II GZ 77/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 550/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. I Pismem z dnia 17 lipca 2020 r. J. W. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym. Skarga zawierała także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie zawierał żadnego uzasadnienia. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 550/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że rozpoznawany wniosek nie zawiera żadnych twierdzeń wprost odnoszących się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych faktów i zdarzeń, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie skargi, w której zawarto wniosek o wstrzymanie, koncentruje się wokół subiektywnych przekonań skarżącego o zasadności skargi, a te nie mogą świadczyć o zasadności wniosku o wstrzymaniu wykonania decyzji. Sąd stwierdził zatem, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie został w należyty sposób uzasadniony pod kątem ustawowych przesłanek. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając: I. błąd w ustaleniach faktycznych przez błędne uznanie przez Sąd Administracyjny, iż w przedmiotowym postępowaniu zachodzą okoliczności pozwalające na odmówienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy nie uwzględnienie wniosku spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa poniesienia znacznej szkody finansowej lub trudne do odwrócenia skutki poprzez ciężki uszczerbek w utrzymaniu mojej rodziny; II. nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji wszystkich istotnych okoliczności związanych z moją sytuacją finansową i majątkową, podczas gdy organa z mocy prawa obowiązane są jak najrzetelniej przeprowadzić postępowanie dowodowe; W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zwolnienie z opłaty od zażalenia. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przesłankami zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji ochrony tymczasowej, uregulowanej w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") jest związane z wykonaniem zaskarżonego aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu na wniosek skarżącego. Z komentowanego przepisu należy zatem wyprowadzić podstawową przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jaką jest wykazanie istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu, w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno ponadto wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przyczyną odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie był brak argumentacji skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Trudno bowiem uznać za wystarczające uzasadnienie w postaci subiektywnych przekonań skarżącego o zasadności skargi. Podstawą działania sądu administracyjnego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, uczynić należy niewątpliwie całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jednakże ocena spełnienia przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej nie może abstrahować od argumentacji skarżącego, która obrazowałaby zasadność zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. w konkretnej sprawie. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie pozwala sądowi administracyjnemu podjąć samodzielnych ustaleń na podstawie akt sprawy w kierunku zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Zaznaczyć należy, że nawet konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest rolą sądu domniemywanie, gdzie strona skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sad Administracyjny uznał, że brak argumentacji skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił Sądowi pierwszej instancji odniesienie się do przesłanek zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., co wykluczyło udzielenie mu ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.