II SA/Wa 3584/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Bank S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania przetwarzania danych osobowych oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wydał w dniu [...] sierpnia 2021 r. decyzję nr [...], którą nakazał [...] Bank S.A., z siedzibą [...], zaprzestania przetwarzania danych osobowych E. D. dotyczących umów: nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., w systemie [...] S.A. z siedzibą w [...], przetwarzanych na podstawie art. 105a ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ nadmienił, iż do PUODO wpłynęła skarga E. D. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] Bank S.A. z siedzibą [...], polegające na udostępnieniu jej danych osobowych do [...] S.A. z siedzibą w [...] bez podstawy prawnej. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ustalił następujący stan faktyczny. E. D. w treści skargi wskazała, że Bank z naruszeniem przepisów prawa przetwarza jej dane osobowe dotyczące zobowiązań wynikających z umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. spłaconej w dniu v czerwca 2018 r., umowy nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. spłaconej w dniu [...] stycznia 2020 r., oraz umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. spłaconej w dniu [...] czerwca 2018 r. w systemie BIK. O przetwarzaniu swoich danych osobowych w rejestrze BIK E. D. dowiedziała się w momencie, kiedy starała się o kredyt hipoteczny. Wskazała, że składała do Banku wnioski z prośbą o wykreślenie jej danych z rejestru BIK. W odpowiedzi Bank wskazywał, że z godnie z art. 105a ust. ustawy – Prawo bankowe może przetwarzać dane osobowe bez jej zgody. Wyjaśniła, iż faktycznie dopuściła się zwłoki w spłacie rat ze względu na trudną sytuację. Podniosła, iż Bank nie spełnił wymagań uprawniających ją do rozpoczęcia przetwarzania jej danych osobowych w bazie BIK w związku z wierzytelnościami wynikającymi z ww. umów. Jej zdaniem Bank nie spełnił łącznie wszystkich warunków wynikających z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, a mianowicie nie powiadomił o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych bez jej zgody w bazie BIK. E. D. zażądała nakazania Bankowi zaprzestania przetwarzania jej danych osobowych w bazie BIK dotyczących ww. umów. Bank wskazał, że dane osobowe E. D. zostały pozyskane w wyniku zawarcia z nią umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., umowy nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. oraz umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Podstawą legalizującą przetwarzanie danych był art. 23 ust. 1 pkt. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922) oraz pismo Banku z dnia 13 maja 2021 r. Bank wskazał, że dane osobowe strony pozyskane w wyniku ww. umów przetwarzane są na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Bank przetwarza też dane osobowe skarżącej na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO, tj. na podstawie swojego prawnie uzasadnionego interesu w celu obrony przed ewentualnymi roszczeniami do czasu ich przedawnienia. Bank wyjaśnił, że pozyskał dane osobowe strony w zakresie: dane identyfikacyjne, dane adresowe, dane teleadresowe, informacje finansowe. Dane osobowe strony oraz dane dotyczące umowy nr [...] zostały po raz pierwszy przekazane do BIK wsadem za [...] sierpnia 2015 r. Umowa została zamknięta w BIK z datą [...] maja 2018 r. jako odzyskana (tj. po działaniach windykacyjnych i egzekucji komorniczej). Bank wyjaśnił, że podstawą prawną dla przekazania danych był art. 105 ust. 4 Prawa bankowego. Strona wycofała zgodę na przetwarzanie danych w BIK z dniem [...] stycznia 2020 r. Obecnie dane osobowe oraz dane dotyczące umowy nr [...] przetwarzane są na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Jak wynika z wyjaśnień Banku dane osobowe strony oraz dane dotyczące umowy nr [...] zostały po raz pierwszy przekazane do BIK wsadem za [...] sierpnia 2013 r. Umowa została zamknięta w BIK z datą [...] czerwca 2018 r. jako odzyskana (tj. po działaniach windykacyjnych). Podstawą prawną dla przekazania danych był art. 105 ust. 4 ustawy – Prawo bankowe. Strona wycofała natomiast zgodę na przetwarzanie danych w BIK z dniem [...] stycznia 2020 r. Obecnie dane osobowe strony oraz dane dotyczące umowy nr [...] przetwarzane są na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Jak wskazał Bank, dane osobowe E. D. oraz dane dotyczące umowy nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. zostały po raz pierwszy przekazane do BIK wsadem z dnia [...] czerwca 2014 r. Umowa została zamknięta w BIK z datą [...] stycznia 2020 r. jako odzyskana (tj. po działaniach windykacyjnych). Podstawą prawną dla przekazania danych był art. 105 ust. 4 Prawa bankowego. Skarżąca wycofała natomiast zgodę na przetwarzanie danych w BIK z dniem [...] stycznia 2020 r. Obecnie dane skarżącej oraz dane dotyczące umowy nr [...] przetwarzane są na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Bank wskazał, że przetwarza na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego dane skarżącej w związku z zawarciem umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., umowy nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. oraz umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. z uwagi na spełnienie warunków, o których mowa w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, w związku ze zwloką w spełnieniu świadczenia powyżej 60 dni. Z uwagi na rozpoczęcie przetwarzania danych na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego z chwilą zamknięcia umów w BIK, upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania strony przez Bank o zamiarze przetwarzania jej danych na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Bank wyjaśnił, że umowa nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. została wypowiedziana przez Bank w dniu [...] marca 2017 r. Bank pismem z dniu [...] marca 2017 r. wysłał do strony oświadczenia o wypowiedzeniu umowy wraz z informacją o zamiarze przetwarzania jej danych na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Umowa nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. została wypowiedziana przez Bank w dniu [...] lutego 2017 r. Bank pismem z dnia [...] lutego 2017 r. wysłał do strony oświadczenia o wypowiedzeniu umowy wraz z informacją o zamiarze przetwarzania jej danych na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Umowa nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. została wypowiedziana przez Bank w dniu [...] listopada 2016 r. Bank pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wysłał do strony oświadczenia o wypowiedzeniu umowy wraz z informacją o zamiarze przetwarzania jej danych na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Jako dowód Bank przedłożył potwierdzenie wysłania listem poleconym oświadczeń o wypowiedzeniu ww. umów wraz z informacją o zamiarze przetwarzania danych strony na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Przesyłka została wysłana E. D. na wskazany przez nią adres. Bank wskazał jednocześnie, że oznaczenie sankcyjności powiązane jest z wysyłką pisma windykacyjnego (wysyłanego listem poleconym) z informacją o zamiarze przetwarzania danych na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Konsekwentnie, oznaczenie statusu sankcyjnego (daty) przewiduje upływ określonego terminu od daty wysyłki pisma z klauzulą dotyczącą przetwarzania danych w BIK. Bank wyjaśnił też, że strona wniosła do Banku szereg żądań dotyczących wykreślenia jej danych z rejestru BIK, tj. w dniu [...] stycznia 2020 r., [...] maja 2020 r., [...] maja 2020 r., [...] sierpnia 2020 r., [...] września 2020 r. [...] października 2020 r., [...] grudnia 2020 r. Bank pismami z dnia [...] lutego 2020 r., [...] czerwca 2020 r., [...] września 2020 r., [...] września 2020 r., [...] października 2020 r., [...] grudnia 2020 r., [...] stycznia 2021 r., poinformował, że nie może zrealizować żądania z uwagi na przetwarzanie jej danych na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Bank zawarł z BIK umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych, na podstawie której BIK przetwarza dane osobowe klientów Banku, przekazane przez Bank. BIK wskazał, że pozyskał dane osobowe strony od Banku na podstawie art. 105 ust. 4 Prawa bankowego, art. 105a ust. 1 Prawa bankowego oraz na podstawie łączącej Bank i BIK umowy. BIK wyjaśnił, że przetwarza dane osobowe strony przekazane przez Bank w zakresie: rachunku umowy kredytowej (karta kredytowa) z dnia [...] sierpnia 2015 r., wprowadzonej do zbioru danych BIK w dniu [...] maja 2015 r.; rachunku umowy kredytowej (kredyt niecelowy oraz studencki) z dnia [...] maja 2014 r., wprowadzonej do zbioru danych BIK w dniu [...] czerwca 2014 r.; rachunku umowy kredytowej (kredyt niecelowy oraz studencki) z dnia [...] sierpnia 2013 r., wprowadzonej do zbioru danych BIK w dniu [...] września 2013 r. Ww. rachunki mają status rachunków odzyskanych i przetwarzane są w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego na podstawie art. 105a ust. 3 w zw. z art. 105 ust. 4 Prawa bankowego. BIK wyjaśnił, że przetwarza dane osobowe skarżącej w zw. z ww. rachunkami umów kredytowych, dane przetwarzane są dla celów oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego, o których mowa w art. 105a ust. 1 Prawa bankowego i przetwarzane są co najmniej przez okres trwania zobowiązania, zaś po wygaśnięciu zobowiązania przez okres nie dłuższy niż 5 lat. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych stwierdził, że przepisem uprawniającym administratorów danych do przetwarzania zwykłych danych osób fizycznych jest art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L 119, 4 maja 2016), zwanego dalej RODO, zgodnie z którym przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy spełniona jest jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie. Katalog przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 1 RODO jest zamknięty. Każda z przesłanek legalizujących proces przetwarzania danych osobowych ma charakter autonomiczny i niezależny. Co do zasady podstawą prawną przetwarzania danych osobowych klientów przez Bank w BIK jest obecnie art. 6 ust. 1 lit. f RODO, tj. przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora. Przetwarzanie danych osobowych klientów Banku przez BIK odbywa się zgodnie z art. 28 ust. 3 RODO, tj. na podstawie zawartej z Bankiem będącym administratorem umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych. Wskazać należy, że BIK jest instytucją utworzoną na podstawie art. 105 ust. 4 Prawa bankowego, który stanowi, że banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania bankom informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013, innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń (pkt 2), instytucjom kredytowym informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (pkt 3), instytucjom pożyczkowym i podmiotom, o których mowa wart. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim na zasadzie wzajemności, informacji stanowiących odpowiednio tajemnice bankową oraz informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 tej ustawy, i analizy ryzyka kredytowego (pkt 4). Zgodnie z art. 105a ust. 1 Prawa bankowego, przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a także instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę bankową udostępnionych przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa wart. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106-106d Prawa bankowego w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Zgodnie zaś z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego banki, instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową i informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa wart. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank, inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucję pożyczkową albo podmiot, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, o zamiarze przetwarzania dotyczących jej tych informacji, bez jej zgody. Zdaniem PUODO zobowiązanie E. D. wynikające z umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., umowy nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. oraz umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wobec Banku wygasło, a jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego odnośnie spłaty zadłużenia, strona dopuścił się zwłoki trwającej dłużej niż 60 dni w przypadku ww. zobowiązania. Bank, zdaniem organu, nie spełnił wobec niej obowiązku określonego wart. 105a pkt 3 Prawa bankowego, tj. nie poinformował skutecznie o zamiarze przetwarzania dotyczących jej informacji stanowiących tajemnicę bankową, bez jej zgody po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z przedmiotowej umowy. Fakt, iż strona nie wykonała zobowiązania lub spóźniła się z jego wykonaniem co najmniej 60 dni, nie upoważnia Banku do przetwarzania jej danych na warunkach określonych w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Moment, od którego należy liczyć 60 dniowy termin, w którym konsument dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania, to termin wykonania zobowiązania. Dopiero po upływie 60 dni zaczyna biec termin 30 dni, w którym instytucja oczekuje jeszcze na wykonanie zobowiązania klienta. Termin 30 dni biegnie od momentu, w którym konsument zostanie skutecznie poinformowany przez instytucję o zamiarze przetwarzania. Ostatecznie to bezskuteczny upływ 30 dni od momentu poinformowania stanowi wypełnienie przesłanek z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Z powyższego wynika zatem, iż Bank przetwarzając dane E. D. na warunkach określonych ww. przepisie, musi wykazać, że została ona poinformowana o zamiarze przetwarzania ich bez jej zgody. W niniejszej sprawie E. D. podniosła, że okoliczności wskazywane w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego nie zostały spełnione, w związku z czym Bank nie jest uprawniony do przetwarzania jej danych osobowych w BIK. Bank podniósł, że przetwarzanie danych osobowych strony znajduje swoje uzasadnienie w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, wskazując, że w przedmiotowej sprawie nie podlega wątpliwości, że skarżąca dopuściła się zwłoki w spełnieniu świadczenia trwającej powyżej 60 dni. Bank przesłał informację o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych na podstawie art. 105 a ust. 3 Prawa bankowego, a od poinformowania o zamiarze przetwarzania jej danych – bez jej zgody – upłynęło co najmniej 30 dni. Organ podkreślił, że brak jest innych dowodów wskazujących na prawidłowe i skuteczne poinformowanie strony o treści 105a ust. 3 Prawa bankowego niż oświadczenie Banku, pozostającego w sprzeczności z twierdzeniami strony. Bank nie przedstawił dowodu na prawidłowe doręczenie skarżącej dokumentu, w treści którego zawarta była informacja o okolicznościach wskazanych w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, zatem okoliczność skutecznego poinformowania o treści art. 105a ust. 3 Prawa bankowego nie może zostać uznana za udowodnioną. Dodatkowo należy podkreślić, że sporządzenie i wysłanie ww. pisma nie jest równoznaczne z udowodnieniem jego prawidłowego doręczenia, skutkującego poinformowaniem E. D. o zamiarze przetwarzania danych stanowiących tajemnicę bankową, bez jej zgody na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Samo oświadczenie o wysłaniu korespondencji i przedstawienie jej kopii nie stanowi dowodu na jej dostarczenie lub poinformowanie o jej treści adresata. Przepisy powszechnie obowiązujące nie formułują obowiązku wysłania informacji, o której mowa w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego w szczególnej formie. To do podmiotu informującego należy zatem wybór formy przekazania odbiorcy komunikatu o zamiarze przetwarzania danych osobowych bez jego zgody. Podmiot informujący wywodzi z powyższego skutki prawne, zatem to on musi wykazać, że poinformował stronę o zamiarze przetwarzania danych stanowiących tajemnicę bankową, bez jej zgody na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Prezes Urzędu stoi na stanowisku, zgodnie z którym w każdym wypadku sposób poinformowania musi być możliwy do zweryfikowania. Z tego powodu Prezes Urzędu uznaje za błędne stanowisko prezentowane przez Bank, zgodnie z którym dowód w postaci odpisu z pocztowej książki nadawczej, z której wynika, że pismo zawierające informację o zamiarze przetwarzania danych osobowych skarżącej po wygaśnięciu zobowiązania bez jej zgody, zostało wysłane do skarżącej listem poleconym, jednoznacznie wskazuje na spełnienie przez Bank obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Stanowisko organu znajduje oparcie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1695/16, zgodnie z którym cyt.: " (...) samo potwierdzenie komputerowe w prawym górnym rogu pism "PRZESYŁKA NIESTEMPLOWANA, Data nadania 2015-08-[...]", nie stanowi potwierdzenia wysłania pism. Także zrzut ekranu komputerowego ww. aplikacji, z uwagi na "zakodowany" system zgromadzonych tam danych, bez głębszej analizy specjalistycznej (z zakresu informatyki), nie przedstawia wiarygodnego dowodu, iż poza wygenerowaniem przedmiotowych pism w istocie doszło do ich wysłania skarżącej. (...) Słuszne jest wprawdzie twierdzenie, że żaden przepis ustawy Prawo bankowe nie wymaga, aby obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 105a ust. 3 tej ustawy, był realizowany przy pomocy przesyłek rejestrowanych – listów poleconych. Podkreślić jednak należy, iż w przypadku sporu ciężar dowodu doręczenia pisma spoczywa na stronie spełniającej obowiązek informacyjny. (...) Wprawdzie w toku postępowania administracyjnego organ orzekający ocenił przedstawione przez Bank dokumenty, ale nie wynika z nich realizacja przez Bank (...) w stosunku do skarżącej obowiązku informacyjnego (wysłania, a nie tylko wygenerowania pism)". Jeśli więc oświadczenie zostało posłane adresatowi listem albo innym sposobem porozumiewania się na odległość, składający powinien wykazać np. za pomocą zwrotnego poświadczenia odbioru, że list (telegram) został adresatowi doręczony. Powstały dowód nadania listu poleconego nie jest dowodem doręczenia go adresatowi. W ocenie Prezesa Urzędu dowód w postaci wydruku z książki nadawczej stanowić może jedynie dowód na to, że nadano korespondencję do strony, czyli na okoliczność inną niż ta, o której mowa w odnośnym przepisie Prawa bankowego, tj. poinformowania osoby, której informacje dotyczą. Brak zwrotu korespondencji pozostaje bez wpływu na okoliczność faktycznego zapoznania się z jej treścią przez adresata. Uznanie za datę poinformowania klienta banku daty wysłania pisma doprowadziłoby w konsekwencji do sytuacji, gdy dłużnicy mieliby zróżnicowany realny czas na podjęcie ewentualnych działań (wykonania zobowiązania) w związku z otrzymanym powiadomieniem. PUODO podniósł, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, zgodnie z którym Bank może przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy bez ich zgody w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Organ nie stwierdził okoliczności uprawniających Bank do przetwarzania danych osobowych skarżącej w oparciu o ww. podstawę prawną w powyższym celu. [...] Bank S.A. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że wykonanie obowiązku informacyjnego, polega na skutecznym doręczeniu osobie fizycznej, po wygaśnięciu jej zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem, informacji o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych bez jej zgody, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, iż "poinformowanie" oznacza rzeczywiste umożliwienie zapoznania się z treścią informacji; Strona zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 7 ust. 1 UODO, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i błędnym przyjęciu, że potwierdzenie nadania pisma listem poleconym nie stanowi dowodu poinformowania uczestniczki postępowania o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych bez jej zgody, w oparciu o w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, podczas gdy jest to dokument mający moc dokumentu urzędowego, stanowiący dostateczny dowód przekazania informacji zgodnie z wymogami art. 105a ust. 3 ustawy. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezesa UODO w całości, zasądzenie od Prezesa UODO na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji oddalającej skargę uczestniczki postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. [...] Bank S.A. [...] stwierdził, że okolicznością prawidłowo ustaloną przez PUODO jest fakt dopuszczenia się przez E. D. zwłoki trwającej dłużej niż 60 dni w spełnieniu każdego ze świadczeń wynikającego z umów kredytowych. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie sporna jest przesłanka poinformowania E. D. przez Bank o zamiarze przetwarzania dotyczących jej danych, bez jej zgody. Analiza treści art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe prowadzi do wniosku, że trzydziestodniowy termin, po upływie którego jest możliwe przetwarzanie danych osobowych osoby, która dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem, bez jej zgody, biegnie od momentu, gdy osoba ta została poinformowana przez bank o takim zamiarze. Ustawodawca nie określił żadnych szczególnych wymogów formalnych, co do sposobu i treści takiego poinformowania. W każdym wypadku sposób ten powinien dawać sposobność potwierdzenia, że adresatowi umożliwiono zapoznanie się z informacją. Wykładnia językowa przesłanek wskazanych w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, a w szczególności słowa "poinformować", jednoznacznie wskazuje, iż "poinformowanie" należy rozumieć jako rzeczywiste umożliwienie zaznajomienia się z informacją osobie, do której jest ona kierowana. Skarżący podkreślił, iż znaczenie słowa "poinformować" wskazane w Słowniku Języka Polskiego PWN, to: "udzielić informacji, powiadomić o czymś". Skarżący przytoczył stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w wyroku z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 324/17, w którym WSA orzekł, że "sformułowanie użyte w przepisie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, dotyczące obowiązku informacyjnego banku, musi oznaczać, że nie jest to tylko obowiązek formalny. Wprawdzie ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył sposobów i form takiego zawiadomienia (nie można również wykluczyć możliwości zawiadomienia drogą elektroniczną, o ile strony w zawartej umowie taką formę korespondencji przewidziały (...), ale w każdym wypadku sposób ten powinien umożliwić zweryfikowanie faktu poinformowania klienta banku o zamierzonym przetwarzaniu jego danych osobowych lub też przynajmniej potwierdzenie, że klientowi umożliwiono zapoznanie się z taką informacją. W wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2037/19 stwierdzono, że "gdyby ustawodawca rzeczywiście chciał uzależnić możliwość przetwarzania danych osobowych, w warunkach o których mowa w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, od skutecznego doręczenia wspomnianej informacji – jak twierdzi organ nadzorczy – to takiego sfomułowania użyłby niewątpliwie wprost w omawianym przepisie." Celem regulacji wprowadzonej w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego była możliwości przetwarzania danych bez zgody samego dłużnika wskutek przekazywania przez m.in. banki danych nierzetelnych dłużników, tj. osób, które pomimo zaciągnięcia określonego zobowiązania wobec banku, nie wywiązują się z umowy i nie spłacają swojego zobowiązania przez okres dłuższy niż 60 dni, do [...] (BIK). Celem art. 105a ust. 3 Prawa bankowego nie jest ochrona nierzetelnego dłużnika, a ochrona sektora bankowego, a tym samym uczciwych kredytobiorców. Przyjęcie wykładni art. 105a ust. 3 Prawa bankowego zaproponowanej przez PUODO prowadziłoby do istotnych nadużyć po stronie nierzetelnych dłużników i wypaczałoby sens regulacji, dając osobom niewywiązującym się ze swoich zobowiązań możliwość unikania ujawnienia informacji o nich w BIK poprzez proste uchylanie się od odbioru korespondencji. Dłużnicy mogliby każdorazowo zarzucać brak możliwości zapoznania się z treścią pisma, jeśli zwrotne potwierdzenie odbioru nie zostałoby podpisane przez daną osobę osobiście. Przyjęcie wykładni organu powoduje, że należałoby oczekiwać od każdego wierzyciela, że będzie wysyłał dłużnikowi wezwanie do zapłaty za potwierdzeniem osobistego odbioru lub doręczał do rąk własnych dłużnika. Nierzetelny dłużnik starający się uniemożliwić skuteczne dochodzenie roszczeń, uchylałby się od odebrania przesyłek, co utrudniłoby proces windykacji i dawało niezasadne przywileje osobom niewywiązującym się ze swoich zobowiązań. Istotne znaczenie ma też w niniejszej sprawie regulacja art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego, wedle której oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Nie ulega wątpliwości, że dojście oświadczenia woli do adresata w taki sposób, by mógł on zapoznać się z jego treścią, polega na stworzeniu przez składającego takiej sytuacji, w której adresat oświadczenia może zapoznać się z nim w zwykłym toku czynności - rzeczywiste zapoznanie się nie ma natomiast znaczenia (E. Gniewek, P. Machnikowski [red.], Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 10, Warszawa 2021, Legalis – komentarz do art. 61, Nb. 5). Nadanie listu poleconego (przesyłki rejestrowanej) obejmującego oświadczenie woli pozwala przyjąć w drodze domniemania faktycznego, że jego adresat mógł zapoznać się z jego treścią. Tymczasem "poinformowanie" w myśl art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, wedle poglądu przedstawionego przez Prezesa UODO, sprowadza się w zasadzie do udowodnienia przesłanki subiektywnej (tj. "rzeczywistego poinformowania" dłużnika). Osiągnięcie celu powołanego przepisu w postaci "poinformowania" jest zależne jedynie od osoby, do której skierowana jest informacja i w żaden sposób niezależne od Banku i jego starań w tym zakresie. Wedle organu tylko od oświadczenia uczestniczki postępowania uzależnić należałoby skutek poinformowania. Nawet bowiem w wypadku wysłania informacji za potwierdzeniem odbioru lub kurierem doręczającym "do rąk własnych", dochodzi jedynie do pewnego uprawdopodobnienia "poinformowania" lub – jak wskazywał NSA w wyroku w sprawie I OSK 2514/17 – umożliwienia zapoznania się z informacją. Adresat przesyłki w takiej sytuacji ma jedynie możliwość zapoznania się z informacją, jednak nie musi tego zrobić. E. D. mogła po odbiorze listu poleconego z Banku nigdy nie otworzyć kopert z wypowiedzeniami umów i nie zapoznać się z informacją. Przyjęcie jednak takiej interpretacji "poinformowania" zaprzeczałaby celowi przepisu art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Nie tylko zatem wykładnia językowa tego przepisu, ale także wykładnia funkcjonalna i celowościowa powinny decydować o przyjęciu obiektywnego rozumienia obowiązku poinformowania. W powołanym przepisie nie chodzi zatem o faktyczny rezultat, ale o zapewnienie realnej możliwości zapoznania się z informacją. Bank wysłał do Uczestniczki postępowania oświadczenia o wypowiedzeniu umów kredytowych zawierające stosowną, wymaganą prawem informację o zamiarze przekazania jego danych osobowych do [...]. Pisma te zostały skierowane na podany przez E. D. adres. Uczestniczka zobowiązała się na bieżąco informować Bank o zmianie nazwiska, adresu lub miejsca pracy, nigdy jednak o zmianie adresu nie informowała, zatem należy uznać, że wymienione wyżej oświadczenia wysłane zostały na właściwy adres. Wysyłając list polecony z informacją o zamiarze przetwarzania danych osobowych dotyczących E. D., Bank umożliwił jej zapoznanie się z tymi informacjami. W konsekwencji – po upływie trzydziestu dni – Bank mógł przetwarzać dane osobowe uczestniczki postępowania, bez jej zgody, w tym poprzez ich przekazanie do BIK, gdyż doszło do wymaganego przepisem art. 105a ust. 3 Prawa bankowego "poinformowania" podmiotu danych. Bank ma podstawę prawną przetwarzania danych osobowych uczestniczki postępowania w BIK w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. RODO w związku z regulacją z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Zdaniem Banku Prezes UODO błędnie ocenił fakt wysłania do uczestniczki postępowania informacji o zamiarze przetwarzania jego danych osobowych na podstawie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego listami poleconymi. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakoby brak było innych dowodów na okoliczność poinformowania E. D. o treści art. 105a ust. 3 Prawa bankowego niż oświadczenie Banku. Bank przedstawił dowody w postaci pism o wypowiedzeniu umów kredytowych datowane na [...] listopada 2016 r., [...] lutego 2017 r. i [...] marca 2017 r. wraz z potwierdzeniami nadania tych pism listami poleconym (odpisy z pocztowej książki nadawczej), mającymi moc dokumentów urzędowych. Przesyłki polecone zaadresowane na E. D. nie zostały zwrócone, a zatem przyjąć należy, iż zostały prawidłowo doręczone adresatowi. Zdaniem Banku dowód nadania przesyłki rejestrowanej stanowi domniemanie doręczenia jej adresatowi, który może je obalić, wykazując, że nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią. Skarżący wysłał zawiadomienia dotyczące wypowiedzenia umów kredytowych zawartych z uczestniczką postępowania listami poleconymi z informacją wymaganą art. 105a ust. 3 Prawa bankowego na adres E. D. wskazany w umowach z Bankiem, a jednocześnie uczestniczka postępowania nigdy nie poinformowała Banku o zmianach tego adresu i nie zakwestionowała skuteczności doręczania korespondencji na ten adres wysyłanej. Wysłana do uczestniczki korespondencja polecona, w której znajdowała się informacja o przetwarzaniu danych osobowych zgodnie z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego nigdy nie została zwrócona. Uczestniczka postępowania nie zarzuciła ani w żaden sposób nie wykazała, że nie otrzymała wymienionych wyżej listów poleconych lub że nie mogła się z nimi zapoznać. Podniosła jedynie, że Bank jej "...nie poinformował...". Bank dysponuje dowodami przekazania E. D. informacji o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych i dowody te przedstawił organowi w toku postępowania. Podkreślenia wymaga, że potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego, zatem przedłożone przez Bank dowody w postaci odpisów z pocztowej książki nadawczej jednoznacznie wskazują na spełnienie przez Bank obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Jeśli uczestniczka postępowania kwestionuje skuteczność doręczenia jej przesyłek poleconych z Banku, winna powołać dowody na tę okoliczność. W niniejszej sprawie Bank przedstawił wydruki z pocztowej książki nadawczej, opatrzone stemplem pocztowym wraz z oświadczeniami o wypowiedzeniu umowy kredytowej, a nie jedynie wydruk lub tzw. "zrzut z ekranu" swoich wewnętrznych systemów informatycznych, w których generowane są pisma. Zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa wykładnia przepisów prawa materialnego, miały istotny wpływ na wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 Prawa bankowego, informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106-106c tej ustawy, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Wspomniane instytucje mogą, z zastrzeżeniami wyraźnie ustalonymi w ustawie – Prawo bankowe, przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, pod warunkiem uzyskania pisemnej zgody osoby, której informacje te dotyczą. Zgoda ta może być w każdym czasie odwołana. Dopuszczalność przetwarzania informacji stanowiących tajemnicę bankową przez instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 Prawa bankowego po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy, bez zgody osoby, której informacje takie dotyczą, wprowadziła regulacja zawarta w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Zgodnie z tym przepisem banki, instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 Prawa bankowego mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową, dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank lub inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów o zamiarze przetwarzania dotyczących jej informacji stanowiących tajemnicę bankową, bez jej zgody. Należy podkreślić, że jeśli w okresie 30 dni od powiadomienia o zamiarze przetwarzania informacji jego dotyczących bez zgody po wygaśnięciu zobowiązania klient spłacił całą zaległość wobec banku, to po upływie 30 dnia bank i inna instytucja upoważniona do udzielania kredytów oraz instytucja z art. 105 ust. 4 Prawa bankowego nie mogą przetwarzać informacji bez jego zgody. Termin trzydziestodniowy został bowiem wprowadzony w celu zapewnienia konsumentowi ostatecznej możliwości wywiązania się z zobowiązań wobec banku i uniknięcia tym samym sankcji w postaci przetwarzania o nim informacji jako o niesolidnym dłużniku przez okres 5 lat. Przechodząc do analizy przepisu art. 105a ust. 3 Prawa bankowego, należy wyraźnie podkreślić, iż ustawodawca nie stworzył żadnych szczególnych wymogów formalnych, co do sposobu i treści poinformowania klienta lub byłego klienta banku o zamiarze przetwarzania jego danych. Nie oznacza to jednak całkowitej dowolności w tym zakresie. Jakkolwiek ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył sposobów i form takiego powiadomienia, jednakże w każdym wypadku sposób ten powinien umożliwić zweryfikowanie faktu poinformowania klienta banku o zamierzonym przetwarzaniu jego danych osobowych lub też przynajmniej potwierdzenie, że klientowi umożliwiono zapoznanie się z taką informacją (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2019 r., I OSK 2514/17, dostępny w CBOSA). Zdaniem Sądu, prawidłowa wykładnia zawartego w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe zwrotu "poinformowania tej osoby" winna uwzględnić nie tylko treść normy zawartej w art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego, ale także tę część normy zawartej w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, która ustanawia dodatkowy trzydziestodniowy termin na wykonanie zobowiązania. W literaturze przedmiotu podkreśla się bowiem, iż: "Sam fakt, że klient nie wykonał zobowiązania lub spóźnił się z jego wykonaniem co najmniej 60 dni, nie upoważnia instytucji do przetwarzania jego danych. Musi bowiem zostać poinformowany o możliwości przetwarzania jego danych bez uzyskania od niego zgody. Dopiero bezskuteczny upływ 30 dni od momentu poinformowania stanowi wypełnienie przesłanek z art. 105a ust. 3 [pr. bank.]. W przypadku, gdy konsument spełni świadczenie w czasie tych 30 dni, instytucje tracą prawo do przetwarzania informacji bez jego uprzedniej zgody. [...] Moment, od którego należy liczyć sześćdziesięciodniowy termin, w którym konsument dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania, to termin wykonania zobowiązania. Dopiero po upływie 60 dni zaczyna biec trzydziestodniowy termin, w którym instytucja jeszcze oczekuje na wykonanie zobowiązania klienta. Termin trzydziestodniowy nie biegnie jednak ex lege, a dopiero od momentu, w którym konsument zostanie poinformowany o zamiarze przetwarzania. Termin ten liczy się nie od momentu wysłania informacji, ale od chwili, w której konsument mógł się z nią zapoznać. Wydaje się, iż sama czynność poinformowania może nastąpić wcześniej niż po upływie 60 dni" (tak: Agnieszka Żygadło Przetwarzanie informacji stanowiących tajemnicę bankową po wygaśnięciu zobowiązania", Pr. Bankowe 2006/4/83). Wypada w tym miejscu wyjaśnić, iż konstrukcja przyjęta w art. 61 § 1 zdanie pierwsze k.c. odpowiada tzw. kwalifikowanej teorii doręczenia, która zadowala się dojściem oświadczenia woli do adresata w taki sposób, że miał on możliwość zapoznania się z jego treścią (por. wyrok SN z 8 września 2016 r., sygn. akt II CSK 750/15, M. Pr. Bank. 2017/10, s. 21 i 35, z glosą T. Czecha oraz z omówieniem M. Bączyka, M. Pr. Bank 2017/11, s. 58). To, czy rzeczywiście się z tym oświadczeniem zapoznał, co do zasady nie ma w kontekście art. 61 § 1 k.c. znaczenia (por. wyroki SN: z 18 listopada 1999 r., sygn. akt I PKN 375/99, OSNAPiUS 2001/7, poz. 227; z 20 maja 2015 r., sygn. akt I CSK 547/14, LEX nr 1767493 i z 22 marca 2017 r., sygn. akt III CSK 148/16, LEX nr 23552146 oraz przytoczona uchwała składu siedmiu sędziów SN z 31 marca 2016 r., III CZP 89/15; Z. Radwański [w:} System Prawa Prywatnego, t. 2, 2008, s. 292). Rozwiązanie to wiąże się z pewnym zagrożeniem dla osoby, której oświadczenie woli jest składane, zakłada bowiem możliwość zaistnienia sytuacji, w których oświadczenie to zostanie uznane za złożone, z czym częstokroć będą związane istotne skutki prawne, choć jego adresat nie wiedział o tym oświadczeniu albo nie znał jego treści. W literaturze przedmiotu podkreśla się, iż zagrożenie to jest akceptowalne przede wszystkim dlatego, że negatywne skutki teorii doręczenia mogą ujawnić się w zasadzie tylko w ramach już istniejącego między stronami stosunku prawnego, ponieważ tylko wtedy jednostronne oświadczenia (czynności prawne) mogą oddziaływać niekorzystanie na sytuację prawną adresata oświadczenia woli. Do powstania zaś tego stosunku zazwyczaj niezbędna jest zgoda adresata, a wyrażając ją i przyznając w ten sposób – choćby mocą czynników innych niż treść samego oświadczenia (por. art. 56) – drugiej stronie możliwość jednostronnego oddziaływania na swą sytuacje prawną (np. wypowiedzenia umowy albo wysokości świadczenia, odstąpienia, przyjęcia oferty, wezwania do wykonania zobowiązania, wyboru świadczenia przemiennego), adresat musi liczyć się ze składaniem takich oświadczeń i nie może dysponować instrumentem, który w prosty sposób mógłby paraliżować ich skutki (np. stroniąc od zapoznania się z tym oświadczeniem). Dlatego faktyczne zapoznanie się z oświadczeniem przynależy już wyłącznie do prawnie irrelewantnej sfery wewnętrznej adresata oświadczenia (tak: Roman Trzaskowski w: "Kodeks cywilny. Komentarz Tom I. Część ogólna cz. 2 (art. 56-125)" pod red. Jacka Gudowskiego, Lex/el 2021, (cz.3 do art. 61). Podzielić należy zatem pogląd skarżącego Banku, iż faktyczne zapoznanie się przez adresata z treścią oświadczenia Banku nie ma w kontekście art. 105a § 3 ustawy – Prawo bankowe i art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego znaczenia, jako że należy już wyłącznie do prawnie irrelewantnej sfery wewnętrznej adresata oświadczenia. Jednakże poinformowanie adresata oświadczenia winno, z uwagi na wspomniany powyżej dodatkowy trzydziestodniowy termin na wykonanie zobowiązania, nastąpić w ten sposób, by można było ustalić początek biegu tego terminu. Dopiero bowiem bezskuteczny upływ owego trzydziestodniowego dodatkowego terminu upoważnia Bank do przetwarzania danych osobowych w oparciu o przepis art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Nadanie powiadomienia, o którym mowa w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, listem poleconym nie pozwala – w okolicznościach niniejszej sprawy – na ustalenie początku biegu wskazanego terminu. Skoro to Bank wywodzi skutki prawne z powiadomienia strony o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych stanowiących tajemnicę bankową bez jej zgody, to musi wykazać, że bezskutecznie upłynęło 30 dni od daty poinformowania strony o tym zamiarze. Wykazanie tej okoliczności wymaga jednak – co oczywiste – wykazania początku biegu owego trzydziestodniowego terminu. W analizowanej sprawie brak jest możliwości ustalenia tej okoliczności, co powoduje, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że powiadomienie E. D. o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych wyczerpało wymogi art. 105a ust. 3 Prawa bankowego oraz że upłynął bezskutecznie dodatkowy trzydziestodniowy termin na spełnienie świadczenia. W tych okolicznościach skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.