II SA/Gl 1592/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta B. w dniu [...] r. nr [...] w części orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w B. przy ulicy [...], składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 1, 2, 3 ujawnionej w księdze wieczystej [...] stanowiących własność Z. i Z. małż. K., z czterema nieruchomościami: oznaczonymi numerem ewidencyjnymi: - 4 (ulica [...]) ujawnioną w księdze wieczyste [...] jako własność Skarbu Państwa użytkownik Gmina B.; - 5 ujawnioną w księdze wieczystej [...] jako własność Gminy B.; - 6 ujawnioną w. księdze wieczystej [...] jako własność M. i L. małż. S.; - 7 ujawnioną w księdze wieczystej [...] jako współwłasność K. C. w 3/4 części oraz J. C. w 1/4 części. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał m.in. art. 151 § 1 pkt 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 3, 4, 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 .z późniejszymi zmianami). W uzasadnieniu organ podał, że decyzją własną nr [...] z dnia [...] r. orzekł o rozgraniczeniu działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 1, 2, 3 z czterema wyżej wymienionymi działkami nr ewid. 4, 5, 6, 7, a także z działkami nr ewid.: - 8 ujawnioną w księdze wieczystej [...] jako współwłasność K. C. (w 1/2 części) oraz J. C. (1/2 części) w punkcie granicznym wspólnym dla działek 2, 7, 8, 9 oraz - 9 ujawnioną w księdze wieczystej [...] jako własność B. P. (skarżącej). W powyższej decyzji stwierdzono, że granice rozgraniczanej nieruchomości z nieruchomościami sąsiednimi ustalone i wskazane na gruncie, zostały opisane w protokole granicznym sporządzonym przez geodetę uprawionego D. K. w dniu [...] r., a następnie w dniu [...] r. przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z protokołu tego wynika, że na gruncie sporu nie było, a ustalenie przebiegu granic nieruchomości z powodu braku dowodów, nastąpiło na podstawie oświadczenia stron biorących udział w czynnościach ustalenia granic w/w nieruchomości (w tym również uczestniczącej w czynnościach na gruncie Pani B. P.). Skarżąca, nie zgodziła się jednak z rozstrzygnięciem zawartym w powyższej decyzji i pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego w B. - z wnioskiem o przekazanie sprawy do Sądu. Na skutek powyższego, zdaniem organu I instancji, decyzja - w części orzekająca o ustaleniu granicy pomiędzy działką nr 2 a działką nr 9 oraz działką nr 8 w punkcie granicznym numer [...] wspólnym z działkami, numer 2, 7, 8, 9 oraz w punkcie granicznym numer [...] wspólnym z działkami numer 2, 4, 9 - nie uzyskała przymiotu ostateczności, tracąc swój byt w obrocie prawnym. Natomiast w pozostałej części decyzja ta stała się ostateczna. Dalej organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 345/18 z dnia 8 października 2018 r. – w punkcie 2 tego postanowienia - postanowił wznowić postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej w pozostałej części ostateczną decyzją wydaną przez Prezydenta Miasta B. w dniu [...] r. nr [...] orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 1, 2, 3 z działkami nr 4, 5, 6, 7. Organ podał, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżąca podniosła, że: 1. Organ nie uznał jej za stronę odnośnie ustalenia punktu wspólnego nr [...], pomiędzy działkami nr 2, 4, a działką skarżącej nr 9. Tym samym organ naruszył art 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację; strona pozbawiona udziału w sprawie (bez własnej winy) ma prawo do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. 2. W punkcie granicznym nr [...], została wydana decyzja rozgraniczeniowa w oparciu o oświadczenie strony (Gminy), której nie było na gruncie, a decyzja bez udziału stron nie może być wydana na zgodne oświadczenia stron - co stanowi rażące naruszenie prawa. Zatem jeśli geodeta dokonał ustalenia granicy uznając, że jest to trójgranica, a sprawa ta nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia sądu, to przysługuje jej prawo żądania wszczęcia postępowania jako osobie mającej interes prawny. 3. Decyzje wydał organ (gmina była stroną postępowania z racji sąsiedztwa), który podlegał wyłączeniu na mocy art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a 4. Naruszono § 8 rozporządzenia w sprawie rozgraniczania nieruchomości poprzez zaniechanie procedury badania ksiąg wieczystych przez geodetę. 5. Prowadzący postępowanie organ nie uznał jako dowodu w sprawie umowy sprzedaży z dnia [...] r. dokumentującej wiedzę w zakresie przebiegu punktów i linii granicznych, złożonej w kancelarii urzędu dnia [...] r. 6. Prowadzący sprawę Sąd Rejonowy w B. nie rozpatruje sprawy punktu wspólnego oznaczonego numerem [...], który jest punktem wspólnym dla działek numer 2, 9, 7, 8. Odnosząc się do wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. – w części orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 1, 2, 3 z działkami nr 4, 5, 6, 7. – organ I instancji uznał, że wniosek ten nie pochodził od osoby posiadającej przymiot strony. Ustalenie przebiegu granic pomiędzy powyższymi nieruchomościami nie dotyczy bowiem interesu prawnego skarżącej, gdyż nie posiada ona do tych nieruchomości jakiegokolwiek tytułu prawnego. Organ jednocześnie nie stwierdził istnienia przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., tj. naruszenia przez organ art. 28 k.p.a. (poprzez nieprzyznanie jej przymiotu strony oraz niemożność uczestnictwa w postępowaniu), w sytuacji gdy strona aktywnie uczestniczyła w czynnościach na gruncie, składała szereg pism w trakcie prowadzonego postępowania, a następnie po wydaniu decyzji rozgraniczeniowej skierowała sprawę do rozpatrzenia przez sąd, świadczy o oczywistym nieistnieniu tej przesłanki w odniesieniu do Pani B. P. Pomimo braku przymiotu strony organ odniósł się do wskazanych przez skarżącą we wniosku przesłanek z art. 145 § 1 pkt. 3 i pkt. 5 k.p.a. stwierdzając, że te przesłanki nie zachodzą. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 3 k.p.a. organ uznał, że brak jest podstaw do wyłączenia prezydenta z powołaniem się na art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. gdyż prezydent jest organem gminy, a nie pracownikiem organu. Wyłączenie organu reguluje natomiast przepis art. 25 k.p.a., który dotyczy innych sytuacji niż wskazana przez stronę. W odniesieniu zaś do przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. organ wskazał, że w świetle materiału dowodowego przygotowanego przez geodetę brak było materiałów odpowiadających technicznym standardom geodezyjno-kartograficznym, dlatego koniecznym było oparcie się o oświadczenia stron. Samo zaś postępowanie prowadzone było na podstawie i w granicach prawa. Z powyższym rozstrzygnięciem organu I instancji skarżąca nie zgodziła się i wyrażając swoje niezadowolenie wniosła odwołanie. Jednak zaskarżoną obecnie decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium obszernie i szczegółowo przedstawiło przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczyło niemal w całości treść decyzji organu i instancji, jak i treść odwołania. W ramach swoich rozważań Kolegium wskazało, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. zawierało dwa punkty. W pierwszym punkcie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówiono wszczęcia postępowania, w zakresie w jakim decyzja rozgraniczeniowa utraciła moc ze względu na skierowanie części sprawy rozgraniczenia, na żądanie skarżącej, do sądu powszechnego. Natomiast w punkcie drugim orzeczono o wznowieniu postępowania w zakresie w jakim decyzja rozgraniczeniowa stała ostateczna. W odniesieniu do punktu pierwszego powyższego postanowienia skarżąca wniosła pisma, które Kolegium uznało za zażalenie wniesione po terminie. Czemu dało wyraz w postanowieniu z dnia [...] r., stwierdzającym, że zażalenie na punkt pierwszy postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. wniesiono z uchybieniem terminu. Natomiast w następstwie wznowienia postępowania w zakresie, w jakim decyzja rozgraniczeniowa stała ostateczna Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo odmówił uchylenia tej części decyzji. Według Kolegium skarżąca nie posiada tytułu prawnego wobec nieruchomości, których dotyczy pozostająca w obrocie prawnym część decyzji rozgraniczeniowej, a kwestie dotyczące nieruchomości skarżącej rozstrzygnięte zostaną przez sąd powszechny, gdyż w tej część decyzja rozgraniczeniowa wobec skierowania sprawy do sądu powszechnego utraciła byt prawny. W konsekwencji, w ocenie Kolegium, wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od osoby, nie posiadającej przymiotu strony postępowania. Ponadto skoro skarżąca stroną nie jest, to nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., przy czym na marginesie sprawy Kolegium stwierdziło, że i tak skarżąca brała udział w tamtym postępowaniu. Kolegium odniosło się także do przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 3 k.p.a. uznając, że sporna decyzja nie została wydana przez pracownika lub organ podlegający wyłączeniu. Natomiast odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności faktycznych ani dowodów. Z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się, wnosząc skargę do tutejszego Sądu. W skardze zarzuciła: - naruszenie art. 24 § 1 pkt. 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] r. przez przewodniczącego składu i członka składu orzekającego, którzy na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.pa., podlegali wyłączeniu, ponieważ w przedmiotowej sprawie brali udział w wydaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., sygn. [...] uchylonego następnie, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 października 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 345/18, - niewłaściwe rozpoznanie sprawy przez Kolegium poprzez nieuwzględnienie naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 10 § 1 k.p.a., a także poprzez brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji; - naruszenie art. 28 k.p.a. w związku z art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na pominięciu skarżącej jako strony do punktu wspólnego trójgranicy [...] i nieuchyleniu przez Kolegium decyzji organu I instancji, - naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji z dnia [...] i postanowienia z dnia [...] r. poprzez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia z działką drogową w punkcie [...] oraz w punkcie wspólnym nr [...] dla działki nr 2, 9, 8 oraz 7, - naruszenie "prawa refleksowego" gdyż wykonywanie prawa podmiotowego przez właścicieli działki nr 2 oraz przez Gminę B. prowadzi do naruszenia nie obojętnych dla interesów skarżącej norm prawnych, - naruszenie art. 6, 7 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 228 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, polegające na tym, że organ I Instancji, nie ustalił prawidłowo wszystkich stron postępowania, gdyż starosta nie może być dysponentem w imieniu Skarbu Państwa nieruchomości, która z mocy prawa stała się własnością Gminy tj. działki nr 4 - nie ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania, - naruszenie art. 24 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie, co do której gmina ma interes prawny jako władający drogą 4 i niezastosowanie art. 26 § 3 kpa, które powinno nastąpić w niniejszych okolicznościach poprzez wyłączenie organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "Katowicach i wyznaczenie innego organu do prowadzenia sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dodatkowym piśmie z dnia 22 sierpnia 2020 r. skarżąca zarzuciła m.in. pominięcie dokumentów z podziału działki nr 10, działki nr 2 oraz 7, a do pisma załączyła zaświadczenie ze Starostwa Powiatowego z dnia [...] r., a także metrykę działki drogowej nr 4. Skarżąca przywołała także decyzję komunalizacyjną z dnia [...] r. działki nr 4, a także dołączyła dodatkowe dokumenty na poparcie zasadności swojego stanowiska w sprawie. Na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2020 r. skarżąca podtrzymując skargę podniosła, że została pokrzywdzona gdyż utraciła 1,6 metra swojej działki, a postępowania przed Sądem Rejonowym nie zostało zakończone z uwagi na postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne. Wyjaśniła, że na postanowienie o uchybieniu terminu nie wnosiła odrębnej skargi do sądu, gdyż według niej opisanie go w kwestionowanej obecnie decyzji powoduje połączenie w jednej sprawie. Dodała, że na postawienie ogrodzenia w poprzedniej granicy uzyskała odrębną decyzję przyjętą do zasobów. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone, w określonych wyżej ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami, uzasadniającymi ich wzruszenie. Kluczowa kwestia w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego, czy skarżącej przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją wydaną przez Prezydenta Miasta B. w dniu [...] r. nr [...] w części orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 1, 2, 3 z działkami nr 4, 5, 6, 7. W ocenie Kolegium, skarżąca nie posiadając tytułu prawnorzeczowego w odniesieniu do żadnej z tych działek nie posiada interesu prawnego w podważaniu, w ramach trybu wznowieniowego, wskazanej powyżej decyzji z dnia [...] r. w zakresie w jakim decyzja ta stała się ostateczna. Brak po stronie skarżącej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją ostateczną, będący konsekwencją wspomnianego wcześniej braku interesu prawnego po stronie skarżącej, Kolegium, a wcześniej organ I instancji, uczyniło głównym argumentem przemawiającym za odmową uchylenia ostatecznej decyzji rozgraniczeniowej z dnia [...] r. Powyższą pozytywną ocenę odmowy uchylenia decyzji, zdaniem Kolegium, uzasadnia w pierwszej kolejności to, że skarżąca nie jest stroną postępowania w zakresie, w jakim wnioskuje o jego wznowienie. Tymczasem ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami małżonków K. nr 1 oraz nr 2 a działką nr 4 nie pozostaje bez wpływu na przebieg granicy tej ostatniej działki z działką skarżącej. Jakkolwiek rozgraniczenie pomiędzy działką nr 4 a działką skarżącej nie stanowiło przedmiotu postępowania prowadzonego przez organ I instancji, to jednak granica ta stanowi przedłużenie granicy pomiędzy działkami nr 1 nr 2 a działką nr 4. Ponadto przebieg granicy pomiędzy działką nr 2 a działką nr 4 oddziałuje na położenie punktu [...] tzw. trójgranicy z działką skarżącej. Wszystkie te względy powodują, że decyzja z dnia [...] r. – w części orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 1, 2, 3 z działkami nr 4, 5, 6, 7 w sposób bezpośredni oddziałuje również na sytuację prawną skarżącej jako właściciela działki nr 9. W konsekwencji stanowisko organów, według którego w odniesieniu do tej decyzji skarżącej nie przysługuje przymiot strony nie mogło, w ocenie Sądu, zostać uznane za prawidłowe. Powyższej oceny nie zmienia stanowisko tutejszego Sądu zawarte w przywołanym przez Kolegium wyroku z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. II SA/Gl 337/17. Po pierwsze wyrok ten zapadł w wyniku kontroli rozstrzygnięcia, które co prawda związane było z tym samym, co w niniejszej sprawie, rozgraniczeniem lecz zapadło w ramach innego nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych t.j. trybu stwierdzenia nieważności. Ponadto rozstrzygnięcie organu I instancji, jak i utrzymujące je w mocy rozstrzygnięcie Kolegium, miało za przedmiot wniosek skarżącej dotyczący jedynie stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie rozgraniczenia jej działki z działkami stanowiącymi własność wnioskodawców postępowania rozgraniczeniowego. W konsekwencji stanowisko tutejszego Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 czerwca 2017 r. sygn. II SA/Gl 337/17 nie miało charakteru wiążącego w ramach niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe rozważania, strona skarżąca słusznie wywodzi że jest stroną postępowania zakończonego wydaniem spornej decyzji rozgraniczeniowej również w tej części, w której decyzja ta stała się ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Jednoczenie nie można uznać za zasadne zarzutów dotyczących naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a., zarówno w kontekście składu orzekającego Kolegium, jak i organu orzekającego w ramach pierwszej instancji postępowania administracyjnego. Ponadto w granicach obecnej sprawy nie można już z samej zasady podważać rozstrzygnięcia o uchybieniu przez skarżącą terminu do wniesienia zażalenia na punkt pierwszy postanowienia z dnia [...] r. Zwłaszcza, że rozstrzygnięcie zawarte w tym punkcie postanowienia pozostaje w zgodzie z oceną prawną tutejszego Sądu zawartą w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt. II SA/Gl 345/18. Negując posiadanie przez skarżącą statusu strony postępowania zakończonego rozgraniczeniem nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 1, 2, 3 z działkami nr 4, 5, 6, 7 organy naruszyły zarówno art. 28 k.p.a. jak i art. 7, 77 §1 oraz 80 k.p.a. Naruszenie to mogło przy tym mieć wpływ na wynik sprawy. Jakkolwiek organy podjęły próbę rozstrzygnięcia, czy w sprawie zachodzą poszczególne przesłanki wznowieniowe wskazane w art. 145 § 1 k.p.a., to jednak rozstrzygnięcia tych kwestii zostały w dużej mierze zdeterminowane stanowiskiem, że skarżąca nie jest stroną postępowania zakończonego wskazaną powyżej decyzją rozgraniczeniową. Jedynie stanowisko organów dotyczące przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 3 k.p.a. Sąd uznaje za prawidłowe. W odniesieniu natomiast do pozostałych przesłanek organy ograniczając się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, czynionych niejako na marginesie stanowiska, że skarżąca nie jest stroną postępowania, nie przedstawiły dotychczas wystarczających argumentów przemawiających za tym, że przesłanki te nie zachodzą w realiach rozpoznawanej sprawy. Z powodu powyższych naruszeń zaskarżona decyzja Kolegium jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ przeprowadzi postępowanie dotyczące poszczególnych przesłanek wznowienia, opierając się przede wszystkim na wiążącej ocenie prawnej dotyczącej tego, że skarżącej przysługuje status strony we wznowionym postępowania, a także na ocenie prawnej wynikającej z powyższych rozważań Sądu. W zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. organ weźmie pod uwagę, zbada i oceni dowody i okoliczności powołane przez skarżącą w dodatkowym piśmie z dnia 22 sierpnia 2020 r. skierowanym przez skarżącą do tutejszego Sądu. Ponadto organ wezwie skarżącą do przedstawienia dowodów i okoliczności, o których jej zdaniem nie wiedział organ wydając decyzję rozgraniczeniową, a które już istniały w dacie jej wydania i jednocześnie miały istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia.