II SA/Gl 1166/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania w sprawie wydania wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. B. (skarżący), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w K. , na postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania o wydanie wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr 1 oraz nr 2 , obręb K. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył w dniu 2 kwietnia 2021 r. w Urzędzie Gminy K. wniosek o wydanie wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], obejmującej działki ewidencyjne numer 1 oraz 2 . Wyjaśnił, że jest to potrzebne dla celów notarialnych. Do wniosku dołączył mapę ewidencyjną oraz umowę pośrednictwa w sprzedaży. We wniosku zaznaczył, że czynność ta zwolniona jest z opłaty skarbowej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy o opłacie skarbowej w związku z art. 181a pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Pismem z dnia 7 kwietnia 2021 r. Wójt Gminy K. (organ I instancji) wezwał wnioskodawcę do uiszczenia opłaty skarbowej w terminie 7 dni, tj. w wysokości 30 zł z tytułu wydania wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i 17 zł z tytułu złożenia dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Po przytoczeniu przepisów organ I instancji wyjaśnił, że wniosek skarżącego jest rozpatrywany w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U z 2020 r., poz. 293 z późn. zm. – dalej "u.p.z.p."), a to oznacza, iż nie miało zastosowania wyłączenie określone w art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1546 z późn. zm. – dalej "u.o.s."). W dniu 12 kwietnia 2021 r. do organu i instancji wpłynęła odpowiedź skarżącego na wezwanie. Skarżący wniósł o rozpatrzenie jego wniosku zgodnie z art. 181a pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1990 z późn. zm. – dalej "u.g.n.") i tymi podstawami prawnymi wraz z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit.h u.o.s. Dodał, że jeżeli rozpatrzenie w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest możliwe, to wnosi o podanie podstawy prawnej. W piśmie z dnia 14 kwietnia 2021 r. organ I instancji udzielił odpowiedzi na pismo z dnia 12 kwietnia 2021 r. i wniósł o wskazanie, czy o wypis z miejscowego planu skarżący ubiega się we własnym imieniu, czy też reprezentuje osobę trzecią. W przypadku działania w imieniu osoby trzeciej, organ I instancji wniósł o przedłożenie pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 17 zł. Organ I instancji poinformował, że brak przedstawienia pełnomocnictwa będzie skutkował uznaniem skarżącego za wnioskodawcę. Nadto organ I instancji ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku z dnia 2 kwietnia 2021 r. o dowód uiszczenia opiaty skarbowej w wysokości 30 zł z tytułu wydania wypisu z miejscowego planu w terminie 7 dni, pod rygorem zwrotu wniosku. Następnie po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, organ I instancji działając na podstawie art. 261 § 2 K.p.a. w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] orzekł o zwrocie wnioskodawcy podania o wydanie wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr 1 i 2 , obręb K. W uzasadnieniu zajętego stanowiska podniósł, że opłata za wydanie wypisu z miejscowego planu wynosi 30 zł. i ciąży na osobie wnoszącej podanie, a obowiązek zapłaty powstaje z dniem wniesienia podania (art. 4 ust. 1 i art. 6 pkt 1 u.o.s.). Organ I instancji odniósł się również do przepisów wskazywanych przez wnioskodawcę, które w ocenie organu nie dają podstaw do zwolnienia z opłaty skarbowej za wydanie wypisu z miejscowego planu dla pośrednika w obrocie nieruchomościami. W zażaleniu skarżący podkreślił, że wniosek z dnia 2 kwietnia 2021 r. został złożony na podstawie art.181 a u.g.n w związku z art. 179b, § 2 umowy pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości z dnia 6 marca 2021 r. Zarzucił, że organ I instancji wykazał się niezrozumieniem idei pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Wskazał dalej, że zażalenie dotyczy również braku możliwości uzyskania dokumentu urzędowego potwierdzającego przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w formie zaświadczenia. Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (SKO), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Stwierdziło, że wniosek z dnia 2 kwietnia 2021 r. dotyczy wydania wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla nieruchomości obejmującej działki nr 1 i nr 2 . W ocenie SKO, słusznie podnosił organ I instancji w wezwaniu z dnia 7 kwietnia 2021 r. oraz w kolejnym wezwaniu z dnia 14 kwietnia 2021 r., że tryb uzyskania informacji o treści planu miejscowego został określony w art. 30 ust. 1 u.p.z.p. Stwierdziło, że wydanie wypisu lub wyrysu ze studium lub planu zagospodarowania przestrzennego jest czynnością urzędową w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.s., zaś przedmiot i stawkę tej opiaty określono w załączniku do ustawy w części I pkt 51. Wyjaśniło, że w części I pod poz. 51 załącznika do u.o.s. w kolumnie 3 została określona stawka opiaty skarbowej za wydanie wypisu lub wyrysu ze studium lub planu zagospodarowania przestrzennego (w tym od wypisu do 5 stron wynosząca 30 zł. - pkt. 1 lit. a), zaś w kolumnie 4 tej pozycji brak jest określenia zwolnienia od opłaty skarbowej. W ocenie SKO, w odniesieniu do spornej czynności urzędowej, uregulowanie to jest jednoznaczne i nie ma do niego zastosowania wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 1 lit.h u.o.s., na które powołuje się wnoszący podanie o wydanie wypisu z miejscowego planu. Wskazane wyłączenie z opiaty skarbowej dotyczy bowiem dokonania czynności urzędowej w sprawie załatwianej na podstawie przepisów u.g.n. Wbrew twierdzeniom skarżącego, czynność urzędowa polegająca na wydaniu wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego, celem przedłożenia go w kancelarii notarialnej przy finalizacji umowy przeniesienia praw własności do nieruchomości (co wynika z treści wniosku z dnia 2 kwietnia 2021 r. i dołączonej do niego umowy pośrednictwa w sprzedaży), nie jest czynnością dokonywaną w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, załatwianej na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie SKO prawidłowe więc było stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie ma zastosowania zwolnienie z opłaty skarbowej, o którym stanowi art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. h u.o.s. i tym samym zasadne było wezwanie wnoszącego podanie do uiszczenia opiaty skarbowej w wyznaczonym terminie, pod rygorem zwrotu podania. SKO wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 261 § 1 K.p.a., jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni. Z kolei zgodnie z § 2 art. 261 Kpa, jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana. W podsumowaniu SKO stwierdziło, że skoro wnoszący podanie z dnia 2 kwietnia 2021 r., mimo stosownego pouczenia zawartego w wezwaniu z dnia 14 kwietnia 2021 r., nie uiścił określonej w tym wezwaniu opłaty skarbowej w wyznaczonym 7 dniowym terminie, tj. do dnia 23 kwietnia 2021 r., to prawidłowo zgodnie z treścią przytoczonego powyżej art. 261 § 2 K.p.a., organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. zwrócił wymienione podanie skarżącemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to :art. 181a pkt. 5 u.g.n. w związku z art. 2 ust 1 h u.o.s. poprzez jej niezastosowanie co skutkowało brakiem ustalenia, że czynność wydania wypisu lub wyrysu ze stadium lub planu zagospodarowania przestrzennego jest czynnością w rozumieniu art. 1 ust 1 pkt 1 lit.h u.o.s. i na tej podstawie nie polega opłacie; art. 30 ust 1 u.p.z.p. oraz art. 1 pkt. 1 a u.o.s. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie co skutkowała ustaleniem, że wydanie wypisu lub wyrysu ze stadium lub planu zagospodarowania przestrzennego jest czynnością w rozumieniu art. 1 ust 1 pkt 1 lit.a u.o.s. i na tej podstawie prawnej podlega opłacie oraz naruszenie przepisów postępowania a to art. 7 K.p.a. art. 8 K.p.a. i 11 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego jego rozpatrzenia oraz brak odniesienia się do wszystkich twierdzeń i zarzutów skarżącego co doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu podania skarżącego o wydanie wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja jest krzywdząca dla skarżącego. Dokonał własnej interpretacji przepisów podkreślając , że wniosek o wydanie wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego wnosił Gminy K. jako pośrednik w obrocie nieruchomościami. Zacytował treść art. 181a oraz art. 179b u.g.n. podkreślając, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.s. nie podlega opłacie skarbowej dokonanie czynności urzędowej, wydanie zaświadczenia i zezwolenia albo złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w sprawach załatwianych na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że po pierwsze uzyskanie informacji z treści planu miejscowego jest wskazane w art. 30 ust 1 u.p.z.p. a po drugie, że wydanie planu zagospodarowania przestrzennego jest czynnością urzędową w rozumieniu art. 1 ust 1 pkt 1 u.o.s. i dlatego jej opłacie podlega. Zdaniem skarżącego art. 30 ust 1 u.p.z.p. stanowiący, że " każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów" a więc określa regułę jest przepisem rangi lex generali, a art. 181 a u.g.n. (odnoszący się tylko do pośredników w obrocie nieruchomościami) jest lex specjalis w stosunku do art. 30 ust 1 u.p.z.p. Prawidłowa wykładnia przytoczonych przepisów powinna skutkować zastosowaniem wobec skarżącego ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto ustawa o opłacie skarbowej w pkt 1 określa ogólną zasadę zgodnie z która wszystkie czynności urzędowe dokonywane w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej wymagają opłaty, a art. 2 tejże ustawy określa wyjątki od reguły zawartej w art. 1 u.o.s. Art. 2 u.o.s. stanowi więc lex specjalis w stosunku do art. 1 tejże ustawy. W ocenie skarżącego prawidłowa wykładania przepisów ustawy o opłacie skarbowej winna prowadzić do ustalenia, ze czynność jakiej chciał dokonać skarżący nie podlega opłacie. Zauważył, że powołany przez ograny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14.11.2020r., sygn. akt II SA/Gl 714/20 nie ma zastosowania do niniejszej sprawy bowiem nie wpisuje się w jej stan faktyczny. We wskazanym orzeczeniu stronom postępowania był przedsiębiorca, który zwarł umowę której celem było nabycie przez zmawiającego nieruchomości a nie jej sprzedaż. Zupełnie inne są więc essentialia negotii umów zawieranych przez osobę trudniącą się obrotem nieruchomościami. Zdaniem skarżącego SKO naruszyło wskazane w skardze przepisy postępowania administracyjnego bowiem nie pochyliło się nad istotą sprawy odnosząc się tylko i wyłącznie do stanowiska organu I instancji, nie wyjaśnił wszystkich okoliczności w sprawie. Organy obu instancji nie dokonały wykładani przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy o opłacie skarbowej. Nadto organy nie wyjaśniły w dostateczny sposób swojego stanowiska. W ocenie skarżącego naruszenie przepisów postępowania wskazanych w zarzucie jest istotne i wpłynęło na przedbieg postępowania administracyjnego oraz na treść wydanych decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że nie jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie (nie decyzja) o zwrocie podania dotyczącego wydania skarżącemu wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 1 oraz 2 , obręb K. , z powodu nieuiszczenia pomimo wezwania opłaty skarbowej. Sąd zauważa, że skarżący złożył wniosek o wydanie wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tylko w takim zakresie sprawa jest rozpatrywana. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 261 § 1 K.p.a., jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni. Jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana (art. 261 § 2 K.p.a.). Zaistniały spór wynika z przyjęcia przez organy obu instancji analogicznego założenia, że wypis z planu miejscowego jest traktowane jako wykonanie czynności urzędowej i podlega opłacie skarbowej. Skarżący do takiej interpretacji przepisów się nie zastosował i nie uiścił opłaty skarbowej. W konsekwencji nastąpił zwrot podania na postawie art. 261 § 2 K.p.a. Nie jest sporne, że złożony przez skarżącego w dniu 2 kwietnia 2021 r. został złożony przez skarżącego dla celów notarialnych z powołaniem się na umowę pośrednictwa. Zdaniem Sądu nie w każdym przypadku pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zwolniony z uiszczenia opłaty skarbowej, a interpretacja przepisów dokonana przez organy jest prawidłowa. Wniosek skarżącego zasadnie był rozpatrywany przez organ I instancji zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U z 2020 r., poz. 293 z późn. zm. – dalej "u.p.z.p."). Z art. 1 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1546 z późn. zm. – dalej "u.o.s.") wynika, że opłacie skarbowej podlega w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej dokonanie czynności urzędowej na podstawie zgłoszenia lub na wniosek. Zgodnie z art. 181a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 oraz z 2021 r. poz. 11, 234, 815, 1551 i 1561) pośrednik w obrocie nieruchomościami wykonujący czynności, o których mowa w art. 179b, w związku z zawartą umową pośrednictwa ma prawo wglądu do: 1) ksiąg wieczystych, 2) katastru nieruchomości, 3) ewidencji sieci uzbrojenia terenu, 4) tabel taksacyjnych i map taksacyjnych tworzonych na podstawie art. 169, 5) planów miejscowych, studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 6) rejestrów cen nieruchomości, 7) rejestrów osób, którym przysługują prawa określone w art. 179b pkt 2 oraz prawa odrębnej własności lokalu, 8) ewidencji ludności w zakresie obowiązku meldunkowego, 9) świadectw charakterystyki energetycznej - oraz do pobierania z nich niezbędnych odpowiednio odpisów, wypisów i zaświadczeń. Art. 179b u.g.n pośrednictwo w obrocie nieruchomościami polega na odpłatnym wykonywaniu czynności zmierzających do zawarcia przez inne osoby umów: 1) nabycia lub zbycia praw do nieruchomości; 2) nabycia lub zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu; 3) najmu lub dzierżawy nieruchomości lub ich części; 4) innych niż określone w pkt 1-3, których przedmiotem są prawa do nieruchomości lub ich części. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. h u.o.s. nie podlega opłacie skarbowej dokonanie czynności urzędowej, wydanie zaświadczenia i zezwolenia (pozwolenia, koncesji) albo złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii w sprawach załatwianych na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 oraz z 2021 r. poz. 11, 234, 815, 1551 i 1561). Zauważyć należy, że skarżący złożył wniosek dla celów notarialnych w związku z zawartą umową pośrednictwa. W ocenie Sądu czynność urzędowa polegająca na wydaniu wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego, celem przedłożenia go w kancelarii notarialnej przy finalizacji umowy przeniesienia praw własności do nieruchomości nie jest czynnością dokonywaną w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, załatwianej na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a stanowisko skarżącego o zwolnieniu tej czynności z opłaty skarbowej zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 1lit.h u.o.s. jest chybione. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 30 u.p.z.p. każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymywania z nich wypisów i wyrysów. Może to nastąpić w dowolnym celu. Ponadto wypis i wyrys z planu miejscowego nie precyzuje celu jego sporządzenia, nie zawiera w swojej treści wskazania, czy sporządzony został dla spraw załatwianych na podstawie przepisów u.g.n, dla których załatwienia ewentualnie byłby potrzebny. Daje to więc możliwość wykorzystania takiego dokumentu w innych, bliżej nieokreślonych celach, niekoniecznie objętych wyłączeniem z opłaty skarbowej. Wyłączenia przedmiotowe z obciążenia opłatą skarbową zawarte w art. 2 u.o.s., są wyjątkami od ogólnej zasady konieczności ponoszenia opłaty, dlatego też powinny dawać możliwość zweryfikowania zasadności wyłączenia. Treść wypisu i wyrysu z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, a także wnioski o ich wykonanie nie dają możliwość takiej weryfikacji. Organ administracji nie może z kolei odmówić ich wydania, nie ma też żadnego uprawnienia do badania w jakim celu wnioskodawca zamierza wykorzystać otrzymany dokument. Historycznie rzecz ujmując zauważyć należy, że objęcie obowiązkiem uiszczenia opłaty skarbowej czynności urzędowej w postaci wydania wypisu lub wyrysu ze studium lub planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło ustawą o opłacie skarbowej z dnia 16 listopada 2006 r., którą uchylony został dotychczasowy przepis art. 30 ust. 2 u.p.z.p. Przepis ten stanowił, że "za wydane wypisy i wyrysy pobiera się opłatę administracyjną, w wysokości odpowiadającej poniesionym kosztom ich przygotowania, zgodnie z przepisami o podatkach i opłatach lokalnych". Przepis ten nie zawierał żadnych ograniczeń, a łącznie z ust. 1 przesądzał o tym, że wgląd do studium lub planu zagospodarowania jest nieodpłatny, natomiast opłacie podlega wydanie wypisu lub wyrysuj, jako czynność łącząca się z określonymi kosztami. Jak podkreśla R. Skwała (Ustawa o opłacie skarbowej. Komentarz, Oficyna 2008) zmiana regulacji prawnej wynikała ze zniesienia opłat administracyjnych i poddania czynności urzędowych opłacie skarbowej. Powyższe uregulowanie zostało przeniesione do ustawy o opłacie skarbowej, w załączniku do której w części I pod poz. 51 wśród przedmiotów opłaty skarbowej wymieniono (bez żadnych ograniczeń i wyłączeń) "wydanie wypisu lub wyrysu ze studium lub planu zagospodarowania przestrzennego". Na mocy art. 4 u.o.s. załącznik określa "wykaz przedmiotów opłaty skarbowej, stawki tej opłaty oraz zwolnienia". Z załącznika wynika szczegółowy zakres przedmiotowy daniny publicznej w postaci opłaty skarbowej. Wydanie wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego jest czynnością urzędową w rozumieniu art. 1 ust.1 pkt 1 lit a u.o.s., który stanowi, że opłacie skarbowej podlega w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej dokonanie czynności urzędowej na podstawie zgłoszenia lub na wniosek. Opłata skarbowa z tytułu wydania wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynosi 30 zł. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego prezentowanego w niniejszej sprawie, które de facto sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem i interpretacją przepisów prezentowanych przez organy. Nie są również zasadne podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Mając powyższe ustalenia i wywody na względzie należy uznać stanowisko SKO za prawidłowe, a skargę za nieuzasadnioną. W nawiązaniu do powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podanie zostało bowiem zwrócone z uwagi na nieuiszczenie, pomimo wezwania, wymaganej opłaty skarbowej. Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.