II SA/Wa 600/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), zwanej dalej u.d.i.p., po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu Minister wskazał, że M. K. w piśmie z [...] sierpnia 2019 r. zwrócił się do Sądu Apelacyjnego w L. z wnioskiem o udostępnienie na podstawie u.d.i.p. wyroku z uzasadnieniem Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] oraz wyroku z uzasadnieniem Sądu Apelacyjnego w L. sygn. akt [...], wydanych w sprawie P. M. s. P. Organ podał, że Prezes Sądu Apelacyjnego w L. rozpoznał wniosek w ten sposób, że przy piśmie z [...] września (omyłkowo wpisano: sierpnia) 2019 r. nr [...] przekazał wnioskodawcy kopię sentencji wyroku Sądu Okręgowego w K. z [...] lutego 2019 r. sygn. akt [...] oraz kopię sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego w L. z [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...]. Jednocześnie, w tym samym dniu tj. [...] września 2019 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w L. wydał decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej w postaci treści uzasadnień ww. wyroków. Podstawę materialno-prawną odmowy stanowi art. 5 ust 1 i 2 u.d.i.p. Minister wskazał, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezes Sądu Apelacyjnego w L. stwierdził, że nie wszystkie wyroki dotyczą spraw ze sfery publicznej i tym samym mogą stanowić informację publiczną. Wnioskowane uzasadnienia wyroków Sądu Okręgowego w K. i Sądu Apelacyjnego w L. dotyczą ściśle prywatnej sfery stron i nie stanowią w tym zakresie informacji publicznej. Minister podał, że odwołujący się zarzucił, że organ I instancji błędnie zastosował art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem odwołującego, Prezes powinien był odmówić udzielenia informacji publicznej w całości, a nie tylko co do uzasadnienia wyroków, gdyby rzeczywiście miało dojść do naruszenia prywatności osoby fizycznej. Odwołujący przypomniał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. "Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu". Uznał, że wydana decyzja organu I instancji jest błędna. Jego daniem udostępnienie uzasadnień wyroków nie naruszy prywatności kogokolwiek, gdy zostaną z nich usunięte w całości nazwiska osób pokrzywdzonych. Odwołujący się wniósł o uznanie wydanej decyzji za błędną, uchylenie jej i nakazanie udostępnienia uzasadnień wyroków. Minister podał jednocześnie, że Prezes Sądu Apelacyjnego przedstawiając stanowisko w sprawie odwołania, w piśmie z dnia [...] października 2019 r., wskazał, że szczególnym powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej była realna obawa naruszenia prywatności osób, których dane znajdują się w treści uzasadnień wyroków. Także drastyczność znajdujących się tam opisów stanowi kolejną przyczynę wydania zaskarżonej decyzji. Anonimizacja uzasadnień wyroków w żądanym zakresie nie wyeliminowałaby istniejących zagrożeń, a nadto prowadziłaby de facto do całkowitej nieczytelności wspomnianych uzasadnień. To z kolei pozbawiłoby żądane przez wnioskodawcę informacje przymiotu informacji publicznej. Minister Sprawiedliwości utrzymując w mocy decyzję odmowną organu I instancji wskazał m.in., że status orzeczenia sądowego (uzasadnienia wyroku), jako dokumentu, który posiada walor informacji publicznej, został wprost potwierdzony w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Organ podał, że dokumenty, o które zwrócił się wnioskodawca stanowią uzasadnienie wyroków wydanych w sprawie karnej przez Sąd Okręgowy w K. (I instancja) i Sąd Apelacyjny w L. (II instancja), wnioskodawca przyznał, że zna nazwisko oraz nr PESEL osoby, której dotyczyły ww. postępowania. Organ wskazał, że Prezes Sądu podał, iż dokumenty zawierają dane osobowe osób prywatnych, które wystąpiły w postępowaniu, a także drastyczne opisy stanu faktycznego, ustalonego w sprawie. Dodatkowo Prezes Sądu podkreślił, że w dokumentach tak liczne treści wymagają ochrony, że w przypadku zastosowania anonimizacji, zaczernieniu musiałaby ulec przeważająca część tekstu i w efekcie dokumenty i tak przestałyby być czytelne dla wnioskodawcy. W ocenie Ministra powyższe okoliczności doprowadziły organ I instancji do właściwej konkluzji, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Za odmową dostępu do informacji w niniejszej sprawie przemawia bowiem konieczność ochrony prywatnej sfery życia stron postępowania., niemożliwej do zapewnienia innymi środkami np. poprzez anonimizację. Minister stwierdził, że wprawdzie zbyt daleko idący jest wniosek organu, jakoby w związku z występowaniem w sprawie karnej osób prywatnych, uzasadnienie wyroków wydanych w tej sprawie nie posiadało waloru informacji publicznej, to jednak sposób zakończenia postępowania przez organ I instancji jest prawidłowy. Organ odwoławczy wskazał, że na uwagę zasługuje dyspozycja art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Źródłem tej normy jest art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym, ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Organ wskazał, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dotyczy prawa każdej osoby fizycznej do prywatności. Wyjątkiem są tu wyłącznie osoby pełniące funkcje publiczne, gdy żądana informacja ma związek z pełnieniem tych funkcji. Jak jednak ustalił organ I instancji, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Sprawa karna dotyczyła osób prywatnych. Organ zwrócił uwagę, że przypadku ewentualnej kolizji wartości, tj. prawa do prywatności i prawa dostępu do informacji (jak w niniejszej sprawie) rozstrzygnięcie powinno uwzględniać celowościową wykładnię norm. Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny, w ramach zderzenia się dwu wartości - z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu (wyrok z 19 czerwca 2002 r., sygn. K 11/02, OTK ZU nr 4/A/20002 poz. 43). Minister wskazał, że że uzasadnienia wyroków, których domaga się skarżący dotyczą indywidualnej karnej sprawy sądowej, prowadzonej przy udziale kilku osób fizycznych, z których żadna nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Są to osoby prywatne. Uzasadnienia opisują bezpośrednio sytuację życiową tych osób, a także drastyczne zdarzenia, w których uczestniczyły. Minister przychylił się do stanowiska organu I instancji, że w niniejszej sprawie poddanie uzasadnień wyroków procesowi anonimizacji nie odniosłoby oczekiwanego skutku. Skoro bowiem skarżący wie (z imienia i nazwiska, a nawet nr PESEL) kto został oskarżony w postępowaniach przeprowadzonych przez Sąd Okręgowy w K. i Sąd Apelacyjny w L., wszelkie zabiegi zmierzające do usunięcia danych tej osoby i innych osób prywatnych z uzasadnień, nie zapobiegłyby ujawnieniu informacji o ich udziale w sprawie, w tym o ich sytuacji życiowej. Minister stwierdził, że nie istnieje taki sposób przygotowania żądanych dokumentów do udostępnienia, aby gwarantowało to ochronę praw i wolności wymienionych w nich osób. Reprezentujący M. K. adwokat, pełnomocnik z urzędu, wniós do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu, według norm przepisanych, które nie zostały opłacone w całości ani w części, zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich nieprawidłowe zastawanie i uznanie, że udostępnienie uzasadnień wyroków w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w K., sygn. akt [...] oraz przed Sądem Apelacyjnym w L., sygn. akt [...], naruszy prywatność osób w nich wymienionych, bez należytego uzasadnienia powyższego oraz poprzez niesłuszne uznanie, że anonimizacja uzasadnień nie wyeliminowałaby zagrożeń w tym zakresie, a także poprzez powoływanie się na drastyczność opisu stanu fatycznego, choć ta okoliczność nie stanowi przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej, 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że udostępnienie uzasadnień wyroków naruszy prywatność osób w nich wymienionych, bez należytego uzasadnienia powyższego oraz z pominięciem okoliczności, iż anonimizacja danych osób fizycznych będzie wystarczająca do ochrony ich prywatności, 3. naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.k. polegające na braku dokładnego zbadania i wyjaśnienia sprawy przez organ, który nie podjął żadnych działań mających na celu dogłębne wyjaśnienie sprawy i zbadanie czy anonimizacja uzasadnień wyroków żądanych przez skarżącego nie byłaby wystarczająca do ochrony prywatności osób w nich wymienionych, a nadto polegające na braku ustalenia skąd skarżący posiada dane skazanego występującego w sprawach karnych, których uzasadnienia skarżący żąda, czy osoba samodzielnie nie udostępniła danych tych skarżącemu, a co za tym idzie zrzekła się prawa do ochrony jej prywatności, 4. naruszenie prawa procesowego tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, która w ocenie skarżącego narusza prawo. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów. Podniósł, że w niniejszej sprawie odmówiono udostępnienia skarżącemu żądanych przez niego uzasadnień wyroków z powołaniem się na treść art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., z uwagi na możliwość naruszenia prywatności osób fizycznych, przy czym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wskazuje na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (o czym mowa w ust. 1 art. 5 u.d.d.i.p.), a powołuje się jedynie na prywatność osób fizycznych (art 5 ust 2 u.d.d.i.p.). Skarżący kwestionuje zatem wskazaną przez organ podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej jako art. 5 ust. 1 u.d.i.p., podnosząc, że w tym zakresie decyzja jest niejasna i nie zawiera żadnego uzasadnienia. Pełnomocnik wskazał, że w przypadku kolizji dwóch konstytucyjnych praw - z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu któremukolwiek z nich. Powyższe oznacza, że organ II instancji winien dokładnie przeanalizować sprawę, ustalić czy spełniając żądanie skarżącego naruszona zostanie prywatność osób fizycznych, które z praw (prawo do informacji publicznej czy prawo do prywatności) w tej konkretnej sytuacji winno znaleźć pierwszeństwo, oraz czy możliwe jest spełnienie żądanie skarżącego przy zastosowaniu środków ochrony prywatności osób fizycznych jak np. anonimizacja danych, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Pełnomocnik wskazał też m.in., że organy nie podjęły nawet próby dokonania anonimizacji z góry przyjmując, że działanie takie doprowadzi do nieczytelności oraz nie uchroni prywatności osób fizycznych. W ocenie skarżącego dokonanie procesu anonimizacji będzie wystarczające do ochrony prywatności pokrzywdzonych w sprawie podmiotów. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że orany jako powód odmowy wskazywały na drastyczność zawartych w uzasadnieniach opisów stanu faktycznego i zaistniałych zdarzeń. Okoliczność ta nie może być jednak powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej, albowiem istnieje zamknięty katalog przesłanek to uzasadniających opisany w art. 5 u.d.i.p. Pełnomocnik wskazał, że "podobnie okoliczność, że skarżący zna dane skazanego w sprawie (które uzyskał zresztą od niego samego) nie wyłączają możliwości udostępnienia żądanych uzasadnień wyroków". Pełnomocnik podniósł jednocześnie, że skarżącemu pomimo powyższego udostępniono już sentencję wyroków, a zatem wówczas powyższe nie stanowiło dla organów administracyjnych przeszkody uniemożliwiającej spełnienie żądania skarżącego. Stan wiedzy skarżącego co do osoby skazanego w wyroku jest irrelewantny w kontekście ujawnienia informacji publicznej. Chodzi bowiem o to, żeby dane znajdujące się w treści informacji publicznej uniemożliwiały identyfikację osób fizycznych. Wiedza w tym zakresie innych podmiotów (w tym skarżącego), uzyskana z innych źródeł, nie może zaś mieć wpływu na udostępnienie lub odmowę ujawnienia informacji publicznej. Pełnomocnik podniósł, że organy orzekające w sprawie nie zbadały, skąd skarżący ma wiedzę o danych skazanego, w jaki sposób je uzyskał, zaś powyższe stanowi istotną informację w sprawie. Jeżeli bowiem osoba fizyczna zrezygnowała z ochrony swej prywatności samodzielnie udostępniając swoje dane skarżącemu, nie sposób uznać, ze znajomość przez skarżącego tych danych wyłącza możliwość udostępnienia mu żądanych uzasadnień spraw karnych. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że postępowanie, które zostało przeprowadzone na skutek odwołania koncentrowało się na ustaleniu zależności pomiędzy informacjami, które posiada skarżący, a informacjami zawartymi w dwóch wnioskowanych uzasadnieniach wyroków sądowych. W wyniku analizy informacji zgromadzonych w toku postępowania organ odwoławczy doszedł do przekonania, że pomiędzy ww. informacjami zachodzi ścisła zależność, która okazała się nie do pogodzenia z przewidzianą w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. ochroną danych prawnie chronionych (danych osobowych) oraz z prawem do poszanowania prywatności osób fizycznych. We wniosku z [...] lutego 2019 r., który zainicjował niniejsze postępowanie, skarżący przyznał, że zna personalia osoby, która jest stroną postępowania o sygn. akt [...] oraz sygn. akt [...]. Dodatkowo w odwołaniu skarżący podał numer PESEL ww. osoby oraz jej miejsce urodzenia. Z kolei z treści pisma Prezesa Sądu Apelacyjnego w L. z [...] października 2019 r., a więc dysponenta wnioskowanych dokumentów, w sposób jednoznaczny wynika, że wymienione dokumenty zawierają dane osobowe wielu osób (nie tylko oskarżonego) oraz zawierają szczegółowe drastyczne opisy miejsc i zdarzeń, z udziałem tych osób. Organ I instancji podkreślił, że treść wnioskowanych dokumentów powoduje, że zastosowanie standardowej anonimizacji nie odniosłoby zamierzonego skutku. Musiałoby bowiem oznaczać zaczernienie tak znacznej części tekstu, że stałby się całkowicie nieczytelny dla Skarżącego i de facto utracił walor informacji publicznej. Organ podniósł m.in. wskazane informacje pozwoliły przyjąć z jednej strony, że skarżący posiada wiele informacji o oskarżonym w postępowaniach sygn. akt [...] oraz sygn. akt [...], z drugiej zaś, że zapewnienie poszanowania prywatności wszystkich osób fizycznych, których dane znajdują się w treści uzasadnień wyroków doprowadziłoby do całkowitej nieczytelności tych uzasadnień. Organ podał, że dodatkowo wziął pod uwagę, że uzasadnienia wyroków w sprawach karnych są dokumentami szczególnego rodzaju. Powołując się na art. 424 k.p.k., wskazał, że wziął pod uwagę, iż ustawowe wymogi uzasadnienia wyroku, czynią z niego zwartą i spójną całość, z której wyłączenie wybranych fragmentów (np. w drodze anonimizacji) będzie prowadziło do całkowitej nieczytelności dokumentu, co z kolei może wprowadzać w błąd odbiorcę, próbującego zrekonstruować tok rozumowania sądu, który doprowadził sąd do finalnego rozstrzygnięcia sprawy. Minister wskazał, że organ I instancji sam wyraźnie zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie ewentualna anonimizacja dokumentów musiałby doprowadzić do ich całkowitej nieczytelności dla osób postronnych. Zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji w toku postępowania analizowały możliwość pogodzenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej z konstytucyjnym prawem każdej osoby do poszanowania jej prywatności i dóbr osobistych. Oba organy, z przedstawionych wyżej powodów, nie dostrzegły takiej możliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jak również art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Organy nie naruszyły również przepisów postępowania administracyjnego, w tym wskazanych w skardze, w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia w pełni wymogów art. 107 § 3 k.p.a., jednakże uchybienie to, wobec trafnego rozstrzygnięcia, nie miało wpływu na wynik sprawy. Nadto, Minister Sprawiedliwości w zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, przedstawił w wystarczający sposób argumentację pozwalającą na kontrolę sądowoadministracyjną w tej sprawie. Organ utrzymując w mocy trafną decyzję organu I instancji nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu zasadnie Minister Sprawiedliwości uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej w postaci żądanych uzasadnień wyroków powołał się w sprawie na konieczność ochrony prywatnej sfery życia stron postępowania. Podkreślenia przy tym wymaga, że ochrona prawa do prywatności nie odnosi się wyłącznie, jak chciałby tego skarżący, a co wynika ze skargi, do danych, czy informacji o osobie skazanej. Także z tego względu kwestia tego skąd wnioskodawca pozyskał dane skazanego nie ma, wbrew twierdzeniom skargi, znaczenia w sprawie. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Organ miał w tej sprawie podstawy do zastosowania powołanego przepisu i ograniczenia dostępu do żądanej informacji, z uwagi na prawo do prywatności osób fizycznych. Wcześniejsze udostępnienie informacji publicznej w postaci sentencji wyroków nie stało na przeszkodzie takiemu rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Sąd na podstawie całości akt niniejszej sprawy za trafne uznał stwierdzenie organu, że anonimizacja uzasadnień wyroków żądanych przez wnioskodawcę doprowadziłaby do tego, że dokumenty te przestałyby być czytelne dla wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, w konsekwencji powyższego, doszłoby w istocie do utraty przez te dokumenty charakteru informacji publicznej. Prawo do prywatności, statuowane w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zagwarantowane jest m.in. w aspekcie ochrony danych osobowych, przewidzianej w art. 51 Konstytucji RP. Przepis art. 47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Prywatność jest pojęciem szerokim, niepoddającym się wyczerpującej definicji (zob. M. Nowicki "Wokół Konwencji Europejskiej", Warszawa 2009, str. 354; Zob. orzeczenie ETPC Costello-Roberts v. Wielka Brytania z 25 marca 1993 r., A. 247-C). Z tego względu, zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie podaje się jedynie przykładowo, jak należy je rozumieć. Prawo do prywatności jest prawem podmiotowym jednostki. Zgodnie z art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r, w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1 i Dz.U.UE.L.2018.127.2), dane osobowe oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Ustalenie organu, że informacje zawarte w żądanych przez wnioskodawcę uzasadnieniach wyroków zawierają informacje należące do prywatnej sfery życia, jest trafne. Przez życie prywatne należy bowiem rozumieć takie wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji organów władzy publicznej, czy też innej działalności o publicznym znaczeniu (zob. P. Winczorek "Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", Warszawa 2008, str. 114; wyrok SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 89/2002, OSNP 2003/18 poz. 426). Nietrafny jest zarzut skargi, że organ nie podjął działań mających na celu dogłębne wyjaśnienie sprawy i zbadanie, czy anonimizacja uzasadnień wyroków nie byłaby wystarczająca dla ochrony prywatności. Organ oceny takiej dokonał i stwierdził, że anonimizacja nie zapewniłaby koniecznej ochrony prywatnej sfery życia stron. Sąd ocenę tę podziela. Ustalenie organu nie mogło być w tej sprawie poprzedzone – z oczywistych względów – ujawnieniem w decyzji fragmentów uzasadnień wyroków, które w ocenie organu na to nie pozwalają. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej nie jest jednak prawem nieograniczonym. Przepis art. 61 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, albowiem podstawą odmowy udostępnienia żądanych uzasadnień wyroków było powołanie się na ochronę praw innych osób, tj. prawo do prywatności. Prawo do informacji publicznej nie przeważa w tej sprawnie nad prawem do prywatności osób fizycznych, o których mowa w uzasadnieniach wyroków. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), orzekł, jak w wyroku.