II SA/Kr 217/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Anna Szkodzińska SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody z dnia 23 grudnia 2019 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent Miasta K., decyzją Nr [...].[...] z 10 czerwca 2019 r., znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Zespół mieszkaniowy: Budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (bud. A, B, C) z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: wody zimnej, wody ciepłej, kanalizacji ściekowej, centralnego ogrzewania, elektrycznej, wentylacji mechanicznej oraz urządzeniami budowlanymi: zewnętrzna instalacja ściekowa, zewnętrzna instalacja opadowa, dojście i dojazd, ściany oporowe, naziemne miejsca postojowe, zagospodarowanie terenu. Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (bud. D, E) z instalacjami wewnętrznymi: wody zimnej, wody ciepłej, kanalizacji ściekowej, centralnego ogrzewania, elektrycznej, wentylacji mechanicznej oraz urządzeniami budowlanymi: zewnętrzna instalacja ściekowa, zewnętrzna instalacja opadowa, dojście i dojazd, ściany oporowe, naziemne miejsca postojowe, zagospodarowanie terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że inwestor nie udowodnił zgodności projektu budowlanego z decyzjami o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji: decyzji Nr [...] z 22 stycznia 2016 r., znak: [...], dla zamierzenia inwestycyjnego na działce nr [...] obr. [...] i decyzji Nr [...] z 30 czerwca 2015 r., znak: [...], dla zamierzenia inwestycyjnego na działkach nr [...], ponieważ nie przedłożył zgód na przejazd właścicieli i zarządców działek nr [...], [...] (działki prywatne) oraz [...] (działka kolejowa), po których przebiegają drogi łączące ulicę P. z drogą publiczną, ul. [...]. Firma D w K. złożyła odwołanie podnosząc nieprawidłową i krzywdzącą dla wnioskodawcy interpretację stanu faktycznego sprawy, w zakresie ustaleń co do połączenia planowanej inwestycji z drogą publiczną. Decyzją z dnia 23 grudnia 2019 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 2 kpa i art. 82 ust. 3 oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2019.1186 ze zm. dalej Pb) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: Zespół mieszkaniowy: Budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (bud. A, B, C) z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: wody zimnej, wody ciepłej, kanalizacji ściekowej, centralnego ogrzewania, elektrycznej, wentylacji mechanicznej oraz urządzeniami budowlanymi: zewnętrzna instalacja ściekowa, zewnętrzna instalacja opadowa, dojście i dojazd, ściany oporowe, naziemne miejsca postojowe, zagospodarowanie terenu. Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (bud. D, E) z instalacjami wewnętrznymi: wody zimnej, wody ciepłej, kanalizacji ściekowej, centralnego ogrzewania, elektrycznej, wentylacji mechanicznej oraz urządzeniami budowlanymi: zewnętrzna instalacja ściekowa, zewnętrzna instalacja opadowa, dojście i dojazd, ściany oporowe, naziemne miejsca postojowe, zagospodarowanie terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu podano, iż istotnym ustaleniem w sprawie jest informacja zawarta w piśmie ZDMK z 5 czerwca 2019 r., znak: [...] (k. 172 akt sprawy organu l instancji), w którym wyjaśniono, że ul. [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] [...] w kierunku północnym, do torów kolejowych jest drogą publiczną. Odcinek ulicy [...], zlokalizowany po północnej stronie torów kolejowych do granic miasta K. jest drogą wewnętrzną. Omawiana Inwestycja, jest usytuowana na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], usytuowanych przy ul. [...] na odcinku po północnej stronie torów kolejowych, czyli przy drodze wewnętrznej pozostającej w zarządzie ZDMK. Obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej jest również uwzględnić w postępowaniu treść umów zawartych między Inwestorem a Gminą Miejską K. -Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Umowa nr [...] zawarta 31 grudnia 2014 r. dotyczy realizacji inwestycji drogowej, a jej częścią jest przedwstępna umowa przekazania nieruchomości (k. 685, t. IV Projektu budowlanego). Przedmiotem umowy z 31 grudnia 2014 r. jest inwestycja drogowa na działce nr [...] obr. [...] (po podziale nr [...]) związana z inwestycją budowlaną oraz budową zjazdu (na działce po podziale nr [...]) z ul. [...] (działka nr [...]). Podział ewidencyjny działki nr [...] na działki nr [...] i [...], zgodnie z treścią omawianej umowy, został zatwierdzony decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z 5 czerwca 2017 r., znak: [...] Druga umowa nr [...] zawarta 13 lutego 2015 r. dotyczy realizacji inwestycji drogowej, jej częścią jest także przedwstępna umowa przekazania nieruchomości (k. 695, t. IV Projektu budowlanego). Jej przedmiotem jest inwestycja drogowa na działce nr [...] obr. [...] (po podziale nr [...]) związana z inwestycją budowlaną oraz budową zjazdu (na działce po podziale nr [...]) z ul. [...] (działka nr [...]). Podział ewidencyjny działki nr [...] na działki nr [...] i [...], zgodnie z treścią omawianej umowy, został zatwierdzony decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z 5 czerwca 2017 r., znak: [...] Wskazane umowy bezpośrednio nie zawierają klauzuli dotyczącej zgody na korzystanie z drogi wewnętrznej (ul. [...]) przez właściciela działek nr [...], niemniej zgoda na korzystanie z działki drogowej przez inwestora stanowi podstawę uzgodnień zawartych w obu umowach. Oznacza to, że inwestor na podstawie omawianych umów ma prawo do korzystania z ul. [...] (działki nr [...]) na północ od linii kolejowej, zgodnie z jej przeznaczeniem i za zgodą ZDMK. Ulica [...], pozostaje na całej swej długości w zarządzie ZDMK i Gminy Z.. Na południe od terenu kolejowego stanowi drogę gminną, na północ - w tym po działce nr [...], graniczącej z terenem inwestycji - drogę wewnętrzną. W swoim północnym przebiegu, krzyżuje się z ulicą [...], która również jest drogą wewnętrzną pozostającą w zarządzie ZDMK, która łączy się z drogą gminną - ul. [...]. Ponadto dalej na północ ul. [...] krzyżuje się z ulicami [...], będącymi drogami gminnymi, czyli drogami publicznymi, w zarządzie ZDMK. Ulica [...] w swym przebiegu na północ od linii kolejowej dodatkowo krzyżuje się z drogą wewnętrzną przebiegającą po prywatnych działkach nr [...], [...] oraz z drogą wewnętrzną przebiegającą po działce nr [...] (teren zamknięty) pozostającej z zarządzie [...]. Te dwie ostatnie to drogi wewnętrzne usytuowane najbliżej działek objętych planowaną inwestycją. Wszystkie wymienione przecznice łączą ulicę [...] z drogą publiczną, ul. [...]. Z treści księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr [...] (KW [...] po której przebiega ul. [...] na północ od linii kolejowej, wynika, iż jest to działka drogowa (co potwierdza treść mapy do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu) stanowiąca własność Skarbu Państwa, pozostająca w zarządzie ZDMK (k. 11, t. l Projektu budowlanego). Oznacza to, że ul. [...] na odcinku na północ od linii kolejowej, czyli na odcinku na którym stanowi drogę wewnętrzną, łączy się z drogami publicznymi (ulicami [...]) niezależnie od dróg wewnętrznych przebiegających po gruntach pozostających poza zarządem ZDMK (na prywatnych działkach nr [...], [...] oraz na działce nr [...] pozostającej z zarządzie [...]). Dalej podano, iż w terenie, w którym znajdują się działki nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., objęte omawianą inwestycją, nie obowiązują ustalenia żadnego planu miejscowego. Inwestor dla inwestycji planowanej na działkach nr [...] i [...] uzyskał wyżej przywołaną decyzję Nr [...] z 22 stycznia 2016 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy (k. 617, t. IV projektu budowlanego). Załącznik nr 1 do decyzji zawiera cześć II: Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w której punkcie 2: Warunki ochrony zdrowia ludzi, środowisk, przyrody, krajobrazu, w lit. e: inne warunki w zakresie komunikacji, wskazano, iż: obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od drogi publicznej, jaka jest ul. [...] poprzez drogę przebiegającą po terenie działek [...], i [...] obr. [...] a następnie ul. [...] oraz poprzez projektowany zjazd na teren inwestycji. Dla inwestycji planowanej na działkach nr [...] i [...] inwestor uzyskał wyżej przywołaną decyzję Nr [...] z 30 czerwca 2015 r., znak: [...] [...], o ustaleniu warunków zabudowy (k. 636, t. IV projektu budowlanego). Załącznik nr [...] do decyzji zawiera cześć II: Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w której punkcie 2: Warunki ochrony zdrowia ludzi, środowisk, przyrody, krajobrazu, w lit. d: inne warunki w zakresie komunikacji, wskazano, iż: obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od drogi publicznej, jaką jest ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...] oraz działce nr [...] obr. jw. - ul. [...] a następnie projektowany zjazd na teren inwestycji oraz zgodnie z umową [...] z dnia 13.02.2015 r. Wg organu nie ma podstaw do traktowania określonego w decyzji o warunkach zabudowy możliwego dostępu faktycznego do drogi publicznej po gruntach innych niż pozostające poza zarządem ZDMK, jako zobowiązania inwestora do uzyskania zgód zarządców tych terenów. Inwestor ma bowiem zapewniony, inny prawny i faktyczny dostęp do drogi publicznej drogą wewnętrzną (ul. [...]) przy której inwestycja jest zlokalizowana. Warunek możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy jest spełniony wskutek zawarcia umów z 31 grudnia 2014 r. i 13 lutego 2015 r. między inwestorem i ZDMK, ponieważ ulica [...] ma dostęp do drogi publicznej (ulice [...]), bez pośrednictwa innych dróg wewnętrznych, znajdujących się na działkach pozostających poza zarządem ZDMK. W niniejszej sprawie omawianą okoliczność należy uznać za dowód prawnego dostępu działek objętych inwestycją do drogi publicznej. W decyzji z 22 stycznia 2016 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji na działkach nr [...] i [...], ustalono linię zabudowy w odległości 13,5 m od granicy z działką drogową nr [...], według rysunku projektu zagospodarowania terenu (k. 111.1 projektu budowlanego), budynek usytuowany najbliżej drogi znajduje się w odległości 41 m - jest to prawidłowe usytuowanie względem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznaczono na poziomie od 25% do 29%, według projektu zagospodarowania terenu wskaźnik ten został ustalony na poziomie 27,98 % (k. 81.1 projektu budowlanego). Udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono w wysokości min. 35% - według projektu budowlanego wynosi 39,15% przy czym powierzchnia zabudowy pojedynczego budynku nie może przekroczyć 300 m2, przedmiotem projektu budowlanego jest budynek z garażem podziemnym na działce nr [...], dla którego powierzchnia zabudowy jest obliczana wyłącznie w odniesieniu do jego naziemnych części, z których każda ma 274,97 m2 powierzchni zabudowy. Wyznaczono szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] od 10,5 m do 12,5 m, według projektu budowlanego elewacja budynku na działce nr [...] od strony ul. [...] wynosi 10,65 m. W decyzji dopuszczono przekrycie budynków na działce nr [...] stropodachem z attyką 11 -12 m i nie wyżej niż 236,90 m n.p.m. Z projektu budowlanego wynika, że budynki na działce nr [...] mają wysokość 11,97 m, sięgającą 236,67 m n.p.m. (k. 55-63 t. l projektu budowlanego - poziom ± 0,00 m został ustalony na wysokości 224,70 m n.p.m., która odpowiada wysokości terenu przed wejściami do budynków, w granicach tolerancji ± 0,03 m). W decyzji o warunkach zabudowy ustalono 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, z projektu budowlanego wynika, że dla planowanych 60 mieszkań zaprojektowano 72 miejsca postojowe dla samochodów osobowych, co tym samym spełnia warunek decyzji (k. 42 t. l projektu budowlanego). W decyzji z 30 czerwca 2015 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na działkach nr [...] i [...] ustalono linię zabudowy w odległości 13,5 m od granicy z działką drogową nr [...], według rysunku projektu zagospodarowania terenu (k. 11 t. l projekty budowlanego), budynek usytuowany najbliżej drogi znajduje się w odległości 41 m - jest to prawidłowe usytuowanie względem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznaczono na poziomie od 16% do 21%, według projektu zagospodarowania terenu wskaźnik ten został ustalony na poziomie 20,05 % (k. 9 t. l projektu budowlanego). Udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono w wysokości min. 35% - według projektu budowlanego wynosi 39,15% przy czym powierzchnia zabudowy pojedynczego budynku nie może przekroczyć 300 m2, przedmiotem projektu budowlanego jest budynek z garażem podziemnym na działce nr [...], dla którego powierzchnia zabudowy jest obliczana wyłącznie w odniesieniu do jego naziemnych części, z których każda ma 199,03 m2 powierzchni zabudowy. Wyznaczono szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] od 10,5 m do 12,5 m, według projektu budowlanego elewacja budynku na działce nr [...] od strony ul. [...] wynosi 12,43 m. W decyzji dopuszczono przekrycie budynków na działce nr [...] stropodachem z attyką 11 -12 m i nie wyżej niż 236,90 m n.p.m. Z projektu budowlanego wynika, że budynki na działce nr [...] mają wysokość 11,97 m, sięgającą 236,77 m n.p.m. (k. 75-78 t. l projektu budowlanego -poziom ± 0,00 m został ustalony na wysokości 224,80 m n.p.m., która odpowiada wysokości terenu przed wejściami do budynków, w granicach tolerancji ± 0,03 m). W decyzji o warunkach zabudowy ustalono 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, z projektu budowlanego wynika, że dla planowanych 24 mieszkań zaprojektowano 29 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, co tym samym spełnia warunek decyzji (k. 42 t. l projektu budowlanego). Nie stwierdzono zatem niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obu opisanych decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ustalonych parametrów urbanistycznych. Omawiana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynek mieszkalny wielorodzinny nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 Pb). Do wniosku zostało dołączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działkami nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Pb). Projektant legitymujący się stosownymi uprawnieniami oraz wpisem do [...] Okręgowej Izby Architektów RP, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pb (zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Pb), załączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 Pb. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 Pb). W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Pb oraz w art. 32 ust. 4 Pb, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pb). Ponadto w księgach wieczystych nr [...] [...] dotyczącej działek nr [...] i [...] oraz nr [...] dotyczącej działek nr [...] i [...], znajduje się wpis stanowiący służebność, polegającą na prawie budowy wnętrzowej wolnostojącej stacji transformatorowej, ustalony na rzecz Firma C Zgodnie z tą służebnością w projekcie zagospodarowania terenu uwzględniono wolnostojącą stację transformatorową. Służebność ta została ustalona 18 lipca 2019 r. zatem po wydaniu badanej decyzji Prezydenta Miasta K. z 10 czerwca 2019 r., znak: [...] Pismem z 12 grudnia 2019 r. Firma C oświadczył, że stacja transformatorowa została zrealizowana na podstawie odrębnej umowy w trybie niezależnym od niniejszego postępowania. Wskutek powyższego Firma C została uznana za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pb, określony przez projektanta obejmuje działki nr [...], [...] obr. [...] - działki planowane pod zabudowę - oraz [...],[...] i [...] obr. [...] - działki przeznaczone pod budowę zjazdów z ul. [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła M. Z., zarzucając naruszenie; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez niedopełnienie obowiązków, niezebranie, pobieżne oraz niestaranne zanalizowanie i nierozważenie całego materiału dowodowego, - przepisów prawa materialnego, wynikającego z następujących aktów normatywnych tj.: - art. 50 ust. 4 i art. 51 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., póz. 1409 z późn. zm.) - § 14.1. pkt 1, pkt 2, pkt 3) Rozdział 2 Dojścia i dojazdy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (WT) (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690). - art. 2 ust. 1 i ust. 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.). - rozdział 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124, póz. 1030). - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a więc zapewnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu interesów osób trzecich. - art. 5 ust. 1 pkt 8 tejże ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej. -art. 64 Konstytucji RP . W uzasadnieniu podkreślono brak zapewnienia służebności przejazdu dla działki [...], w tym w zakresie eksploatacji sieci ciepłowniczej, brak odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, kwestie ochrony przeciwpożarowej oraz niezgodność z decyzją wz w zakresie miejsc postojowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W odpowiedzi na skargę uczestnik Firma D w K. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 30 września 2020 r. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku bezzasadności skargi, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zacząć należy od najistotniejszego zarzutu skargi tj. kwestii dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej oraz parametrów drogi wewnętrznej, do której przylega teren inwestycji i poprzez którą ma on zapewniony dostęp do drogi publicznej. W zakresie samego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, w całości należy podzielić argumentację organu II instancji, która powyżej została obszernie przytoczona. Przypomnieć należy, że teren inwestycji przylega do drogi wewnętrznej ul. [...] (działka nr [...]). Droga ta stanowi własność Skarbu Państwa, podlega Zarządowi Dróg Miasta K., stanowi publicznie dostępny odcinek komunikacyjny, a sam inwestor ma przy tym formalnie zapewnione prawo do korzystania z tej drogi. Droga ta posiada bezpośrednie połączenie z drogą o statusie drogi publicznej tj. z ulicą [...] i dalej z ulicami [...]. Ulica [...] w swym przebiegu na północ od linii kolejowej krzyżuje się także z drogą wewnętrzną przebiegającą po prywatnych działkach nr [...], [...] oraz z drogą wewnętrzną przebiegającą po działce nr [...] (teren zamknięty) pozostającej z zarządzie [...]. Oznacza to, że ul. [...] na odcinku na północ od linii kolejowej, czyli na odcinku na którym stanowi drogę wewnętrzną, łączy się z drogami publicznymi (ulicami [...]) niezależnie od dróg wewnętrznych przebiegających po gruntach pozostających poza zarządem ZDMK (na prywatnych działkach nr [...], [...] oraz na działce nr [...] pozostającej z zarządzie [...]). W decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy, które Inwestor uzyskał dla przedmiotowej inwestycji, w zakresie komunikacji, wskazano, iż obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od drogi publicznej, jaką jest ul. [...] odbywać się będzie poprzez drogę przebiegającą po terenie działek [...], i [...] obr. [...] a następnie ul. [...] oraz poprzez projektowany zjazd na teren inwestycji. Podkreślić jednak należy, że trafnie organ II instancji wskazuje, że nie ma jakichkolwiek podstaw do traktowania określonego w decyzji o warunkach zabudowy możliwego dostępu faktycznego do drogi publicznej po gruntach innych niż pozostające poza zarządem ZDMK, jako zobowiązania inwestora do uzyskania zgód zarządców tych terenów. Teren inwestycji ma bowiem zapewniony inny prawny i faktyczny dostęp do drogi publicznej, drogą wewnętrzną (ul. [...]) przy której inwestycja jest zlokalizowana. Dostęp do drogi publicznej na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, stanowi jedynie jeden z koniecznych warunków możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie oznacza natomiast, że inwestor musi korzystać z układu komunikacyjnego, łączącego teren inwestycji z drogą publiczną w taki sposób jak wskazano w decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji jeśli ma zapewniony dostęp do drogi publicznej w inny sposób, co ma właśnie miejsce w niniejszym przypadku. Ponieważ ulica [...], do której przylega teren inwestycji, ma dostęp do drogi publicznej (ulice [...]), bez pośrednictwa innych dróg wewnętrznych, znajdujących się na działkach pozostających poza zarządem ZDMK, nie może budzić wątpliwości, że teren inwestycji posiada prawny i faktyczny dostęp do drogi publicznej. W żadnym też razie, innego skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną, niż wskazany w decyzji o warunkach zabudowy, nie można traktować jako niezgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy. Jak już bowiem powyżej wskazano, kwestia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej to jeden z warunków możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy, a nie jeden z parametrów planowanego obiektu budowlanego, czy inwestycji jako całości. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego parametrów drogi wewnętrznej, która ma połączyć komunikacyjnie teren inwestycji z drogą publiczną należy wskazać, że aktualnie nie obowiązuje już przepis art. 34 ust. 3 pkt. 3 prawa budowlanego, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Ponadto należy podkreślić, że w myśl art. 35 ust. 1 prawa budowlanego w wersji znajdującej zastosowanie w sprawie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Art. 35 ust. 4 prawa budowlanego stanowi natomiast, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z przytoczonych powyżej zapisów, z woli ustawodawcy wyłączony został obowiązek sprawdzenia w jaki sposób teren planowanej inwestycji będzie połączony z drogą publiczną, w przypadku jeśli łącznikiem takim ma być nie będąca drogą publiczną, droga wewnętrzna, która zresztą zapewnia dostęp do drogi publicznej sąsiednim nieruchomościom. Obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, ograniczony jest bowiem do terenu inwestycji, a nie innych terenów, które terenem inwestycji nie są. W zakresie zarzutu dotyczącego drogi pożarowej należy wskazać, że rodzaj i parametry planowanych budynków, w świetle § 12 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, nie wymagają doprowadzenia do terenu inwestycji i planowanych obiektów drogi pożarowej. To, że inwestor zaplanował na terenie inwestycji hydrant, do którego wybudowania nie obligowały go żadne przepisy, nie może skutkować tym, że jest on w takiej sytuacji zobowiązany także do doprowadzenia drogi pożarowej. Kwestia kolejnych inwestycji, których skarżąca spodziewa się w przyszłości, pozostaje natomiast bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji albowiem w przedmiotowym wypadku ocenie podlega wyłącznie zgodność z prawem inwestycji na ściśle określony terenie, objętym projektem, a nie inwestycje przyszłe, hipotetyczne, na terenach sąsiednich. Następnie należy wskazać, że planowana inwestycja dotyczy terenów i obiektów, co do których inwestor uzyskał wcześniej dwie odrębne decyzje o warunkach zabudowy. W związku z powyższym organ II instancji dokonał szczegółowej oceny parametrów zamierzeń inwestycyjnych odrębnie dla każdego z terenów objętych decyzjami o warunkach zabudowy tj. odrębnie dla terenu ówczesnej działki [...] i odrębnie dla terenu ówczesnej działki [...], uznając że są one prawidłowe (str. 6 i 7 decyzji organu II instancji). Wyrażoną przez organ ocenę należy zaaprobować. W tej części rozważań należy też wskazać, że również układ komunikacyjny przewidziany na terenie inwestycji jest zgodny z § 14 - § 21 (w wersji mającej zastosowanie w sprawie) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odnosząc się na tej płaszczyźnie rozważań do zarzutu, że projekt budowlany jest niezgodny z decyzjami o warunkach zabudowy, ponieważ w decyzjach tych była mowa wyłącznie o naziemnych miejscach postojowych, to zarzut ten również nie jest trafny. Z projektu zagospodarowania terenu inwestycji jednoznacznie wynika, że na obydwu terenach, które obejmowały decyzje o warunkach zabudowy tj. zarówno na ówczesnej działce nr [...], jak i ówczesnej działce nr [...] inwestor przewidział naziemne miejsca postojowe. To, że w części budynków mieszkalnych wielorodzinnych przewidział również miejsca postojowe w garażach podziemnych, formalnie nie zmienia statusu tych budynków, które formalnie są budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, o jakich stanowią decyzje o warunkach zabudowy. Dlatego zaplanowanie miejsc postojowych również w garażach podziemnych pod budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi nie może zostać ocenione jako sprzeczność z decyzjami o warunkach zabudowy. Zarówno budynek mieszkalny wielorodzinny bez miejsc postojowych w podziemiu, jak i budynek mieszkalny wielorodzinny z miejscami postojowymi w garażach podziemnych, formalnie są nadal budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, a o takich budynkach stanowią decyzje o warunkach zabudowy. Podkreślić należy, że w zakresie terminologii stosowanej w decyzji o warunkach zabudowy zastosowanie znajduje Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Rozporządzenie to w § 2 pkt. 1 "a" ustala sposób zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy odnośnie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, nie różnicując tych zapisów w zależności, od tego czy w takim budynku są, czy nie są przewidziane miejsca postojowe w podziemiu. Co do służebności gruntowej, to została ona uwzględniona w projekcie, a zarzuty, że inwestor lub przyszli mieszkańcy mogą utrudniać lub uniemożliwiać jej realizację, nie mają wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji, która to ocena dokonywana jest na płaszczyźnie formalnej. Ponadto jak już wyżej wskazano, dokonywana ocena dotyczy wyłącznie terenu inwestycji, a nie obszarów poza nią, gdyż pozwolenie na budowę zezwala na wykonanie robót budowlanych wyłącznie na terenie inwestycji określonym w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W przedmiotowym wypadku są to wyłącznie działki nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Co się tyczy kwestii przyłączy, to w związku z art. 29a ustawy prawo budowlane, za aktualnie dominujące należy uznać orzecznictwo, że przyłącza nie muszą być objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wystarczające jest, aby z dokumentacji projektowej lub dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę wynikało, że wykonanie przyłączy jest zapewnione, tak aby obiekty realizowane na podstawie pozwolenia na budowę, po zrealizowaniu mogły samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Tak jest w przedmiotowym wypadku. Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu II instancji jest prawidłowa, a organ ten przed wydaniem decyzji dokonał prawidłowej i kompletnej oceny planowanej inwestycji i dokumentacji projektowej, w zakresie w jakim obligowały go do tego stosowne przepisy, mające zastosowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.