III SA/Łd 777/21

Dnia 5 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. C.-G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. W. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy A 13 lok. 8 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Postanowieniem z [...] znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 58 § 1-3, art. 59 § 1 i 2 w związku z art. 129 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z [...] w przedmiocie uznania H.C.-G. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco. Decyzją z [...] nr [...] Prezydent Miasta [...] uznał H.C.-G. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji tj. od [...] bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Decyzja ta została skutecznie doręczona stronie w dniu [...] w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. Od powyższej decyzji strona nie złożyła odwołania. Następnie, decyzją z [...] nr [...], Prezydent Miasta [...] orzekł o utracie przez H.C.-G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] z uwagi na niezdolność do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni. Decyzja ta została skutecznie doręczona stronie w dniu 29 marca 2017 r. Od wskazanej decyzji strona nie wniosła odwołania. 6 listopada 2017 r. do Powiatowego Urzędu Pracy (dalej: PUP) w [...] wpłynęło pismo H.C.-G., w którym zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z prośbą o "cofnięcie rejestracji jako bezrobotnej od dnia 23.12.2016 r." i poinformowała urząd pracy, że w dniu 4 stycznia 2017 r. złożyła odwołanie do Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Odział w [...] z [...] znak: [...] odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta [...] w dniu [...] wydał postanowienie nr [...] o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie uznania H.C.-G. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji i braku prawa do zasiłku, zakończonej decyzją ostateczną z [...]. Postanowieniem z [...] nr [...] Prezydent Miasta [...] zawiesił z urzędu wznowione postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. Wojewoda [...], po rozpoznaniu zażalenia H.C.-G., postanowieniem z [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. H.C.-G. kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Wojewody [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z 13 czerwca 2018 r. WSA w Łodzi oddalił skargę na postanowienie Wojewody [...] z [...] nr [...]. W związku z prośbą o udzielenie informacji dotyczących rozpatrzenia odwołania H.C.-G. z 4 lipca 2017 r. w dniu 6 września 2019 r. do PUP w [...] wpłynęło pismo Sądu Okręgowego w [...] informujące, że wyrokiem z 6 czerwca 2019 r. Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił odwołania H.C.-G. od decyzji ZUS z 5 grudnia 2016 r. i z 2 czerwca 2017 r. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, a wniosek zainteresowanej o przywrócenie świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 12 września 2016 r. do 6 września 2017 r. został przekazany do ZUS w [...]. Ponadto 25 sierpnia 2020 r. PUP w [...] zwrócił się z prośbą do ZUS w [...] o udzielenie informacji, czy zakończyło się postępowanie w przedmiocie przywrócenia świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 12 września 2016 r. do 6 września 2017 r. oraz jakie świadczenia H.C.-G. pobierała w powyższym okresie. W odpowiedzi do PUP w [...] wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informujące, że prowadzone postępowanie zostało zakończone oraz, że w okresie od 13 września 2016 r. do 6 września 2017 r. H.C.-G. nie pobierała świadczeń z ZUS. W związku z powyższym Prezydent Miasta [...] postanowieniem z 17 grudnia 2020 r. nr [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z [...] w sprawie uznania za osobę bezrobotną od dnia rejestracji i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Następnie Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z [...] w sprawie uznania za osobę bezrobotną od dnia rejestracji to jest od dnia [...] i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe postanowienie oraz decyzja zostały wysłane za pośrednictwem urzędu pocztowego i odebrane osobiście przez skarżącą w dniu 12 stycznia 2021 r. H.C.-G. w dniu 1 kwietnia 2021 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...] wraz z odwołaniem od tej decyzji. Skarżąca wskazała, że w trakcie pobytu w szpitalu (nie pamięta daty) odebrała postanowienie i decyzję z [...]. Dodała, że do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego została przyjęta 22 października 2020 r., od 30 listopada 2020 r. była trzykrotnie na kwarantannie, a oddział został zamknięty. Poinformowała, że od 5 stycznia 2021 r. do 4 lutego 2021 r. ponownie przebywała w szpitalu. Wskazała, że z powodu pandemii oraz jej stanu zdrowia nie bywała w urzędach, żeby uniknąć zarażenia. H.C.-G. dodała, że ze względu na to, że urząd pracy nie dołączył do postanowienia i decyzji otrzymanych pism z Sądu i ZUS-u miała "zablokowane" prawo do złożenia zażalenia i odwołania w terminie. Ponadto dodała, że do 24 kwietnia była na świadczeniu rehabilitacyjnym i jej stan zdrowia nie pozwalał jej na złożenie odwołania. Skarżąca wskazała również, że ze względu na to, że urząd wydał decyzję przed samymi świętami, nie mogła skorzystać z pomocy adwokata, a sama ze względu na stan zdrowia nie potrafiła udzielić odpowiedzi na pisma. Postanowieniem z [...] nr [...] Wojewoda [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...]. Powołanym na wstępie postanowieniem z [...] znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 12 stycznia 2021 r. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] H.C.-G. złożyła za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 1 kwietnia 2021 r. Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, wniesienie odwołania nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu. Termin do wniesienia odwołania upływał bowiem 15 stycznia 2021 r. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...] zawierała prawidłowe pouczenie dotyczące trybu i terminu złożenia odwołania. Ponadto Wojewoda [...] postanowieniem z [...] nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...]. Wojewoda [...] zauważył również, iż wniesienie odwołania nie wymagało szczególnej formy oraz uzasadnienia i mogło zostać doręczone osobiście bądź za pośrednictwem osób trzecich lub placówki pocztowej. Konsekwencją zaś wniesienia odwołania po terminie jest obowiązek organu do wydania aktu, o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. H.C.-G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...], informując, że merytorycznym sporządzeniem skargi zajmie się wyznaczony w sprawie pełnomocnik. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z 8 listopada 2021 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej poparł wywiedzioną przez H.C.-G. skargę, dodatkowo zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: - art. 58 § 1 k.p.a. - poprzez pominięcie, że ustawa nie wymaga ścisłego udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego; - art. 58 § 2 k.p.a. i art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, dalej: ustawa: COVID-19) w zw. z art. 9 k.p.a. - poprzez brak pouczenia skarżącej H.C.-G. o treści przepisu art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 oraz jego skutkach proceduralnych i pominięcie w/w okoliczności przy rozpoznaniu wniesionego przez skarżącą odwołania; - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. - poprzez zaniechanie przez organy obu instancji jakiejkolwiek czynności zmierzającej do ustalenia stanu zdrowia skarżącej pomiędzy 4 lutego 2021 r. a datą wniesienia przez skarżącą odwołania i obiektywnej niemożności dochowania terminu; - art. 7a i 81a § 1 k.p.a. - poprzez dowolną, negatywną dla skarżącej ocenę powstałych w sprawie wątpliwości co do dochowania przez skarżącą warunków przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji, - co miało wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia i nieuzasadnioną odmowę przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania w sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II i decyzji I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania organowi II instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; ewentualnie o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały przez skarżącą uiszczone w całości ani w części. Poza tym pełnomocnik strony zwrócił się do Sądu o dopuszczenie dowodu z dokumentu, a to: pisma z Sądu Rejonowego dla Ł-Ś w [...] [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych - celem wykazania braku rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz dokumentacji medycznej skarżącej - celem wykazania stanu zdrowia skarżącej uniemożliwiającego dochowanie terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie, a nadto uzasadniającej odmowę rejestracji skarżącej jako osoby bezrobotnej w dniu [...]. Przy piśmie z 17 listopada 2021 r. H.C.-G. złożyła do akt: opinie i orzeczenia lekarskie z 20 września 2016 r., 21 września 2016 r., 28 września 2016 r., podnosząc, że z dokumentów tych wynika, że w okresie od 12 września 2016 r. przez okres 6 miesięcy była niezdolna do pracy i przyznano jej świadczenie rehabilitacyjne za ten okres, który obejmuje również czas rejestracji w urzędzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a- c p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Aktem poddanym sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Wojewody [...] z [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z [...] w przedmiocie uznania H.C.-G. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem, stwierdzić należy, że narusza ono prawo ze względu na uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczności stanu faktycznego w sprawie wskazują, że stwierdzenie uchybienia terminu zostało orzeczone przedwcześnie. Jak wskazał organ odwoławczy, decyzja organu pierwszej instancji z [...], została Skarżącej doręczona 12 stycznia 2021 r., przy czym w dniach 5 stycznia 2021 r. – 4 lutego 2021 r. skarżąca przebywała w szpitalu. Nie wiadomo przy tym, na jakiej podstawie organ na piątej stronie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia twierdzi, że termin do wniesienia odwołania w niniejszym przypadku upływał raptem 3 dni po doręczeniu stronie decyzji w sprawie, tj. 15 stycznia 2021 r. (piątek), skoro stoi to w oczywistej sprzeczności z art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Nie zmienia to jednak ogólnego stanu rzeczy, iż przed stwierdzeniem w trybie art. 134 k.p.a. uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ zobowiązany jest zbadać, czy strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem. Taka okoliczność miała miejsce w niniejszej sprawie, co nastąpiło 1 kwietnia 2021 r. W tej sytuacji organ powinien był tę kwestię należycie wyjaśnić zarówno z uwzględnieniem dyspozycji art. 58 k.p.a., jak również adekwatnych uregulowań szczególnych, jeśli takie w danym czasie obowiązywały. Tymczasem organ odwoławczy rozpatrzył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sposób niekompletny. Jak wynika z akt sprawy rozważył jego zasadność i terminowość wyłącznie w oparciu o przepisy k.p.a., pomijając szczególne rozwiązania zawarte w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa COVID-19). Jest to o tyle istotne na gruncie niniejsze sprawy, że ogólna regulacja odnosząca się do przywrócenia uchybionego terminu, wynikająca z art. 58 k.p.a., na doznaje istotnych modyfikacji właśnie za sprawą przepisów ustawy COVID-19. W efekcie jej pominięcie rzutuje na prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Ustawą z dnia 15 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2255 - art. 1 pkt 24) od dnia 16 grudnia 2020 r. wprowadzono bowiem m.in. przepis art. 15zzzzzn2, który w ust. 1 przewiduje, że w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. Jednocześnie w myśl art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19 w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Z kolei ust. 3 ww. przepisu przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Biorąc pod uwagę fakt, że w niniejszej sprawie przepisy nowelizacji ustawy COVID-19 z dnia 15 grudnia 2020 r., w tym art. 15zzzzzn2 znajdują zastosowanie, należało przyjąć, iż przed wydaniem kwestionowanego postanowienia konieczne było najpierw rozpoznanie wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie tylko, jak uczynił to organ, z uwzględnieniem regulacji kodeksowej, ale także unormowań zawartych w ww. przepisie szczególnym. Skoro jednak organ odwoławczy nie rozpoznał, z zachowaniem prawidłowej procedury, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to orzeczenie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania zawarte w spornym postanowieniu należy uznać co najmniej za przedwczesne, gdyż nieuwzględniające zasadniczych dla tego rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych i prawnych. Uwzględniając zatem zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu, Wojewoda [...] ponownie rozpoznając sprawę, przeprowadzi należycie postępowanie zmierzające do prawidłowego rozpoznania wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a dopiero w następstwie tak poczynionych ustaleń oceni, czy nadal zachodzą podstawy do stwierdzenia, że strona uchybiła terminowi do złożenia odwołania w sprawie i jednocześnie nie było podstaw do jego przywrócenia. Odnosząc się ogólnie do zarzutów pełnomocnika skarżącej, że organ zaniechał należytego zbadania okoliczności dotyczących stanu zdrowia skarżącej i jego wpływu na kwestię dochowania terminu, należy zauważyć, że jakkolwiek organ w świetle zasady prawdy obiektywnej jest zobowiązany do zgromadzenia i wyjaśnienia całokształtu stanu faktycznego sprawy, jednakże nie ciąży na nim jednocześnie bezwzględny obowiązek dbałości o interesy strony, kiedy to wyłącznie od postawy strony zależy realizacja przysługujących jej uprawnień procesowych. Skoro więc to na stronie ciąży obowiązek wskazania okoliczności uprawdopodabniających, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem właściwego terminu, to nie można wymagać od organu, aby to ten za wszelką cenę dociekał od strony rzeczy, które ona sama powinna przedstawić organowi na poparcie swojego żądania. Nie jest to bowiem rolą organu. Ten ma wszak przede wszystkim ocenić, czy w świetle przedstawionego materiału takie żądanie jest zasadne czy też nie. Odpowiedzialność za przedłożenie stosownego materiału ciąży natomiast na stronie, a organ może domagać się wyjaśnienia ewentualnych, związanych z jego treścią, wątpliwości. Odnosząc się do złożonych przez pełnomocnika skarżącej wniosków dowodowych, należy podkreślić, iż nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku bowiem pisma z Sądu Rejonowego dla Ł-Ś w [...] złożonego w celu wykazania braku rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wypada zauważyć, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie była kwestia prawidłowości zawieszenia postępowania administracyjnego, jego podjęcia lub odmowy podjęcia. Odnosząc się z kolei do przedłożonej dokumentacji medycznej, należy wskazać, że wobec stwierdzonych naruszeń, to do organu administracji, a nie Sądu będzie należeć ocena, czy jej zawartość jest wystarczająca dla wykazania, że stan zdrowia skarżącej uniemożliwił jej dochowanie terminu do wniesienia odwołania. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organ odwoławczy wadliwie, bo przedwcześnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, dlatego na podstawie art. 145§ 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżone postanowienie, jako wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało uchylić z obrotu prawnego. O zwrocie kosztów orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. d.cz.