłoszeń kandydatów na członków KRS spośród sędziów, jest zdaniem organu art. 11c ustawy o KRS. Stanowi on, że zgłoszenia kandydatów dokonane zgodnie z art. 11a i 11b Marszałek Sejmu niezwłocznie przekazuje posłom i podaje do publicznej wiadomości, z wyłączeniem załączników. Nieodzowne jest w tym miejscu przytoczenie przepisów regulujących procedurę zgłaszania kandydatów na członków KRS spośród sędziów. Przepis art. 11a ust. 2 ustawy o KRS stanowi, że podmiotami uprawnionymi do zgłoszenia kandydatów na członka Rady jest grupa co najmniej: 1) dwóch tysięcy obywateli Rzeczpospolitej Polskiej, którzy ukończyli osiemnaście lat, którzy mają pełną zdolność do czynności prawnych i korzystają z pełni praw publicznych, 2) dwudziestu pięciu sędziów, z wyłączeniem sędziów w stanie spoczynku. Zgodnie zaś z ust. 5 powołanego przepisu, zgłoszenie kandydata obejmuje informacje o kandydacie, pełnionych dotychczas funkcjach i działalności społecznej oraz innych istotnych zdarzeniach mających miejsce trakcie pełnienia przez kandydata urzędu sędziego. Do zgłoszenia dołącza się zgodę sędziego na kandydowanie. Stosownie do treści art. 11b ust. 2 i ust. 7 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, do zgłoszenia kandydata przez podmiot, o którym mowa w art. 11a ust. 2 pkt. 1, załącza się wykaz obywateli popierających zgłoszenie, zawierający ich imiona, nazwiska, adresy zamieszkania, numery ewidencyjne PESEL i własnoręcznie złożone podpisy. Do zgłoszenia kandydata przez podmiot, o którym mowa w art. 11a ust. 2 pkt. 2, załącza się wykaz sędziów popierających zgłoszenie, zawierający ich imiona, nazwiska, miejsca służbowe, numery ewidencyjne PESEL i własnoręcznie złożone podpisy. Zdaniem Sądu, przepis art. 11c ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym nie jest przepisem, który odmiennie reguluje tryb i zasady dostępu do zgłoszeń kandydatów na członków KRS. Określa on jedynie, że Marszałek Sejmu zgłoszenia kandydatów, z wyłączeniem załączników, podaje do publicznej wiadomości, a to wyklucza możliwość stosowania trybu wnioskowego do tak zdefiniowanego zbioru informacji zawartych w zgłoszeniach. Nie oznacza to jednak, że do załączników nie można stosować ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwestia wykładni przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. była w przeszłości przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wobec rozbieżności w orzecznictwie, podjął w dniu 9 grudnia 2013 r., na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich: "Czy nałożenie na Narodowy Fundusz Zdrowia obowiązku zamieszczenia na stronie internetowej wyłącznie informacji, o której mowa w art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.) oznacza, że do informacji niewymienionych w tym przepisie nie stosuje się ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej", następującą uchwałę wyjaśniającą: "Nałożenie na Narodowy Fundusz Zdrowia obowiązku zamieszczenia na stronie internetowej wyłącznie informacji, o których mowa w art. 135 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, nie oznacza, że do informacji niewymienionych w tym przepisie nie stosuje się ustawy o dostępie do informacji publicznej (ONSAiWSA z 2014 r., nr 3, poz. 38)". Na gruncie rozpoznawanej sprawy poprzez analogię powyższe stanowisko zasługuje na pełną aprobatę. Dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, co przewiduje przepis art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności praw i innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ustanawia ograniczenia w dostępie do informacji m.in. w przepisie art. 5 ust. 2 stanowiącym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Podkreślenia wymaga okoliczność, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych ograniczenie prawa do informacji publicznej należy interpretować ściśle, a wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść jawności (por. wyrok NSA z 09.11.2011 r., I OSK 1365/11, publ. cbois.nsa.gov.pl). Jak Sąd już wcześniej wskazał, przepisy ustawy o KRS wymieniają dwa podmioty uprawnione do zgłaszania kandydatów na członków KRS, a mianowicie 2000 obywateli lub 25 sędziów, z wyłączeniem sędziów w stanie spoczynku. Z powyższego wynika, że ustawodawca w sposób jaskrawy uprzywilejował sędziów przy zgłoszeniach kandydatów. Niewątpliwie źródłem takiego uprzywilejowania jest pełniona przez sędziów funkcja publiczna, a zatem ma ono związek z pełnieniem tej funkcji. Stąd też ograniczenie prawa do informacji z powołaniem się na przepis art. 5 ust. 2 udip w stosunku do zgłoszeń dokonywanych przez sędziów nie znajduje żadnego uzasadnienia, z wyłączeniem nr PESEL, bowiem informacja ta nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez sędziów funkcji publicznych. Z inną sytuacją mamy natomiast do czynienia przy zgłoszeniach kandydatów dokonywanych przez 2000 obywateli. Tutaj może wchodzić w grę ochrona prywatności poszczególnych osób fizycznych. Niewątpliwie numery PESEL i adresy tych osób powinny podlegać ochronie, jednakże rozważenia wymaga ochrona imion i nazwisk osób fizycznych. Wydaje się, że ograniczenie prawa do prywatności w tym zakresie winno ustąpić na rzecz wartości, jaką jest jawność życia publicznego. Osoby fizyczne, które zdecydowały się na udział w procesie wyłaniania członków Krajowej Rady Sądownictwa, powinny liczyć się z możliwością utraty anonimowości. Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2010 r. (I OSK 1149/10, Lex nr 1611994): "Prawo do informacji publicznej jest jednym z najważniejszych praw w katalogu praw obywatelskich i politycznych. Ma służyć tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego i przez zwiększenie transparentności w działaniach władzy publicznej, chronić i umacniać zasady obwiązujące w demokratycznym państwie prawa, wreszcie zapewnić społeczną kontrolę nad działaniami organów władzy publicznej. Przejrzystość procesu decyzyjnego umacnia demokratyczny charakter instytucji i zaufanie obywateli". Tymczasem w niniejszej sprawie Szef Kancelarii Sejmu wydając decyzję odmowną, w istocie zrównał sytuację prawną sędziów z sytuacją prawną osób fizycznych uczestniczących w zgłaszaniu kandydatów do KRS. Ma to znaczenie o tyle, że w obecnym składzie Rady tylko jeden sędzia został wybrany przez Sejm po zgłoszeniu jego kandydatury przez grupę obywateli, natomiast pozostałych czternastu zostało zgłoszonych przez grupy sędziów. Zauważenia wymaga również to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne, w szczególności jeśli chodzi o ochronę prywatności sędziów. W ocenie Sądu organ dopuścił się naruszenia art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 107 § 3 Kpa. W tej sytuacji rozpoznając ponownie wniosek skarżącego Stowarzyszenia organ winien wziąć pod uwagę powyższe wskazania, ze szczególnym uwzględnieniem różnic w sytuacji prawnej sędziów i obywateli dokonujących zgłoszeń kandydatów do KRS. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).