I SA/Kr 475/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski WSA Urszula Zięba Protokolant: Marzena Karteczka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2021 r. sprawy ze skarg T. M. Sp. z o.o. w M. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej dotyczącej podatku akcyzowego za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2014 r. skargi oddala Naczelnik Urzędu Skarbowego K. dnia 9 października 2019 r. wydał nieostateczne decyzje określające T. M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od maja do listopada 2014 r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] Postanowieniami z dnia 23 października 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K, działając na podstawie art. 239b § 1 pkt 1, 4, §2i §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. póz;613 z późn. zm. - dalej w skrócie: "o.p.") nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww nieostatecznym decyzjom podatkowym, nr postanowień [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] Powodem wydania takich rozstrzygnięć był krótki czas pozostający do upływu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz wysokie prawdopodobieństwo niezapłacenia podatku przez stronę. Na powyższe postanowienia Spółka złożyła zażalenia, zarzucając naruszenie przepisów postępowania wymagających od organu uwzględnienie wszystkich dowodów i okoliczności ujawnionych w sprawie, brak obiektywizmu, rzeczywistych podstaw faktycznych i prawnych do nadania nieostatecznym decyzjom podatkowym rygoru natychmiastowej wymagalności oraz brak doręczenia decyzji podatkowych. Spółka wniosła o uchylenie wszystkich zaskarżonych postanowień. Postanowieniami z dnia 11 lutego 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia organu pierwszej instancji, nr [...], 1201- [...], 1201- [...], [...], 1201- [...], [...], 1201- [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. ocenił pozytywnie spełnienie łącznie dwóch przesłanek ustawowych zawartych w art. 239b § 1 oraz § 2 o.p. uprawiających do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom określającym zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku akcyzowego. Stwierdził, że zasadnie przyjęto jako podstawę prawną art. 239b § 1 pkt 4 o.p., stanowiący, że rygor ten może zostać nadany, jeśli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W niniejszej sprawie decyzje podatkowe określające zobowiązania podatkowe zostały wydane 9 października 2019 r., przy czym zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązania podatkowe powstałe za miesiące od maja do listopada 2014 r. uległyby przedawnieniu 31 grudnia 2019 r. Postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostały wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. w dniu 23 października 2019 r., tj. w okresie krótszym niż 3 miesiące do upływu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku akcyzowym za ww. okres (tj. 31.12.2019 r.), a zatem wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 o.p. uprawniająca do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww decyzjom podatkowym. Jednocześnie do dnia wydania postanowień nie wystąpiły żadne przesłanki mające wpływ na zawieszenie bądź przerwanie biegu przedawnienia ww zobowiązań podatkowych. O wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe przeciw spółce organ II instancji został powiadomiony 18 listopada 2019 r. Na dzień wydania postanowień organ l instancji był uprawniony do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazaną przez organ l instancji podstawę z art. 239b § 1 pkt 1 uznano za nieprawidłową, gdyż wobec spółki nie toczyło się na tamten moment żadne postępowanie egzekucyjne. Co więcej, stwierdzono spełnienie drugiej z wymaganych przesłanek ustawowych, określoną w § 2 niniejszego artykułu tj. uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie, rozumiane jako środek zwolniony ze ścisłych formalności dowodowych, oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo ziszczenia się danego zdarzenia. Organ II instancji przychylił się do argumentacji organu l instancji, że zachodziły w istocie takie okoliczności faktyczne, które potwierdzały, że z tego powodu zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji nie zostaną wykonane. W tym kontekście za zasadne uznano stanowisko, iż nie tyle chodzi tu o okoliczności leżące po stronie podatnika, ale te związane z samym upływem czasu. Przede wszystkim odwołano się do aktywności skarżącej w toku postępowania podatkowego, a w szczególności wcześniejszego zaskarżania czynności organu podatkowego. Pozwoliło to wysunąć hipotezę o dużym prawdopodobieństwie zaskarżenia decyzji podatkowych odwołaniami, co implikowałoby nieosiągnięcie przymiotu ostateczności i wykonalności decyzji podatkowych, a tym samym przesunęłoby ten moment do czasu rozpatrzenia odwołań przez organ II instancji. Mając na uwadze, że termin przedawnienia zobowiązań upływał w ciągu niecałych 3 miesięcy od wydania decyzji nieostatecznych, można było z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością założyć, że przymiot ostateczności i wykonalności decyzje podatkowe uzyskają już po przedawnieniu zobowiązań podatkowych. Tym samym z powodu krótkiego okresu czasu pomiędzy wydaniem decyzji podatkowych a przedawnieniem zobowiązań podatkowych oraz potencjalnej możliwości zaskarżenia decyzji można było stwierdzić, że wysoce prawdopodobne jest niewykonanie zobowiązań podatkowych. Fakt, że po wydaniu i doręczeniu decyzji podatkowych Naczelnika Urzędu Skarbowego K. strona skarżąca nie dokonała żadnej wpłaty na poczet określonych decyzjami zobowiązań podatkowych oraz, że prowadziła działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych, w ocenie organu tylko wzmocniło powyższą argumentację. Dokonując oceny merytorycznej i prawnej zaskarżonego postanowienia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że Organ l instancji prawidłowo powołał się na przesłankę wynikającą z art. 239b § 1 pkt 4 o.p. oraz uprawdopodobnił, że zobowiązania wynikające z ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego K. w stosunku do określonych w decyzjach kwoty podatku do zapłaty w podatku akcyzowego za ww. okres, nie zostaną wykonane. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że organ l instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny i zebrał wystarczającą ku temu ilość środków dowodowych. Mając na uwadze treść art. 180 §1 oraz art. 187 §1 O.p., organ II instancji stwierdził, że gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ powinien poprzestać na zebraniu takich dowodów, które w sposób wyczerpujący będą pozwalały ustalić relewantny dla sprawy stan faktyczny i w takiej sytuacji dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organ nie stwierdził, że w postępowaniu przed organem l instancji został pominięty dowód mogący mieć wpływ na wydane postanowienie, bowiem jak stwierdził wyżej, bezspornie zaistniały przesłanki z art.239b o.p. W kwestii doręczenia decyzji podatkowych organ zaznaczył, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że decyzje zostały stronie skarżącej skutecznie doręczone na adres spółki wynikający z Krajowego Rejestru Sądowego, tożsamy z adresem wskazywanym przez skarżącą w toku postępowania podatkowego. Przesyłki zawierające decyzje były dwukrotnie awizowane tj. w dniu 15.10.2019 r. i 23.10.2019 r., co wynika z adnotacji Urzędu Pocztowego w M. naniesionej na zwrotnych potwierdzeniach odbioru i tym samym zgodnie z art. 150 o.p. decyzje zostały doręczone w dniu 29.10.2019 r. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem strona skarżąca T. M. Sp. z o.o. wniosła skargi za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na ostateczne postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 11 lutego 2020 r. nr. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca Spółka zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania przez organ l i II instancji dotyczący wnikliwego i obiektywnego wyjaśnienia sprawy, w zakresie niezbędnym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, zgodnie z rzetelnie ustalonym stanem faktycznym, na podstawie prawidłowo ocenionych dowodów oraz rażąco błędną interpretację przepisów dotyczących podatku akcyzowego, a zwłaszcza art. 98 ust.4 i 5 ustawy o podatku akcyzowym, w kontekście zmian legislacyjnych wprowadzonych ustawą z dnia 5 grudnia 2014 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej (Dz.U. z roku 2014, póz. 1877), obowiązujących od dnia 1 stycznia 2015 r. Tym samym wniosła o uchylenie wszystkich zaskarżonych postanowień organu l oraz II instancji. Skarżąca ponownie podniosła zarzut niedoręczenia decyzji podatkowych z powodu braku skutecznego ich awizowania na nieprawidłową nazwę Spółki. Według strony skarżącej pracownik poczty miał wysłać dwukrotnie awizo z pustym sygnałem, tj. takim, który z powodu błędu w adresie nie dotarł do adresata. Z tego względu niemożliwe było wniesienie odwołań od ww decyzji podatkowych. Co więcej, podnoszono również brak lojalności ze strony organu, pominięcie wniosków o przeprowadzenie dowodów przedstawianych przez stronę skarżącą podczas wydawania decyzji podatkowych oraz długość postępowania podatkowego. Skarżąca Spółka podkreśliła, że zdaje sobie sprawę, że zarzuty te dotyczą postępowań głównych, tj. dotyczących decyzji podatkowych, a nie przedmiotu obecnego postępowania incydentalnego, jednakże wskazane wyżej zachowania organów podatkowych implikują wątpliwości co do rzetelności i prawidłowości ich działań, w tym wydanych postanowień o nadaniu nieostatecznym decyzjom podatkowym rygoru natychmiastowej wykonalności. Co więcej, konstatowała, że organ l instancji podjął aktywność w sprawie tuż przed upływem 5 letniego okresu przedawnienia i tym samym swoim działaniem wywołał stan, w którym pomiędzy wydaniem decyzji podatkowych a upływem okresów przedawnienia pozostało niecałe 3 miesiące. Z tego więc powodu strona skarżąca uznała wydanie zaskarżonych postanowień za niezasadne. Odpowiadając na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o ich oddalenie. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niezasadności wydania postanowień wynikającego z działań organów podatkowych przedłużających bez powodu postępowania podatkowe, organ podkreślił, że rzeczywiście działania takie są niepożądane, ale nie stanowią przesłanki negatywnej do nadania rygoru natychmiastowej wymagalności. Organ bowiem może aż do upływu okresu przedawnienia nadać taki rygor i w omawianej sytuacji przedłużenie postępowań aż do czasu zbliżającego się do końca okresów przedawnienia nie uniemożliwia nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. W pozostałym zakresie podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Działając na podstawie art. 111 §2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., póz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a"), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 sierpnia 2020 r. sprawy o sygn. akt: od l SA/Kr 475/20 do l SA/Kr 481/20 dotyczące skarg Spółki T. M. na postanowienia DIAS w K. z dnia 11 lutego 2020 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom dotyczącym podatku akcyzowego za miesiące od maja do listopada 2014 r. połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. akt l SA/Kr 475/20. Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie skargi ze względu na podmiot je wnoszący oraz stan faktyczny i prawny oraz wspólną istotę ujawnionych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w takim związku faktycznym i prawnym, że uzasadnione było więc połączenie postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skargi są nieuzasadnione. Art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej został sformułowany w sposób, który umożliwia nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności w przypadku spełnienia choćby jednej z przesłanek wskazanych w pkt 1-4 tego przepisu. Jedyny dodatkowy warunek wprowadzony został § 2 tego przepisu, który wymaga od organu podatkowego uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wprowadził żadnych przesłanek mających decydować o tej okoliczności, a zatem muszą być one oceniane konkretnie dla danej sprawy. W rozpoznanych sprawach, organy w sposób dostateczny wykazały, że zachodzą uzasadnione podstawy do zastosowania przepisu art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż spełniona została chociażby jedna z jego przesłanek w zw. z § 2 tego przepisu. Taką okolicznością był okres do upływu terminu przedawnienia krótszy niż 3 miesiące, co organ prawidłowo wykazał. Zobowiązania w podatku akcyzowym za sporne okresy 2014 r. przedawniały się z dniem 31 grudnia 2019 r., a zatem wydanie postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w dniu 23 października 2019 r. oznacza, iż rygor nadano w dniu, kiedy do przedawnienia pozostało 2 miesiące i 7 dni. Należy również zauważyć, że termin przedawnienia zobowiązań uległ zawieszeniu dopiero po wydaniu postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności na skutek wszczęcia postępowań karnych o przestępstwa skarbowe, a to nastąpiło w listopadzie 2019 r. Nieistotna, wbrew argumentacji strony skarżącej, w świetle brzmienia przepisu jest okoliczność, iż postępowania podatkowe toczyły się już od kilku lat. Rzeczywiście, niepożądane jest prowadzenie postępowań podatkowych przez wiele lat, jednak nie oznacza to per se, że zbliżając się do upływu okresu przedawnienia organ nie może z tego powodu nadać decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej wprost odnosi się do czasookresu terminu przedawnienia, w którym sporne postanowienia się mieściły, stąd argumentacja skargi odnosząca się do przewłoki w postępowaniach podatkowych, stanowi jedynie polemikę odwołującą się do okoliczności pozaprawnych, bez wpływu na możliwość uznania naruszenia art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Z powyższym wiąże się kwestia spełnienia przesłanki z § 2 tego przepisu, wymagającej od organu podatkowego uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Jak wyżej wskazano ustawodawca nie wprowadził żadnych konkretnych okoliczności mających decydować o jej spełnieniu, stąd muszą być oceniane konkretnie dla danej sprawy. W tej kwestii sąd podziela stanowisko organu, iż kluczowe było ustalenie prawdopodobieństwa, wywiedzionego z dotychczasowej aktywności procesowej podatnika, że wniesione zostaną odwołania, a także, że skarżąca Spółka przed nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności nie dokonała żadnej wpłaty tytułem zobowiązań podatkowych. W kwestii uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym, iż jeżeli organ podatkowy powołuje się na to, że w myśl art. 239b § 1 pkt 4 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, ponieważ okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to chcąc wypełnić kryterium przewidziane art. 239b § 2 O.p. powinien wskazać na takie okoliczności stwarzające ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego, które wiążą się z krótszym niż 3 miesięcznym okresem jego przedawnienia. Taką okolicznością może być miedz/ innymi czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności, czyli najczęściej rozpatrzenia odwołania. Jeżeli bowiem uruchomione zostało postępowanie odwoławcze, a spodziewany czas przeprowadzenia tego postępowania, biorąc pod uwagę poziom skomplikowania sprawy oraz uczynienie zadość wymogom przepisów o rzetelnym postępowaniu, przekracza okres pozostały do przedawnienia zobowiązania, to okoliczność ta może stanowić uprawdopodobnienie, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r. II FSK 33/18, czy wyrok WSA w Kielcach z 19 grudnia 2019 r. l SA/Ke 414/19, a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 15.05.2019r. sygn. akt l SA/Kr 406/19 wskazujący, iż w trakcie prac legislacyjnych nad ustawą nowelizującą, tj. ustawą z 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009r., zwrócono uwagę, iż art. 239b § 1 pkt 4 O.p. jest związany z sytuacją, w której należy chronić interesy fiskalne w trakcie postępowania podatkowego). Nie można dopuścić do tego, żeby odwołanie, czyli element powodujący niewykonalność decyzji nieostatecznej, stał się jednocześnie instrumentem prowadzącym do przedawnienia się zobowiązania podatkowego, stąd potrzeba nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, kiedy okres do przedawnienia jest zbyt krótki. W rozpoznanych sprawach należy zauważyć, że odwołanie wprawdzie nie zostało wniesione, lecz stało się tak według strony skarżącej z powodu rzekomego niedoręczenia jej decyzji podatkowych. Jednakże Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że decyzje zostały skutecznie doręczone na prawidłowo wskazany adres firmy skarżącej, tożsamy z adresem wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego oraz używany dotychczas w toku postępowań podatkowych. Co więcej, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widniała prawidłowa nazwa spółki, stąd zarzut o skierowaniu odpisów decyzji do nieprawidłowej spółki (błąd w nazwie) należy uznać za niezasadny. Mimo że na kopercie wskazano nazwę spółki przez "c", a nie "k" organ doręczający przesyłki był świadomy prawidłowej nazwy spółki mającej siedzibę pod ww adresem, był to zatem błąd nieistotny. Przesyłki zawierające decyzje były dwukrotnie awizowanetj. w dniu 15 października 2019 r. i 23 października 2019 r., co wynika z adnotacji Urzędu Pocztowego w M. naniesionych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru i tym samym zgodnie z art. 150 o.p. decyzje zostały doręczone w dniu 29 października 2019 r. Tym samym organy w sposób dostateczny uprawdopodobniły, że gdyby Spółka uznała decyzje ze skutecznie doręczone, zaskarżyłaby je, skoro dotychczas zaskarżała zaskarżalne akty skierowane do niej w toku postępowania podatkowego, a co więcej, kierowała liczne pisma propesowe. Potwierdzeniem tego stało się rzeczywiste wniesienie odwołań od decyzji podatkowych w styczniu 2020 r., po ponownym doręczeniu ich. kopii przez organ, na prośbę strony skarżącej. Łącząc przytoczoną wyżej argumentację o krótkim okresie czasu pomiędzy wydaniem decyzji i potencjalnym ich zaskarżeniem a końcem okresu przedawnienia oraz brak dobrowolnego uiszczenia zaległości orzeczonych decyzjami podatkowymi należało uznać za wykazane spełnienie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 4 w zw. z § 2 o.p. uprawniających organ podatkowy do nadania nieostatecznym decyzjom podatkowym rygor natychmiastowej wykonalności. Odniesienie się do zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego niedoręczenia jej decyzji podatkowych ma jeszcze znaczenie z punktu widzenia art. 212 zd. 1 w zw. żart. 239b § 1 o.p. W świetle tych przepisów warunkiem wprowadzenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności do obrotu prawnego jest doręczenie podatnikowi zarówno decyzji wymiarowej, jak i tego postanowienia (albo równolegle decyzji wymiarowej zawierającej również postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności). Jednakże uznając jak wyżej wykazano, że decyzje te zostały skutecznie doręczone skarżącej 29 października 2019 r., a postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności 4 listopada 2019 r., nie stwierdzono naruszenia prawa w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że nadanie ww. nieostatecznym decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności nie naruszyło prawa. Skargi jako niezasadne podlegały zatem oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a..