I SA/Po 301/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie WSA Izabela Kucznerowicz WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę. W dniu [...] marca 2021 r. E. L. wniosła skargę na decyzję Wojewody z [...] lutego 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2020 r. nr [...], udzielającą zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżącej i wykonanie czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której Starosta [...] decyzja z [...] listopada [...] r. nr [...] ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...], [...], [...], [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] przez zezwolenie na przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia [...] kV relacji R. . W dniu [...] sierpnia 2020 r. E. spółka z o.o. w [...] wniosła o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu ww. nieruchomości i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając wniosek tym, że realizowany projekt ma strategiczne znaczenie z punktu widzenia rozwoju społeczno-gospodarczego, plan rozbudowy i modernizacji sieci elektroenergetycznej na terenie Województwa obejmuje swym zasięgiem powiaty r. i g. zaś inwestycja stanowi również istotną rolę w kontekście bezpieczeństwa energetycznego odbiorców energii i zapewnienia jej dostaw na właściwym poziomie. Wydanie decyzji pozwoli korzystać wykonawcy z prawa wstępu na nieruchomość w celu przeprowadzenia linii, której budowa o znaczeniu ponadregionalnym ma zapobiec wystąpieniu rozleglej awarii zasilania w ww. powiatach. Budowa linii ma na celu zwiększenie niezawodności zasilania obecnych i przyszłych odbiorców energii elektrycznej. Starosta, decyzją z [...] października 2020 r., powołując się na przepisy art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.; dalej: "u.g.n."), udzielił zezwolenia na niezwłoczne zajęcie opisanej wyżej nieruchomości oraz wykonanie czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia [...] kV relacji R. , jednocześnie nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniające decyzję, przedstawił argumentację wniosku i stwierdził, że w jego ocenie spełnione zostały przesłanki ważnego interesu gospodarczego i ważnego interesu strony, wynikające z art. 108 K.p.a. i art. 124 ust. 1a u.g.n. a wnioskodawca wystarczająco je uzasadnił. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i jej zmianę przez oddalenie wniosku, zarzucając decyzji naruszenie art. 124 ust. 1 a, art. 124 ust. 1a i ust. 2 w zw. z art.124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 § 1 i 3, art. 108 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Decyzją z [...] lutego 2021 r. Wojewoda, powołując art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przytoczył ustalony w sprawie stan faktyczny, nawiązując do wniosku inwestora o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, przytaczając wskazany przez wnioskodawcę cel tej inwestycji. Zaznaczył, że uwzględniająca powyższy wniosek decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2019 r., została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z [...] marca 2020 r., a w związku z wniesieniem skargi na tę decyzję, organ odwoławczy postanowieniem z [...] maja 2020 r. wstrzymał jej wykonanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości złożył podmiot, który będzie realizował na tej nieruchomości cel publiczny, a wcześniej uzyskał decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wyjaśnił, że dystrybucja energii, modernizacja, budowa i eksploatacja sieci przesyłowych jest głównym przedmiotem działalności prowadzonej przez spółkę E., a inwestor w realizację inwestycji zaangażował wielkie nakłady finansowe, zaś możliwość jej opóźnienia godzi w jego podstawy ekonomiczne. Zdaniem Wojewody stan faktyczny sprawy wskazuje, że spełnione są przesłanki niezbędności wydania zaskarżonej decyzji – planowana inwestycja ma służyć interesowi ogółu, gdyż prawidłowe funkcjonowanie linii elektroenergetycznych jest szczególnie istotne z uwagi na ich kluczowe znaczenie dla działania organów państwa i całej gospodarki; dzięki realizacji inwestycji dojdzie do zwiększenia pewności zasilania, poprawy jakości dostarczanej energii i zmniejszenia zagrożenia przeciążeniem linii, poprawi niezawodność sieci przesyłowej, ułatwi przeciwdziałanie skutkom poważnych awarii systemowych, poprawi bezpieczeństwo energetyczne regionu, stworzy szanse pozyskania nowych inwestorów i nowych miejsc pracy. Organ zaznaczył, że planowana inwestycja mieści się w pojęciu celu publicznego, co wynika z art. 6 pkt 2 u.g.n. Nadto spełnia przesłanki ważnego interesu inwestora, ważnego interesu gospodarczego państwa oraz interesu społecznego. Wojewoda dodał, że wystarczy spełnienie jednej z ustawowych przesłanek, zawartych w art. 124 ust. 1a u.g.n., czy w art. 108 K.p.a., aby organ mógł pozytywnie rozstrzygnąć wniosek. Podkreślił, że w sprawie wystąpił zarówno interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy, tym samym spełnione zostały przesłanki do wydania przez organ pierwszej instancji zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił również, że decyzja została skierowana nie do Oddziału E. spółki z o.o., lecz do tej spółki, na co wskazuje zapis w rozdzielniku adresatów umieszczonym na końcu zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości, strona zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 29 w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem poprzez przyjęcie, że oddział spółki prawa handlowego może samodzielnie występować w obrocie prawnym i być adresatem decyzji, mimo że nie posiada on osobowości prawnej, nie może być uznany jako odrębna jednostka administracyjna nieposiadająca osobowości prawnej, pozostaje bowiem cały czas częścią spółki i nie może samodzielnie występować w obrocie prawnym i być adresatem decyzji administracyjnej; 2. art. 124 ust. 1a i ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 u.g.n. w zw. z art. 104, art. 107 i art. 108 K.p.a. wobec braku podstaw do wydania zaskarżonej decyzji i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności; 3. art. 7, art. 77, art. 78, art. 6 oraz art. 8 w zw. z art. 80 K.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób niebudzący wątpliwości oraz niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, dowolną jego ocenę, co doprowadziło organ do błędnych wniosków, gdyż decyzja została wydana bez wyjaśnienia okoliczności ważnego interesu gospodarczego, w szczególności tego, czy wydanie jej pozwoli na realizację inwestycji, czy do funkcjonowania linii niezbędne jest niezwłoczne zajęcie nieruchomości; 4. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez błędną interpretację, skutkującą nieprawidłowym przyjęciem, że organy miały podstawy do prowadzenia postępowania i wydania kwestionowanej decyzji oraz brak wskazania w uzasadnieniu konkretnych dowodów, na których oparł się organ pierwszej instancji; 5. art. 29 w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem poprzez przyjęcie, że oddział spółki prawa handlowego może samodzielnie występować w obrocie prawnym i być adresatem decyzji, mimo że nie posiada on osobowości prawnej, nie może być uznany jako odrębna jednostka administracyjna nieposiadająca osobowości prawnej, pozostaje bowiem cały czas częścią spółki i nie może samodzielnie występować w obrocie prawnym i być adresatem decyzji administracyjnej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, że Starosta nie wskazał na jakiej podstawie ustalił, że obecne zasilanie powiatów r. i g. jest na tyle wadliwe, czy niewystarczające, aby konieczna była natychmiastowa budowa linii, jaka jest wadliwość obecnych urządzeń, jakie powoduje to zakłócenie w dostarczaniu energii elektrycznej, skąd wynika nagłe zapotrzebowanie na nią, niedobory mocy, wyeksploatowanie i przeciążenie powodujące stan poważnego zagrożenia realnymi stratami majątkowymi, w jakiej mierze możliwości zasilania nowych odbiorców są ograniczone i istnieje realne zagrożenie wystąpienia rozległej awarii i przerw w dostawie prądu. Podkreślając lakoniczność i ogólność wniosku inwestora, jak i uzasadnień decyzji obu organów, stwierdziła ich hipotetyczność i brak poparcia dowodami. Zaznaczyła, że z dokumentów przedstawionych przez inwestora nie wynika spełnienie przesłanek zastosowania kwestionowanej regulacji, a poza tym decyzja jest wadliwa z uwagi na brak możliwości występowania w charakterze strony oddziału spółki. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Kontroli Sądu poddane zostały decyzje wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., jednakże w pierwszej kolejności Sąd był zobowiązanych rozstrzygnąć najdalej idący zarzut skargi (zawarty w jej pkt 1 i powielony w pkt 5) – uczynienia adresatem decyzji oddziału spółki prawa handlowego, a tym samym przyjęcie przez organy, że może on samodzielnie występować w obrocie prawnym. Zarzut ten nie jest zasadny. Art. 29 K.p.a. wymienia podmioty, które mogą być stronami postępowania administracyjnego, a wśród nich osoby prawne. Sąd zgadza się ze skarżącą, że oddział spółki prawa handlowego (a taką jest spółka z o.o.) nie posiada osobowości prawnej (posiada ją spółka z o.o.) i tym samym nie może uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym ani być adresatem rozstrzygnięć w tym postępowaniu wydawanych. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. decyzja powinna zawierać oznaczenie strony lub stron postępowania. Jednakże dla prawidłowości wskazania strony (stron) postępowania nie ma znaczenia, w którym miejscu decyzji strona ta zostanie wskazana, lecz istotne jest, aby została wskazana w sposób jednoznaczny. Nie ma przeszkód, aby oznaczenie stron postępowania znajdowało się na końcu decyzji, w rozdzielniku jej adresatów, bowiem według tego rozdzielnika wydana decyzja zostaje doręczona. Przenosząc powyższe rozważana na grunt kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że w decyzjach organów obu instancji w rozdzielniku jej adresatów wskazano (poza skarżącą) firme A P. S.A. jako pełnomocnika E. spółki z o.o. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2020 r. o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust, 1a u.g.n. podpisał T. G. – prawidłowo umocowany pełnomocnik E. spółki z o.o. (pełnomocnictwo – k. [...]-[...] akt administracyjnych, dołączonych do sprawy II SA/Po [...] - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), działający w ramach firmy A P. S.A. – spółki będącej wykonawcą inwestycji. Należy zaznaczyć, że brak jest podstaw do przyjęcia, że stroną kontrolowanego postępowania jest "[E. spółka z o.o. Oddział Dystrybucji P.". Wprawdzie w treści decyzji organu pierwszej instancji Starosta wskazał, że wydaje ją na wniosek E. spółka z o.o. Oddział Dystrybucji P. (nieposiadająca osobowości prawnej jednostka organizacyjna spółki z o.o. E., lecz zapis ten należy potraktować jako wyłącznie opisową formę doprecyzowującą część organizacyjną wielooddziałowego ogromnego przedsiębiorstwa energetycznego. Brak w kontrolowanej sprawie okoliczności, które wskazywałyby, że wolą organów prowadzących kontrolowane postępowanie mogłoby być kierowanie decyzji do oddziału spółki prawa handlowego. Należy też zaznaczyć, że podobny zarzut stanowił przedmiot rozważań tut. Sądu w wyroku z [...] listopada 2020 r. o sygn. akt II SA/Po [...], oddalającym skargę E. L. na decyzję Wojewody z [...] marca 2020 r. ograniczającą na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. sposób korzystania nieruchomości, której dotyczy również zaskarżona decyzja. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, należy wskazać, że zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. w wypadkach określonych w art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Ust. 1 art. 124, do którego odsyła powyższy przepis stanowi, że starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast w myśl art. 108 § 1 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Z przytoczony wyżej regulacji wynika, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może nastąpić, gdy uprzednio została wydana decyzja na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości); wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego; spełnione zostaną przesłanki z art. 108 K.p.a. (konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony); występuje ważny interes gospodarczy. Należy jednak zaznaczyć, że zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 108 K.p.a. oraz przesłanki ważnego interesu gospodarczego, wymienionej w art. 124 ust. 1a u.g.n. nie wymagają łącznego ich wystąpienia, bowiem zaistnienie jednej z nich uprawnia organ administracyjny do wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że kontrolowane postępowanie zostało wszczęte po wydaniu przez Starostę [...] decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzję tę Starosta wydał [...] listopada 2019 r., ograniczając sposób korzystania z części nieruchomości skarżącej przez zezwolenie na przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia [...] kV relacji R. . Organ odwoławczy, decyzją z [...] marca 2020 r., w zakresie tego rozstrzygnięcia utrzymał ww. decyzję w mocy. Skargę na tę decyzję tut. Sąd oddalił wspomnianym wyżej (nieprawomocnym) wyrokiem z [...] listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Po [...]. Wprawdzie art. 124 ust. 1a u.g.n. nie wymaga, aby decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości stała się ostateczna, niemniej jednak w kontrolowanej sprawie spółka złożyła wniosek w trybie powyższego przepisu po tym jak decyzja Starosty stała się ostateczna. Trzeba też zaznaczyć, że celem wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest umożliwienie inwestorowi rozpoczęcia inwestycji zanim decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości stanie się ostateczna i wykonalna, nie mówiąc już o tym, że zanim stanie się prawomocna. Nie ulega też wątpliwości, że wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m. in. budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja liniowa, polegająca na przeprowadzeniu napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia [...] kV relacji R. ma zatem status inwestycji celu publicznego, ponieważ jest przedsięwzięciem o znaczeniu ponadlokalnym, urzeczywistniającym tym samym istotny dla zbiorowości interes publiczny. Nie ma przy tym znaczenia kto ten ustawowy cel realizuje, kto jest jego inwestorem. Przesłankę celu publicznego powyższej inwestycji badał też tut. Sąd, rozpoznając skargę strony w sprawie II SA/ Po [...] i przyjmując przy oddalaniu tej skargi bezsporność celu publicznego. Natomiast kwestionowane przez skarżącą jest wyjaśnienie przez organy okoliczności ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy, w szczególności, czy wydanie decyzji pozwoli na realizację inwestycji, czy do funkcjonowania linii – do czasu ostateczności, wykonalności i prawomocności decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. - niezbędne jest niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Wątpliwości skarżącej w tym zakresie Sąd nie podzielił. W zaskarżonej decyzji Wojewoda przyjął, że zaistniały dwie przesłanki do wydania kwestionowanej decyzji – wystąpił interes społeczny (jedna z przesłanek wskazanych w art. 108 § 1 K.p.a.), jak również ważny interes gospodarczy (przesłanka z art. 124 ust. 1a u.g.n.). Po przeprowadzeniu analizy akt administracyjnych sprawy, uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie II SA/Po [...] oraz wniosku spółki E., Sąd podzielił pogląd Wojewody zaprezentowany w zaskarżonej decyzji. Skoro dostępne spółce badania i ekspertyzy wskazują na pilną potrzebę przeprowadzenia prac budowlanych nowej linii elektroenergetycznej [...] kV relacji R. (tj. posadowieniu stalowych kratowych słupów na fundamentach betonowych, zawieszeniu przewodów roboczych oraz przewodu odgromowego, zawieszeniu łańcuchów izolatorowych z izolatorami kompozytowymi), które będą się wiązały z koniecznością rozstawienia ciężkiego sprzętu, a zaprojektowana linia będzie wykonana według nowych norm dla zwiększenia niezawodności jej funkcjonowania, minimalizując ryzyko występowania awarii energetycznych (podczas silnych burz, śnieżyc, nawałnic, porywistych wiatrów) powstałych na skutek przewrócenia słupów czy zerwania przewodów, czy przerw w zasilaniu powiatów r. i g., to taka inwestycja ma charakter ponadlokalny, a ze względu na jej parametry, lokalizację i zasięg jej realizacja jest uzasadniona interesem społecznym, jak i ważnym interesem gospodarczym. Nie można odmówić racji inwestorowi, że wstrzymanie, czy opóźnienie tej strategicznej inwestycji o ponadregionalnym znaczeniu uniemożliwi również dostarczenie wymaganej ilości prądu do zakładów, co z kolei może spowodować opóźnienia w produkcji, czy wykreować szkodliwą dla regionu opinię obszaru niestabilnego energetycznie. Inwestycja leży nie tylko w interesie społecznym, ale stanowi również ważny interes gospodarczy, tak dla odbiorców energii elektrycznej (choćby podmiotów gospodarczych, czy placówek u użyteczności publicznej), jak i dla inwestora, którego przepisy prawa zobowiązują do prowadzenia działalności gospodarczej, zakreślając szczegółowo jego obowiązki. Należy również podkreślić, że orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, iż budowa, czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny. Budowa nowej linii elektroenergetycznej, a tym samym zwiększenie dostępności energii i możliwości zapobiegania awariom, wobec postępującego rozwoju cywilizacyjnego i rosnącego uzależnienia społeczeństwa od nieprzerwanych dostaw energii, pełni szczególną rolę i działania w tym zakresie wypełniają przesłankę ważnego interesu gospodarczego. Zagadnienie związane z zaspakajaniem potrzeb energetycznych i gospodarki zasobami energetycznymi uznaje się bowiem za kluczowe i w związku z tym stanowią one zadania publiczne (por. wyroki NSA z: 6 lipca 2016 r., I OSK 1648/15 i I OSK 1650/15; 14 listopada 2019 r., I OSK 1834/18). Minimalizowanie ryzyka awarii przez rozwijanie sieci energetycznej poprzez m. in. budowę nowej linii elektroenergetycznej [...] kV relacji R. ewidentnie leży w interesie społecznym, jak i stanowi ważny interes gospodarczy. Ponadto Sąd zauważa, że inwestor nie jest zobligowany do przedłożenia dowodów na okoliczność konieczności niezwłocznego zajęcia nieruchomości przed uzyskaniem przez decyzję wydaną w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. przymiotu ostateczności, prawomocności i wymagalności. Nie jest konieczne wykazanie dowodami, że bezpieczeństwo energetyczne regionu jest zagrożone, że inwestycja stan tego bezpieczeństwa poprawia ani wykazanie wpływu realizacji inwestycji na stabilność dostaw energii elektrycznej. Wystąpienie przesłanki interesu społecznego, czy ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, a raczej argumentacji, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich ewaluacji dokonanej przez organ. Nie istnieje zatem potrzeba przedstawiania dowodów na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, a wystarczające jest ograniczenie się do przestawienia cech, parametrów i przeznaczenia inwestycji (zob. wyrok NSA z 7 września 2016 r., I OSK 33/16), co w niniejszej sprawie inwestor uczynił i prawidłowo oceniły jego wniosek pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 124 ust. 1a u.g.n. i art. 108 § 1 K.p.a. organy obu instancji. Natomiast podkreślane w skardze badanie, czy wydanie wnioskowanej decyzji pozwoli inwestorowi na realizację inwestycji, a do funkcjonowania linii niezbędne jest niezwłoczne zajęcie nieruchomości, jest zbędne, gdyż nie ma znaczenia przy ustalaniu wystąpienia przesłanek wskazanych w powołanych wyżej przepisach. Dodatkowo należy też zauważyć, że już w chwili wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji w kontrolowanej sprawie (tj. [...] października 2020 r.), poprzedzająca ją decyzja wydana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. była ostateczna, gdyż Wojewoda utrzymał ją w mocy w dniu [...] marca 2020 r. Wprawdzie Wojewoda postanowieniem z [...] maja 2020 r. wstrzymał jej wykonanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, ale tut. Sąd nieprawomocnym wyrokiem z [...] listopada 2020 r. w sprawie II SA/Po [...] skargę tę oddalił. Podkreślenia natomiast wymaga, że decyzja wydana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności nieruchomości. Zatem dla zastosowania powołanego wyżej przepisu znaczenie ma tylko fakt samego wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., a nie jej ostateczność, wykonalność, czy prawomocność. Oczekiwanie na tę ostateczność, wykonalność i prawomocność przy jednoczesnym wykazaniu wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n. i art. 108 § 1 K.p.a. czyniłoby te przepisy martwymi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia podjęte przez organy obu instancji były prawidłowe, natomiast zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Brak było bowiem podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia prawa materialnego, które na ten wynik wpływ miało. Zważywszy powyższe, skargę jako niezasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).