I SA/Łd 828/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A SA z siedzibą w Ł. – następca prawny B Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług, wynikającego z korekty deklaracji VAT-7 za maj 2013 r. na poczet zaległości za kwiecień 2013 r.. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 357,- (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie zaliczenia A SA z siedzibą w Ł. (następcy B sp. z o.o.) zwrotu podatku od towarów i usług, wynikającego z korekty deklaracji VAT-7 za maj 2013 r. na poczet zaległości za kwiecień 2013 r.. W uzasadnianiu powyższego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W dniu 27.05.2013 r. do [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wpłynęła deklaracja VAT-7 za miesiąc 04/2013 r., w której B Spółka z o.o. wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 1.619.741.00 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni. Zwrotu powyższej kwoty Organ podatkowy dokonał na rachunek bankowy Spółki w dniu 26.07.2013 r. Korektę deklaracji Spółka złożyła w dniu 29.12.2014 r., w której wykazała podatek do wpłaty w kwocie 330.541,00 zł. W wyniku przyjęcia powyższej korekty deklaracji w podatku od towarów i usług za 04/2013 r. powstała zaległość podatkowa w kwocie ogółem 1. 950.282,00 zł, w tym: – 1.619.741,00 zł - z tytułu nienależnie otrzymanego w dniu 26.07.2013 r. zwrotu podatku od towarów i usług, – 330.541,00 zł-z terminem płatności zobowiązania 27.05.2013 r. W dniu 26.06.2013 r. do [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wpłynęła deklaracja VAT-7 za miesiąc 05/2013 r., w której Spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 7.420.290,00 zł. Organ podatkowy dokonał zwrotu powyższej kwoty (po potrąceniu kwoty 115,20 zł przekazanej na zajęcie wierzytelności) na rachunek bankowy Spółki w dniu 26.08.2013 r. Następnie Spółka w dniu 29.12.2014 r. złożyła korektę deklaracji, w której wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 9.434.952,00 zł, tj. większą od zadeklarowanej w deklaracji pierwotnej o kwotę 2.014.662,00 zł. Ponadto Spółka złożyła pismo z dnia 15.12.2014 r. w którym zwróciła się z prośbą o zaliczenie "zwrotu VAT za miesiąc 05/2013 r. wynikającego z załączonej korekty deklaracji" w kwocie 2.014.662,00 zł na poczet zaległości podatkowej za miesiąc 04/2013 r. oraz odsetek za zwłokę "na dzień 25.06.2013 r. . Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. dokonał zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości 2.014.662,00 zł powstałego wskutek złożenia korekty deklaracji za miesiąc 05/2013 r. złożonej w dniu 29.12.2014 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc 4/2013 r.: – na należność główną 330.541,00 zł, - odsetki za zwłokę 38.505,00 zł (naliczone od dnia 28.05.2013 r. do dnia 29.12.2014 r.), – na należność główną 1.490.741,80 zł, - odsetki za zwłokę 154.874,20 zł (naliczone od dnia 26.07.2013 r. do dnia 29.12.2014 r.). O powyższym zaliczeniu Organ podatkowy poinformował Spółkę w postanowieniu z dnia [...] r.. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Strona nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę. Wyrokiem z dnia 30.12.2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1104/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 30.08.2016 r. sygn. akt I FSK 720/16 Naczelny Sad Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Ponownie rozpoznając sprawę Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. dokonał ponownego rozliczenia kwoty zwrotu w wysokości 2.014.662,00 zł. wynikającego z korekty deklaracji VAT-7 z dnia 29.12.2014 r. za m-c 05/2013 na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za m-c 04/2013 r. w ten sposób, że na poczet należności głównej zaliczono kwotę 330.541.00 zł i kwotę 1.434.127,30 zł, a na poczet odsetek za zwłokę kwotę 51.338,00 zł i kwotę 198.655,70 zł. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. powołując się na treść art. 51 § 1, art. 52 § 1 pkt 2, art. 53 § 2, art. 76b, art. 76a § 1, art. 56 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2015 r. (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.08.2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373) uznał, że należało dokonać zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości 2.014.662,00 zł, powstałego wskutek złożenia korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc 05/2013 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za m-c 04/2013 r. - zgodnie z art 76b Ordynacji podatkowej, tj. z dniem złożenia korekty wykazującej zwrot podatku. Natomiast odsetki za zwłokę należało naliczyć: dla zaległości w kwocie 330.541,00 zł — od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku, tj. od dnia 28.05.2013 r. do 29.12.2014 r., dla zaległości w kwocie 1.619.741,00 zł - od dnia zwrotu podatku (art. 53 § 5 pkt l Ordynacji podatkowej), tj. od dnia 26.07.2013 r. do 29.12.2014 r. Przypomniano, że w stosunku do przedmiotowej zaległości Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. ustalił na podstawie ponownej analizy stanu faktycznego, iż odsetki za zwłokę winny być pobrane z zastosowaniem stawki podstawowej - wskazanej w art. 56 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Z uwagi na fakt, że zwroty za m-ce 05/2013 r. i 06/2013 r. nie pokrywały w całości zaległości i należnych odsetek za zwłokę za m-c 04/2013 r., a dokonana dopłata pozostałej części zaległości i odsetek za ww. miesiąc nastąpiła w dniu 07.01.2015 r., tj. po okresie 7 dni od daty złożenia korekty, to Organ podatkowy nie mógł zastosować preferencyjnej stawki odsetek za zwłokę, ponieważ nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 56 § 1a Ordynacji podatkowej. Na dzień dokonywania przedmiotowego zaliczenia zaległość za miesiąc 04/2013 r. wynosiła ogółem 1.950.282,00 zł (330.541,00 zł + 1.619.741,00 zł), od której wyliczono odsetki za zwłokę Wskazano dalej, że w niniejszej sprawie pozostała kwota zwrotu za miesiąc 05/2013 r. w wysokości 1.632.783,00 zł nie pokrywała w całości zaległości w podatku od towarów i usług "za miesiąc 04/2013 r. w kwocie 1.619.741,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od tej zaległości. W związku z powyższym – w ocenie organu - należało dokonać proporcjonalnego zaliczenia kwoty zwrotu na należność główną w ww. podatku oraz odsetki za zwłokę, zgodnie z dyspozycją powołanego wyżej art. 55 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w następujący sposób: na należność główną 1.434.127,30 zł, na odsetki za zwłokę 198.655,70 zł. Po dokonaniu przedmiotowego zaliczenia do uregulowania pozostała zaległość za miesiąc 04/2013 r. w wysokości 185.613,70 zł. Przechodząc do analizy zarzutów zawartych w zażaleniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, że mając na uwadze stwierdzenia jakich dokonały sądy obu instancji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. ustalił, że skoro zwroty za m-ce 05/2013 r. i 06/2013 r. nie pokrywały w całości zaległości i należnych odsetek za zwłokę za m-c 04/2013 r., a dokonana dopłata pozostałej części zaległości i odsetek za ww. miesiąc nastąpiła w dniu 07.01.2015 r., tj. po okresie 7 dni od daty złożenia korekty, to Organ podatkowy nie mógł zastosować preferencyjnej stawki odsetek za zwłokę. Skoro Organ pierwszej instancji nie mógł zastosować obniżonej stawki odsetek, o której mowa w art. 56 § 1a ustawy Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym na dzień 31.12.2015 r.), to nie istniała żadna przesłanka, aby wydając w dniu [...] r. postanowienie o zaliczeniu zwrotu. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. odstąpił od zasady rozliczenia kwoty zwrotu na należność główną i odsetki od zaległości zgodnie z art. 55 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przy zastosowaniu stawki podstawowej - wskazanej w art. 56 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Podkreślono przy tym, że dokonanie ustaleń faktycznych w sposób odbiegający od oczekiwań Strony nie może być automatycznie utożsamiane z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. kierował się stwierdzeniami i opiniami prawnymi jakie zawarły w swych orzeczeniach zarówno Wojewódzki, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjęte stanowisko zawarł w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 w związku z art. 217 § 2 ww. ustawy, wyjaśniając zasadność przesłanek, którymi kierował się przy dokonywaniu zaliczenia zwrotu za 05/2013 na poczet zaległości za 04/2013. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie podzielił stanowiska zażalenia, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. powinien był wydać tożsame w treści postanowienie do postanowienia z dnia [...] r., gdyż jak wcześniej podkreślono Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie potwierdził, że w przypadku zaliczeń dokonanych na poczet zaległości za m-c 04/2013 r. mają zastosowanie preferencyjne 75% odsetki za zwłokę. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. również podnoszony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 234 Op. ustawy nie zasługuje na uwzględnienie. . Podsumowując ponownie wskazano, że przedmiotem tej sprawy jest postanowienie o zaliczeniu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc 05/2013 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc 04/2013 r. To postępowanie wyznacza granice sprawy, w tym przypadku zaliczenia zwrotu na poczet zaległości podatkowej. W ocenie organu odwoławczego wydane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w dniu [...] r. postanowienie jest prawidłowe i odpowiada zasadom określonym przepisami ustawy Ordynacja podatkowa. Na postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowienie zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się do wytycznych wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30.12.2015 r. sygn. I SA/Łd 1104/15, b) art. 121 w związku z art. 234 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (tj. Dz. U. z 1997 r. nr 78 póz. 483 ze zm.) poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, dążąc do obejścia podstawowych gwarancji procesowych strony postępowania, tj. mając na celu obejście zakazu reformationis in peius i w efekcie wydając mniej korzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie, niż pierwotne w sprawie rozstrzygnięcie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r., mimo że tego rodzaju działanie negował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 53 § 1-2 oraz § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 273 akapit 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 2 Konstytucji, poprzez ich niezastosowanie, w tym niezastosowanie zasady proporcjonalności w przedmiotowej sprawie, przejawiające się naliczaniem odsetek od zaległości podatkowej za miesiąc kwiecień 2013 r. wynikającej ze złożonej korekty deklaracji VAT (w dniu 29 grudnia 2014 r.) do dnia powstania tej zaległości (od dnia 27 maja 2013 r.) do dnia złożenia korekty deklaracji VAT za miesiąc maj 2013 r. (do dnia 29 grudnia 2014 r.) wykazującej VAT do zwrotu. Organ podatkowy dokonała niekorzystnego dla Spółki zaliczenia zwrotu VAT dopiero w dacie złożenia korekty deklaracji, mimo że obiektywnie — wobec braku wcześniejszego złożenia przez Skarżącą korekty deklaracji za maj 2013 r.- Skarb Państwa dysponował tym zwrotem już w dacie upływu terminu na złożenie deklaracji pierwotnej, której zwrot dotyczy (tj. od dnia 26 czerwca 2013 r.); b) art. 59 § 1 pkt 4oraz art. 76 § 1, art 76a § 1 w związku z art 76b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się zaliczeniem zwrotu VAT za miesiąc maj 2013 r. na poczet zaległości podatkowej za miesiąc kwiecień 2013 r. dopiero z dniem złożenia korekty deklaracji za maj 2013 r., mimo że zarówno zwiększony zwrot VAT za maj 2013 r., jak i zaległość podatkowa za kwiecień 2013 r. były efektem przenoszenia faktur korygujących in minus ujętych o miesiąc za wcześnie w rejestrach VAT Skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe, strona wniosła o: – uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł.. – zasądzenia na rzecz Skarżącej od Organu odwoławczego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawianą w uzasadnianiu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może dotyczyć wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym jak i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 325). W uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku WSA w Łodzi z 30 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1104/15, sąd wyjaśnił między innymi, że uchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z [...] r. nastąpiło z naruszeniem art. 233 § 2 O.p. Sąd podkreślił, że Dyrektor ustalił wszelkie okoliczności faktyczne, które mieszczą się w dyspozycji art. 56 § 1a Op., to jest: datę złożenia skutecznej korekty deklaracji oraz datę zapłaty całości zaległości podatkowej będącej następstwem korekty. Na podstawie tych okoliczności można było stwierdzić, że organ pierwszej instancji dokonał błędnego zastosowania art. 56 § 1a Op., ponieważ powołany przepis w ogóle nie miał zastosowania w sprawie. Wydanie w takiej sytuacji postanowienia reformatoryjnego, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a p.p.s.a., było niemożliwe z uwagi na zakaz z art. 234 Op. W związku z tym posłużenie się przez organ odwoławczy art. 233 § 2 Op. stanowiło próbę obejścia zakazu wydawania w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia na niekorzyść strony. Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok z 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 720/16, podzielił w całości argumentację sądu pierwszej instancji w powyższym zakresie. NSA podkreślił, że uchylając postanowienie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dokonał obejścia zakazu reformatio in peius wyrażonego w art. 234 Op. Organ odwoławczy znał daty złożenia deklaracji oraz zapłaty zaległości, a zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ocenę prawidłowości zastosowania art. 56 § 1a O.p. NSA wskazał, że wprawdzie strony spierały się co do sposobu zarachowania wpłaty na poczet zaległości, ale okoliczność ta została prawidłowo rozstrzygnięta przez Dyrektora Izby Skarbowej. Skoro zatem materiał dowodowy, którym dysponował organ odwoławczy pozwalał na dokonanie prawidłowego zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej, to był również wystarczający dla zbadania zasadności zastosowania obniżonej stawki odsetek. NSA podzielił zatem tę część argumentacji wyroku WSA, w której sąd pierwszej instancji rozstrzygnął o uchyleniu zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 233 § 2 w zw. z art. 234 Op. Podkreślić należy, że był to wyłączny powód oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA. Oznacza to, że zarówno organy podatkowe obu instancji, jak i Sąd rozpoznający obecnie skargę, z mocy art. 153 p.p.s.a., związane są poglądem, zgodnie z którym w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do podważenia rozliczenia dokonanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w postanowieniu z [...] r., w zakresie w jakim organ ten rozstrzygnął w przedmiocie odsetek za kwiecień 2013 r. W postanowieniu tym organ pierwszej instancji zastosował obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, w wysokości 75% stawki podstawowej. W tym zakresie rozliczenie dokonane przez organy podatkowe nie może być inne. Sądy obu instancji, w poprzednio toczącym się przed nimi postępowaniu, zaakceptowały bowiem pogląd, że organ odwoławczy nie mógł podważyć rozliczenia wpłaty w tym zakresie. W konsekwencji za w pełni uprawniony należy uznać zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., opisany w punkcie 1 skargi, w tej części, w której wiąże się z naruszeniem art. 233 § 2 w zw. z art. 239 oraz art. 234 Op. Zasadnie również podnosi pełnomocnik spółki, że rozstrzygnięcia organów podatkowych naruszały w tym zakresie zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Op.). Niezasadne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi. W tym zakresie wiążące są również poglądy wyrażone w powołanym wyżej wyroku NSA z 30 sierpnia 2016 r. Przypomnieć należy, że NSA podzielił stanowisko organów podatkowych co do prawidłowości zastosowania art. 76b § 1 w zw. z art. 76a § 2 pkt 1 Op. w zw. z art. 273 Dyrektywy Rady 2006/112/WE. NSA zauważył między innymi, że w zakresie rozliczeń podatku VAT podatnik nabywając prawo do odliczenia decyduje o tym, czy w ogóle chce skorzystać z niego, czy nie. Może przy tym realizować je od razu, w ramach składania pierwotnej deklaracji, albo w wyniku późniejszej korekty deklaracji. Natomiast wykazanie samego zobowiązania, jeśli ono powstaje, jest jego obowiązkiem, który nie poddaje się woli podatnika. Ta zasadnicza cecha różni rozliczanie podatku VAT w płaszczyźnie zobowiązania od rozliczenia w zakresie uwzględniającym jedynie możliwość (prawo) odliczenia podatku naliczonego. Organy podatkowe dokonując rozliczenia zwrotu VAT wynikającego z korekty deklaracji VAT -7 za maj 2013 r. z dniem złożenia ostatecznej korekty deklaracji ( data wpływu deklaracji korekta do organu ) i wpłaty z 7 stycznia 2015 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. , nie dopuściły się zatem naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Zastosowany sposób rozliczenia był zgodny z przepisami prawa i nie naruszał art. 2 Konstytucji RP, ani zasady proporcjonalności. Okoliczność, że zwiększone zwroty podatku VAT za wskazane w skardze okresy, jak i rozliczone zaległości podatkowe, były efektem przenoszenia faktur korygujących in minus ujętych o miesiąc za wcześnie w rejestrach VAT przez spółkę, nie zmienia treści obowiązujących przepisów i pozostaje bez wpływu na sposób zaliczenia zwrotu podatku VAT. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zapadło na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. E.B.