III OSK 4612/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 519/20 w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 519/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę R.P. (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., znak [...], nakazującą usunięcie odpadów z działki ewidencyjnej [...] w [...]. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się skarżąca i w skardze kasacyjnej zarzuciła mu: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 27 ust. 8 w zw. z art. 27 ust. 10 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.), dalej: "u.o.", w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r., poz. 93) oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na interpretacji ograniczającej możliwości przyjęcia ziemi jako odpadu 17 05 04 tylko i wyłącznie na działkę budowlaną, podczas gdy żaden z powyższych przepisów - również załącznik do Rozporządzenia Ministra Środowiska w pozycji 40 Tabeli, nie warunkuje wykorzystania odpadów o kodzie 17 05 04 na działce budowlanej, jednocześnie nie zakazuje wykorzystania odpadów na działce stanowiącą łąkę i nieużytki, do utwardzania powierzchni, z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Przez powyższe doszło do nieuzasadnionego naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, że skarżącemu nie przysługuje prawo do gromadzenia odpadów bez pozwolenia, podczas gdy takim prawem dysponował, a w konsekwencji doszło do oddalenia skargi; - art. 27 ust. 3 2 u.o. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca jest odpowiedzialną za usunięcie odpadów posiadaczką w rozumieniu ustawy o odpadach, w sytuacji, gdy wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów, który nie posiada decyzji wymienionej w art. 27 ust. 2 pkt 1 lub 2 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.) albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o odpadach - odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami nie przechodzi na następnego posiadacza odpadów. W konsekwencji z karty przekazania odpadu widać wyraźnie, kto jest wytwórcą i ostatnim posiadaczem ponoszącym odpowiedzialność. Naruszenie art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach miało wpływ na wynik sprawy, a wobec czego powinno prowadzić do uchylenia decyzji, a nie oddalenia skargi; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż zaskarżona decyzja wydana została z wyjaśnieniem wszelkich okoliczności sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie nie wyjaśniono odpowiedzialności wytwórcy odpadów w zw. z art. 27 ust. 3 o odpadach, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji; II. na postawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi w sytuacji, gdy decyzje te nie odpowiadały prawu i nie było podstaw do ich uchylenia, w szczególności, organy administracji nie przeprowadziły pełnego i wszechstronnego postępowania wyjaśniającego w sprawie, a tym samym WSA winien uchyli decyzję i przekazać ją do ponownego rozpoznania; - art. 141 § 4 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., polegające na niedokładnym zbadaniu w szczególności w zakresie przyjęcia, odpowiedzialności skarżącej za usunięcie odpadów i nie ustosunkowaniu się w uzasadnieniu wyroku do obowiązku zagospodarowania odpadami przez wytwórcę odpadów. Błędne ustalenie stanu faktycznego wynikało z braku analizy dokumentów istniejących (karta przekazania odpadów, która wskazuje wytwórcę, który jako ostatni odpowiadał za niezagospodarowane odpadów). W oparciu o przytoczone zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, iż Minister Środowiska w załączniku do rozporządzenia z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, pod pozycją 40 ustalił, iż gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, tj. odpady o kodzie 17 05 04, mogą być użyte do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia wynosi 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. Natomiast zdaniem Sądu, magazynując odpady 17 05 04 należy mieć na względzie ograniczeniu możliwości przyjęcia ziemi jako odpadu 17 05 04 tylko i wyłącznie na działkę budowlaną. W ocenie skarżącej zaś, żaden z przepisów - również załącznik do Rozporządzenia Ministra środowiska w pozycji 40. Tabeli - nie warunkuje wykorzystania odpadów o kodzie 17 05 04 na działce budowlanej, jednocześnie nie zakazuje wykorzystania odpadów na działce stanowiącą łąkę i nieużytki, do utwardzania powierzchni, z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego lub Prawa budowlanego. Dalej skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, że Sąd ustalił, że podczas postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] stwierdził, iż prace związane z ziemią prowadzone na przedmiotowej nieruchomości nie stanowią robót budowlanych i nie potrzeba na przedmiotowe prace pozwolenia budowlanego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie nie można automatycznie domniemywać, jak czyni to Sąd I instancji, że nie wydano decyzji w zakresie prawa budowlanego i nie można zagospodarować ziemi na tej działce w wielkościach określonych przez rozporządzenie. Zauważyła, iż Sąd pominął przepisy prawa wodnego i inne przepisy odrębne, skupiając się jedynie na fakcie, iż działka ta nie jest działką budowlaną. Natomiast przepis wyraźnie wskazują, iż gospodarując ziemię jako odpad należy zachowywać przepisy odrębne, które nie stanowią automatycznej podstawy do działania w tym zakresie. Skarżąca zaakcentowała także, że przejście odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami następuje w chwili, gdy wytwórca przekaże odpady następnemu posiadaczowi, który posiada: decyzję wymienioną w art. 27 ust. 2 pkt 1 lub 2 2 u.o. albo wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a u.o. Wyjaśniła, że w toku postępowania administracyjnego wskazała, kto był wytwórcą odpadów, gdzie zostały wydobywane, kto był posiadaczem a także przekazała kartę przekazania odpadów. Organy miały zatem wszelkie instrumenty do tego, by określić odpowiedzialność wytwórcy, czego Sąd nie zweryfikował. Wskazała również, iż Sąd winien przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, bowiem było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie ustalenia odpowiedzialności skarżącej za usunięcie odpadów. Ponadto Sąd nie ustosunkował się w ogóle do obowiązku zagospodarowania odpadami przez wytwórcę odpadów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało odnieść się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego, to jest art. 27 ust. 32 ustawy o odpadach w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca jest odpowiedzialną za usunięcie odpadów posiadaczką w rozumieniu ustawy o odpadach, w sytuacji, gdy wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów, który nie posiada decyzji wymienionej w art. 27 ust. 2 pkt 1 lub 2 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.) albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o odpadach - odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami nie przechodzi na następnego posiadacza odpadów. W zarzucie tym bowiem zakwestionowano odpowiedzialność skarżącej kasacyjnie w zakresie usunięcia odpadów wywodząc, że odpowiedzialnym jest jedynie wytwórca. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu zauważyć należy, że art. 27 ustawy o odpadach nie zawiera ust. 32. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednak, że przedmiotem zaskarżenia jest art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o odpadach wytwórca odpadów jest obowiązany do gospodarowania wytworzonymi przez siebie odpadami. Wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom wymienionym w art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach, które posiadają: 1) zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, lub 2) koncesję na podziemne składowanie odpadów, pozwolenie zintegrowane, decyzję zatwierdzającą program gospodarowania odpadami wydobywczymi, zezwolenie na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych lub wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 - chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania decyzji lub wpisu do rejestru. Jeżeli wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów, który posiada decyzję wymienioną w art. 27 ust. 2 pkt 1 lub 2 albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a, odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami, z chwilą ich przekazania, przechodzi na tego następnego posiadacza odpadów (art. 27 ust. 3 ustawy o opadach). Nie oznacza to jednak, że w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach, a w konsekwencji, że z obowiązku usunięcia odpadów zwolniona jest skarżąca kasacyjnie. Zastosowanie w sprawie mają bowiem przepisy art. 27 ust. 8-10 ustawy o odpadach, stanowiące o przekazywaniu odpadów nieprofesjonalistom, będące wyjątkiem od zasad określonych w art. 27 ust. 1-3 ustawy o odpadach. Wytwórca odpadów w takiej sytuacji o jakiej mowa w art. 27 ust. 8-10 może przekazać odpady nieprofesjonaliście, a więc podmiotowi, który nie jest wymieniony w art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach. W myśl art. 27 ust. 9 ustawy o odpadach posiadacz odpadów może przekazywać osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej niebędącym przedsiębiorcami określone rodzaje odpadów, do wykorzystania na potrzeby własne za pomocą dopuszczalnych metod odzysku, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 10. Wytwórca odpadów mógł więc przekazać odpady osobie fizycznej, w tym przypadku skarżącej, a przyjęcie tych odpadów nie zwalnia skarżącej z odpowiedzialności za ich usunięcie. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 8 ustawy o odpadach osoba fizyczna i jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. Przepisami wydanymi na podstawie art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach są regulacje zawarte w rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne (Dz.U. z 2016 r., poz. 93). W punkcie 40 załącznika do rozporządzenia gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 mogą być przez osoby fizyczne i jednostki organizacyjne podawane odzyskowi, przy czym dopuszczalna metoda odzysku to utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlane. Skarżąca kasacyjnie w zarzucie dotyczącym naruszenia art. 27 ust. 8 w zw. z art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., wywodzi że przepisy te nie warunkują wykorzystania odpadów o kodzie 17 05 04 na działce budowlanej, jednocześnie nie zakazują wykorzystania odpadów na działce stanowiącą łąkę i nieużytki, do utwardzania powierzchni, z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Z poglądem tym należy oczywiście się zgodzić. Nie zmienia to jednak faktu, że w sprawie nie zostały zachowane warunki wynikające z przepisów szczególnych, które umożliwiały dokonanie odzysku tego rodzaju odpadów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że na utwardzenie gruntu, zgodnie z opinią PINB, skarżąca nie musiała stosować przepisów Prawa budowlanego. Powyższe jest niezgodne z treścią art. 29 ust. 4 pkt 5 Prawa budowlanego, który stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzaniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Przedmiotowy teren, co nie było kwestionowane, nie stanowi działki budowlanej, zatem nie podlegał on zwolnieniu, o którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 5 Prawa budowlanego. Skarżąca kasacyjnie zaś nie kwestionuje, że takiej decyzji z zakresu prawa budowlanego, ani też praw wodnego nie posiadała. Dodać należy, że z pisma PINB w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. wynika, że nawiezienia ziemi nie można traktować jako realizacji obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie czynności tej nie można zakwalifikować jako realizacji obiektu budowlanego nie wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Rację ma skarżąca kasacyjnie, że załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska w pozycji 40 tabeli nie warunkuje wykorzystania odpadów o kodzie 17 05 04 na działce budowlanej i jednocześnie nie zakazuje ich wykorzystania na działce stanowiącej łąkę i nieużytki, do utwardzenia powierzchni, jednakże w tej ostatnie sytuacji zachowanie przepisów prawa budowlanego wymaga uzyskania stosownego pozwolenia, którego skarżąca kasacyjnie nie posiadała. Powyższa argumentacja przesądza o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 27 ust. 8 w zw. z art. 27 ust. 10 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o odpadach w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Z przedstawionych powyżej względów nie jest usprawiedliwmy także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. Po pierwsze zauważyć należy, że zarzuty ten został postawiony jako zarzut naruszenia prawa materialnego, tymczasem dotyczy on naruszenia przepisów postępowania. Po drugie, jak już wcześniej była mowa art. 27 ust. 8-10 ustawy o odpadach są przepisami szczególnymi w stosunku do art. 27 ust. 1-3 ustawy o odpadach. Przy czym podkreślić należy, że zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy o odpadach z obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się: osobę fizyczną i jednostkę organizacyjną niebędące przedsiębiorcami, wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8, a co za tym idzie wytwórca był uprawniony, w oparciu o powołane przepisy, stanowiące wyjątek od zasady, do przekazania odpadów celem ich dalszego gospodarowania osobie fizycznej wykorzystującej odpady na potrzeby własne. Okoliczności te zostały uwzględnione przez organy administracji. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. należy przede wszystkim wiązać z naruszeniami prawa materialnego i przepisów postępowania, których dopuściły się organy orzekające w sprawie, jeżeli naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na jej wynik. Samo powołanie wymienionego artykułu nie ma żadnego znaczenia prawnego, bowiem przepis ten określa jedynie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd w sytuacji, gdy organy dopuszczą się naruszeń konkretnych przepisów postępowania czy też przepisów prawa materialnego, co powinno zostać ustalone w postępowaniu sądowym. W skardze kasacyjnej, z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego jej zarzutami, należy zatem wskazać konkretne przepisy procesowe, których stosowanie przez organy administracyjnie wadliwie zostało ocenione przez Sąd I instancji i powiązać te przepisy z powołanym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub lit. c p.p.s.a. Zatem konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ale ograniczająca tylko do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. jest nieprawidłowa i nie pozwala na przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku w ramach tej podstawy. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. polegający na niedokładnym zbadaniu w szczególności w zakresie przejęcia odpowiedzialności skarżącej za usunięcie odpadów i nieustosunkowanie się w zaskarżonym wyroku do obowiązku gospodarowania odpadami przez wytwórcę. Podkreślić należy, że skarżąca kasacyjnie, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie podnosiła zarzutu dotyczącego gospodarowania odpadami przez wytwórcę. Element ten jak przedstawiono powyżej nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie można więc stawiać Sądowi I instancji zarzutu nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia, w sytuacji kiedy zostały zawarte w nim wszystkie niezbędne, wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Sąd przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz podał jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono na czym miałoby polegać naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego i dokonywać ustaleń, celem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Może to jedynie uczynić w granicach zakreślonych w art. 106 § 3 p.p.s.a., ale nawet wówczas celem tego postępowania nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy prawidłowo organy ustaliły stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Skarżąca kasacyjnie nie wnioskowała o przeprowadzenie postępowania dowodowego, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budził wątpliwości Sądu I instancji jako wystarczający dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w takiej sytuacji zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.ps.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.