IV SAB/Wr 321/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamienicka, Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność K. S.A. z siedzibą w L. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2021 r. M. P. (wnioskodawca), powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, skierowanym do K. S.A., zwrócił się o udzielenie informacji o następującej treści: 1. z jakich konkursów w latach 2015-2020 organizowanych przez K. lub 2. w ramach dotacji w latach 2015-2020 od K. Fundacja G. T. oraz L. otrzymały pieniądze publiczne. W treści wniosku wnioskodawca sprecyzował, że prosi o pełny rejestr: z nazwą celu, rokiem otrzymania środków, pełną kwotą otrzymanych środków dla każdego z podmiotów obdarowanych, jeśli otrzymały jakieś środki publiczne. W odpowiedzi na ten wniosek, pismem z dnia 2 lutego 2021 r. K. S.A. wskazała, że nie jest podmiotem zobowiązanych do udzielenia informacji zawartych we wniosku z dnia 30 stycznia 2021 r. albowiem spółka nie znajduje się w kręgu podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Spółka nie dysponuje majątkiem publicznym, nie wykonuje zadań publicznych, a Skarb Państwa nie ma w spółce pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o: zobowiązanie spółki do rozpatrzenia wniosku z dnia 30 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej; stwierdzenie, że bezczynność spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie spółce grzywny; zasądzenie od spółki na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania według norm przepisanych. Zasadność skargi skarżący uzasadniał naruszeniem: - art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p. poprzez bezzasadne uznanie, że wymieniona spółka nie jest objęta zakresem podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej; - art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim ustawa zobowiązuje podmioty do udzielenia informacji publicznej, nie będące organami władzy publicznej, do wydania decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę K. S.A. wniosła o oddalenie skargi. Podtrzymała stanowisko, że nie należy do podmiotów, o których traktuje art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a zatem nie jest podmiotem zobowiązanym z mocy ustawy do udostępnienia informacji publicznej. W rozwinięciu tego stanowiska spółka powtórzyła, że nie dysponuje majątkiem publicznym, a Skarb Państwa nie ma w spółce pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazała, że zgodnie z art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, przyjmuje się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku właściwym przekracza 40%. Tymczasem Skarb Państwa posiada obecnie 31,79 % akcji spółki i tym samym nie można – w świetle obowiązujących regulacji – przyjąć, że zajmuje pozycję dominującą. W dalszej treści odpowiedzi na skargę spółka dodała, że nie udzielała żadnych dotacji albowiem nie jest podmiotem do tego uprawnionym. Odwołując się do treści art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych podniosła, że dotacje mogą być udzielane wyłącznie ze środków budżetu państwa, budżetów jednostek samorządowych oraz ze środków państwowych funduszy celowych. Ze względu na fakt, że spółka nie jest podmiotem prawa handlowego, nie jest uprawniona do dysponowania środkami publicznymi, a zatem nie mogła udzielać jakichkolwiek dotacji jakimkolwiek podmiotom. Spółka wskazała również, że nie organizowała żadnych konkursów w wyniku których mogłaby dysponować i przekazywać środki publiczne podmiotom w nich uczestniczącym. W nawiązaniu do argumentacji podniesionej w skardze spółka wyjaśniła, że nie wszystkie przedsiębiorstwa energetyczne wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zwróciła uwagę, że zgodnie z orzecznictwem, przedsiębiorstwa energetyczne zobowiązane są do udostępnienia informacji publicznej w zakresie wykonywania obowiązków wskazanych w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne dotyczących spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Na tej podstawie uznała, wolą ustawodawcy nakładającego na przedsiębiorstwa energetyczne obowiązek udostępnienia informacji publicznej nie było zobowiązanie tych przedsiębiorstw do udzielania informacji publicznej na każdy temat związany z prowadzoną przez te przedsiębiorstwa działalnością gospodarczą, a jedynie taki który dotyczy stricte sprawy publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W podsumowaniu tej części argumentacji spółka zaznaczyła, że główną działalnością spółki jest działalność poszukiwawczo-wydobywcza oraz hutnicza miedzi. Samo ujawnienie w rejestrze podmiotów KRS wytwarzania, dystrybucji i handlu energią elektryczną nie oznacza, że spółka zajmuje się wspomnianą materią na skalę światową. Podobnie, nie oznacza również sprzedaży energii elektrycznej konsumentom, która mogłaby mieć jakiekolwiek znaczenie dla spraw publicznych. Z tego względu, także posiadanie przez K. S.A. koncesji w żadnym razie nie skutkuje powstaniem względem spółki obowiązku udzielania informacji w sprawie. W rozwinięciu zarzutów skargi skarżący zakwestionował stanowisko spółki co do tego, że w stanie faktycznym sprawy nie jest ona podjęta zakresem podmiotowym u.d.i.p. Zaznaczył, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Podniósł, że przedmiotem jego wniosku z dnia 30 stycznia 2021 r. było zapytanie o udzielenie informacji publicznej dotyczącej tego, z jakich konkursów w latach 2015-2020 organizowanych przez K. lub w ramach dotacji w latach 2015-2020 od K. Fundacja G. T. ora L. otrzymały pieniądze publiczne. Zdaniem strony, adresat wniosku (K. S.A.) jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. albowiem wykonuje zadania publiczne. W tym kontekście skarżący wskazał, że istota regulacji z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się do objęcia obowiązkiem wynikającym z ustawy również podmiotów prywatnych realizujących m.in. zadania publiczne. Stwierdził, że taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem do zadań spółki (wnioskodawcy) należy m.in. wytwarzanie, dystrybucja i handel energią elektryczną (informacja o takim przedmiocie działalności wynika z Krajowego Rejestru Sądowego i jest wiedzą powszechną). Dalej skarżący przedstawił wykładnię pojęcia "wykonywania zadań publicznych" podkreślając, że na gruncie u.d.i.p. każdorazowo należy badać, czy podmiot pozostający w bezczynności realizuje zadania publiczne. Wyjaśnił, że zadania publiczne określa się jako te, które służą zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizują interes społeczny. Zadania publiczne cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu. W nawiązaniu do tej argumentacji skarżący zwrócił uwagę, że jak wynika ze statutu K., spółka w dużej części zajmuje się produkcją i współpracą w zakresie polityki energetycznej. Wspomniał również, że spółka trzymała od Prezesa URE koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej na okres od 7 października 2013 r. do 31 października 2023 r. Podkreślił, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1212/13, że przedsiębiorstwa energetyczne w związku z powierzeniem im zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego kraju są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Podniósł również, że wiedzą powszechną jest, że energię geotermiczną wykorzystuje się w układach centralnego ogrzewania jako podstawowe źródło energii cieplnej. Drugim zastosowaniem energii geotermicznej jest właśnie produkcja energii elektrycznej. Konstatując skarżący stwierdził, że sama okoliczność, iż Skarb Państwa nie ma w K. pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (posiada jedynie 31,79% udziałów w kapitale zakładowym spółki) nie uzasadnia zatem twierdzenia, że spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądnych we wniosku informacji. Dodatkowo zarzucił również, że udzielona wnioskodawcy w dniu 2 lutego 2021 r. odpowiedź informująca o tym, że spółka nie jest objęta zakresem podmiotowym u.d.i.p. nie posiada cech decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej. Nie zawiera bowiem obligatoryjnych elementów składowych decyzji, które statuuje art. 107 § 1 k.p.a. W tytule udzielonej odpowiedzi brak jest tytułu "decyzja", a nadto, udzielona stronie odpowiedź nie zawiera wskazania podstawy prawnej oraz pouczenia o możliwości zaskarżenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 22 listopada 2021 r. spółka oświadczyła, że struktura akcjonariatu spółki na dzień 31 grudnia 2020 r. oraz na dzień podpisania sprawozdania,. tj. 23 marca 2021 r. przedstawiała się następująco: 1. Skarb Państwa – udział w kapitale zakładowym/ogólnej liczbie głosów 31,79% 2. N. Otwarty Fundusz Emerytalny – udział w kapitale zakładowym/ogólnej liczbie głosów 5,05% 3. A. Otwarty Fundusz Emerytalny A. – udział w kapitale zakładowym/ogólnej liczbie głosów 5,02% 4. Pozostali akcjonariusze – udział w kapitale zakładowym/ogólnej licznie głosów 58,14%. Również w odpowiedzi na wezwanie Sądu, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej nadesłał odpis pełny z KRS spółki K. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wspomniana kontrola obejmuje m. in. orzeka-nie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy admini-stracyjne rozstrzygają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Kontroli sądu, w przypadku skargi na bezczynność, poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 103). W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzie-lenia informacji, wymaganego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do infor-macji publicznej, jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji zgodnie z przepisami u.d.i.p., albo że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., albo też, że nie podlega udostępnieniu na zasadach u.d.i.p. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność spółki w przedmiocie rozpoznania wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej pomieszczonej we wniosku z dnia 30 stycznia 2021 r. Zarzuty skargi koncentrują się wokół zagadnienia, czy "[...]" S. A. jest podmiotem zobowiązanym, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., do udzielenia informacji publicznej. Zdaniem spółki, nie jest ona zobowiązana do udzielenia żądanej przez stronę informacji, albowiem Skarb Państwa nie ma w spółce pozycji dominującej (posiada 31,79%). Rozstrzygając o wspomnianej kwestii spornej należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązki związane z udostępnianiem informacji publicznej spoczywają poza władzami publicznymi oraz innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne - na podmiotach: 1) wykonujących zadania publiczne; 2) dysponujących majątkiem publicznym; 3) w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Okoliczności sporne w sprawie dotyczą trzeciej z wymienionych w tym przepisie grupy podmiotów, w której ustawowym kryterium uznania je za zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej jest szczególna struktura własnościowa oparta na kryterium pozycji dominującej. O pozycji dominującej, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowi art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2015 r. poz. 184, ze zm.; dalej o.k.k.), z którego wynika, że ilekroć w ustawie tej jest mowa o pozycji do-minującej rozumie się przez to pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia mu zapobie-ganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów; domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku właściwym przekracza 40 %. Zastosowanie powołanego art. 4 pkt 10 o.k.k do określenia pozycji dominują-cej w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza odniesie-nie tej pozycji do wewnętrznej struktury osoby prawnej, dlatego należy uznać, że Skarb Państwa ma pozycję dominującą w osobie prawnej, gdy jego udział w tej oso-bie przekracza 40 %. Niewątpliwie, z tych właśnie powodów konieczne jest w indywidualnej sprawie zbadanie relacji związanych ze strukturą własnościową spółki. Kryterium stwierdzenia "pozycji dominującej" Skarbu Państwa, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest wszelka forma bezpośredniego lub pośredniego uzyskania przez Skarb Państwa uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na daną osobę prawną zgodnie z brzmieniem 4 pkt 3 i 4 u.o.k.k. Taką też analizę Sąd przeprowadził w sprawie celem weryfikacji twierdzeń spółki co do tego, że Skarb Państwa nie ma w tym podmiocie pozycji dominującej. Sąd podziela bowiem pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2596/17; CBOSA, że w indywidualnej sprawie konieczne jest zbadanie relacji związanych ze strukturą własnościową spółki. Kryterium stwierdzenia "pozycji dominującej" Skarbu Państwa, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest wszelka forma bezpośredniego lub pośredniego uzyskania przez Skarb Państwa uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na daną osobę prawną zgodnie z brzmieniem 4 pkt 3 i 4 u.o.k.k. W toku postępowania Sąd zobowiązał zatem pełnomocnika "[...]" S. A. do wskazania, jak kształtuje się struktura akcjonariatu spółki. Z udzielo-nej informacji wynika natomiast, że Skarb Państwa dysponuje obecnie 31,80 % akcji przedsiębiorstwa, zaś pozostałe pakiety pozostają w dyspozycji akcjonariuszy pry-watnych, przy czym najwyższy odsetek posiadają fundusze OFE N. (6,97 %) oraz OFE A. (5,25 %). Dane te potwierdzają informa-cje dostępne w Internecie (https://www.biznesradar.pl/akcjonariat/K.). Należy przy tym zauważyć, że zgodnie ze Statutem spółki wszystkie jej akcje są akcjami na okaziciela i nie jest dopuszczalna zamiana akcji na okaziciela na akcje imienne (§ 9 ust. 1 i 2 Statutu). Uzyskane dane potwierdzają zatem z jednej strony, że Skarb Państwa nie ma pozycji dominującej w spółce "[...]" S. A., z drugiej zaś pozwalają stwierdzić, że precyzyjne ustalenie struktury akcjonariatu nie jest możliwe w inny sposób aniżeli poprzez oświadczenie zainteresowanych (akcjonariuszy będących aktualnymi dysponentami akcji). Skoro bowiem akcje przedsiębiorstwa są tylko i wy-łącznie akcjami na okaziciela to jedynie informacja udzielona przez dysponenta tego rodzaju papieru wartościowego może być miarodajna dla weryfikacji grona podmio-tów uprawnionych z tytułu praw korporacyjnych i zakresu przysługujących im uprawnień. Bazując zatem na wiadomościach podanych przez pełnomocnika spółki i od-nosząc te dane do informacji dostępnych powszechnie w Internecie należy stwierdzić, że Skarb Państwa nie ma w spółce pozycji dominującej. Pozostając przy wykładni art. 4. ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. należy uzupełniająco dodać, że udziału Skarbu Państwa w kapitale spółki nie można utożsamiać z dysponowaniem majątkiem publicznym. Majątek ten jest własnością spółki jako odrębnej od Skarbu Państwa osoby prawnej, a nie majątkiem podmiotów, które wniosły go do spółki. Tym samym Spółka z tego tytułu nie dysponuje majątkiem publicznym, lecz własnym majątkiem. W tym rozumieniu nie jest to "majątek publiczny", ponieważ nie stanowi własności Skarbu Państwa, a jest własnością podmiotu gospodarczego działającego w oparciu o przepisy kodeksu spółek handlowych (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11, CBOSA; wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1017/11, CBOSA). Należy też zwrócić uwagę, że art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wymienia osoby lub jednostki organizacyjne, które dysponują majątkiem publicznym w odróżnieniu od osób prawnych, w których Skarb Państwa może mieć pozycję dominującą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wr 36/19). "[...]" S. A. nie jest więc podmiotem, o którym mowa w art. 4. ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W konsekwencji natomiast nie było więc podstaw do stwierdzenia bezczynności spółki w rozpoznaniu wniosku skarżącego, skoro spółka poinformowała wnioskodawcę o braku podstaw do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na to, że Skarb Państwa nie ma w spółce pozycji dominującej, a sama spółka nie wykonuje zadań publicznych oraz nie dysponuje majątkiem publicznym. W nawiązaniu do przedstawionej w skardze argumentacji ukierunkowanej na wykazanie bezzasadności stanowiska spółki powołującej się na przesłankę z art. 4. ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. z uwagi na to, że – jak podnosił skarżący - przedmiot działalności spółki wpisuje się w definicję znaczeniową wykonywania zadań publicznych należy podnieść, że Sąd w pełni zgadza się w tym zakresie z argumentacją spółki przywołaną w odpowiedzi na skargę, tj. że przedsiębiorstwo energetyczne obowiązane jest do udostępnienia informacji publicznej w zakresie wykonywania obowiązków wskazanych w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, dotyczących spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Końcowo już tylko wspomnieć należy, iż potwierdzeniem dla argumentacji, że spółka wykonuje zadania publiczne nie może być fakt, iż znalazła się ona w wykazie spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa – tj. została wymieniona w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 września 2021 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 95), wydanym na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 735), które zastąpiło rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie określenia wykazu spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa. Stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym spółka z udziałem Skarbu Państwa lub państwowej osoby prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, której przedmiotem jest m. in. wydobywanie i przerób rudy miedzi (pkt 15) może być uznana za spółkę o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa. Zgodnie z upoważnieniem ustawowym, zamieszczonym w art. 31 ust. 2 cyt. ustawy, Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa, uwzględniając znaczenie prowadzonej przez spółkę działalności dla gospodarki państwa. Za poglądem wyrażonym w powołanym wcześniej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wr 36/19 należy powtórzyć, że kryterium wyznaczającym spółki o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa nie było wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym, ale przedmiot i skala prowadzonej działalności gospodarczej. Twierdzenie to znajduje swoje potwierdzenie chociażby w uzasadnieniu do projektu wymienionej ustawy (por. VIII.1053, Zasady zarządzania mieniem państwowym), gdzie wskazano wprost, że wyodrębnienie kategorii spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa miało na celu otoczenie szczególnym nadzorem najistotniejszych podmiotów z punktu widzenia ich znaczenia dla gospodarki państwa, w tym skali prowadzonej działalności oraz udziału danej spółki w rynku. Jak wynika z KRS spółki głównym przedmiotem jej działalności jest górnictwo pozostałych rud metali nieżelaznych, produkcja miedzi i pozostałych metali nieżelaznych, a działalność Spółki w tym zakresie ma istotne znaczenie dla gospodarki państwa. Sąd podziela argumentację spółki przedstawioną w odpowiedzi na skargę, że ujawnienie w rejestrze KRS skarżącej spółki wytwarzania, dystrybucji i handlu energią elektryczną nie oznacza, że spółka zajmuje się tą materią na skalę masową. Konstatując, za nieuzasadnione Sąd ocenił podniesione w skarze zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p. Sąd nie podzielił również zasadności zarzutów naruszenia art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., a także, wyrażonego w skardze zarzutu naruszenia art.107 § 1 k.p.a. Należy zauważyć, że do postępowań dotyczących udostępnienia informacji publicznej, prowadzonych na podstawie przepisów u.d.i.p., jedynie w ograniczonym zakresie znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Zakres ten został wprost określony w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. i obejmuje wydanie decyzji administracyjnych w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. W sprawie, jako że spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej z przyczyn wcześniej przedstawionych, udzielenie pisemnej odpowiedzi o treści jak w piśmie z dnia 2 lutego 2021 r. wyczerpywało obowiązki, statuowane przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismo to należy kwalifikować jako czynność materialno-techniczną, do której nie stosuje się rygorów k.p.a. Z tych wszystkich względów, działając na podstawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.