II OSK 1196/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Trzemeszno od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Po 473/21 w sprawie ze skargi J.K. na uchwałę Rady Miejskiej Trzemeszna z dnia 28 października 2020 r. nr XXXIII/238/2020 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. zasądza od J.K. na rzecz Gminy Trzemeszno kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 16 lutego 2022 r., II SA/Po 473/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu w sprawie ze skargi J.K. na uchwałę Rady Miejskiej Trzemeszna z 28 października 2020 r. nr XXXIII/238/2020, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w pkt 1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie "działki o numerze ewidencyjnym [...] i [...]", obręb [...], [...], w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, J.K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" wniósł skargę na w/w uchwałę Rady Miejskiej Trzemeszna w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta Trzemeszna (Dz. Urz. Woj. Wlkp. 2020, poz. 8619; uchwała, plan lub MPZP) w części dotyczącej § 8 pkt 1 oraz § 5 pkt 7 MPZP. Skarżący zarzucił naruszenie art. 19 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021, poz. 741; Upzp) poprzez dokonanie przedmiotowej, merytorycznej i istotnej zmiany planu bez ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 Upzp, co stanowić miało istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego poprzez wprowadzenie "zapisów" ograniczających działalność gospodarczą skarżącego. W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności § 8 pkt 1 oraz § 5 pkt 7 MPZP oraz o zasądzenie kosztów postępowania. 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Po 473/21 kolejno wskazano, że skarżący podał, iż jest właścicielem nieruchomości o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] w [...]. Nieruchomości są objęte zaskarżonymi ustaleniami MPZP jako tereny o symbolu [...]. Powyższe uzasadniało, że skarżący ma interes prawny do wniesienia skargi. Skarżący zajmuje się na terenie objętym ustaleniami planu bioremediacją odpadów – przetwarzaniem odpadów niebezpiecznych. W toku procedury planistycznej składał uwagi do projektu planu, wskazując, że jego ustalenia naruszają prawo. Skarżący od wielu lat prowadzi tam działalność gospodarczą, posiada wszelkie wymagane prawem decyzje administracyjne. Argumentując względem naruszenia art. 19 w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp poprzez zmianę treści planu przed jego uchwaleniem skarżący podał, że Rada Miejska Trzemeszna dokonała istotnej zmiany MPZP bez ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 Upzp. W związku z tym, organ uchwałodawczy naruszyć miał art. 19 Upzp z uwagi na to, że zaniechał ponowienia wymaganych w toku procedury planistycznej czynności, czego konsekwencją powinna być nieważność uchwały, zgodnie z art. 28 ust.1 Upzp. Podczas sesji Rady Miejskiej Trzemeszna w dniu 28 października 2020 r., na której uchwalano MPZP, zgłoszona została przez Zastępcę Burmistrza Trzemeszna autopoprawka, zgodnie z którą w § 8 pkt 1 projektu uchwały dodano odniesienie do § 5 pkt 7 MPZP. W projekcie planu § 8 pkt 1 posiadał następujące brzmienie: "§ 8. Na terenach działalności produkcyjnej, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczonym na rysunku symbolami 1P/U i 1 P/U ustala się następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: 1) lokalizację obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej z uwzględnieniem ograniczeń zawartych w § 5 pkt 8 niniejszej' uchwały;(...)". Na skutek zgłoszonej autopoprawki § 8 pkt 1 otrzymał następujące brzmienie: "§ 8. Na terenach działalności produkcyjnej, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczonym na rysunku symbolami 1P/U i 1 P/U ustala się następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: 1) lokalizację obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej z uwzględnieniem ograniczeń zawartych w § 5 pkt 7 i 8 niniejszej uchwały;(...)". Jak stanowi § 5 pkt 8 MPZP, w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustala się: zakaz lokalizacji zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, określonych w przepisach odrębnych. Natomiast, zgodnie z § 5 pkt 7 MPZP, w zakresie zasad kształtowania ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustala się: zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz wszelkich inwestycji dotyczących recyklingu, składowania lub przetwarzania odpadów z wyjątkiem: a) lokalizacji inwestycji celu publicznego infrastrukturalnych, drogowych oraz telekomunikacyjnych; b) lokalizacji garaży i parkingów samochodowych; c) lokalizacji instalacji do oczyszczania ścieków przemysłowych powstałych na skutek realizacji działalności podstawowej. 2.3. Wyrokując przywołano ponadto, że skarżący zwrócił uwagę na to, iż na sesji Rady Miejskiej Trzemeszna, na której uchwalano plan, również na skutek zgłoszonej autopoprawki, dokonano zmiany w uzasadnieniu uchwały. W uzasadnieniu do projektu planu miejscowego, w jego pkt 12 wskazano wprost, iż: "Zgodnie z prognozą skutków finansowych, sporządzoną na podstawie art. 17 pkt 5) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym realizacja ustaleń planu spowoduje wzrost podatków od nieruchomości, a także nie wpłynie negatywnie na budżet gminy.". Na skutek zgłoszonej autopoprawki, pkt 12 uzasadnienia uchwały otrzymał brzmienie: "12. Na podstawie art. 17 pkt 6) lit. a) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z prognozą skutków finansowych, sporządzoną na podstawie art. 17 pkt 5) Upzp realizacja ustaleń planu nie spowoduje spadku podatków od nieruchomości, a tym samym nie wpłynie negatywnie na budżet gminy w tym zakresie. Negatywny wpływ na stan budżetu może wystąpić jedynie w przypadku wystąpienia roszczeń (uznanych przez właściwy Sąd) z tytułu spadku wartości nieruchomości.". Jak wskazywano w trakcie sesji, zapis ten został dodany z uwagi na to, że negatywny wpływ na budżet mógłby wystąpić w przypadku konieczności wypłaty odszkodowania. Dokonanie zmiany w pkt 12 uzasadnienia uchwały – zdaniem skarżącego – jasno obrazuje, że wprowadzenie zmian w § 8 pkt 1 MPZP, może prowadzić do powstania roszczeń planistycznych i tym samym mieć negatywny wpływ na budżet gminy. Co więcej potwierdza to, że Rada Miejska Trzemeszna miała świadomość, że wprowadzone zmiany są tak daleko idące, że całkowicie zmieniają sytuację dotyczącą powstania roszczeń planistycznych. Zdaniem skarżącego wprowadzenie zakazu, o którym mowa w § 5 pkt 7 MPZP w odniesieniu do nieruchomości skarżącego jest niezgodne z prawem i stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności Uchwały. Przedmiotowy zakaz w sposób nieuprawniony wyklucza możliwość prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. 2.4. Dalej w wyroku II SA/Po 473/21 przywołano, że w odpowiedzi na skargę Rada Miejska Gminy Trzemeszno wniosła o odrzucenie skargi lub ewentualnie jej oddalenie. Motywując wniosek o odrzucenie skargi Rada podała, że uchwała nr XXXIII/238/2020 Rady Miejskiej Trzemeszno, była przedmiotem procedowania przez organ nadzorczy – Wojewodę Wielkopolskiego – na gruncie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym (Usg), który to organ nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Wobec tego zdaniem organu skarżący nie sprostał przesłance wnikającej z art. 101 ust. 1 Usg, wykazania nie tylko interesu prawnego, ale także wykazania, że doszło do jego naruszenia. Skoro Wojewoda Wielkopolski, jako organ nadzoru nie dopatrzył się naruszenia prawa podczas procedowania przedmiotowej uchwały, odmawiając stwierdzenia jej nieważności, to przyjąć należało, że nie doszło do naruszenia prawa, a co za tym idzie brak jest jednej z przesłanek art. 101 ust. 1 Usg. Tym samym skarżący nie wykazać miał, że doszło do naruszenia prawa podczas procedowania uchwały. Zdaniem organu nie można również podzielić stanowiska skarżącego, że konieczne było powtórzenia procedury planistycznej, w konsekwencji zgłoszenia i przyjęcia przez Radę Miejską Trzemeszna autopoprawki. Intencją zgłoszenia przedmiotowej autopoprawki było wyeliminowanie rozbieżności interpretacyjnych MPZP, poprzez doprecyzowanie ograniczeń wynikających z treści uchwały. Wprowadzona do projektu uchwały zmiana ma zdaniem organu planistycznego charakter czysto porządkujący, likwidując ewentualne wątpliwości interpretacyjne. Co istotne, wprowadzona zmiana ma charakter jednostkowy, niewywierający wpływu na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości, oraz nie wiąże się z konfliktem interesów poszczególnych podmiotów. Zmiana projektu uchwały w przedmiocie MPZP w żaden sposób nie zmienia przeznaczenia nieruchomości skarżącego, a tym samym nie narusza jego prawa, albowiem przeznaczenie podstawowe nieruchomości zostało utrzymane. 3.1. WSA w Poznaniu opisanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę. 3.2. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności stwierdził, że przedmiotem skutecznego zaskarżenia i oceny sądu może być tylko ta część zaskarżonej uchwały, która objęta jest naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego – a zatem tylko w zakresie, w jakim dotyczy zagospodarowania stanowiących własność skarżącego działek. Sąd ten nie miał żadnych wątpliwości co do interesu prawnego skarżącego. Interes ten wywiódł skarżący z prawa własności nieruchomości objętych zaskarżoną uchwałą. 3.3. W ocenie sądu wojewódzkiego rację miał skarżący, że dokonanie przedmiotowej zmiany w trybie autopoprawki naruszyło procedurę planistyczną w sposób istotny. Jest też niezgodne z wcześniejszym zarządzeniem Burmistrza Trzemeszna nr 199/2020 z 13 stycznia 2020 r. dot. projektu planu. Sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie autopoprawki doszło do istotnej zmiany treści MPZP, bowiem całkowicie zmieniły się ustalenia dotyczące terenów o symbolach [...] i [...], w tym nieruchomości skarżącego. Modyfikacja § 8 pkt 1 MPZP spowodowała, że w odniesieniu do nieruchomości skarżącego przedstawiono do uchwalenia inny plan, niż został ostatecznie uchwalony. W dodatku omawiana autopoprawka została zgłoszona ustnie w trakcie sesji Rady Miejskiej Trzemeszna, a zatem w trybie niezgodnym z obowiązującym statutem Gminy Trzemeszno. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżącemu w trybie autopoprawki, bez powtórzenia prawem wymaganej procedury planistycznej uniemożliwiono prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej. Sąd wojewódzki stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie doszło do zmiany postanowień planu miejscowego w stosunku do wcześniej wyłożonego projektu i była to zmiana, która "w drastyczny sposób" wpłynęła na interes skarżącego jako właściciela działek położonych na obszarze objętym zmianami. Nie miał wątpliwości tenże sąd, że zmiana ta z punktu widzenia interesu prawnego skarżącego była istotna, zatem nie było możliwe jej dokonanie bez ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 Upzp. 4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła organ Rada Miejska Trzemeszna, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. 4.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym zastosowaniu art. 28 w zw. z art. 19 ust. 1 i z art. 17 pkt 13 Upzp, wynikające z faktu, że sąd wojewódzki błędnie uznał, że zmiany wprowadzone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego istotnie wpływają na interes skarżącego, w związku z czym istnieje obowiązek (są niezbędne) przeprowadzenia "konsultacji" w zakresie wprowadzonych zmian. 4.3. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; rozpoznanie sprawy bez wyznaczania rozprawy, zgodnie z art. 176 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329; Ppsa); zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 4.4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wnosząca środek odwoławczy podnosi, że przedmiotowa zmiana w planie zagospodarowania przestrzennego w żaden sposób nie zmienia praw i obowiązków adresatów. Obowiązek stosowania się przez właścicieli działek objętych planem do jego postanowień w zakresie obowiązku przestrzegania § 5 pkt 7 i 8 MPZP nie jest zależny od powtórzenia tej regulacji w § 8 planu. Odniesienie do tych zakazów w § 8 pkt 1 MPZP ma na celu tylko ułatwić adresatom norm, do których jest on kierowany, dokonywania wykładni systemowej i stanowi zabieg czysto legislacyjny. Sporna treść wniesionej autopoprawki ma więc charakter czysto techniczny w celu zapewnienia wewnętrznej spójności uchwały i nie wpływa w żadnym stopniu na prawa i obowiązki adresatów norm. 4.5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wnosił o jej oddalenie oraz przeprowadzenie rozprawy, zasądzenie od Rady Miejskiej Trzemeszna na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wskazuje, że zgodnie z brzmieniem projektu MPZP przedłożonym do uchwalenia Radzie Miejskiej Trzemeszna w odniesieniu do terenów wskazanych w § 8 MPZP, oznaczonych symbolami [...] i [...], nie miały zastosowania ograniczenia z § 5 pkt 7 uchwały. Na podstawie autopoprawki doszło do istotnej zmiany MPZP, bowiem całkowicie zmieniły się ustalenia dotyczące terenów o symbolach 1P/U i 2P/U, w tym nieruchomości strony skarżącej. Nie można mówić w tym wypadku o "doprecyzowaniu zapisu planu", jak próbuje to przedstawić skarżący kasacyjnie. Jest to istotna, merytoryczna zmiana projektu planu miejscowego, której dokonano niezgodnie z przepisami Upzp. 4.6. Na rozprawę wyznaczoną w sprawie nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa). 5.2. Zdaniem Sądu Naczelnego skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie. 5.3. Zasadniczym powodem uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji było dopatrzenie się przez sąd pierwszej instancji wystąpienia istotnego naruszenie trybu sporządzania planu. Sąd a quo uznał, że na skutek zmiany § 8 pkt 1 projektu MPZP w trakcie sesji Rady Miasta wprowadzony został "zapis, który wykluczył możliwość prowadzenia przez skarżącego dotychczasowej działalności". W ocenie sądu pierwszej instancji i zgodnie z brzmieniem projektu planu, w odniesieniu do terenów wskazanych w § 8 MPZP, oznaczonych symbolami [...] i [...], nie miały mieć zastosowania ograniczenia z § 5 pkt 7 uchwały. Na podstawie autopoprawki doszło do "istotnej zmiany MPZP, bowiem całkowicie zmieniły się ustalenia dotyczące terenów o symbolach 1P/U i 2P/U, w tym nieruchomości skarżącego". Tych ustaleń, a zarazem stanowiska strony skarżącej w powyższym zakresie, Sąd Naczelny nie podziela. 5.4. W projekcie planu zawarto w jego § 5 pkt 7 następujące ustalenie: "W zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustala się: ... zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz wszelkich inwestycji dotyczących recyklingu, składowania lub przetwarzania odpadów, z wyjątkiem: a) lokalizacji inwestycji celu publicznego infrastrukturalnych, drogowych oraz telekomunikacyjnych; b) lokalizacji garaży i parkingów samochodowych; 3) lokalizacji instalacji do oczyszczania ścieków przemysłowych powstałych na skutek realizacji działalności podstawowej". Ustalenie to odnosi się do całości obszaru planistycznego objętego MPZP. Z treści § 5 MPZP nie wynika w żaden sposób, aby tam zawarte ustalenia nie miały być stosowane dla terenów objętych ustaleniami planistycznego przeznaczenia, a określonymi jako kontury [...] i [...]. Z tej przyczyny zawarcie w § 8 regulacji frazy, wedle której "Na terenach działalności produkcyjnej, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczonym na rysunku symbolami [...] i [...] ustala się następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: 1) lokalizację obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej z uwzględnieniem ograniczeń zawartych w § 5 pkt 7 i 8 niniejszej uchwały;", odniesienia do unormowania w przywoływanym tam zakresie, tj. § 5 pkt 7 i 8 MPZP, ma charakter wyłącznie przypomnienia, w istocie zbędny, skoro regulacje zawarte w § 5 planu mają ogólne zastosowanie do całości obszaru planistycznego. Wbrew stanowisku przyjętemu w zaskarżonym wyroku, ta część przepisu (a nie "zapisu") § 8 pkt 1 MPZP, gdzie ujęto frazę: "z uwzględnieniem ograniczeń zawartych w § 5 pkt 7 i 8 niniejszej uchwały" nie wprowadza "drastycznej" zmiany, gdy idzie o ustalenia planistyczne dla konturów oznaczonych na rysunku planu jako [...] i [...]. Z tego względu przyjęcie podczas sesji Rady Miasta Trzemeszno poprawki, w ramach której w treści projektu planu w § 8 pkt 1) sformułowanie: "z uwzględnieniem ograniczeń zawartych w § 5 pkt 8 niniejszej uchwały", zmieniono na "z uwzględnieniem ograniczeń zawartych w § 5 pkt 7 i 8 niniejszej uchwały", nie może być potraktowane jako taka zmiana projektu planu, która wymagałaby ponowienia jego uzgodnień, a przy ich braku, wyczerpywać miałaby przesłankę "istotnego naruszenia trybu sporządzania planu". 5.5. Sąd pierwszej instancji trafnie przy tym argumentował, że tylko zmiany istotne projektu planu wymagają ponowienia jego uzgodnień w niezbędnym zakresie. Nieprawidłowo jednak sąd a quo dokonał kwalifikacji dokonanej przez Radę Miasta Trzemeszna poprawki w projekcie planu następnie uchwalonym, jako wymagającym dokonania uzgodnień w niezbędnym zakresie. 5.6. Gdy idzie o przesłankę uwzględnienia skargi, w odniesieniu do faktu przyjęcia przez organ planistyczny ustnej autopoprawki, w aspekcie niezgodności takiego trybu ze statutem Gminy Trzemeszno, to w zaskarżonym wyroku brak odniesienia się, czy takie działanie wyczerpuje istotne (podkr. Sądu) naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, a co jest – w świetle art. 28 ust. 1 Upzp – przesłanką do stwierdzenia nieważności tego typu uchwały. Ograniczenie się w zaskarżonym wyroku do stwierdzenia, że ta okoliczność jest "nie bez znaczenia", nie pozwala w pełni odnieść się do oceny wpływu powyższego faktu na ziszczenie się przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały planistycznej. W motywach zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do ustaleń Statutu Miasta Trzemeszno, z którego wywodzić należało skutek prowadzący do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. 5.7. Przyjmując w zaskarżonym wyroku założenie, iż dokonane zmiany w treści projektu planu wymagały ponowienia jego uzgodnień, czego Sąd w tym składzie nie podziela, zarazem wypadnie zauważyć, że sąd wojewódzki uchylił się od oceny, czy nie doszło do naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, a to w aspekcie wprowadzenia ustaleń ograniczających możliwość prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej przez skarżącego. W tym zakresie sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez WSA w Poznaniu. 6.1. Z wyłuszczonych uprzednio przyczyn i uznając skargę kasacyjną za opartą na usprawiedliwionych podstawach oraz działając na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, orzeczono, jak w pkt 1 sentencji. 6.2. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.