II SA/Kr 1192/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] spółki z o.o. sp.k. w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2021r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 września 2021 r. znak: [...] nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa z siedzibą w K., utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.-Powiat Grodzki nr [...] z dnia 19 sierpnia 2020r., znak[...], którą nakazano skarżącej spółce rozbiórkę ogrodzenia pełnego, składającego się z drewnianych słupów i blachy trapezowej, zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy [...] w K., wybudowanego w sposób niezgodny z przepisami tj. uchwałą Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020r. nr [...] w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych oraz ogrodzeń" - o długości 313 mb. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 16 lipca 2020r. upoważnieni pracownicy PINB przeprowadzili czynności kontrolne robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy [...] w K.. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że na dz. nr [...] obr [...] wykonano tymczasowe ogrodzenie, pełne (rodzaj ogrodzenia budowlanego) składające się z drewnianych słupków z wypełnieniem z blachy trapezowej. Ponadto na dz. nr [...], [...] obr. [...] wykonano słupki drewniane (bez wypełnienia). Pomimo wynikającego z postanowienia z dnia 16 lipca 2020 r. nakazu wstrzymania robót budowlanych, w trakcie ponownych czynności kontrolnych w dniu 14 sierpnia 2020 r. ustalono, że inwestor wykonał dodatkowe pełne ogrodzenie, składające się ze słupów drewnianych i blachy trapezowej. W dniu 19 sierpnia 2020 r. organ l instancji wydał opisaną na wstępie decyzję nakazującą rozbiórkę ogrodzenia. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie zarówno przepisów materialnych (tj. art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 oraz art. 3 pkt 1 i 9 Prawa budowlanego), jak i przepisów proceduralnych (tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.). W uzasadnieniu spółka wskazała na bezzasadność wydanego nakazu rozbiórki w sytuacji, gdy jest możliwe wdrożenie procedury naprawczej. Ponadto zakwestionowano dokonaną przez organ kwalifikację płotu jako obiekt budowlany w sytuacji, gdy co do zasady stanowi on rodzaj urządzenia budowlanego. Zdaniem spółki organ nie wykazał również, że budowa ogrodzenia odbiega istotnie od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję uznał, że w sprawie zostały zrealizowane przesłanki uzasadniające rozbiórkę obiektu budowlanego przewidziane w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Na wstępie organ wskazał, że budowa ogrodzenia zlokalizowanego na działce ewid. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w K. posiadającego wysokość do 2,20 m nie była objęta obowiązkiem pozyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Fakt ten nie wyłącza wszelako możliwości wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, a organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do zbadania czy obiekt taki nie narusza przepisów, w tym przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W kontekście powyższego organ wskazał, że działki, na których zbudowano ogrodzenie leżą na terenie objętym uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 14 października 2020r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Przedmiotowe działki usytuowane są na obszarze oznaczony ZP.5-tereny zieleni urządzonej. W §26 wskazano, iż podstawowym przeznaczeniem jest pod publicznie dostępny park. W §26 pkt. 2 ppkt 4 planu wskazano w zakresie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy, że ustala się zakaz lokalizacji budynków w terenie ZP.I, ZP.4, ZP.5, Z.6, ZP.7. Z kolei w §26 ust. 5 wskazano, iż cyt. w terenach ZP.4, ZP.5, ZP.6 dopuszcza się lokalizację urządzeń sportu i rekreacji takich jak: boiska wielofunkcyjne, skateparki, ogródki jordanowskie, place zabaw, wybiegi dla psów. Plan ten obowiązuje od dnia 6 listopada 2020 r. Na terenie Miasta K. obowiązuje ponadto uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020r. (Dz. Urz. z 09.03.2020r., poz. 1984) w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń". W §22 ust. 1 pkt 1 uchwały stwierdzono, że zakazuje się sytuowania ogrodzeń w terenach wyłączonych spod zabudowy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a w terenach nieobjętych ustaleniami planów miejscowych - nieruchomości niezabudowanych, z wyłączeniem nieruchomości: a) których mowa w pkt. 5, b) na których prowadzone są uprawy leśne, o których mowa w ustawie z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2129, 2161, z 2019 r. poz. 83, 125, 1815), c) na których prowadzona jest działalność rolnicza, o której mowa w ustawie z dnia 1 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1362). Mając na uwadze powyższe organ ocenił, że na dzień wydania decyzji zakazane jest sytuowanie ogrodzeń na terenie działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] z uwagi na fakt, iż zgodnie z obowiązującym dla tych terenów miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego usytuowane są one w obszarze ZP.6, gdzie podstawowe przeznaczenie to tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park oraz obowiązuje zakaz lokalizacji budynków. Jednocześnie na dzień wydawania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji nie obowiązywał dla terenu przedmiotowych działek miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, działki te jak ustalił organ I instancji są działkami niezabudowanymi, co również oznaczało zakaz sytuowania ogrodzeń, gdyż w przedmiotowej sprawie nie znajdowały zastosowania wyjątki, o których mowa w §22 ust. 1 pkt 1 lit. a), b) oraz c) uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 9 marca 2020r. (Dz. Urz. z 09.03.2020r., poz. 1984). Powyższa sprzeczność z przepisami kontrolowanego obiektu budowlanego oznacza, że w niniejszej sprawie brak jest możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych, co w świetle art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pociąga za sobą konieczność orzeczenia rozbiórki. W końcowej części uzasadnienia organ odniósł się do zarzutów odwołania. W odpowiedzi na argument, że spółka rozpoczęła prace związane ze wzniesieniem ogrodzenia jeszcze przed dniem wejścia w życie uchwały, przez co jej regulacje nie miały zastosowania w sprawie, organ wyjaśnił, że przedmiotowa uchwała Rady Miasta K. nr [...] z dnia 26 lutego 2020r. weszła w życie z dniem 1 lipca 2020 r. Z akt sprawy (protokołu oględzin, do którego strona nie złożyła zastrzeżeń) wynika tymczasem, że roboty budowlane zostały rozpoczęte w lipcu 2020 r. Następnie organ stwierdził, że w świetle definicji zawartych w art. 3 pkt 1 i 9 Prawa budowlanego oraz zgromadzonego materiału dowodowego, przedmiotowe ogrodzenie nie stanowi urządzenia budowlanego, gdyż nie jest związane z obiektem budowlanym jednocześnie zapewniając możliwość korzystania z niego. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że niedostatki uzasadnienia decyzji organu I instancji nie mogą stanowić samoistnej przyczyny uchylenia tej decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Od powyższej decyzji spółka [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła naruszenie: 1) art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., w brzemieniu obowiązującym na moment wszczęcia postępowania) w zw. z § 22 ust. 1 - ust. 5 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (dalej również jako: "uchwała") - poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia, mimo że możliwe jest wykonanie czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, jeżeli w ogóle skarżący naruszył obowiązujące przepisy; 2) art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego w zw. z § 22 ust. 1 - 5 uchwały - poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący wykonywał roboty budowlane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach; 3) art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego w zw. z § 25 ust. 5 uchwały - poprzez bezpodstawne uznanie, iż w przedmiotowej prawie naruszono przepisy wspomnianej uchwały, mimo że skarżący rozpoczął prace związane z wzniesieniem ogrodzenia (m.in. tyczenie geodezyjne, prace przygotowawcze) jeszcze przed dniem wejścia w życie uchwały, więc regulacje te nie miały zastosowania w sprawie; 4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy, a także naruszenie zasad prawdy materialnej i jej gwarancji; 5) art. 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów, polegające na rozstrzygnięciu sprawy bez wnikliwej i merytorycznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także dowolną analizę okoliczności istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy; 6) art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie rozstrzygnięcia nieproporcjonalnego, które nie odpowiada konieczności podjęcia środków adekwatnych dla konkretnego celu; 7) art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jej uczestników do organów władzy publicznej; 8) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - niewyczerpujące i niejasne uzasadnienie skarżonej decyzji oraz nieprzekonywające wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie. W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów wynikających z zasady proporcjonalności, a organ zastosował środki nieadekwatne do celu. Zdaniem autora skargi organ nie udokumentował należycie rzekomego wystąpienia okoliczności implikujących nakaz rozbiórki. Organy nie wykazały bowiem, że budowa ogrodzenia odbiega istotnie od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Raz jeszcze podkreślono też, że rozpoczęcie prac budowlanych nastąpiło z końcem czerwca 2020 r., a więc przed dniem wejścia w życie uchwały, na którą powołał się organ, a tym bardziej przed dniem wejścia w życie planu miejscowego, który również został przytoczony w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia orzekania przez Sąd stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o nakazie rozbiórki wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz.1333 ze zm.). W tym miejscu należy nadmienić, że w świetle art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 782) do spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy ustawy stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie zatem z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Art. 50 ust. 1 stanowi natomiast, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. Z konstrukcji omówionych wyżej przepisów jasno wynika, że każdy przypadek samowoli budowlanej podlega mniej lub bardziej rygorystycznym przepisom prawa, mającym zasadniczo doprowadzić do jej legalizacji. Istotne także jest, że na organie nadzoru budowlanego, w pierwszej kolejności, zawsze ciąży obowiązek zbadania, czy istnieje prawna i techniczna możliwość legalizacji danego obiektu. Dopiero gdy postępowanie wykaże, że z określonych przyczyn legalizacja nie jest możliwa, organ orzeka rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego lub jego części. W niniejszej sprawie, organ nadzoru budowlanego zasadnie uznał, że legalizacja w przedmiotowej sprawie nie jest możliwa ze względu na istniejące w dacie orzekania regulacje prawne, które uniemożliwiają budowę ogrodzenia w kształcie i w miejscu, w którym zostało ono wzniesione przez inwestora. W tym miejscu organ nadzoru słusznie wskazał na regulacje wynikające z dwóch aktów prawa miejscowego w postaci uchwały Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020r. nr [...] w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" oraz uchwały Rady Miasta K. z dnia 14 października 2020 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Zgodnie z obowiązującym dla tych terenów miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zabudowane ogrodzeniem działki usytuowane są w obszarze ZP.6, będącym terenem zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park, w obrębie którego dopuszcza się lokalizację urządzeń sportu i rekreacji, tj. boiska sportowe, skateparki, ogródki jordanowskie, place zabaw, wybiegi dla psów. Wyraźny zakaz sytuowania na przedmiotowych działkach ogrodzeń wynika też z § 22 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia 9 marca 2020r. nr [...] Niezgodność inwestycji skarżącej spółki z ustaleniami powyżej przywołanego miejscowego planu zagospodarowania oraz tzw. uchwały krajobrazowej jest oczywista i nie budzi wątpliwości Sądu. Strona skarżąca zarzuciła, że powyższe uchwały nie powinny mieć w jej sprawie zastosowania z uwagi na fakt, że prace związane ze wzniesieniem spornego ogrodzenia zostały rozpoczęte w czerwcu 2020 r., tj. przed wejściem w życie przedmiotowych uchwał. Odnosząc się do powyższych argumentów należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym w postępowaniu legalizacyjnym podstawę oceny zgodności wykonanych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi przede wszystkim aktualnie obowiązujące przepisy, w tym aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. z daty przeprowadzenia postępowania naprawczego. Jak wynika bowiem z uzasadnienia uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, celem wprowadzenia przesłanki zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do legalizacji samowoli budowlanej było zapewnienie ochrony dobra publicznego, jakim jest ład przestrzenny i architektoniczny. Generalną zasadą jest, że przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność obiektu budowlanego z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie likwidacji samowoli budowlanej, tj. w dacie orzekania przez organ administracji. W związku z powyższym, oceniając możliwość legalizacji wzniesionego ogrodzenia organ nadzoru nie tylko miał prawo ale był zobowiązany do zastosowania obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawnych, bez względu na to, że prace budowlane rozpoczęły się przed dniem wejścia w życie badanych uchwał. Na marginesie wskazać również należy, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z zawiadomień o prowadzonych pracach budowlanych (k. 6 i 14 akt administracyjnych) oraz z protokołu z czynności kontrolnych (k. 25 akt administracyjnych) wynika, że prace związane z wznoszeniem ogrodzenia zostały rozpoczęte przez inwestora w lipcu, gdy obowiązywała już uchwała Rady Miasta K. z dnia 9 marca 2020r. nr [...], a nie w czerwcu, jak wskazuje się w skardze. Jeżeli strona skarżąca zamierzała przedstawić ustalenie faktyczne odmienne od tego, które wynikało z akt sprawy, winna swoje twierdzenie w jakikolwiek sposób udowodnić. Zasady postępowania administracyjnego nie zwalniają bowiem strony z obowiązku dowodowego w sposób całkowity, a gołosłowna polemika z bezspornymi dotąd okolicznościami faktycznymi nie może odnieść oczekiwanego skutku. Konsekwencją ustalenia, że w przedmiotowej sprawie nie może dojść do skutecznej legalizacji wzniesionego ogrodzenia było wydanie nakazu jego rozbiórki. Wskazywana przez skarżącą spółkę możliwość wprowadzenia zmian pod względem technicznym nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, skoro sprzeciwiają się temu obowiązujące przepisy. W tej sytuacji, zastosowanie najdotkliwszej sankcji w postaci zobowiązania inwestora do dokonania rozbiórki wzniesionego ogrodzenia nie jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności, na którą również powoływał się skarżący. Zdaniem Sądu oddaleniu podlegają zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów proceduralnych m.in. w postaci art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Postępowanie dowodowe zostało bowiem przeprowadzone prawidłowo, wyjaśniono wszelkie istotne okoliczności faktyczne, które z resztą w przedmiotowej sprawie były co do zasady bezsporne. W szczególności nie ma wątpliwości co do formy, wymiarów i usytuowania badanego ogrodzenia. Wprawdzie spółka zakwestionowała ustalenie organu co do daty rozpoczęcia robót lecz – jak wskazano powyżej – ustalenie to nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Powyższe zarzuty są zatem zupełnie bezpodstawne, a zarazem gołosłowne i pozbawione głębszego uzasadnienia. Wywiedzione wnioski organ w jasny i przekonywujący sposób uzasadnił, co bezzasadnym czyni zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Strona skarżąca nie wykazała też na czym polegać miało naruszenie w przedmiotowym postępowaniu zasady zaufania do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. O naruszeniu tej zasady nie świadczy bowiem samo wydanie niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.